Blog posts met tag relaties

Ik ben een sucker for romance. Gelukkig ben ik getrouwd met iemand die dat niet erg vindt en me niet uitlacht als ik weer eens iets bedenk om een feestje-voor-twee te vieren. Waarschijnlijk is die voorliefde voor romantiek ook de reden dat ik altijd oprecht geloofde dat liefde alles overwint. Want als je écht van elkaar houdt, dan vecht je voor elkaar. Dan sta je er. Altijd.

Maar, ouder en wijzer, denk ik tegenwoordig ook weleens ‘lief, én naïef’ als ik iemand zo hoor praten. Mijn eigen naïviteit is grotendeels verdwenen. Want een relatie overleeft niet op liefde alleen. Het is ook investeren in elkaar. Om me heen heb ik relaties zien stranden tussen mensen die écht van elkaar hielden. Maar soms zijn er dingen, gebeuren er dingen, die je uit elkaar drijven, hoe hard je ook probeert elkaar vast te houden. Vaak gaat dat best lang goed. Als je allebei wilt dat een relatie werkt, heb je daar veel voor over.

Maar als er structureel iets niet goed zit, komt dat toch steeds weer terug. En ‘dat’, wat ‘dat’ ook moge zijn, gaat wringen en schuren. Dat ga je voelen, eerst een beetje, en dan steeds meer, tot het pijn doet. Dus praat je met elkaar, hou je elkaar vast. Vloeien er tranen die weggestreeld en weggezoend worden. Is het weer goed. Doe je leuke dingen samen. Lekker uit eten, naar de film, wandelen, vrijen. 

Alleen, ‘dat’ is niet weg, niet echt. ‘Dat’ houdt zich even koest, ligt in de schaduw, en opeens, páf, is het er weer. Tot je het in alles voelt, bij allerlei gelegenheden, op allerlei manieren, al dan niet terecht. Gesprekken worden moeizamer. Soms wordt het niet eens meer uitgesproken. ‘Want alles is toch al 100 keer gezegd’. 

Praten gaat over in vermijden. Doen alsof alles goed is. En vaak is dat ook heus zo. Maar niet helemaal. Niet tot in het puntje van je tenen. Omdat de één iets wil, nodig heeft, meemaakt, of juist niet, wat de ander wel wil/nodig heeft. En het moge duidelijk zijn dat dit om meer gaat dan een vakantie of een auto. Het gaat dan om wensen, verlangens, angsten die zo diep zitten dat de liefde het soms, helaas, niet wint….

En dan komt dat afschuwelijke moment waarvan je je allebei nooit kon voorstellen dat het ooit zou komen. Niét bij jullie. Maar je beseft dat het toch zo is. Jullie hebben ‘dat’ niet kunnen overwinnen, geen plekje kunnen geven en geen compromis kunnen sluiten. Je staat met je hart in je handen. In stukken. Kapot. Gebroken. Met betraande ogen kijk je elkaar aan. Zwijgend, terwijl er van binnen een orkaan woedt. Want hoe heeft dit kunnen gebeuren? Je wilt wel schreeuwen van verdriet, gooien met alles wat voor handen is, maar wat heeft het nog voor nut? Alles is gezegd, alles is geprobeerd. Het is niet gelukt...

Als ‘toeschouwer’ wil je zó graag helpen, maar het enige wat je kunt doen, is een luisterend oor bieden, een troostende schouder en een kop koffie/ goed glas wijn. Want hier moeten mensen zelf uitkomen, hun eigen pad volgen. Als vriend(-in) wandel je aan de zijkant mee. Gelukkig zie je hoe het vaak toch goedkomt met iedereen. Er komen nieuwe liefdes, nieuwe huizen, nieuwe banen. Na regen komt echt weer zonneschijn.

