Blog posts met tag huisdieren

Bitterzoet. Als ik mijn gevoel in één woord zou moeten omschrijven, is het dat. Vandaag heb ik Odie, ons lieve nieuwe poezebeest, toevertrouwd aan haar nieuwe eigenaar...

Misschien heb je het meegekregen: op 5 mei moest ik mijn lieve Muis laten inslapen. Natuurlijk hadden we onze lieve bolle nog, Mr Garfield. Die leek wat sip in de weken daarna en we dachten hem blij te maken met een nieuw maatje. Voor mij was het vanzelfsprekend dat maatje te zoeken op de site van de dierenbescherming. Daar zag ik haar: een supermooi poezebeest, op zoek naar haar gouden mandje. 

Odie, ons nieuwe gezinslid

Ze kreeg de naam Odie, maar ik noemde haar ‘koekje, geen idee waarom eigenlijk. Vanaf dag één was ze een dame met een eigen willetje. Dat vond ik geen probleem omdat Garfield een lieve goedzak is die alles prima vindt. Maar Odie bleef ‘boos’. Ze blies, én ging slaan. 

Zes weken vs. zeven jaar

Het is helaas niet goed gekomen. Garfield was echt bang voor Odie, durfde zijn eigen huis niet meer in. En hoe lief Odie ook is, hoeveel ik ook al van haar hield, dit ging ik niet laten gebeuren. Odie was net zes weken bij ons, Garfield bijna zeven jaar. Met hem kregen we een hoopje ellende dat we met heel veel tijd liefde en geduld weer beter hebben kunnen maken. Dat mag niet kapot, ook niet een beetje. 

Op zoek naar een nieuw baasje

Dus hoe moeilijk ook, ik ging op zoek naar een nieuw baasje. In die dagen heb ik Garfield en Odie uit elkaar gehouden. Ik was elke dag bij haar en zág haar veranderen. Onder de boze dame zit een lief, aanhankelijk, knuffelig en relaxed beestje. Heel eerlijk gezegd ben ik ervan overtuigd dat de informatie zoals het asiel, en daarmee ik, die gekregen heb, in ieder geval ten dele, niet klopt. Dus maakte ik mijn eigen ‘profiel’, zowel van Odie als van haar toekomstige thuis.

Op iedereen wel iets aan te merken

Maar ja, een baasje vinden dat aan mijn wensen, of, eerlijker gezegd, eisenlijst voldoet is, zoals mijn Lief het uitdrukte: ‘bepaald geen sinecure’. Met een aantal (hele lieve!) mensen was ik serieus in gesprek. Maar iets in mij zei ‘nee’.  En toen kwam die ene mail, met daarna het telefoongesprek en wist ik het: dít is ‘m. Ik kon álle boxen afvinken. 

Vertrouwen op mijn buikgevoel

Natuurlijk, ook hier is Google mijn vriend maar aan het einde van de dag heb ik alleen mijn gevoel om op te vertrouwen. En het was precies dát wat goed voelde. 

Een goed besluit

Dus daar zit ik nu. Te huilen. Met een brok in mijn keel dat zo groot is dat ik amper kan slikken. Ik heb nog nooit een dier afgestaan. Ik heb er buikpijn van gehad, ik heb gehuild en ik voelde me schuldig. Maar ik weet dat ik het enige goede heb gedaan. Voor Garfield, én voor Odie die nu haar eigen paradijsje krijgt.

 

Dag lief koekje, ik zal je nooit vergeten... 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

More content below the advertising

Reacties (0)

Elke keer als ik half wakker word, denk ik ‘Nee, verder slapen, want dan is het nog niet zo, ga je dat moment niet meemaken’.  
 
Dat moment waarop ik voor het eerst in 17 jaar mijn dag begin zonder jou. Dat ik dat kleine kopje van je niet zie, met je mooie doordringende ogen vol vertrouwen. Tegelijkertijd kopjes gevend én heel hard klagend alsof ik je een week geen eten heb gegeven.  
 
Bevrijdingsdag is voor mij niet meer één van de mooiste en meest bijzondere dagen van het jaar. Er zit nu een donker randje omheen, want gisteren moest ik je laten gaan. Om 14.25 uur was je er niet meer. Een uur eerder vond ik je in de tuin. Schreeuwend, liggend tussen de hortensia’s en de bamboe, net voor de ingang van je kattenluik. Je achterkant verlamd, je keek me aan met ogen donker van de pijn. 

