Blog posts met tag kinderen

Zittend op een plastic wiebelstoel wacht ik op m’n frites en kijk een beetje om me heen. Ineens heb ik oogcontact: een klein jongetje van een jaar of drie kijkt me met donkere ogen aan. Hij zit in een buggy. En dan, naast hem, zie ik haar, zijn moeder. Een jonge vrouw, eind twintig. Haar ogen zijn ergens anders op gericht. Het jochie heeft een smartphone in zijn handjes, hij snottert en jengelt een beetje, maar ze heeft geen tijd voor hem. Al haar aandacht gaat naar de gokkast. Sorry, naar de twéé gokkasten, waar ze om de haverklap geld in gooit. Haar zoontje negeert ze. 

Ze let niet op haar peuter. Ze zit compleet in haar eigen wereld en heeft ook niet in de gaten dat ik haar observeer. Haar haar in een slordige knot, een dikke laag make-up, en nogal aanwezige nepwimpers. Aan haar voeten sportsokken en sandalen, niet de dure merken die nu hip zijn, meer een mislukte poging daartoe. 

De lampjes en geluiden van de gokkasten stoppen, maar ze is nog niet klaar. Ze loopt naar de kassa om geld te wisselen en gooit opnieuw in allebei de kasten munten. Vijf minuten lang drukt ze onophoudelijk op de knoppen. Daarna is het geld weer op. Er is, uiteraard, geen geld uitgekomen.

Pas dan praat ze voor het eerst tegen haar kindje. Ik versta niet goed wat ze zegt, maar de toon en lichaamstaal zijn niet lief. Aanraken doet ze hem niet, wel pakt ze haar smartphone terug. Ze helpt hem niet eens met zijn snotsneus. Met de buggy aan één hand en haar smartphone in haar andere, loopt ze naar buiten.

De triestigheid straalt ervan af. Ik heb met haar te doen, en nog net iets meer met dat jochie. Dit kan toch niet zijn hoe ze het vroeger heeft bedacht? Ik denk van alles, maar wie ben ik? Ik weet niet hoe het is om in haar schoenen te staan, haar leven te leven. Wie weet waar ze naar toe liep, hoe haar thuissituatie is. Ik kijk ze na tot ik ze niet meer kan zien. 

Zonder al te veel enthousiasme pak ik een frietje. Ze zijn koud, maar dat maakt niet uit, de eetlust was me al vergaan...

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (0)

More content below the advertising

‘Ik heb nooit huisdieren gehad.’
Toen mijn Lief me dat vertelde, was ik even sprakeloos. In die stilte volgde gelukkig een toevoeging: ‘Ja, een valkparkiet, toen was ik 12 ofzo, die heb ik zelf gekocht op een rommelmarkt. Gewoon mee naar huis genomen, mijn moeder wist van niks.’ Even voor de goede orde, we hebben het over ruim 35 jaar geleden en gelukkig mocht het gevederde vriendje blijven. Maar ik snap daar dus niks van: dat je als ouder je dreumes geen huisdier gunt.

 

Een beter en leuker mens

Ik vind het serieus treurig: opgroeien zonder huisdieren. Iedere ouder gunt zijn/haar kind toch een vriendje dat 100% oprecht, betrouwbaar en lief is? Bovendien is het ook nog eens goed voor je kroost. Onderzoek na onderzoek wijst uit dat een huisdier een aangenamer, sociaal competenter wezen maakt van je telg, want:


Positief zelfvertrouwen
Die hond, of dat konijn, moet natuurlijk verzorgd worden. Eten geven, borstelen, naar de dierenarts: het helpt een kind verantwoordelijkheidsgevoel te ontwikkelen en dat geeft een goed gevoel van eigenwaarde. Ook al ben jij als ouder/verzorger waarschijnlijk veel vaker ‘aan de beurt’ dan afgesproken ;)

 

Sneller vrienden

We zeggen het niet voor niks tegen vrijgezellen-die-geen-vrijgezel-willen-zijn: ‘Neem een pup!’, want pups zijn regelrechte magneten. Dat geldt ook voor kinderen: die lopen veel sneller op elkaar af als één van beiden met een dier rondwandelt. Drempels verdwijnen als sneeuw voor de zon.

 

Geborgenheid
Wie wil er nu geen vriend die onvoorwaardelijk van je houdt? Waar je al je angsten, verdriet en vreugde bij kwijt kunt zonder dat je bang hoeft te zijn dat de halve buurt het morgen weet?

