Blog posts met tag huisdieren

‘Ik heb nooit huisdieren gehad.’
Toen mijn Lief me dat vertelde, was ik even sprakeloos. In die stilte volgde gelukkig een toevoeging: ‘Ja, een valkparkiet, toen was ik 12 ofzo, die heb ik zelf gekocht op een rommelmarkt. Gewoon mee naar huis genomen, mijn moeder wist van niks.’ Even voor de goede orde, we hebben het over ruim 35 jaar geleden en gelukkig mocht het gevederde vriendje blijven. Maar ik snap daar dus niks van: dat je als ouder je dreumes geen huisdier gunt.

 

Een beter en leuker mens

Ik vind het serieus treurig: opgroeien zonder huisdieren. Iedere ouder gunt zijn/haar kind toch een vriendje dat 100% oprecht, betrouwbaar en lief is? Bovendien is het ook nog eens goed voor je kroost. Onderzoek na onderzoek wijst uit dat een huisdier een aangenamer, sociaal competenter wezen maakt van je telg, want:


Positief zelfvertrouwen
Die hond, of dat konijn, moet natuurlijk verzorgd worden. Eten geven, borstelen, naar de dierenarts: het helpt een kind verantwoordelijkheidsgevoel te ontwikkelen en dat geeft een goed gevoel van eigenwaarde. Ook al ben jij als ouder/verzorger waarschijnlijk veel vaker ‘aan de beurt’ dan afgesproken ;)

 

Sneller vrienden

We zeggen het niet voor niks tegen vrijgezellen-die-geen-vrijgezel-willen-zijn: ‘Neem een pup!’, want pups zijn regelrechte magneten. Dat geldt ook voor kinderen: die lopen veel sneller op elkaar af als één van beiden met een dier rondwandelt. Drempels verdwijnen als sneeuw voor de zon.

 

Geborgenheid
Wie wil er nu geen vriend die onvoorwaardelijk van je houdt? Waar je al je angsten, verdriet en vreugde bij kwijt kunt zonder dat je bang hoeft te zijn dat de halve buurt het morgen weet?

 

Minder online, meer offline

Die kat laat zichzelf wel uit, de hond daarentegen, daar moet je mee aan de wandel. Ergo: minder Fortnite, en meer buiten spelen. Sowieso vraagt een dier natuurlijk aandacht (knuffelen! spelen!) dus de ‘schermtijd’ wordt al snel minder. Ik zeg ‘win-win’.

 

Vooruitziende blik

Het moge duidelijk zijn: ik ben groot geworden met huisdieren en blijkbaar had er iemand een vooruitziende blik want zelfs op mijn geboortekaartje sta ik al met een viervoeter: een teckel.

Die teckel is er nooit gekomen, wel andere honden, en natuurlijk katten. En hamsters, en konijnen, en grasparkieten. Ik zou nu denk ik niet meer kiezen voor een dier in een kooi, maar dat is een ander onderwerp. 

 

Afscheid nemen

Mijn Lief heeft zijn achterstand ondertussen aardig ingehaald: met mij kreeg hij toentertijd twee poezenbeesten in zijn leven, het was een ‘package deal’. Net als ik, weet ook hij nu hoe het is om afscheid te moeten nemen van zo’n klein groot vriendje. Dat is gruwelijk verdrietig, maar het is net als met mensenliefde: zou je alle mooie momenten gemist willen hebben? Vast niet. Het zal ons er dus ook nooit van weerhouden om ons hart open te stellen voor een ander beestje.  

Reacties (0)

More content below the advertising

Wanneer ik op straat loop, zie ik elke hond en kat. Stuk voor stuk vind ik ze leuk en lief. Dat is niks nieuws. Volgens de overlevering loop ik mijn hele leven al op elk dier af, of het nu een schattige Labradoodle pup is of een stoere Rottweiler. Vroeger wilde ik dierenarts worden. Helaas kwam daar wiskunde bij kijken. Achteraf heeft het misschien zo moeten zijn. Alle verdriet die die er onvermijdelijk bij hoort, ik kan er niet mee omgaan.

Elke dag in tranen

Dat bleek opnieuw toen ik als social media consultant voor Dierenbescherming Limburg werkte. Wekelijks was ik op (regionale) televisie met een ‘in het zonnetje’ hond: honden die al lang in het asiel zaten en zo graag hun eigen thuis wilden. Maar ook kittens die gedumpt waren. De asielen zaten en zitten overvol en ik wilde ze allemaal wel meenemen. Oud, ziek, aangereden en mishandeld, alle dieren hebben een verhaal. Ik was elke dag in tranen, stond ermee op en ging ermee naar bed. Na een half jaar ben ik gestopt.