Redden

Als ik je had kunnen redden, had ik het duizend keer gedaan. Maar ik heb je ook, lang geleden, beloofd, dat ik je nooit zou laten lijden. Dat je laatste dag er eentje was met pijn, paniek en stress, is iets wat ik ongelooflijk moeilijk vind. Ik had gedacht en gehoopt dat we, net als met je broer, jouw eigen vertrouwde dierenarts zouden vragen om thuis langs te komen wanneer we zagen dat het tijd was voor je. Rustig en vertrouwd, in je eigen omgeving. Nu moest je in je reismand, in de auto, naast me op de passagiersstoel met alleen maar mijn hand op je kopje.   

Ik blijf me voorhouden dat ik tot en met de allerlaatste seconde bij je was. De laatste minuten lag je weer in mijn armen, heb ik met je gepraat, je 100 keer gezegd hoeveel ik van je hou, en dat je nu geen pijn meer zou hebben. Heb ik sorry gezegd voor de keren dat ik boos op je was en mijn geduld verloor. Maar vooral hoe blij ik ben dat ik je toen gevonden heb op La Gomera, en dat ik je meegenomen heb naar Nederland. Dat je mijn kleine meisje bent, en altijd zult blijven. Je hebt alleen maar grote broers gehad: Max, Magic en Garfield, jij was het enige meisje.
 
Je was zo klein. Ook toen je ouder werd, bleef je een tenger ding. Eigenlijk onvoorstelbaar hoeveel ruimte zo’n kleine hummel als jij in beslag neemt in mijn hart. En jij hield net zo veel van mij, dat bleek uit alles. Met de jaren werd je dapperder, leerde je meer mensen vertrouwen, maar ik was ‘jouw mens’. Elke dag was je blij me te zien, wilde je bij me liggen, kroelen en knuffelen. Als we samen sliepen, lag je in de boog van mijn arm. Tót je merkte dat ik wakker was, dan was het ook direct opstaan en eten. Die prioriteiten had je prima op orde. 
 

Verlichting

Hoe beroerd mijn dag ook was, jij bracht áltijd weer verlichting, zelfs op de donkerste dagen. Toen zes jaar geleden je grote broer Magic over de Regenboogbrug ging, heb je een half uur zo lief bij hem gelegen. Een half jaar later kwam die rooie, Garfield. Je verwelkomde hem met je hart wijd open. Zo klein als jij was, zo groot was je hart. Vanaf de eerste avond lag je bij hem, naast het mandje waar hij nog niet uit durfde. Samen met jou is hij voor het eerst naar buiten gegaan. Met al je angsten en trauma’s was je evengoed een supersociaal hummeltje. 

Je was ook een wandelend spin-motortje, als je het écht naar je zin had, zelfs een hard ronkend motortje. Dan bleef je maar kopjes geven, of ik nu net een slok koffie nam of niet. Dan riep ik dat je toch wel kon uitkijken. Het laatste jaar was je ook ons eigen wandelende brandalarm. Daar heb ik een paar weken geleden dit nog over geschreven. Ik voel me nu nóg schuldiger en slechter dat ik wel drie keer per dag kon zeggen (heel luid ook nog) dat je écht op moest houden met zo hard en lang miauwen, want anders ging ik je op Marktplaats zetten. Gelukkig is daar dan mijn Lief, jouw baasje, die zegt dat élke moeder dat doet en diezelfde schuldgevoelens heeft.

Gewone dag

Zondag 5 mei begon als een gewone dag. Ons eigen ochtendritueel van knuffelen en eten, en daarna weer knuffelen. Ik ging alleen even boodschappen doen. Toen ik terugkwam was alles ineens anders.

Vandaag hebben we je weggebracht, tot het allerlaatste stuk. Je bent in een wit hartje met een klein zilver pootje mee terug naar huis gekomen.  


 
Ik werk vanuit huis. Waar ik was, was jij…Was ik in de keuken, was jij daar ook. Waarschijnlijk ook altijd in de hoop dat er iets te snaaien viel, maar toch. Je lag bij me op m’n bureau of op het toetsenbord, net hoe het je uitkwam. Je ging zelfs mee naar de wc. En nu is dat allemaal weg, duizend-en-één kleine rituelen.  
 
Liefste Muis, als mijn liefde je had kunnen beschermen, was je voor altijd bij ons geweest. Ik zal je nooit vergeten. Jouw kleine pootafdruk staat in mijn hart gegraveerd. 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

Reacties (13)

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Dank je wel...