 

Minder online, meer offline

Die kat laat zichzelf wel uit, de hond daarentegen, daar moet je mee aan de wandel. Ergo: minder Fortnite, en meer buiten spelen. Sowieso vraagt een dier natuurlijk aandacht (knuffelen! spelen!) dus de ‘schermtijd’ wordt al snel minder. Ik zeg ‘win-win’.

 

Vooruitziende blik

Het moge duidelijk zijn: ik ben groot geworden met huisdieren en blijkbaar had er iemand een vooruitziende blik want zelfs op mijn geboortekaartje sta ik al met een viervoeter: een teckel.

Die teckel is er nooit gekomen, wel andere honden, en natuurlijk katten. En hamsters, en konijnen, en grasparkieten. Ik zou nu denk ik niet meer kiezen voor een dier in een kooi, maar dat is een ander onderwerp. 

 

Afscheid nemen

Mijn Lief heeft zijn achterstand ondertussen aardig ingehaald: met mij kreeg hij toentertijd twee poezenbeesten in zijn leven, het was een ‘package deal’. Net als ik, weet ook hij nu hoe het is om afscheid te moeten nemen van zo’n klein groot vriendje. Dat is gruwelijk verdrietig, maar het is net als met mensenliefde: zou je alle mooie momenten gemist willen hebben? Vast niet. Het zal ons er dus ook nooit van weerhouden om ons hart open te stellen voor een ander beestje.  

Reacties (0)

Het is nog vroeg vandaag op deze Goede Vrijdag, net 8 uur. Ik zit aan de keukentafel, de schuifdeuren naar het terras staan open en ik voel nu al de warmte van de zon. Het is vandaag ook 19 april. De dag waarop een paar jaar geleden de wereld van lieve vriendin K. instortte. Niet zachtjes, niet geleidelijk, niet voorbereid. Nee, de wereld kwam in één keer met donderend geweld over haar heen en kwam wenend tot stilstand. Ontsnapping was niet mogelijk. Ze raakte haar allerliefste alles kwijt. Haar kind. Haar mooie, schitterende zoontje Morris, een maand daarvoor was hij drie geworden.

Ik was die dag gewoon aan het werk, zat achter mijn PC en ineens verscheen onderin mijn scherm een Messengerbericht van een andere vriendin, C. ‘Of het waar was…’

Twee minuten later was ik buiten aan het bellen met zus van K. Zij nam op met de woorden ‘Wacht even, ik loop het kantoor uit’ en diep van binnen besef je het dan al. Iedereen die het weleens ervaren heeft, weet dat je letterlijk misselijk kunt worden van verdriet. Dat is wat er ook met mij gebeurde, en daarna moest ik C. bellen. Haar vraag bevestigend beantwoorden terwijl alles in je schreeuwt dat dit toch niet kán… Want hoé dan?

Maar het was zo, het ís zo. En zo kom je een aantal dagen later bij elkaar voor de begrafenis van een jochie dat letterlijk zijn hele leven nog voor zich had. In mijn leven heb ik al de nodige uitvaarten bijgewoond, maar niets is te vergelijken met het laatste afscheid van een peuter.

Ik zat binnen in het uitvaartcentrum op een bankje toen ik een sirene hoorde. Steeds luider werd het en dus liep ik naar buiten. Een brandweerwagen reed het terrein op, zwaailichten en sirenes aan. Voor de ingang stopte hij en deuren gingen open. Eruit stapten mijn vriendin en haar man. Tussen hen in een hartbrekend kleine kist met daarin hun hart en ziel, want Morris wilde brandweerman worden en dús kwam hij in een brandweerauto.

Wat was ik blij dat ik tijdens de afscheidsceremonie naast vriendin C. en haar man mocht zitten, dat we elkaars hand konden vastpakken en tegen elkaar konden aanleunen. Nog steeds weet ik niet hoe K. overeind bleef terwijl ze naast haar kind stond. Achter hen kwamen foto’s voorbij van grote en kleine geluksmomenten.

Een paar mensen verlieten onder begeleiding de zaal, sommigen voor het einde, simpelweg omdat de emoties hen te veel werden.

Na afloop zei ik tegen K. dat ik het zo ongelooflijk knap en sterk van haar vond hoe ze daar had gestaan, dat ze zulke mooie verhalen had verteld, met een traan én een lach. Haar alleszeggende reactie: ‘Hij is míjn baby, wie anders had daar moeten staan?’.

