Blog posts met tag wandelen

Volgens mij niet. En ik heb er echt een poosje over nagedacht. Hoe oranje ons land bij vlagen ook kleurt, hoe hard André Hazes ook door de luidsprekers schalt, bij voetbal, tennis en hockey heb je een vorm van rivaliteit. Een winnaar en verliezers.

Samen uit, samen thuis

Bij ‘De Nijmeegse', ook wel bekend als ‘The Walk of the World’, is dat anders. De Nijmeegse kent enkel winnaars. Mensen die het zwaar hebben, tussen hun oren of fysiek, krijgen letterlijk een hand, een steuntje in de rug. Hier zie je wat ‘samen uit, samen thuis’ betekent.

Gedragen door enthousiasme

Dit jaar, 2019, is het de 103e editie. Voor de gemiddelde deelnemer en/of bezoeker is een 103e editie geen bijzonder jaar. Voor mij is het dat wel want mijn Lief, en met hem ons hele team, is de nieuwe hoofdsponsor van het grootste wandelevenement ter wereld (!). Dat betekent keihard knallen, én een ongekend gevoel van trots. Voorheen kende ik de Nijmeegse enkel als publiek. Dan moedig je vrienden aan en vier je feest. Nu heb ik de achterkant leren kennen, en natuurlijk weet je dat het een hele operatie is. Je ziet de video’s en leest de ‘facts & figures’, maar die aantallen krijgen een heel andere betekenis als je er met je neus tussen staat. Aan het einde van de dag ben je zó moe, maar de volgende ochtend sta je te trappelen om weer naar de wedren te gaan. Je gaat op adrenaline en wordt gevoed door het enthousiasme van de mensen. 

Je moet erbij zijn

Al op zaterdag, drie dagen vóór het officiële startschot, voel je die speciale vibe. Het positivisme, het gevoel van ‘samen’, het is onbeschrijflijk. Ik heb met kippenvel op mijn armen, en tranen in mijn ogen gestaan, en toen moest het nog beginnen… 

Voor het goede doel

Mensen delen hun verhalen met je. In no-time bouw je een relatie op. Dat komt ook omdat veel mensen, bekend en onbekend, meelopen voor een goed doel. Zoals Jamai! Hij loopt voor de Stichting Overwinnaars.  Jamai is deze stichting zelf begonnen nadat hij in 2018 ziek werd. Stichting Overwinnaars zet zich in voor mensen wiens lichaam extra support nodig heeft om hun leven weer op de rails te krijgen. Jamai loopt samen met zijn zwager-slash-trainer-slash-sportbuddy en ze gaan direct voor de volle mep: vier keer 50 km! Als kers op de taart mocht Jamai gistermorgen om 4.00 uur ’s morgens, (of is dat gewoon ’s nachts? ;) ) het startschot geven.

Foto beschikbaar gesteld door fotojournalist Ger Loeffen

Het DNA van wandelaars

Paola Brinkman zei het treffend tegen me: ‘Er zit iets in het DNA van wandelaars dat gewoon klopt’. Ik kan niet anders dan me daarbij aansluiten. Als ik het zelf in één woord zou moeten zeggen, kies ik voor #saamhorigheid.

Maar, wel een kleine waarschuwing: het gerucht gaat dat je de Nijmeegse minimaal twéé keer moet lopen… De eerste keer onderga je ‘m, de tweede keer beleef je ‘m ;)

Alle deelnemers, vrijwilligers, en iedereen die zijn beste voet voorzet: Superveel succes, plezier en tot op de ‘Via Gladiola’! 

PS: Als je niet meeloopt, maar de kans hebt om er vrijdag bij te zijn: vooral gaan, dit wil je meemaken!


 

More content below the advertising

Reacties (0)

Het is bij ons in huis een goede gewoonte om zo af en toe te bedenken wanneer we voor het laatst iets voor het eerst hebben gedaan. Op die manier hopen we het inkak-proces wat te vertragen. Met vrienden hebben we het daar ook regelmatig over. Meestal gaat het dan over, in mijn ogen, redelijk spectaculaire, adrenalinekick-achtige dingen als skydiven en diepzeeduiken.