‘Loslaten’, hoe dan?

En ja, natuurlijk moet je kijken naar de goede dingen: de dieren die je redt, die je helpt, je doet per slot van rekening iets goeds wat broodnodig is. Maar dat ‘loslaten’ waar iedereen het over heeft? Ik weet écht niét waar die knop zit. Het is één van de redenen dat ik zoveel waardering heb voor de mensen die dat soort werk doen. 

Rossana Kluivert

Met bewondering volg ik mensen als Rossana Kluivert. Zij heeft op Curaçao het ‘Dog Rescue Center’. De ellende waar zij mee geconfronteerd wordt... Ik huil al bij het zien van de foto’s. Rossana huilt ook weleens, maar het weerhoudt haar er niet van om elke dag door te gaan. Zij kijkt naar alles wat ze wél bereikt: elke dag een stapje. 

Geen gastgezin

Toen ik besloot een nieuw thuis te zoeken voor Odie werd één ding heel snel duidelijk: ik hoef mezelf niet op te geven als ‘gastgezin’. Ik vind bijna niemand goed genoeg, én ik zou ze domweg niet kunnen laten gaan. Elke keer tranen in plaats van blijdschap. 

Als iedereen nu eens een beetje doet

Gelukkig kan ik tóch mijn steentje bijdragen, als donateur én door de dieren die bij mij zijn alle liefde en zorg te geven. Niemand kan alle dieren redden, maar als iedereen één dier zou redden? Wow, wat zou de wereld er dan mooi uitzien...

P.S. Met Odie gaat het, net als met Mr. Garfield, uitstekend! 

Reacties (0)

Bitterzoet. Als ik mijn gevoel in één woord zou moeten omschrijven, is het dat. Vandaag heb ik Odie, ons lieve nieuwe poezebeest, toevertrouwd aan haar nieuwe eigenaar...

Misschien heb je het meegekregen: op 5 mei moest ik mijn lieve Muis laten inslapen. Natuurlijk hadden we onze lieve bolle nog, Mr Garfield. Die leek wat sip in de weken daarna en we dachten hem blij te maken met een nieuw maatje. Voor mij was het vanzelfsprekend dat maatje te zoeken op de site van de dierenbescherming. Daar zag ik haar: een supermooi poezebeest, op zoek naar haar gouden mandje. 

Odie, ons nieuwe gezinslid

Ze kreeg de naam Odie, maar ik noemde haar ‘koekje, geen idee waarom eigenlijk. Vanaf dag één was ze een dame met een eigen willetje. Dat vond ik geen probleem omdat Garfield een lieve goedzak is die alles prima vindt. Maar Odie bleef ‘boos’. Ze blies, én ging slaan. 

Zes weken vs. zeven jaar

Het is helaas niet goed gekomen. Garfield was echt bang voor Odie, durfde zijn eigen huis niet meer in. En hoe lief Odie ook is, hoeveel ik ook al van haar hield, dit ging ik niet laten gebeuren. Odie was net zes weken bij ons, Garfield bijna zeven jaar. Met hem kregen we een hoopje ellende dat we met heel veel tijd liefde en geduld weer beter hebben kunnen maken. Dat mag niet kapot, ook niet een beetje. 

Op zoek naar een nieuw baasje

Dus hoe moeilijk ook, ik ging op zoek naar een nieuw baasje. In die dagen heb ik Garfield en Odie uit elkaar gehouden. Ik was elke dag bij haar en zág haar veranderen. Onder de boze dame zit een lief, aanhankelijk, knuffelig en relaxed beestje. Heel eerlijk gezegd ben ik ervan overtuigd dat de informatie zoals het asiel, en daarmee ik, die gekregen heb, in ieder geval ten dele, niet klopt. Dus maakte ik mijn eigen ‘profiel’, zowel van Odie als van haar toekomstige thuis.

Op iedereen wel iets aan te merken

Maar ja, een baasje vinden dat aan mijn wensen, of, eerlijker gezegd, eisenlijst voldoet is, zoals mijn Lief het uitdrukte: ‘bepaald geen sinecure’. Met een aantal (hele lieve!) mensen was ik serieus in gesprek. Maar iets in mij zei ‘nee’.  En toen kwam die ene mail, met daarna het telefoongesprek en wist ik het: dít is ‘m. Ik kon álle boxen afvinken. 

