Blog posts met tag kinderen

Het is nog vroeg vandaag op deze Goede Vrijdag, net 8 uur. Ik zit aan de keukentafel, de schuifdeuren naar het terras staan open en ik voel nu al de warmte van de zon. Het is vandaag ook 19 april. De dag waarop een paar jaar geleden de wereld van lieve vriendin K. instortte. Niet zachtjes, niet geleidelijk, niet voorbereid. Nee, de wereld kwam in één keer met donderend geweld over haar heen en kwam wenend tot stilstand. Ontsnapping was niet mogelijk. Ze raakte haar allerliefste alles kwijt. Haar kind. Haar mooie, schitterende zoontje Morris, een maand daarvoor was hij drie geworden.

Ik was die dag gewoon aan het werk, zat achter mijn PC en ineens verscheen onderin mijn scherm een Messengerbericht van een andere vriendin, C. ‘Of het waar was…’

Twee minuten later was ik buiten aan het bellen met zus van K. Zij nam op met de woorden ‘Wacht even, ik loop het kantoor uit’ en diep van binnen besef je het dan al. Iedereen die het weleens ervaren heeft, weet dat je letterlijk misselijk kunt worden van verdriet. Dat is wat er ook met mij gebeurde, en daarna moest ik C. bellen. Haar vraag bevestigend beantwoorden terwijl alles in je schreeuwt dat dit toch niet kán… Want hoé dan?

Maar het was zo, het ís zo. En zo kom je een aantal dagen later bij elkaar voor de begrafenis van een jochie dat letterlijk zijn hele leven nog voor zich had. In mijn leven heb ik al de nodige uitvaarten bijgewoond, maar niets is te vergelijken met het laatste afscheid van een peuter.

Ik zat binnen in het uitvaartcentrum op een bankje toen ik een sirene hoorde. Steeds luider werd het en dus liep ik naar buiten. Een brandweerwagen reed het terrein op, zwaailichten en sirenes aan. Voor de ingang stopte hij en deuren gingen open. Eruit stapten mijn vriendin en haar man. Tussen hen in een hartbrekend kleine kist met daarin hun hart en ziel, want Morris wilde brandweerman worden en dús kwam hij in een brandweerauto.

Wat was ik blij dat ik tijdens de afscheidsceremonie naast vriendin C. en haar man mocht zitten, dat we elkaars hand konden vastpakken en tegen elkaar konden aanleunen. Nog steeds weet ik niet hoe K. overeind bleef terwijl ze naast haar kind stond. Achter hen kwamen foto’s voorbij van grote en kleine geluksmomenten.

Een paar mensen verlieten onder begeleiding de zaal, sommigen voor het einde, simpelweg omdat de emoties hen te veel werden.

Na afloop zei ik tegen K. dat ik het zo ongelooflijk knap en sterk van haar vond hoe ze daar had gestaan, dat ze zulke mooie verhalen had verteld, met een traan én een lach. Haar alleszeggende reactie: ‘Hij is míjn baby, wie anders had daar moeten staan?’.

Het nummer waarmee we afscheid hebben genomen van deze kleine grootse zonnestraal is Just Breathe van Pearl Jam.

Voor mij is dit nu Morris zijn nummer. Áltijd wanneer ik dit nummer hoor denk ik aan hem. Tot nu toe nog nooit zonder tranen, maar wie weet, in de toekomst. Aan de andere kant: die tranen zijn ook helemaal niet erg.

Lieve lezer, er liggen een paar zonovergoten Paasdagen voor je. Maak er een mooi weekend van door de mensen van wie je houdt dat te laten weten, geef ze een extra knuffel en spreek je liefde uit.

Lieve K., ik denk aan je. Kus.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

More content below the advertising

Reacties (4)

barbaranieuws@gmail.com
Joined10.7.2018
1/4 | 

Je MOET verder maar de lucht wordt nooit meer helder blauw, er zit de rest van je leven een wolk voor de zon. Mijn dochter was bijna 3 jaar en stierf aan een hersenvliesontsteking.

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Hai Barbara, wat een afschuwelijk verlies ... ik denk dat je het zo heel mooi en treffend verwoordt ...helemaal helder blauw en zonnig zal het nooit meer zijn ... een knuffel voor jou!