Hoe verdrietig gebeurtenissen soms ook zijn, te zien hoe mensen, op een andere manier, gebutst en gehavend, opnieuw gelukkig worden, maakt me blij. Het geeft me hoop en vertrouwen. Ik zeg niet dat iedereen na een poosje weer flierefluitend door het leven huppelt, maar de veerkracht van veel mensen vind ik bewonderenswaardig. 

Lieve groet, Sylvia

 

More content below the advertising

Reacties (0)

Sylvia geeft elke vrijdag haar mening op Nouveau.nl. 

Stiekem hoop ik een beetje dat jij het ook moeilijk vindt. Dat ik niet de enige ben die zich druk maakt en er dagen over kan lopen piekeren: vrienden/familie met totaal andere overtuigingen. Want echt, ik vind dat soms serieus lastig. 

‘Niet alledaagse combinaties’

Een jaar of wat geleden las ik in magazine O, jawel, de glossy van Oprah, over ‘niet alledaagse combinaties’. Bijvoorbeeld een veganist en een rechtgeaarde carnivoor. En een getrouwde atheïst en katholiek. (Hoe dan?!) Er kwamen ook een democraat en republikein voorbij, al vijftien jaar de beste vriendinnen. In de VS staan die lijnrecht tegenover elkaar. Wapenbezit, abortus en gezondheidszorg zijn onderwerpen die verder gaan dan een mening. Dat gaat over principes. Ik wist toen niet, en nu dus nog steeds niet, hoe je zo’n relatie überhaupt in stand kunt houden, laat staan dat je het een beetje leuk hebt samen. 

Principes

Zo ben ik zelf principieel vóór het recht op abortus en vóór verplichte vaccinatie. Ik vind ook dat élk kind recht heeft op onderwijs, en elk mens op gezondheidszorg. Mensen die daar anders over denken, zijn niet mijn type mens, laat staan dat ze ooit in mijn kringetje van intimi komen. Tenzij ze me al jaren gruwelijk in de maling nemen, en/of er wijselijk nooit over praten in mijn bijzijn. 

Behalve bovenstaande principes, heb ik over veel dingen ook nog een mening. Zo geloof ik niet in een open relatie. Ook snap ik helemaal niks van mensen die geld genoeg hebben en tóch winkelen bij een Primark en een H&M (iets met fast fashion en arbeidsomstandigheden). En mensen die nooit in de kerk komen, maar er wél trouwen, en hun kinderen toch communie laten doen. Ja mensen, ik woon tegenwoordig in Limburg, daar is communie een dingetje. Zeg maar gerust 'ding’. 

Ik vind daar van alles van. Het belet me echter niet om goede kennissen met die mensen te zijn, of zelfs vrienden. Het raakt mij namelijk niet persoonlijk, botst niet met mijn intrinsieke overtuigingen. Over die dingen zeg ik: ‘lekker leven en laten leven’. 

Vervelende tone of voice

Ik heb ook moeite met mensen die PVV/FvD stemmen. Als een PVV-er tegen mij begint over ‘buitenlanders’ of ‘moslims’ met een vervelende tone of voice, dan raakt dat mij en ga ik er bijna altijd tegenin. Hetzelfde geldt trouwens voor mensen die het woord homo gebruiken op een manier die ik niet oké vind. In mijn ervaring zijn het trouwens alléén maar mannen die dat doen. Stemt tot nadenken, niet? Maar goed, ik heb met die mensen geen relatie die me dierbaar is dus als ik daarna denk: ‘Die vindt me een trut en praat nooit meer met me’, kan ik daar niet van wakker liggen. 

Moeilijk

Maar… het gebeurt ook weleens met mensen die ik goed ken, graag mag zelfs. Dat je gewoon aan het praten bent en dat er ineens een opmerking wordt gemaakt waarvan ik denk: ‘Oef…’ 

En dát vind ik moeilijk. Want op die momenten, en met die mensen, vraag ik me af hoe het komt, hoe het kán, dat we zo anders naar een situatie kijken. Misschien (of beter gezegd: ‘met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid) leef ik wel in een heel comfortabele bubbel. Vanuit die positie is het natuurlijk makkelijk praten. 

