Blog posts met tag volwassen

Je zit op een terras - al dan niet alleen - en naast je zit een groepje jonge vrouwen. Ineens wordt er besmuikt of gewoon hardop gelachen en je denkt: ‘Ze hebben het over mij, ze lachen me uit…’

Hoe kómt dat? Is het de (laatdunkende, arrogante) blik waarmee ze me bekijken? Is het hun outfit? Zijn het hun lange glanzende lokken en eindeloze benen? Of de onverschilligheid waarmee ze de allernieuwste smartphone gebruiken terwijl aan hun pols een it-bag bungelt? De pilotenzonnebril die achteloos op hun hoofd staat, net als die quasi nonchalante, maar o zo perfecte dikke knot achter die bril?

Want echt, ze moeten alles nog realiseren, alles nog waarmaken. Studie, een eigen plek onder de zon, werk, you name it.

En dan mijn feiten, dus allemaal objectief en wetmatig vast te stellen:

Ik heb een eigen huis en een eigen auto. Ik ben geen Doutzen, maar ook niet faliekant mislukt. Einstein ben ik ook niet, maar voor elk assessment dat ik heb gedaan, scoor ik ‘ruim boven HBO’. Ik ben getrouwd met iemand die zo ongeveer 92% van mijn lijstje afvinkte. Alleen zijn muzieksmaak, écht… om te huilen. Maar goed, een mens kan niet alles hebben en hij is mooi wél lang, donker en lekker.

We zijn gezond, we zijn happy samen, en we kunnen alles wat we graag willen daadwerkelijk realiseren. Bovendien hebben we allebei werk dat we het liefste doen én hebben we een ‘klein maar fijn’ groepje vaste vrienden om ons heen.

Dus kan iémand me alsjeblieft uitleggen waarom ik me met enige regelmaat geïntimideerd voel door pubermeisjes en jonge vrouwen van maximaal 24 jaar oud?

Lees ook: Wat vind jij hier nu van?

Want in alle eerlijkheid: of ze me nu af- dan wel goedkeurend aanschouwen, het zou me geen snars moeten interesseren. En alhoewel dat, gelukkig, ook steeds vaker het geval is, vraag ik me dan toch af of er soms knalrode lipstick op mijn tanden zit, of mijn broek te strak zit, of, gruwel der gruwelen, ik in mijn geheel word afgekeurd.

Óf… was ik vroeger precies zo en komt het domweg omdat je er op die leeftijd oprecht van overtuigd bent dat jij het beter weet, dat je de wereld echt in je kontzak hebt en dat al die 40+ vrouwen toch al afgeschreven zijn en jij die banen wel eventjes overneemt? Want die oude mutsen kunnen maar beter achter de geraniums gaan zitten. Wat bij mij dan weer de vraag oproept of ze überhaupt weten hoe een geranium eruitziet, maar dat geheel terzijde.

Maar, ik heb een tactiek bedacht: ik glimlach naar ze. Naar die angstaanjagend mooie en zelfverzekerde vrouwen. En de reacties zijn echt een studie waard, want ze lopen nogal uiteen: ze schrikken, ze kijken nóg afkeurender naar me óf ze lachen terug. Ontwapenend, nóg mooier ook. Mijn onderzoeksresultaten komen nog niet in aanmerking voor een representativiteitsprijs, maar voor mijn gevoel krijg ik best vaak een glimlach terug. En dat maakt me blij.

Masker

Het versterkt ook mijn gevoel dat heel veel van ons best vaak een masker op hebben. Een hardnekkig masker, want gewoonte. Omdat we onze onzekerheden niet willen laten zien, omdat we over willen komen als ‘vrouwen van de wereld', echte powervrouwen. En op de één of andere manier passen onzekerheden daar nog steeds niet bij. Je kunt je afvragen waarom niet… Want hoe vaak zeggen we niet dat het tonen van je kwetsbaarheden juist een teken van kracht is?

Terwijl ik dit zit te tikken, hoor ik in mijn achterhoofd alweer de gebruikelijke reacties als: wat een onzin, ik ben ik en ze doen het er maar mee, wat een gezeur, waar maak je je druk om? Etcetera. 

Tegen al die vrouwen kan ik alleen maar zeggen: good for you! Super dat jij zo zelfverzekerd en overtuigd bent van jezelf dat je je van niemand iets aantrekt, maar ik heb dat (nog) niet. En ik denk dat met mij heel veel mensen dit gevoel hebben.

En tot die tijd zeg ik: laten we eens wat vaker naar elkaar lachen, oprecht aandacht geven. Schijnt het zonnetje nét wat harder. 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

More content below the advertising

Reacties (0)

Ik ben inmiddels 44 (en-een-half) en soms leef ik in de veronderstelling dat ik het allemaal best aardig op de rit heb. Ik woon, zoals Wies Verbeek dat zo mooi zegt ‘in een grote-mensen-huis’ met een voor, een achter, én een tuin. Ik ben getrouwd met een zo op het oog perfecte man (ik ken natuurlijk zijn eigenaardigheden wel, maar ik wil graag gewoon in mijn eigen bed slapen vannacht, dus die verklap ik hier niet ;) )

Samen hebben we de twee allerliefste poezebeesten van de wereld. Ik doe het werk dat ik het liefste doe en ik ben gezond. Ik weet zo zachtjes aan ook dat ik niet achterlijk ben. En toch verbaas ik me nog elke dag over van alles. Dus heb ik maar ‘ns een paar van die dingen op een rijtje gezet, gewoon omdat ik me afvraag of dat nu aan mij ligt of dat jij ze ook herkent ;)

Lees ook: 'Ja, laat jongens jongens zijn!'

