Blog posts met tag jeugd

Zittend op een plastic wiebelstoel wacht ik op m’n frites en kijk een beetje om me heen. Ineens heb ik oogcontact: een klein jongetje van een jaar of drie kijkt me met donkere ogen aan. Hij zit in een buggy. En dan, naast hem, zie ik haar, zijn moeder. Een jonge vrouw, eind twintig. Haar ogen zijn ergens anders op gericht. Het jochie heeft een smartphone in zijn handjes, hij snottert en jengelt een beetje, maar ze heeft geen tijd voor hem. Al haar aandacht gaat naar de gokkast. Sorry, naar de twéé gokkasten, waar ze om de haverklap geld in gooit. Haar zoontje negeert ze. 

Ze let niet op haar peuter. Ze zit compleet in haar eigen wereld en heeft ook niet in de gaten dat ik haar observeer. Haar haar in een slordige knot, een dikke laag make-up, en nogal aanwezige nepwimpers. Aan haar voeten sportsokken en sandalen, niet de dure merken die nu hip zijn, meer een mislukte poging daartoe. 

De lampjes en geluiden van de gokkasten stoppen, maar ze is nog niet klaar. Ze loopt naar de kassa om geld te wisselen en gooit opnieuw in allebei de kasten munten. Vijf minuten lang drukt ze onophoudelijk op de knoppen. Daarna is het geld weer op. Er is, uiteraard, geen geld uitgekomen.

Pas dan praat ze voor het eerst tegen haar kindje. Ik versta niet goed wat ze zegt, maar de toon en lichaamstaal zijn niet lief. Aanraken doet ze hem niet, wel pakt ze haar smartphone terug. Ze helpt hem niet eens met zijn snotsneus. Met de buggy aan één hand en haar smartphone in haar andere, loopt ze naar buiten.

De triestigheid straalt ervan af. Ik heb met haar te doen, en nog net iets meer met dat jochie. Dit kan toch niet zijn hoe ze het vroeger heeft bedacht? Ik denk van alles, maar wie ben ik? Ik weet niet hoe het is om in haar schoenen te staan, haar leven te leven. Wie weet waar ze naar toe liep, hoe haar thuissituatie is. Ik kijk ze na tot ik ze niet meer kan zien. 

Zonder al te veel enthousiasme pak ik een frietje. Ze zijn koud, maar dat maakt niet uit, de eetlust was me al vergaan...

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

More content below the advertising

Reacties (0)

‘Ik heb nooit huisdieren gehad.’
Toen mijn Lief me dat vertelde, was ik even sprakeloos. In die stilte volgde gelukkig een toevoeging: ‘Ja, een valkparkiet, toen was ik 12 ofzo, die heb ik zelf gekocht op een rommelmarkt. Gewoon mee naar huis genomen, mijn moeder wist van niks.’ Even voor de goede orde, we hebben het over ruim 35 jaar geleden en gelukkig mocht het gevederde vriendje blijven. Maar ik snap daar dus niks van: dat je als ouder je dreumes geen huisdier gunt.

 

Een beter en leuker mens

Ik vind het serieus treurig: opgroeien zonder huisdieren. Iedere ouder gunt zijn/haar kind toch een vriendje dat 100% oprecht, betrouwbaar en lief is? Bovendien is het ook nog eens goed voor je kroost. Onderzoek na onderzoek wijst uit dat een huisdier een aangenamer, sociaal competenter wezen maakt van je telg, want:


Positief zelfvertrouwen
Die hond, of dat konijn, moet natuurlijk verzorgd worden. Eten geven, borstelen, naar de dierenarts: het helpt een kind verantwoordelijkheidsgevoel te ontwikkelen en dat geeft een goed gevoel van eigenwaarde. Ook al ben jij als ouder/verzorger waarschijnlijk veel vaker ‘aan de beurt’ dan afgesproken ;)

 

Sneller vrienden

We zeggen het niet voor niks tegen vrijgezellen-die-geen-vrijgezel-willen-zijn: ‘Neem een pup!’, want pups zijn regelrechte magneten. Dat geldt ook voor kinderen: die lopen veel sneller op elkaar af als één van beiden met een dier rondwandelt. Drempels verdwijnen als sneeuw voor de zon.

 

Geborgenheid
Wie wil er nu geen vriend die onvoorwaardelijk van je houdt? Waar je al je angsten, verdriet en vreugde bij kwijt kunt zonder dat je bang hoeft te zijn dat de halve buurt het morgen weet?

 

Minder online, meer offline

Die kat laat zichzelf wel uit, de hond daarentegen, daar moet je mee aan de wandel. Ergo: minder Fortnite, en meer buiten spelen. Sowieso vraagt een dier natuurlijk aandacht (knuffelen! spelen!) dus de ‘schermtijd’ wordt al snel minder. Ik zeg ‘win-win’.

 

Vooruitziende blik

Het moge duidelijk zijn: ik ben groot geworden met huisdieren en blijkbaar had er iemand een vooruitziende blik want zelfs op mijn geboortekaartje sta ik al met een viervoeter: een teckel.

Die teckel is er nooit gekomen, wel andere honden, en natuurlijk katten. En hamsters, en konijnen, en grasparkieten. Ik zou nu denk ik niet meer kiezen voor een dier in een kooi, maar dat is een ander onderwerp. 

 

Afscheid nemen

Mijn Lief heeft zijn achterstand ondertussen aardig ingehaald: met mij kreeg hij toentertijd twee poezenbeesten in zijn leven, het was een ‘package deal’. Net als ik, weet ook hij nu hoe het is om afscheid te moeten nemen van zo’n klein groot vriendje. Dat is gruwelijk verdrietig, maar het is net als met mensenliefde: zou je alle mooie momenten gemist willen hebben? Vast niet. Het zal ons er dus ook nooit van weerhouden om ons hart open te stellen voor een ander beestje.  

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017