Regelmatig vermijd ik dan de discussie. Het idee dat het escaleert en dat een vriendschap kapot gaat, daar moet ik niet aan denken. Aan de andere kant: het idee dat ik vrienden heb die niet verder kijken dan hun eigen kliko en vijf stoeptegels, vind ik ook niet heel fijn. Want kortzichtigheid en egoïsme vind ik nu niet bepaald bewonderenswaardige karaktereigenschappen. 

Steek ik mijn kop in het zand?

Steek ik mijn kop in het zand en ben ik de spreekwoordelijke struisvogel? Misschien. Maar toch kies ik in die gevallen voor de relatie, want die is voor mij belangrijker. 

De makkelijkste oplossing is natuurlijk ‘het er niet over hebben’. Maar met mijn vrienden wil ik toch over meer kunnen praten dan over het weer van de afgelopen en komende dagen. Verschil van mening prima, maar een principe is meer dan dat. 

Ik prakkiseer hier dus echt al jaren over, herkauw het keer op keer en ondertussen rommel ik er maar zo’n beetje omheen. Ik heb geen pasklare reactie of oplossing… 

En dat brengt me terug bij de vraag die ik in het begin stelde: hoe ga jij hiermee om? 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

Reacties (1)

Rosa Oman
1/1 | 

Hallo, ik wil mijn prachtige getuigenis delen. Nadat hij jarenlang in een relatie met Husband was geweest, brak hij het uit, ik deed al het mogelijke om hem terug te brengen, maar alles was tevergeefs, ik wilde hem zo graag terug vanwege de liefde die ik heb voor hem smeekte ik hem met alles, ik deed beloften maar hij weigerde. Ik legde mijn probleem uit aan mijn vriend en zij stelde voor dat ik liever contact zou opnemen met een spreukgieter die me zou kunnen helpen een spreuk uit te brengen om hem terug te brengen, maar ik ben het type dat nooit in betovering geloofde, ik had geen keus dan het te proberen, ik e-mailde de spreukgieter en hij vertelde me dat er geen probleem was dat alles binnen drie dagen in orde zou zijn, dat mijn ex voor drie dagen naar me terug zou keren, hij sprak de betovering en verrassend op de tweede dag, het was rond 16.00 uur. Mijn ex heeft me gebeld, ik was zo verrast, ik heb de oproep beantwoord en het enige wat hij zei was dat hij zoveel medelijden had met alles wat er gebeurde dat hij wilde dat ik bij hem terugkwam, dat hij zoveel van me hield. Ik was zo blij en ging naar hem, dat was hoe we weer gelukkig samen zijn gaan leven. Sindsdien heb ik een belofte gedaan dat iedereen die ik ken die een relatieprobleem heeft, deze persoon zou kunnen helpen door hem of haar door te verwijzen naar de enige echte en krachtige spell caster die me hielp met mijn eigen probleem. e-mail: babaidadawiseman01@gmail.com
 you can e-mail him if you need his help in your relationship or another case.

Love spells
Earn a good money or win a lottery.
Achieving success in business.
Mental problems.
Win lawsuit.
Search for your life partner.
Get a well-paid job.
Get control over your marriage.
Receive favor and find attraction of people.
Recover lost money.
Heal yourself from all diseases. both curable and incurable.
Solve pregnancy problems and bless you with babies etc ...

Contact this great man if you encounter problems with a sustainable solution
via babaidadawiseman01@gmail.com
WhatsApp: +2348136951551

Het is één van de vele dingen waar ik niet zo veel, of eigenlijk gewoon helemaal niks, van begrijp: koppels die wat langer samen zijn en dan, heel geleidelijk, beetje bij beetje, alle decorum laten varen... En dan ineens kijk je naar iemand en denkt: wie ís die ‘laat-maar-waaien-laat-maar-hangen’-persoon?
Het begint met het opruimen van je hakken tot je ze niet meer kunt vinden, en het eindigt met een pittig kort kapsel en poepen met de wc-deur open.