Maar vorige week heb ik zelf weer eens iets voor het eerst gedaan. Alleen, het joeg mijn bloeddruk niet omhoog, mijn hart bleef netjes zitten waar het hoort in plaats van overhaast naar mijn keel te verhuizen, en ik heb ook geen rare bekken getrokken of hard gegild. Eerder het tegendeel: Ik was relaxed en vóélde hoe ik bijna heel de tijd een glimlach op mijn gezicht had.

Wat ik aan het doen was? Aan het wandelen. Met mezelf. En ik heb ervan genoten. Al lopende, gingen er allerlei gedachten door mijn hoofd en uiteindelijk resulteerde dat in een lijstje speciaal voor jou, zodat jij binnenkort ook met jezelf gaat wandelen. Komt ‘ie…

Als je alleen met jezelf wandelt:

1) Kun je net zo lang of net zo kort lopen als JIJ wilt.

2) Kun je net zo snel of net zo langzaam lopen als jij wilt, oftewel, je loopt in JOUW tempo.

3) Kun je net zo veel foto’s maken als je wilt zonder dat er iemand achter je heel luid staat te zuchten.

4) Kun je in gedachten gesprekken oefenen die nog komen gaan. Dat ze in werkelijkheid tóch weer anders lopen, doet er even niet toe.

5) Kun je hardop met jezelf praten. Van tijd tot tijd heeft iedereen advies op hoog niveau nodig ;)

6) Kun je gewoon met de koeien en kalfjes mee loeien zonder dat iemand je hardop uitlacht. 

7) Zeggen veel meer onbekende mensen je gedag. Gewoon, zomaar…

8) Merk je dat je hoofd gaandeweg een beetje leger raakt. En hoé fijn is dat?

Ik merkte dat een paar mensen verbaasd waren dat ik dit nu pas, op de rijpe leeftijd van 45, voor het eerst heb gedaan. Maar het is gewoon nooit in me opgekomen.

Uit nood geboren

Sterker nog, het hele idee is eigenlijk uit nood geboren. Door mijn skiongeluk mag ik de komende maanden nog niet eens joggen of een sprintje trekken, laat staan hardlopen. Ook golf zit er dit seizoen niet meer in. Maar ja, ik moet wel oefenen naast mijn twee keer 1,5 uur fysio per week.

Dat herinnert me er trouwens aan dat ik aan alle toekomstige brekebenen / klunzen als ikzelf nog een waarschuwing wil meegeven: Denk nu niet, zoals ik deed, dat fysio prima te doen en zelfs wel leuk is. ‘Och, 45 minuten beetje oefeningen doen, appeltje eitje’. Nou nee hoor, fysio is gewoon keiharde bootcamp. In ieder geval wel waar ik het doe, dus mocht het je overkomen: brace yourself, letterlijk en figuurlijk ;)

Oefening

Maar, het zet wel heel snel zoden aan de dijk en daarnaast moet ik dan nog zelf oefeningen doen. Wandelen is één van de dingen die ik zelf kan en mag. Dus vandaar het idee. Vroeger ging ik altijd samen met opa en oma, en tegenwoordig met mijn Lief. Dat was gezellig, je kletst wat en je gaat ergens wat drinken / klein hapje eten.

Dus waarom zou ik in vredesnaam alleen gaan wandelen? Het liep gewoon zo. Ik heb echt bewust twee dagen van tevoren besloten dat ik ging wandelen. Los van het feit dat ik erin ben geslaagd om zonder pijn en zonder ‘hinkelen’ iets van acht kilometer te lopen (ja mensen, dat is op dit moment een hele prestatie) heb ik domweg genoten.

Van de zon, van het briesje, van het ‘zijn’. En ik merkte dat ik het heel prettig en fijn vond, zo in mijn up.

Ik ben vast van plan dit vaker te gaan doen.

Aan de mensen die, net als van de week, naar me toeteren en zwaaien om vervolgens straal genegeerd te worden: Waarschijnlijk ben ik druk in gesprek met de koeien, of gewoon aan het genieten, so don’t take it personal ;-)

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017