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Rielle
2/13 | 

Oh Sylvia, wat naar! Wat een gemis. En wat verdrietig dat het zo ging. Maar wat een mooi leven heeft ze bij jou gehad. Heel veel sterkte!!

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Ik hou me maar vast aan dat idee van dat mooie leven... :)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Marielle
3/13 | 

Met tranen in mijn ogen heb ik het gelezen. Ik begrijp zo goed hoe je je voelt. Ik ben al meerdere katjes verloren. Mijn oudste katje ligt nu bij mij op schoot, vandaag is ze 18 jaar geworden. Maar afgelopen vrijdag hebben wij te horen gekregen dat ze ziek is, heel erg ziek. Er groeien tumoren in haar kleine lijfje. Nu is er nog niets aan haar te merken, maar er komt een dag dat dit anders zal zijn en wij haar moeten laten gaan. Ik wil er nog niet aan denken en ben er kapot van. Het hartje van muis vind ik heel mooi. Ik wens je heel veel sterkte met dit grote verlies <3

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

O wat erg om te lezen dit :'(  Dikke knuffel en heel veel liefs!

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Marianne
5/13 | 

Wat ontzettend lief geschreven. Ik ga mijn lieve poes Precious, heeft mijn dochter uit Turkije meegenomen, en mijn lieve chihuahua Coco, zo hard en zo lang knuffelen, hoop dat ik ze nog zo lang om mij heen heb. Tegen Precious zeg ik, wanneer zij hier logeert, zeker 3x per dag; wat ben jij een stoute poes, zo een heerlijke schat met haar lieve ondeugende streken, Coco is alleen maar lief, vandaag is zij jarig, 10 jaar. Elke dag geniet ik intens van ze. Ik wens jou heel veel sterkte. Dikke knuffel van Coco en Precious xxx

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Blijf vooral genieten van je hummels :)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Doe dat zeker, en geef Kroepoek ook maar een zoen van mij :)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Danny
7/13 | 

Het verliezen van een kat doet heel veel pijn. Ik heb ook al twee maatjes van me moeten laten inslapen jaren geleden. Nog altijd kan ik er ongelooflijk verdrietig van worden, dus ik begrijp precies hoe jij je nu moet voelen. Ik ga mijn kat nu maar eens een stevige knuffel geven en wens jou heel veel sterkte toe :( 

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

extra knuffelen is goed, doe ik nu ook met Garfield .... ;)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

'Je knippert één keer met je ogen en ze zijn volwassen'. Een veelgebruikte uitspraak als het gaat over kinderen, omdat ze zo snel opgroeien. Niemand vertelt je dat dit voor je furry babies net zo geldt. Stom eigenlijk, want is het niet zo dat we over honden en katten zeggen dat één levensjaar van hen, gelijkstaat aan zeven levensjaren van ons.

Niemand heeft me ooit gewaarschuwd hoe snel katten oud worden. Dat moet je maar ondervinden, meemaken. Het moment waarop je ’s morgens binnenkomt en je realiseert dat je echt niet meer naar een volwassen kat kijkt, maar naar een oud dametje. Natuurlijk, de kittenfase, die fase waarin ze helemaal niets hoeven te doen om je hart te laten smelten, die gaat snel voorbij. Maar dan komen er nog járen van plezier. Talloze momenten waarop je denkt ‘Ah gossie, kíjk nou! Zo lief!’

Muis met 'grote broer' Garfield. 

Doof

Totdat moment waarop het tot je doordringt dat het geen toeval is dat ze je niet direct hoort. Ze is doof aan het worden. Daarom schrikt ze zo wanneer je ‘ineens’ naast of achter haar staat, of naar haar toeloopt op de bank waar ze ligt te soezen. Dat is ook zoiets: ze slaapt veel meer. En ligt het aan mij of zijn haar oogjes minder helder?

Ze gaat ook minder naar buiten, enkel nog naar het grote terras via de schuifdeuren, als het zonnetje schijnt. Nu ik me realiseer hoe fragiel en oud ze werkelijk is, ben ik daar wel blij om. Hoef ik me geen zorgen om haar te maken, ze is altijd in mijn zicht.

En zo zie ik steeds meer tekenen. Haar vacht is niet meer zo mooi, hij schilfert, en als ze voor me uitloopt, zie ik ingevallen flanken. Ze raakt ook sneller haar balans kwijt.