Waaróm? Maar echt... je woont samen met de persoon die je ooit, jaren geleden, de liefste, leukste en lekkerste vond en waar je je best voor deed: lekker koken, lekker luchtje opdoen, lieve berichtjes sturen, en af en toe een cadeautje, gewoon omdat het kan. Je verdiept je in elkaar en wil álles weten wat er in dat leuke hoofd omgaat.
Op een gegeven moment besluit je dat je elkaar zó lief, leuk en lekker vindt, dat je gaat samenwonen, en misschien zelfs wel trouwen. Je zoekt en raapt allebei je spullen bij elkaar, kibbelt wat over foute stoelen en lelijke schilderijen en uiteindelijk heb je een fijn huis samen. Je doet eens samen boodschappen, kookt samen of voor elkaar en praat elkaar nog steeds elke avond de oren van de kop.
Dat dit op een gegeven moment wat minder wordt, soit. Want na een poosje weet je dat blauw zijn lievelingskleur is, dat ie geen meloen lust en gek is op, hou je vast ‘zure haring met slagroom’. Nee, ik kan me er ook niks bij voorstellen, maar hé, iedereen heeft recht op tenminste twee vreemde tics. Dat moet ik wel zeggen want ik heb er zelf ook een paar…

Dat je na tien keer niet altijd meer even oprecht lacht om zijn flauwe grappen, ook oké, maar hé, het draagt gewoon níet bij aan een levendige lekkere relatie als:
*Je zichtbaar in je neus peutert; doe dat maar als je in je eentje in de auto zit.
*Je boert, lang en hard; absoluut lustdodend en dat is wetenschappelijk bewezen. Denk ik, en anders zou dat moeten.
*Je je tafelmanieren vergeet: smakken, mes aflikken, niet even samen de tafel afruimen enz.
*Je andere manieren ook vergeet: de deur openhouden. De voordeur, autodeur, restaurantdeur.
*Je je neushaar niet in bedwang houdt. Zijn tegenwoordig heel prima apparaatjes voor.
*Dat geldt ook voor weelderig tierende wenkbrauwen. Die kun je bijknippen zodat ze weer in je ogen kan kijken.
*Je álles samen doet. Lief en ik, wij doen best heel veel samen vind ik zelf, maar we doen ook veel dingen apart, en dat is goed voor je relatie. Andere mensen zien, andere hobby’s hebben, tijd voor jezelf, al dan niet met vrienden en vriendinnen. Heb je ook weer wat om over te praten.

Maar dames, voor jullie denken dat ik alleen maar op kerels afgeef… helaas, ik zie bij mijn eigen sekse ook wel het één en ander:
*Je bent koud getrouwd, en het lange haar maakt plaats voor een kort kapsel. Waaróm? Is de buit binnen en hoef je nu niet meer je best te doen?
*Je hoge hakken verdwijnen ergens in de kast en maken plaats voor, horror, uggs en crocs. Als je hem zo afstotelijk vindt dat je geen seks meer wilt, oké, dan volg ik je, maar gooi ze anders alsjeblieft gewoon in de kliko. Overigens zou ik dan wel eens serieus gaan nadenken over de geneugten van het vrijgezellenbestaan, maar dat terzijde.
*Je doet alleen nog maar make-up op als jullie een feestje hebben. Hoezo? Vind je jezelf niet de moeite waard om elke dag de leukste versie van jezelf te zijn?
*Jurkjes en mooie jeans maken plaats voor vormloze zakken.