Vertrouwen op mijn buikgevoel

Natuurlijk, ook hier is Google mijn vriend maar aan het einde van de dag heb ik alleen mijn gevoel om op te vertrouwen. En het was precies dát wat goed voelde. 

Een goed besluit

Dus daar zit ik nu. Te huilen. Met een brok in mijn keel dat zo groot is dat ik amper kan slikken. Ik heb nog nooit een dier afgestaan. Ik heb er buikpijn van gehad, ik heb gehuild en ik voelde me schuldig. Maar ik weet dat ik het enige goede heb gedaan. Voor Garfield, én voor Odie die nu haar eigen paradijsje krijgt.

 

Dag lief koekje, ik zal je nooit vergeten... 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Reacties (0)

Elke keer als ik half wakker word, denk ik ‘Nee, verder slapen, want dan is het nog niet zo, ga je dat moment niet meemaken’.  
 
Dat moment waarop ik voor het eerst in 17 jaar mijn dag begin zonder jou. Dat ik dat kleine kopje van je niet zie, met je mooie doordringende ogen vol vertrouwen. Tegelijkertijd kopjes gevend én heel hard klagend alsof ik je een week geen eten heb gegeven.  
 
Bevrijdingsdag is voor mij niet meer één van de mooiste en meest bijzondere dagen van het jaar. Er zit nu een donker randje omheen, want gisteren moest ik je laten gaan. Om 14.25 uur was je er niet meer. Een uur eerder vond ik je in de tuin. Schreeuwend, liggend tussen de hortensia’s en de bamboe, net voor de ingang van je kattenluik. Je achterkant verlamd, je keek me aan met ogen donker van de pijn. 

Redden

Als ik je had kunnen redden, had ik het duizend keer gedaan. Maar ik heb je ook, lang geleden, beloofd, dat ik je nooit zou laten lijden. Dat je laatste dag er eentje was met pijn, paniek en stress, is iets wat ik ongelooflijk moeilijk vind. Ik had gedacht en gehoopt dat we, net als met je broer, jouw eigen vertrouwde dierenarts zouden vragen om thuis langs te komen wanneer we zagen dat het tijd was voor je. Rustig en vertrouwd, in je eigen omgeving. Nu moest je in je reismand, in de auto, naast me op de passagiersstoel met alleen maar mijn hand op je kopje.   

Ik blijf me voorhouden dat ik tot en met de allerlaatste seconde bij je was. De laatste minuten lag je weer in mijn armen, heb ik met je gepraat, je 100 keer gezegd hoeveel ik van je hou, en dat je nu geen pijn meer zou hebben. Heb ik sorry gezegd voor de keren dat ik boos op je was en mijn geduld verloor. Maar vooral hoe blij ik ben dat ik je toen gevonden heb op La Gomera, en dat ik je meegenomen heb naar Nederland. Dat je mijn kleine meisje bent, en altijd zult blijven. Je hebt alleen maar grote broers gehad: Max, Magic en Garfield, jij was het enige meisje.
 
Je was zo klein. Ook toen je ouder werd, bleef je een tenger ding. Eigenlijk onvoorstelbaar hoeveel ruimte zo’n kleine hummel als jij in beslag neemt in mijn hart. En jij hield net zo veel van mij, dat bleek uit alles. Met de jaren werd je dapperder, leerde je meer mensen vertrouwen, maar ik was ‘jouw mens’. Elke dag was je blij me te zien, wilde je bij me liggen, kroelen en knuffelen. Als we samen sliepen, lag je in de boog van mijn arm. Tót je merkte dat ik wakker was, dan was het ook direct opstaan en eten. Die prioriteiten had je prima op orde. 
 

Verlichting

Hoe beroerd mijn dag ook was, jij bracht áltijd weer verlichting, zelfs op de donkerste dagen. Toen zes jaar geleden je grote broer Magic over de Regenboogbrug ging, heb je een half uur zo lief bij hem gelegen. Een half jaar later kwam die rooie, Garfield. Je verwelkomde hem met je hart wijd open. Zo klein als jij was, zo groot was je hart. Vanaf de eerste avond lag je bij hem, naast het mandje waar hij nog niet uit durfde. Samen met jou is hij voor het eerst naar buiten gegaan. Met al je angsten en trauma’s was je evengoed een supersociaal hummeltje. 