Eerder zei ik het grappend, met een knipoog: ‘Ze wordt dement’. Ondertussen denk ik dat het écht zo is. Ze kan minuten aaneen miauwen als een brandalarm. Hard, lang, en zeer aanwezig. En tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik dan soms heel hard ‘Muis!! Kappen nu!!’ roep. Dan schrikt ze van me en rent weg. Wat mijn hart dan weer breekt. Niet dat ze echt bang is, want nog geen vijf seconden later staat ze alweer voor mijn voeten. Inderdaad, te miauwen, maar toch...

Angst

Inmiddels hebben we twee keer de angst gehad dat we haar kwijt gingen raken. Als de dierenarts dan tegen je zegt ‘Je hebt een heel ziek meisje bij je’, dan ga je stuk vanbinnen. En toch, ze krijgt dan een infuus - ik noem het haar ‘happy-infuus’ met allerlei dingen waar ze van opknapt - en vocht, en dan wordt ze weer beter.

Muis, mijn lieve, kleine Muis die ik in 2003 heb meegenomen vanaf La Gomera, toen meer dood dan levend. Ze was nog maar een paar weekjes oud en had toen - en nu nog - een enorme vechtlust.

Lees ook Sylvia's blog: #Heldinnen … Welke ken jij?

Die heeft haar al vaak gered, mijn meisje bleek namelijk ook een voedsel-intolerantie te hebben. Die heeft haar onnoemelijk veel spuugbuien en buikpijn bezorgd. Wat waren we opgelucht toen we uiteindelijk een goede diagnose kregen en we iets konden doen. Wel spuugt ze nog steeds, soms twee keer op een dag, soms een week niet. Regelmatig vraag ik me af of ze nog wel blij is…

Maar ze wil nog steeds spelen, ze vindt het heerlijk om samen te knuffelen. En ze wil eten, en snoepen. De hele dag door. Wat ze vervolgens dan dus weer uitspuugt. Dus krijgt ze verdeeld over de dag hele kleine porties, en af en toe een beetje kattenmelk. En ze krijgt vooral liefde. Heel veel liefde.

‘Krakende wagens lopen [rijden] het langst'. Ik hoop dat dit ook voor mijn lieve Muis geldt en dat ze nog heel lang bij me is.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (2)

a.guiteneau@upcmail.nl
Joined19.10.2018
2/2 | 

Mijn Skoet is inmiddels ook ruim 15 jaar oud en ik denk ook aan het dementeren. Soms is ze me 'kwijt' en gaat dan staan blehren inderdaad, dan moet ik roepen dat ik bij de wasmachine ben (oid). Ook haar vacht is minder glanzend en daaraan zie ik dat de ouderdom nu echt wel haar intrede heeft gedaan. Ik hoop nog een paar mooie jaartjes met mijn Grande dame.

Toen ik je voor het eerst zag, was je een klein hummeltje van drie weken oud. Je oogjes waren nog blauw en je piepte meer dan dat je miauwde, maar vanaf het allereerste ogenblik waren wij samen meant to be. Ik ging op de grond zitten, jij waggelde naar me toe, klom in mijn nek, gaapte, en viel in slaap met je kopje verstopt in mijn haar.

Vijf weken later, een paar dagen voor kerst, mochten we, Lief-van-toen en ik, je eindelijk ophalen. Magic Tim van de House of Silverstars. Giekje voor intimi.

Je maakte kennis met grote broer Max, een rooie kater met bruine ogen. Je probeerde indruk te maken door een hoge rug en dikke staart op te zetten, maar Max keek een keer en besloot dat je een wasbeurt nodig had. Binnen tien seconden lag je op je rug te genieten, #FriendsForLife.

Je was mijn eerste huisdier ‘zonder rugzak’. Mijn dieren kwamen altijd van de straat en uit het asiel. Ik loop altijd naar de zieligerds. Jij was de enige uitzondering en man, wat hebben we samen een plezier gehad en wat hield ik van je.

Je groeide als kool en hoewel ik het jammer vond dat dat hele kleine zo snel verdween, werd je elke dag liever en mooier. Samen werden we ouder. Ik was 26 toen ik je kreeg en ik deelde alle ups en downs met jou. En daar zijn er best wat van voorbij gekomen. Je was de enige die álles wist. Jou vertelde ik alles en je mooie vacht was meer dan eens nat van mijn tranen. We zijn ook drie keer samen verhuisd. De eerste keer met veel plezier, je was toen een half jaar oud en we vonden dat je een echte tuin moest hebben. Je leerde vogels vangen en kwam zelfs een keer thuis met een baby-konijntje. Toen heb je me wel aan het huilen gemaakt. Daarna racete ik als een gek naar Utrecht om het beest naar een opvang te brengen waar ie twee dagen later alsnog het loodje legde… Wat je maar niet leerde, was dat je gewoon géén kikkers/padden moest vangen. Elke keer trok je vieze bekken en schudde met je kop, maar dat oorzaak-en-gevolg-principe heb je nooit goed begrepen.