Wat ik ook afgrijselijk vind: koppels die alleen nog maar over praktische dingen praten. Ja, er moet van alles geregeld worden voor de kinderen (misschien eens denken over één sport per kind in plaats van drie, het is maar een suggestie, hoor) en de kliko moet naar buiten (vergeet niet die lelijke schoenen erin te gooien!) en ja, er moeten nu eenmaal ook boodschappen gedaan worden. Maar mensen, écht: er zijn ook andere dingen in het leven! Ga samen op dans- of kookles, praat over ‘gedoe’ op je werk, gedoe met een vriend(-in), of, nog beter: plan een date. Met zijn tweeën welteverstaan. En dan niet naar de bioscoop, want dan praat je nog niet, maar ga ergens lekker eten samen, pols of je nog dezelfde toekomstdromen hebt, praat over ‘later’, plan een vakantie!
En wat je verder ook doet, doe één ding alsjeblieft niet: word géén ANWB-stelletje… dat is de doodsteek voor alles wat ook maar enigszins passie-gerelateerd is.

Hoe ik het doe?
*Nou, ik zég het bijvoorbeeld als hij lekker ruikt. En gelukkig is dat elke dag. Chanel Bleu mensen, héérlijk!
*Ik stuur af en toe gewoon een appje met alleen maar een zoen… en afhankelijk van hoe druk hij is, krijg ik wel of niet een zoen terug ;-)
*Ik vraag élke dag hoe zijn dag was. Soms is het antwoord ‘druk’ of ‘veel gezeik’ en soms komt er een heel verhaal.

Hoe hij het doet?
*Hij maakt elke dag ontbijt voor me. Not kidding.
*In het weekend brengt hij me koffie op bed.
*Hij helpt me met al mijn gekke dingen. Denk: drie liter water drinken per dag, dertig dagen geen alcohol, gezonder eten. Hij vindt alles prima.
*Hij komt ineens thuis met nieuwe sneakers. Voor mij.
*Hij komt ineens thuis met een nieuw overhemd. Voor zichzelf.
*Hij vindt me mooier zoals ik ben dan ik mezelf.

We gaan ook altijd samen naar bed. Heel soms ligt één van ons er een keer een half uur eerder in, maar het gebeurt echt nooit dat één van ons al slaapt.
En ja, we kunnen ook heel goed ruziemaken en denken: seriously, wat kun jij stomme dingen denken en zeggen. Hoort erbij. Wat er níet bij hoort, is daarin blijven hangen. Gelukkig kunnen we ook allebei heel goed sorry zeggen. En sorry, dat is ook een knuffel geven of een wijntje inschenken voor de ander...

Fijn weekend en trek wat moois aan!

 

 

 

 

 

Reacties (0)

We waren geen ‘beste vriendinnen’ in de zin van weekenden lang aan de flessen wijn en elkaar om 2 uur ‘s nachts bellen, maar we waren zeker wel meer dan ‘goeie kennissen’.

We vertelden elkaar persoonlijke ervaringen. Over hoezeer je jeugd invloed heeft op hoe je nu als volwassene in het leven staat, over onze ‘struggles’, over werk, en ook over sporten, vakanties en, uiteraard, de relaties die we hebben met de mensen om ons heen. Met alle lach-en-huil-momenten die daarbij horen.

Er was altijd veel herkenning terwijl we tegelijkertijd ook heel verschillend zijn. Voor mij maakte dat het juist leuk en interessant omdat je daardoor dingen weer vanuit een ander perspectief ziet. Zonder elkaar dingen op te leggen of op te dringen, er was gewoon ruimte voor elkaars gevoel en we respecteerden elkaars mening en handelswijze.

Dus toen je naar me toekwam omdat je me iets persoonlijks wilde vertellen, was ik daar niet verbaasd over ofzo. Het paste in het beeld dat ik van onze relatie had. Maar, stom als het was, heb ik niet in de gaten gehad dat in dit geval verder nog niemand op de hoogte was. Het is niet eens dat ik per ongeluk mijn mond voorbij gepraat heb. Ik begreep het domweg niet goed, dacht dat het niet geheim was verder, maar wel zo belangrijk dat je het persoonlijk wilde vertellen zodat ik het van jou zelf zou horen en niet via een of ander roddelcircuit.

