Blog posts met tag Blog Sylvia

Begin deze week stuurde hoofdredacteur Claudia, net als ik een taalliefhebber, mij een app met daarin een artikel van de Volkskrant. De titel: “Nederlands kan ik toch al, denken studenten”.

Uit dat artikel komt naar voren dat steeds minder mensen kiezen voor een studie Nederlands. Dat vind ik best erg. Het heeft namelijk invloed op het onderwijs van jouw (klein-)kinderen, de beroepsbevolking van de toekomst. Want minder alumni, betekent simpelweg minder eerstegraads docenten Nederlands. Een groep waar we er nu niet bepaald teveel van hebben.

Oftewel: kinderen die nu op de basisschool zitten, en de kinderen die straks naar de basisschool gaan, lopen een grote kans om überhaupt niet meer op een behoorlijk niveau Nederlandse les te krijgen.

Je wilt toch dat jongeren goed leren lezen en schrijven?

Denk je eens in wat dit betekent voor de toekomst van boeken, van magazines, van lesmateriaal, van álles wat je leest. Dat is bizar veel, want het overgrote deel van de communicatie verloopt schriftelijk. Je wilt toch dat jongeren goed leren lezen en schrijven? Dat ze post van de gemeente begrijpen, formulieren normaal kunnen invullen?

Oorzaken worden ook genoemd. Één daarvan vind ik ‘kwalijk’, en dat is dat Nederlands schijnbaar op een té saaie manier wordt gedoceerd. ‘Zes jaar lang trucjes leren’, ‘jarenlang dezelfde geestdodende oefeningen’. Tsja, ik kan niet zeggen dat ik dat niet begrijp.

Laat mij één week hetzelfde kunstje doen en ik verveel me al een ongeluk, laat staan een jáár. Dus daar valt veel winst te behalen. Want ‘creatief schrijven’, als klas samen gedichten / verhalen schrijven, debatteren over taal, dát maakt dat iets gaat leven. Een goede én leuke docent is daarbij niet onbelangrijk.

'Dat kan ik toch al?'

‘Nederland ontleest’. De media staan al jaren bol van dergelijke berichten. Als een column vijf minuten van je tijd vraagt, staat er boven ‘long read’. Dat kan toch niet waar zijn? Vijf minuten hè! Geen 50….

En ondertussen zijn we dus aangeland bij het punt dat studenten zeggen: ‘Dat kan ik toch al'. Waarop ik denk: If only…

Want heel veel Nederlanders beschikken helemaal niet over zo’n goede kennis van de Nederlandse taal.

Ik heb daar al eens een blog over geschreven. Over het verschil tussen ‘me’ en ‘mijn’, tussen ‘jou’ en ‘jouw’, tussen ‘ik’ en ‘mij’, tussen ‘hun’ en ‘zij’ (ugh!) en, nog zo’n gruwel: de d’s en de t’s en de dt’s … Even voor de duidelijkheid: Dit is het soort fouten dat niets met dyslexie te maken heeft.

Als ik in een vlaag van verstandsverbijstering weer ‘ns zo dom ben om daar, bijvoorbeeld op Facebook, iets over te zeggen tegen iemand, krijg ik zonder uitzondering de reactie: “Daar gáát het niet om, het gaat om de inhoud, en ik snap toch zeker wel wat er bedoeld wordt, irritante arrogante snob die ik ben?! En dat schrijven ze dan dus zo: ”‘je snap toch zekers wel wat er bedoelt word irrietante arrogante snop?!’

Fout is gewoon fout

En ja, natuurlijk snap ik wat er bedoeld wordt, en natuurlijk gaat het over de inhoud. En daarnáást draagt goed Nederlands bij aan de duidelijkheid van de discussie.

Ik zeg echt niet dat we middeleeuws Nederlands moeten leren. Taal is een levend iets, vandaar ook ‘het cadeau’ en ‘het kado’. Persoonlijk vind ik die laatste ietsjepietsje lelijk, is een kwestie van smaak. Maar, fout is gewoon fout.