1. Dat ik de vaste telefoon opneem (jaja, wij hebben nog steeds zo’n ding. Zit een reden achter. Nieuwsgierig? Vraag me maar) en dat iemand dan serieus vraagt of ik thuis ben... Nee, ik ben op vakantie en mijn kloon neemt even voor me waar, nou goed?

2. Iedereen wil de wereld veranderen, maar niemand wil de w.c.-rol verwisselen of de koffiebonen bijvullen.

3. Als ik een hartje met daarbij de namen van twee mensen in een boom gekerfd zie staan, vind ik dat helemaal niet lief. Ik vraag me alleen maar af waarom iemand een zakmes meeneemt naar een ‘date’. Het zal vast een Mars-Venus-ding zijn.

4. Ouders zijn beredruk om hun kinderen te leren lopen en praten. En zodra ze dat dan doen, moeten ze op hun plek blijven zitten en hun mond houden. Vind je het raar dat er zoveel kinderen van de waps zijn?

5. Mensen die geen Google heten en er toch van overtuigd zijn dat ze alles (beter) weten.

6. Op sommige dagen verbaas ik mezelf door mijn eigen briljante ideeën, maar de meeste dagen heb ik mijn Lief nodig om mijn smartphone / portemonnee / sleutels / zonnebril te vinden, omdat ze op de meest vreemde plekken liggen. Iemand anders al eens zijn smartphone in de wasbak van de w.c. laten liggen? Dat soort dingen moét toch eenvoudiger zijn dan goeie dingen bedenken?

7. Waarom de vogels in onze tuin om 5 uur ’s morgens al zo’n plezier hebben dat ze de hele straat wakker fluiten en de haan van de buurman er pas rond een uur 8 nog ’ns achteraan komt. Iets met ‘spuit elf’ …

8. Dat er serieus nog steeds meer mensen bij de AH XL in de rij staan met een karretje dan bij de zelfscanner. Serieus: uit rek, in kar, uit kar, op band, van band, in kar/mand, van mand in auto etc. Pinnen, drie soorten zegels aangeboden krijgen én aansluiten in een rij. Waaróm?

9. Dat we één hand hebben die alles begrijpt en moeiteloos doet en een andere hand die maar zo’n beetje rondhangt en niet eens normaal een pen kan vasthouden. Waarom worden we niet geboren met twee handen die alles even goed kunnen?

10. Dat mensen zich nog steeds bezighouden met de vraag wie /wat er nu eerst was: de kip of het ei. Schei ’ns uit, gaan we toch niet achterkomen. (En volgens mij zijn er wel belangrijker zaken om je druk over te maken?)

11. Waarom we zonder enig probleem jarenlang in Sinterklaas én de Kerstman geloven, maar het ons niet lukt, of amper, om ook maar één hele dag eens écht in onszelf te geloven?

12. Waarom, ook na álle trucjes die ik ervoor gelezen heb, mijn sokken nog steeds een angstaanjagend hoog echtscheidingsgehalte hebben.

13. Waarom er allemaal verschillende shampoos zijn voor dun/pluizig/steil/geblondeerd haar. Ik wil het gewoon allemaal gecombineerd in één fles. En dat geldt ook voor mascara trouwens: voor volume, voor lengte, voor scheiding... het moet gewoon in één mascara. Maar echt, hoe moeilijk kan het zijn?

14. En waarom doe ik ik met m’n conditioner altijd veel langer dan met m’n shampoo? Het is zó veel handiger als het tegelijkertijd op is.

15. Soms lees ik twee boeken per week en daarna lees ik vier maanden geen één boek... Why? Want ik hou echt van lezen. Dus waarom niet gewoon iets er tussen in? Datzelfde geldt trouwens ook voor hardlopen.

16. Waarom pizza en sushi toch écht heel veel lekkerder zijn dan een salade. Mijn Lief zegt dat ik de enige vrouw ben die standaard al het konijnenvoer op haar bord hardnekkig negeert. (Of gewoon op zijn bord schuift ;) )

17. Dat het voor zo heel veel mensen zo ontzettend moeilijk is om normaal foutloos te schrijven. Vandaag nog bij de MediaMarkt: ‘wordt lid van onze voordeelclub’. Op die marketingafdeling zitten mensen die een studie gevolgd hebben toch. Zat er geen Nederlands in het lespakket? En mensen die zeggen ‘een beslissing maken’. Neen, een beslissing néém je. Veel mensen noemen mij een taalpurist. Snap ik ook niet. Oké, oké, dat snap ik wel. Een beetje.

18. En toch is 44 zijn ook wel oké. Want ik ben oud genoeg om beter te weten, jong genoeg om me niet (al te) druk te maken en ervaren genoeg om het goed (genoeg) te doen ;)

Reacties (5)

Sylvia Schaffrath

;)   eerstvolgende keer dat je bij de appie bent, een zelfscanner pakken dan! echt, ga je blij mee zijn! wel kleine tip: niet bellen en scannen tegelijk! <- not kidding...ik liep een keer in de winkel te bellen met een vriendin, dacht ondertussen echt heel goed op te letten en was aan de beurt voor een steekproefcontrole. Één keer raden: was pakje boter vergeten ...hoezo 'awkward' ;)  Is dus net als autorijden: één ding tegelijk ;)  Fijn weekend nog :)

Linda Engelen

Haha, ik doe altijd met mijn man boodschappen en dat is nogal chaotisch. Dus ik denk dat het bij ons niet werkt, zo'n zelfscanner. En daarbij vind ik de 'ouderwetse' manier gewoon prima. Gezellig geinen met de meiden aan de kassa :)  

Fijne zondag!

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017