Het nummer waarmee we afscheid hebben genomen van deze kleine grootse zonnestraal is Just Breathe van Pearl Jam.

Voor mij is dit nu Morris zijn nummer. Áltijd wanneer ik dit nummer hoor denk ik aan hem. Tot nu toe nog nooit zonder tranen, maar wie weet, in de toekomst. Aan de andere kant: die tranen zijn ook helemaal niet erg.

Lieve lezer, er liggen een paar zonovergoten Paasdagen voor je. Maak er een mooi weekend van door de mensen van wie je houdt dat te laten weten, geef ze een extra knuffel en spreek je liefde uit.

Lieve K., ik denk aan je. Kus.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

Reacties (4)

barbaranieuws@gmail.com
Joined10.7.2018
1/4 | 

Je MOET verder maar de lucht wordt nooit meer helder blauw, er zit de rest van je leven een wolk voor de zon. Mijn dochter was bijna 3 jaar en stierf aan een hersenvliesontsteking.

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Hai Barbara, wat een afschuwelijk verlies ... ik denk dat je het zo heel mooi en treffend verwoordt ...helemaal helder blauw en zonnig zal het nooit meer zijn ... een knuffel voor jou!

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

wendyhompes@hotmail.com
Joined19.4.2019
2/4 | 

Wat mooi geschreven Sylvia. En heel herkenbaar. Precies drie jaar geleden kreeg ik een sms van K waarna ik huilend mijn meeting uit ben gelopen. Vol ongeloof en onbegrip. Hoe kan dat nou?! Zo’n lief mooi ventje... We zullen Morris nooit vergeten. Dank voor je mooie blog.

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Hai Wendy, ik zag je reactie al bij K.... Tsja, het is voor ons allemaal een dag waarvan we over 20 jaar nog precies weten waar we waren en met wie en hoe :'(    De blog moest er gewoon uit. Zoals ik tegen K. zei, heb het huilend zitten schrijven. En inderdaad: we zullen Morris nooit vergeten. Lief dat je reageert - x-

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

"Brasserie bant kinderen”. In België ging het deze week helemaal los toen Noël Brosse van Brasserie Sir Charles bekend maakte geen kinderen meer in het restaurant en op het terras te willen.

Eind augustus was Brosse er klaar mee, toen hij met het zoveelste ‘kinder-incident’ te maken kreeg: Geen kinderen meer in mijn zaak en op mijn terras. De moeder in kwestie ging op hoge poten achter haar pc zitten en deelde haar verhaal op Facebook. Binnen 24 uur werd het duizenden keren gedeeld.

Veel mensen roepen op om Sir Charles nu te bannen want het is toch onmenselijk en wie denkt hij wel niet dat hij is enz. enz.

Goed bezig

En ik? Ik denk: ‘Goed bezig Brosse!’ Want ik hoor bij de grote groep mensen die rustig wil genieten en normaal wil kunnen praten op een terras zonder een stuk of wat verwende prinsjes en prinsesjes die overal doorheen gillen en rennen.

En het ergste daaraan? De ouders, verdeeld in twee groepen, maar allebei even irritant: De ene groep presteert het om je heel trots aan te kijken, zo van ”Is mijn kind niet gewéldig mooi, intelligent, uniek en vooral héél bijzonder? Ehh, nou, nee dus, Ik vind jouw kind vooral heel irritant.

En de andere groep die het gillende kind negeert, want het moet zich toch vrij kunnen ontwikkelen? Of ze hebben de moed allang opgegeven. Dat kan natuurlijk ook, maar hé, daar hoef ik niet de dupe van te worden.

Even verlost

Nu snap ik wel dat het voor die ouders heel fijn is om even verlost te zijn van het gedrein, maar daar kan ik niks aan doen. Dus ook al heb ik begrip, dat betekent niet dat ik het fijn vind als ze aan mijn tafel komen hangen.

En wat ik al helemáál niet fijn vind, is wanneer ik dan aan die ouders vraag (omdat kind in kwestie niet naar me luistert) of zij hun kind misschien bij mijn tafel weg willen komen halen, ik te horen krijg dat ik een arrogante bitch ben en dat het maar een kind is en dat ik niet zo moeilijk moet doen.

Even voor de duidelijkheid: Bovenstaande situatie speelde zich niet af in een pannenkoekenrestaurant, wél in een luxe restaurant waar we heen gingen voor een romantische avond quality time samen.