Straattaal zoals de rappers die gebruiken is ook leuk, en vormt inmiddels een onderdeel van onze samenleving, maar het kan toch niet zo zijn dat dát onze Nederlandse taal gaat vervangen? Nu klink ik natuurlijk als een ouwe opoe, maar ik zou daar serieus verdrietig van worden.

En wat ik toch ook kwijt wil: Iets waar de media óók bol van staan, is integratie, en dat ‘nieuwe Nederlanders’ als éérste en zo snel mogelijk, onze taal moeten leren. Nou, als je als Nederlander dan zo hecht aan tradities en integratie, en dan vooral het beheersen van de taal, waarom zorg je er dan niet voor dat je zelf een goede ambassadeur bent?

Doe 'ns gek en lees een boek

Wees zelf het voorbeeld. Doe ‘ns gek en lees een boek. Doet wonderen voor je woordenschat én taalgevoel. Doe ‘ns heel gek, en lees een boek voor aan je (klein-)kind/buurkind/nichtje.

Tekst, geschreven tekst, draagt bij aan je kennis, aan je ontwikkeling.

Dyslexie

Wellicht ten overvloede, maar ik meld het toch: Ik heb het uitdrukkelijk niét over mensen met dyslexie. Voor die mensen heb ik juist bewondering dat ze wél gewoon meeschrijven op Facebook. Want zul je zien dat zo’n taalpurist als ik dan weer iets zegt. Ik ken een paar mensen met dyslexie. Eentje daarvan is afgelopen jaar geslaagd voor haar VWO. Zij is voor mij een kanjer.

Maar, niet iedereen met schrijfproblemen heeft dyslexie. In Nederland heeft ongeveer 5 op de 100 mensen officieel gediagnosticeerde dyslexie. Het feit dat hoogleraren aangeven dat de diagnose vaak veel te snel, veel te vroeg, en daarmee onterecht wordt gesteld, is een kwalijke zaak.

Méér aandacht

Zij stellen, en ik ben het daar volmondig mee eens, dat kinderen die problemen laten zien bij het lezen en schrijven juist méér aandacht en ondersteuning nodig hebben. Méér leesoefeningen, méér schrijfoefeningen, méér spelenderwijs met taal bezig zijn en zo die achterstand wegwerken.

Want laten we vooral niet uit het oog verliezen dat dyslexie erfelijk is, het is een handicap, waar je je leven lang mee zit. Dat is echt wel even iets anders dan het domweg niet goed geleerd hebben. En dat brengt me weer terug bij mijn punt van hierboven: Om dat alles te realiseren, zijn leraren Nederlands nodig. Goéde leraren, enthousiaste leraren. Het begint bij de basis.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

More content below the advertising

Reacties (1)

Renée
1/1 | 

Helemaal mee eens! 

Als ik een verhaal lees en er staat 'me vriend' of iets dergelijks, dan ben ik al geneigd om niet meer verder te lezen. Regelmatig verbeter ik mijn man, die vaak 'hun' in plaats van 'zij' gebruikt (zo irritant!). Ik hoop ook niet dat dit ooit 'goed' Nederlands wordt, omdat iedereen het al zo gebruikt; inderdaad zoals jij zei: fout is gewoon fout.

Ik lees mijn zoontje van twee jaar 3 boekjes voor. 3? wordt er vaak gevraagd. Ja, 3. En zijn woordenschat is groot! Hij praat me de oren van mijn hoofd! Heerlijk! En natuurlijk is het ook wel eens vermoeiend, maar als ik dit dan lees, denk ik: ik ben toch goed bezig en ik ben blij dat het nu al zijn vruchten afwerpt!

Een week geleden kwam het nieuws naar buiten dat Burberry in 2017 voor ruim 31 miljoen euro aan kleding, parfum en accessoires heeft vernietigd. Het totaal aan vernietigd kapitaal over de afgelopen vijf jaar loopt op tot een adembenemend bedrag van meer dan 90 miljoen pond.

Burberry vernietigde de kleding etc. om te voorkomen dat alles wat ‘over’ was van een bepaald seizoen, illegaal op de markt zou komen tegen een veel lagere prijs. En hoe rot het ook is, vernietigen, lees: ‘verbranden’, is domweg goedkoper dan recyclen. Dat verklaart dus ook dat Burberry nooit een uitverkoop heeft. Er gaat nooit iets ‘in de sale’.