Waar je dan weer wel heel goed in was, was jezelf in de nesten werken op zondag. Een wesp doorslikken, een splinter in je poot… áltijd op zondag. Lees: torenhoge dierenartsrekeningen. Dat ik elke keer dreigde je zakgeld in te houden, heeft nooit indruk gemaakt.

Een paar jaar later kregen we opnieuw gezinsuitbreiding. Vanaf La Gomera bracht ik je zusje mee, Muis. Ineens hadden we drie M’s: Max, Magic en Muisje. Muis was in het begin super bang en je trok je niet zoveel van haar aan, maar toen ze eenmaal loskwam, vond je haar een vervelend mormel en nam jij de opvoeding van me over. Elke keer als ze lastig was (en dat vond je haar al snel), joeg je haar met één mep onder de kast. Na een week of wat was die opvoeding voltooid (chapeau daarvoor) en werden jullie dikke vriendjes.

Een paar jaar later verhuisden we opnieuw. Jij, Muis en ik samen. Dát was heel verdrietig… Afscheid nemen deed pijn. Maar ook daar sleepte je me doorheen, samen met kleine Muis. We sliepen samen in dat te grote bed in dat nieuwe huis, aten samen gegrilde kipfilet en keken samen Grey’s Anatomy.

Tot die laatste verhuizing in 2007. Jij was acht, ik was 34 en we gingen naar het Zuid-Limburgse Heuvelland, naar mijn Lief. Jij en Muis dachten vast dat jullie in het kattenparadijs waren gekomen; overal tuin, bosjes en hoog gras. Zodra het zonnetje scheen, was je buiten en ik zág je genieten. We waren happy en je zou nog minimaal twaalf jaar bij me blijven, want dat was onze deal: samen oud worden.

Maar dat is ons niet gelukt. Op 13 oktober 2012 stond je niet op toen ik thuiskwam. Dat vindt een ander misschien niet heel vreemd, want het was ergens midden in de nacht, maar ik vond het raar. Dus liep ik naar jou… Je lag op de bank en tilde wel je mooie koppie op, maar verder kwam je niet in beweging. Vanaf dat moment ging het mis. Marcel, de dierenarts, kwam erbij en het was niet goed. We gingen naar België waar je extra onderzoeken kreeg, maar ik had geen diagnoses nodig. Ik zag het aan je. Je had pijn. Ik belde weer met Marcel en op 18 oktober kwam hij thuis langs. Mijn hart brak die avond in duizend kleine stukjes toen ik zei dat het ‘goed’ was, dat je mocht gaan. (Want hoezo goed?! Wat was er in vredesnaam goed aan?)

Je sliep heel rustig in, op je lievelingskussen op je lievelingsplek op de bank. Muisje heeft nog een poos bij je gelegen zodat ook zij afscheid kon nemen. De volgende dag in het crematiecentrum heb ik je zelf gedragen, tot het allerlaatst. Ik weet nog dat ik een week domweg amper aanspreekbaar was. Het verdriet om jou deed gewoon fysiek pijn. Bovendien was drie dagen later, 21 oktober, je verjaardag. Je hebt je dertiende verjaardag niet gehaald.

Inmiddels is het 2017. Afgelopen woensdag was het vijf jaar. Muisje is nu ouder dan jij geworden bent, ze is een oud dametje. En, Garfield woont nu bij ons. En hoewel ik ook van hem zielsveel hou, mis ik jou nog steeds. Het enige wat gelukkig waar blijkt te zijn, is dat verdriet een beetje slijt. Want voor het eerst heb ik niet de hele dag gehuild en had ik een glimlach bij alle herinneringen.

Morgen is je verjaardag. Ik ga een kaarsje voor je branden en omdat ik weet dat ik dan ga huilen, heb ik ook al bedacht dat ik daarna met Garfield in mijn armen ga dansen op foute muziek, zodat we weer lachen en met liefde en plezier aan je denken. Dag lieve Giek...

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017