Je ziet in ‘onderzoeken’ vaak dat een vrouw gemiddeld drie uur een geheim ook daadwerkelijk geheim houdt. Ik was altijd blij dat ik daar niet bij hoorde. Ik praat best veel, maar weet heel goed wat ik tegen wie zeg.

En nu ben ik grandioos de mist in gegaan. Toen ik een wederzijdse vriendin sprak die vroeg hoe het met je was, zei ik niet alleen maar ‘goed’. Ik vertelde dat ik me wat zorgen over je maakte omdat je door een moeilijke tijd gaat. En vervolgens vroeg zij een paar dagen later aan jou hoe het nu toch met je ging. Daardoor realiseerde jij je dat ik degene was die met haar had gepraat. Mijn mond had open getrokken terwijl dat zo ontzettend niét de bedoeling was.

Binnen een paar seconden heb ik je vertrouwen verspeeld, heb ik je serieus verdriet gedaan. Ik realiseer me maar al te goed dat iets kapot maken heel makkelijk is, maar het kan soms jaren kosten om de schade te repareren. Áls dat al lukt…

Wat schrok ik toen je me zei dat je zo teleurgesteld was dat je besloten hebt geen persoonlijke dingen meer met me te delen. Dat we heus normaal tegen elkaar zouden blijven doen maar dat je afstand had genomen. En zelfs dat deed je met de jou zo kenmerkende vriendelijkheid. Én rustige beslistheid die ik ook maar al te goed van je ken. Ik realiseerde me dus ook al heel snel dat je je besluit genomen had... Ik stond met tranen in mijn ogen, heb geloof ik wel drie keer ‘het spijt me’ gezegd.

Op mijn vraag wat ik kon en/of moest doen of juist laten, zei je ‘Helemaal niks, laat me maar gewoon’. Ik probeerde nog een klein grapje te maken door te vragen of daar een tijdslimiet aan verbonden was, maar die kon je me niet geven.

We hebben elkaar zelfs nog een knuffel gegeven. En ik doe nu dus niks, want natuurlijk respecteer en accepteer ik je besluit. Maar moeilijk vind ik dat wel, aangezien ik je wél een brief wil sturen, of bloemen, en met je praten, maar dan bereik ik precies het tegenovergestelde van wat ik wil, namelijk dat er ergens een moment komt dat je mij ook mist, me weer in je persoonlijke leven toe wilt laten…

                Lees ook: Ga toch in je autootje zitten stomme trut!

Zo op het oog is er niks tussen ons veranderd, maar ik voel het de hele tijd. Het is anders geworden. We komen elkaar tegen, kletsen wat met elkaar maar het is niet meer zoals het was. Heel subtiel, maar onmiskenbaar.

Ik weet niet eens of je dit leest, stiekem hoop ik van wel. Aan de andere kant kan dat net zo goed ook een boomerang effect hebben en ben ik ‘nog verder van huis’. Waarom schrijf ik het dan op, waarom plaats ik dit dan in de online wereld? Best terechte vragen, maar zoals de één kookt om dingen te laten bezinken / een plekje te geven, zo werkt dat voor mij met schrijven. Ik kan niet veel anders en het helpt me om gebeurtenissen op een rijtje te zetten. Ik ‘moet’ schrijven...

Voor nu is het dus zoals het is. Ik wacht af, ook al druist dat tegen mijn hele wezen in. Want ik denk nu dat jij straks denkt: ‘Waarom heb je niet harder je best gedaan?’

Mocht je dit lezen: Het spijt me, heel erg… Niet alleen om onze relatie, maar ook voor jou als persoon. Omdat je vertrouwen een knak gekregen heeft. Omdat ik je gekwetst heb. En als je dat wilt, ben ik er. In een verbeterde versie.

NB: De les die we hieruit kunnen trekken? Of in ieder geval de les die ik heb geleerd: Doe geen aannames. Check, desnoods drie keer, voor je iets doet ook al denk je helemaal zeker te weten hoe het zit.

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017