Op sociale media ging het helemaal los

Over de aantallen mensen die geen kleding hebben, en/of geen geld voor een jas, voor schoenen etc. En al die mensen hebben gelijk. Dat snappen ze bij Burberry ook. Zelfs een gerenommeerd Brits merk als dit, zal op een gegeven moment toch echt verantwoording moeten afleggen. Niet aan hun aandeelhouders die winst willen, maar wel aan de maatschappij.

In alle eerlijkheid: Ik wist niet dat ze dit deden. Is dat dom? Ja, eigenlijk wel, want ook ik heb me heus weleens afgevraagd waarom er nooit uitverkoop was, nooit eens een leuk voordeeltje. Ik besteedde er verder alleen geen aandacht aan. Dacht: ‘Het zal wel’.

Ook ik heb de klassieke Burberry trench coat, een shawl, een portemonnee enzovoort. Een aantal mensen verbrandde uit protest hun Burberry-items (vraag me niet wat dáár de toegevoegde waarde van is, want je doet dan precies hetzelfde) en een aantal mensen schonk hun kleding aan Oxfam Novib (dat snap ik al beter.)

Mijn oma zei weleens ‘Beter dan halve gekeerd dan ten hele gedwaald’. Daar hou ik me nu bij Burberry dan maar aan vast. En ik hoop dat het wordt gecontroleerd door een echt onafhankelijke partij.

Niet alleen Burberry

Toch schrok ik ook best even van de woorden van de Nederlandse modeontwerper Ronald van der Kemp. Hij zei in een interview met de NOS dat niet alleen luxemerken al tientallen jaren op deze schandalige wijze hun luxe imago bewaken. Ook goedkopere confectiemerken verbranden collecties. Ik vind dat nogal wat.

Juist nu we elke dag praten over armoede, over dat er steeds meer voedselbanken komen, dat er mensen onder het minimuminkomen moeten leven, wordt er aan de andere kant voor tónnen aan kapitaal vernietigd.

Ik vraag me wel af hoe we in vredesnaam nog kunnen weten wat een goede keuze is qua fashionmerk. En als je principieel bent, mag je dan ook het parfum van Burberry niet meer gebruiken? En dat helpt alleen als duizenden mensen het doen.

Maar feit is dat de meeste mensen helemaal niet wíllen weten welk verhaal er achter hun kleding schuil gaat. Want de mensen die het hardst schreeuwen? Daar zie ik heel veel posts over hoe lekker veel ze weer hebben geshopt bij de Action, de Primark en de H&M.

En, als ik dan even héél eerlijk ben:

Ik heb meer moeite met bedrijven met aimabele arbeidsomstandigheden, waar mensen onder ernstig beroerde omstandigheden een shirt in elkaar zetten dat hier vervolgens voor € 3,50 wordt verkocht, dan dat een bedrijf ervoor kiest om z’n eigen (!) collectie in de fik te steken.

Stoppen met bont

Waar ik oprecht blij mee ben, is dat ze óók stoppen met het gebruik van bont. En dat is met grote dank aan de nieuwe hoofdontwerper: Riccardo Tisci. Tot zijn aantreden, gebruikte Burberry onder andere wasberen-, konijnen- en vossenbont. Dit wordt nu ‘uitgefaseerd’. In alle eerlijkheid: Dié kleding mag van mij dus acuut alsnog in de verbrandingsoven.

Maar we kijken naar de positieve kant: Ze stoppen ermee! Burberry volgt hiermee het voorbeeld van onder andere Gucci en Versace, en dat is een goede zaak!

Helaas heeft een aantal merken zoals het akelige Goldbergh en Woolrich nog niet het licht gezien. Daar moeten ze nog een keer hard met hun neus op de feiten worden gedrukt. Bijvoorbeeld door de video, met Stella McCartney als verteller, te kijken. Let op! Deze video bevat echt harde, schokkende beelden. Dus denk nog even na voor je op de link klikt. 