Weet je wat ík nu niet begrijp? Dat er überhaupt mensen zijn die daar kinderen onder de 14 mee naartoe nemen. Net alsof je je kind daar een plezier mee doet. Ik moet de eerste puber nog tegenkomen die voor z’n lol drie tot vier uur aan tafel zit. Zónder herrie makende tablet welteverstaan. Want ook daar zit ik op zo’n avond niet op te wachten.

Ik hou er zelf wel rekening mee. Ik boek voor Lief en mij bewust ‘adults only hotels’, zoals het Abama Hotel op Tenerife. Puur genieten. Er zijn wel kinderen hoor, maar ze hebben eigen zwembaden en in sommige restaurants zijn ze niet, en in andere zijn ze beperkt toegestaan, bijvoorbeeld tot 19.30 uur.

En het mooiste is dat de medewerkers van het hotel erop letten dat kinderen niet in het ‘adults only’ deel komen waardoor er geen vervelende discussies tussen de gasten onderling ontstaan.

Ik pas me aan, andersom zou het precies zo moeten

Als je vindt dat jouw kind overal moet kunnen komen en herrie maken, vind je dat vast heel kind onvriendelijk. Ík vind dat té veel kinderen, té veel mogen en té vaak hun zin krijgen. En als ik zin heb in een pannenkoek, en dus aan een tafel zit in een pannenkoekenrestaurant, is het aan mij om niet te zeuren als er overal kinderen lopen te rennen en te gillen en er glazen omgaan. Als ik daar niet tegen kan, moet ik lekker thuisblijven. Oftewel, ik pas me aan. En andersom zou het precies zo moeten gelden.

Er zijn talloze restaurants waar je wel met je kind heen kunt, doe dat lekker, krijg je ook geen blikken of opmerkingen van mensen zoals ik.

Waarom zou je trouwens überhaupt met een kind naar een luxe restaurant willen? Als ouders wil je toch ook gewoon af en toe een avond samen? Veel van onze vrienden-met-kinderen doen dat regelmatig. Sterker nog: Ik kan er zo een paar noemen die het hartgrondig met me eens zijn.

In mijn hoofd hoor ik nu al de ontelbare ouders die zeggen ‘Ben het hélemaal met je eens, maar míjn kind doet dat niet’… Serieus? Kijk ‘ns even door andermans bril naar je oogappeltje.

That's life

Maar wat ik me eigenlijk vooral afvraag: Waarom komen al die ouders zo uit hun huisje? Omdat niet iedereen verliefd is op jouw kind? Omdat sommige mensen graag zonder jouw kind lunchen? Nou én? Ik moet ook accepteren dat niet iedereen snapt dat mijn poezenbeesten de leukste en liefste zijn. That’s life.

 

Reacties (5)

solvesther
1/5 | 

Ik ben het helemaal met je eens. Heb het nooit begrepen dat mensen hun vaak irritante schreeuwende kinderen meenemen en net doen alsof zij het niet horen. Nog erger is als die kabouters aan je tafel komen hangen. Pannenkoeken eten met de kinders helemaal prima, ook zonder het geschreeuw trouwens. Maar goed, ik blijf het niet begrijpen, die ouders. Goed idee, restaurants waar kinderen niet welkom zijn.

Cleem
2/5 | 

Ik ben zelf moeder van twee kinderen. De mooiste jongens van het land, wat mij betreft. Maar ondanks mijn moederschap vind ik het geen slecht idee. Ik heb gekozen voor mijn kinderen en geniet er erg van, maar weet uit ervaring hoe druk en luidruchtig ze kunnen zijn. Noem het maar kinderlijke enthousiasme.
Uiteraard vind ik dat je als terrasbezoeker hier geen last van moet hebben. Wat is er dan mooier dan een keuze te kunnen maken voor een kindvrij terras! Ik zeg doen!
En natuurlijk blijf je welkom op ons familieterras!

Bloempje
5/5 | 

Wij gaan regelmatig met de kinderen uit eten. In een restaurant rennen ze niet, gillen ze niet en hangen ze niet bij anderen aan tafel. Ook nooit gedaan trouwens. Toen ze klein waren (2 en 4) gingen we altijd om 17:00 uit eten en om half zeven weer weg. Lekker gegeten en geen huilende kinderen omdat ze te moe zijn. Ook toen al gingen ze niet rennen etc. Wel gaan we altijd naar kindvriendelijke restaurants, met eten wat wij en zij lekker vinden. En het niet heel lang wachten is. Ben het met je eens, die rennende gillende aan je tafel hangende kids hoef ik ook niet als wij als gezin uit eten zijn.

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017