Je was ook een wandelend spin-motortje, als je het écht naar je zin had, zelfs een hard ronkend motortje. Dan bleef je maar kopjes geven, of ik nu net een slok koffie nam of niet. Dan riep ik dat je toch wel kon uitkijken. Het laatste jaar was je ook ons eigen wandelende brandalarm. Daar heb ik een paar weken geleden dit nog over geschreven. Ik voel me nu nóg schuldiger en slechter dat ik wel drie keer per dag kon zeggen (heel luid ook nog) dat je écht op moest houden met zo hard en lang miauwen, want anders ging ik je op Marktplaats zetten. Gelukkig is daar dan mijn Lief, jouw baasje, die zegt dat élke moeder dat doet en diezelfde schuldgevoelens heeft.

Gewone dag

Zondag 5 mei begon als een gewone dag. Ons eigen ochtendritueel van knuffelen en eten, en daarna weer knuffelen. Ik ging alleen even boodschappen doen. Toen ik terugkwam was alles ineens anders.

Vandaag hebben we je weggebracht, tot het allerlaatste stuk. Je bent in een wit hartje met een klein zilver pootje mee terug naar huis gekomen.  


 
Ik werk vanuit huis. Waar ik was, was jij…Was ik in de keuken, was jij daar ook. Waarschijnlijk ook altijd in de hoop dat er iets te snaaien viel, maar toch. Je lag bij me op m’n bureau of op het toetsenbord, net hoe het je uitkwam. Je ging zelfs mee naar de wc. En nu is dat allemaal weg, duizend-en-één kleine rituelen.  
 
Liefste Muis, als mijn liefde je had kunnen beschermen, was je voor altijd bij ons geweest. Ik zal je nooit vergeten. Jouw kleine pootafdruk staat in mijn hart gegraveerd. 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

Reacties (13)

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Dank je wel...

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Rielle
2/13 | 

Oh Sylvia, wat naar! Wat een gemis. En wat verdrietig dat het zo ging. Maar wat een mooi leven heeft ze bij jou gehad. Heel veel sterkte!!

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Ik hou me maar vast aan dat idee van dat mooie leven... :)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Marielle
3/13 | 

Met tranen in mijn ogen heb ik het gelezen. Ik begrijp zo goed hoe je je voelt. Ik ben al meerdere katjes verloren. Mijn oudste katje ligt nu bij mij op schoot, vandaag is ze 18 jaar geworden. Maar afgelopen vrijdag hebben wij te horen gekregen dat ze ziek is, heel erg ziek. Er groeien tumoren in haar kleine lijfje. Nu is er nog niets aan haar te merken, maar er komt een dag dat dit anders zal zijn en wij haar moeten laten gaan. Ik wil er nog niet aan denken en ben er kapot van. Het hartje van muis vind ik heel mooi. Ik wens je heel veel sterkte met dit grote verlies <3

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

O wat erg om te lezen dit :'(  Dikke knuffel en heel veel liefs!

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Marianne
5/13 | 

Wat ontzettend lief geschreven. Ik ga mijn lieve poes Precious, heeft mijn dochter uit Turkije meegenomen, en mijn lieve chihuahua Coco, zo hard en zo lang knuffelen, hoop dat ik ze nog zo lang om mij heen heb. Tegen Precious zeg ik, wanneer zij hier logeert, zeker 3x per dag; wat ben jij een stoute poes, zo een heerlijke schat met haar lieve ondeugende streken, Coco is alleen maar lief, vandaag is zij jarig, 10 jaar. Elke dag geniet ik intens van ze. Ik wens jou heel veel sterkte. Dikke knuffel van Coco en Precious xxx

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Blijf vooral genieten van je hummels :)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Doe dat zeker, en geef Kroepoek ook maar een zoen van mij :)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Danny
7/13 | 

Het verliezen van een kat doet heel veel pijn. Ik heb ook al twee maatjes van me moeten laten inslapen jaren geleden. Nog altijd kan ik er ongelooflijk verdrietig van worden, dus ik begrijp precies hoe jij je nu moet voelen. Ik ga mijn kat nu maar eens een stevige knuffel geven en wens jou heel veel sterkte toe :( 

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

extra knuffelen is goed, doe ik nu ook met Garfield .... ;)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017