Dat moet je gewoon niet willen (ver)kopen

Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat je na het kijken daarvan nog steeds met droge ogen durft te beweren dat er niks mis is met het dragen van bont, of dat het hetzelfde is als leren schoenen. Want dat is het dus niet.

Normaal gesproken ben ik heel erg van het idee: ‘De consument bepaalt de vraag’, dus als die nu even gezond nadenkt, dan komt het vanzelf goed en stopt ook een Goldbergh met de verkoop van bont.

Maar in dit geval maak ik graag een uitzondering: Het moet domweg niet meer worden aangeboden. Het is zó overbodig, en zó gruwelijk. Ook (of juist) als ondernemer heb je verantwoordelijkheden, niet alleen voor je medewerkers, ook voor de producten die je verkoopt. En bont? Dat moet je gewoon niet willen verkopen (!).

 

Reacties (0)

“What’s in it for me?” Dat vraag je je als lezer natuurlijk af als je op een link hebt geklikt. Dat is ook iets wat ik in mijn hoofd probeer te houden wanneer ik mijn stukjes tik. Herkennen mensen zich erin? Hebben zij dat ook meegemaakt? Vinden zij dat ook stom/leuk/lekker/juist helemaal niks?

Nou lieve lezer, dit keer zit er bar weinig ‘in for you’ denk ik. Tot nu toe ziet mijn dag er namelijk zo uit: 

5.52 uur: Wakker geworden, omdat ik naar het toilet moet. Toch eens luisteren naar mijn Lief als 'ie zegt dat ik naar de w.c. moet gaan vóór ik het licht uit doe.

5.55 uur: Hoofdrekenen. Oef, valt niet mee zo vroeg. Ah ja, nog dik 1,5 uur slapen.

6.02 uur: Ja, dat kan wel zijn, maar over 1,5 uur zijn ‘de mannen’ er ook al. Mocht je nu denken ‘Welke mannen?’ Lees dan even dit. En met die mannen komt ook de herrie. 

Herrie die zich sinds een week of twee van buiten naar binnen heeft verplaatst. Mijn woonkamer heeft geen vloer meer, mijn hal niet, en mijn w.c. ook niet. Er zit geen deur meer tussen de woonkamer en de slaapkamer.

In bed liggen met een stuk of zeven mannen in mijn huis? Mwah, liever niet. Ze onder ogen komen zonder make-up, dáár zit ik inmiddels niet meer mee. Ugh, ik wil nog slápen, ik heb nog een heel uur! 

6.25 uur: Ik kan net zo goed opstaan. Wil mijn kantoortje-formerly-known-as-tuinhuis schoonmaken. En o ja, een blog aanleveren bij Nouveau.nl! Vóór 12.00 uur. Ik heb nog geen onderwerp. Dat gaat me tijd kosten... 

7.04 uur: Toch nog even lekker gedoezeld. Ik blijf mooi liggen tot de wekker gaat. Wat hebben we toch een lekker bed. Ik kán natuurlijk gewoon wél blijven liggen zo. Kan ik fijn uitslapen. Nou ja, uitslapen… Er komen boren en hamers enzo. O, en die blog! Laat maar, ik sta op. Over vijf minuutjes…

7.45 uur: Ik waag me naar binnen, de woonkamer in. Hoor uit vijf verschillende richtingen ‘Goeiemorgen!’ Ugh, wat zijn die wakker. Eerst m’n poezebeesten zoeken, want die hebben stress de laatste dagen. Gauw naar het tuinhuis cq kantoor cq keuken cq opslag cq tijdelijke woning. Beestjes eten geven, én koffie. Voor mezelf. Dat is nu een primaire levensbehoefte.

8.15 uur: Lief komt ook naar ‘t tuinhuis. Mijn taken voor vandaag: 

  • Teksten inspreken op kantoor (heb ik die al goed uitgeschreven? Volgens mij niet, oeps)
  • Kasten etc. in werkkamer leegmaken (heb ik genoeg inpakdozen?)
  • Losse stapels boeken weghalen (waar moeten die heen dan?)
  • En o crap, die blóg! 

8.32 uur: Merijn van de redactie appen om uitstel te vragen qua deadline. Ik wil éérst die dingen gedaan hebben anders krijg ik stress en dan kan ik niet schrijven. Merijn, lieverd die ze is, laat me weten dat vanmiddag aanleveren ook prima is. 

9.30 uur: Okay, dozen, tape, trapje en gáán. Weet trouwens sinds een week of wat van het bestaan van de ‘Homo Top 100 playlist’ Tip van lieve collega V. Werkt perfect tijdens al dat poetsen, inpakken en weer poetsen. 

9.33 uur: O kijk nou, oude foto’s van ons huis! Toen ons huis nog van oma was… Als in: turquoise w.c., dat is wel weer cool, schrootjes aan de wand, iets minder cool, roze banken, yuk! Even aan de mannen laten zien. 

9.45 uur: Gauw verder, nog meer te doen. 

9.52 uur: Ach, zie dit nu! Allemaal oude verjaardagskaarten! Even kijken van wie…Djeez, Syl, werk ‘ns dóór! 

11.25 uur: Hoe bestaat het toch dat mijn echtgenoot, die serieus geordend en van de structuur is (álle Cd’s, Dvd’sén boeken staan bij ons op alfabet mensen) niks weg kan gooien?! 

Zal ik het wegmikken? Ligt al vijf jaar ongebruikt ónder de kast. Gaan we er nu ook niks meer mee doen. Toch? Alleen, hem kennende, wéét ‘ie dat het daar lag. Hmmm…toch maar inpakken. Maar op de Post-it heel duidelijk “lag onder de kast :P” gezet. Oftewel: ík doe er niks meer mee.

Gelukkig hebben we een heul grote zolder waar heel veel dozen op passen. Vraag me weleens af wie de ongelukkige ziel is die dat allemaal op mag gaan ruimen en uitzoeken als wij dood zijn. 

13.44 uur: Alles is ingepakt, losse boeken staan er nog. Ik heb geen dozen meer. Lief geappt dat ‘ie dozen mee moet brengen. Én tape.

15.15 uur: Mijn blog voor Nouveau getikt. Snel mailen.   #%^*#%^Waarom ligt mijn mail eruit?! Maar écht, nu even niet gewoon…!

15.45 uur: Met trucjes en webmail en mobiele telefoon toch kunnen mailen. Zelfs paar foto’s erbij kunnen doen. Ik wil wijn. Ik pak koffie. Wijn is voor straks. En dan mag ik er twee. Ook nog een glas vanavond tijdens ‘inpakken deel II’. 

En morgen? Morgen is het zaterdag. Weekend. Rust en relaxed. Zou je zeggen. Alleen komen dan tóch ook nog de stukadoor en elektricien. Had ik al gezegd dat ik blij ben als de verbouwing klaar is? 

Ps: die blog voor Nouveau? Die heb je net gelezen. Dus, hoe was jouw dag? ;) 

Reacties (0)

Wij zijn dus aan het verbouwen. Da’s niet zo heel spannend. Als ik af mag gaan op de beschikbaarheid van aannemers, architecten en loodgieters, én de levertijd van keukens en tegels, is half Nederland aan het verbouwen.

Op zich gaat het allemaal prima, ook niet vreemd want we hebben een topteam met leuke mensen. En tot nu toe gebeurde bijna alles buiten. Een oude garage die weg moest, het verleggen van de oprit en een aanbouw. Dat is ook de reden dat ik nog niet de noodzaak heb gevoeld jullie deelgenoot te maken van ons projectje.

Maar, aanstaande maandag gaat mijn keuken eruit. Plus een raam, een deur, een muur, en een vloer. O, én mijn koffiemachine, oven en magnetron. Oftewel: mijn compléte keuken is binnen twee dagen verdwenen, kraan en water incluis. En dát levert met een ‘aan-zekerheid-grenzende-waarschijnlijkheid’ een ernstige toename aan cortisol op. Lees: daar krijg ik stress van. Lots of it.

Inpakken of niet?

Lief heeft vandaag een stuk wat verhuisdozen meegebracht zodat ik op mijn gemak alvast kan beginnen met inpakken. Alleen dat ‘op mijn gemak’ is ernstig relatief want de hele week zit tot en met zondag ramvol gepland.

Bovendien vind ik het voor veel dingen nog best lastig te bepalen of het al ingepakt mag of niet. Want ga ik nog uitgebreid kruiden hakken? Dan heb ik dat speciale mes nodig. Messenblok mag dus niet ingepakt. Mijn broodplank? Voorraadtrommels? Ik heb één kast vol met voorraad als blokjes tomaat, bloem (pancakes! ? ), augurken en dat soort dingen.

Een volle plank met kruiden, bouillonblokjes en natuurlijk een kast met maatbekers, snijplanken, vergieten, pannen, wokken, en andere ellende.

Wat moet ik met 9 soorten thee?!

En glás! Mensen, waarom hebben we zoveel glas?! En wat moet ik in vredesnaam met negen soorten thee? En met 20 mokken in zes verschillende dessins? Behalve inpakken, wordt het sowieso ook ‘uitmesten’. Een soort ‘grote voorjaarsschoonmaak’ maar dan in augustus. Kan ik gelijk die überlelijke-HermanBrood-Espresso-Kopjes-van-voor-mijn-tijd per ongeluk kapot laten vallen.

Last but not least hebben we nog het kattenkastje. Twee planken met bordjes, eten, snoepjes, catmilk, vlooien- en wormen-doder, en drie furminators. O ja, en een paar tekentangen en reserve speelgoed…

Maar het lastigste is natuurlijk het koken. Alhoewel een stuk of wat verder heel lieve mensen me nu heel hard uitlachen (“Hoezo is dat lastig? Je kookt toch nooit, dus wat is het verschil?!”) Dat soort vrienden dus. Maar dat is niet waar. Drie keer per week kook ik heus. Dat wil ik wel even benoemd hebben.

Ik moet 's morgens koffie hebben

Dat is niet alleen voor mij belangrijk, dat is ook voor de mensen in mijn directe omgeving belangrijk. Ik val namelijk in deze categorie: 

Kortom, de komende weken wordt het afzien voor ondergetekende. Want behalve dat ik waarschijnlijk 1.011 keer tevergeefs naar mijn niet meer bestaande keuken loop voor koffie, water of iets anders wat er niet meer is, zijn er een week of vijf lang, élke dag, de héle dag mensen in mijn huis. Aardige mensen, kundige mensen, maar het maakt dat ik me niet vrij voel, want:

* Ik wil niet naar de w.c. als er drie mannen in mijn huis lopen. Zul je zien dat ze net iets komen vragen als ik zit te poepen. Dat gebeurt mij namelijk gewoon.

* Dweilen doe ik al weken minimaal drie keer per dag, en ik gok dat dit nu gaat oplopen naar vijf keer. Dat, of ik vouw de dweilstok om iemand z’n nek.

* Elke dag voor zeven uur kant-en-klaar aangekleed zijn, want die mensen komen heul vroeg.

* Als ik gewoon de t.v. op RTL4 aanzet, denken ze dan dat ik elke dag Tel Sell kijk in plaats van te werken?

* Als ik mijn Spotify Playlist harder zet, zetten zij de radio dan ook harder en hebben we straks dan een wedstrijd?

* Moet ik elke keer als ik wegga en thuiskom iedereen gedag zeggen?

* Waarom onthoud ik niet iedereen z’n naam? Het staat onbeleefd als ik dat niet weet…

Hold that thought

Ik heb dus een mantra voor de komende weken, of, beter gezegd, ik heb een beeld gevisualiseerd: Ik, zittend in mijn nieuwe keuken, schuifpui open, de zon die schijnt, mijn laptop voor me en een verse koffie naast me terwijl ik in alle rust alleen zit te zijn. En elke keer zeg ik ‘hold that thought’….

Het ‘niet kunnen koken’ heb ik inmiddels opgelost: Ik heb een maandabonnement afgesloten bij Cuba Libre, onze tweede huiskamer, eehh…eetkamer ;)

 

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017