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

wendyhompes@hotmail.com
Joined19.4.2019
2/4 | 

Wat mooi geschreven Sylvia. En heel herkenbaar. Precies drie jaar geleden kreeg ik een sms van K waarna ik huilend mijn meeting uit ben gelopen. Vol ongeloof en onbegrip. Hoe kan dat nou?! Zo’n lief mooi ventje... We zullen Morris nooit vergeten. Dank voor je mooie blog.

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Hai Wendy, ik zag je reactie al bij K.... Tsja, het is voor ons allemaal een dag waarvan we over 20 jaar nog precies weten waar we waren en met wie en hoe :'(    De blog moest er gewoon uit. Zoals ik tegen K. zei, heb het huilend zitten schrijven. En inderdaad: we zullen Morris nooit vergeten. Lief dat je reageert - x-

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

"Brasserie bant kinderen”. In België ging het deze week helemaal los toen Noël Brosse van Brasserie Sir Charles bekend maakte geen kinderen meer in het restaurant en op het terras te willen.

Eind augustus was Brosse er klaar mee, toen hij met het zoveelste ‘kinder-incident’ te maken kreeg: Geen kinderen meer in mijn zaak en op mijn terras. De moeder in kwestie ging op hoge poten achter haar pc zitten en deelde haar verhaal op Facebook. Binnen 24 uur werd het duizenden keren gedeeld.

Veel mensen roepen op om Sir Charles nu te bannen want het is toch onmenselijk en wie denkt hij wel niet dat hij is enz. enz.

Goed bezig

En ik? Ik denk: ‘Goed bezig Brosse!’ Want ik hoor bij de grote groep mensen die rustig wil genieten en normaal wil kunnen praten op een terras zonder een stuk of wat verwende prinsjes en prinsesjes die overal doorheen gillen en rennen.

En het ergste daaraan? De ouders, verdeeld in twee groepen, maar allebei even irritant: De ene groep presteert het om je heel trots aan te kijken, zo van ”Is mijn kind niet gewéldig mooi, intelligent, uniek en vooral héél bijzonder? Ehh, nou, nee dus, Ik vind jouw kind vooral heel irritant.

En de andere groep die het gillende kind negeert, want het moet zich toch vrij kunnen ontwikkelen? Of ze hebben de moed allang opgegeven. Dat kan natuurlijk ook, maar hé, daar hoef ik niet de dupe van te worden.

Even verlost

Nu snap ik wel dat het voor die ouders heel fijn is om even verlost te zijn van het gedrein, maar daar kan ik niks aan doen. Dus ook al heb ik begrip, dat betekent niet dat ik het fijn vind als ze aan mijn tafel komen hangen.

En wat ik al helemáál niet fijn vind, is wanneer ik dan aan die ouders vraag (omdat kind in kwestie niet naar me luistert) of zij hun kind misschien bij mijn tafel weg willen komen halen, ik te horen krijg dat ik een arrogante bitch ben en dat het maar een kind is en dat ik niet zo moeilijk moet doen.

Even voor de duidelijkheid: Bovenstaande situatie speelde zich niet af in een pannenkoekenrestaurant, wél in een luxe restaurant waar we heen gingen voor een romantische avond quality time samen.

Weet je wat ík nu niet begrijp? Dat er überhaupt mensen zijn die daar kinderen onder de 14 mee naartoe nemen. Net alsof je je kind daar een plezier mee doet. Ik moet de eerste puber nog tegenkomen die voor z’n lol drie tot vier uur aan tafel zit. Zónder herrie makende tablet welteverstaan. Want ook daar zit ik op zo’n avond niet op te wachten.

Ik hou er zelf wel rekening mee. Ik boek voor Lief en mij bewust ‘adults only hotels’, zoals het Abama Hotel op Tenerife. Puur genieten. Er zijn wel kinderen hoor, maar ze hebben eigen zwembaden en in sommige restaurants zijn ze niet, en in andere zijn ze beperkt toegestaan, bijvoorbeeld tot 19.30 uur.

En het mooiste is dat de medewerkers van het hotel erop letten dat kinderen niet in het ‘adults only’ deel komen waardoor er geen vervelende discussies tussen de gasten onderling ontstaan.

Ik pas me aan, andersom zou het precies zo moeten

Als je vindt dat jouw kind overal moet kunnen komen en herrie maken, vind je dat vast heel kind onvriendelijk. Ík vind dat té veel kinderen, té veel mogen en té vaak hun zin krijgen. En als ik zin heb in een pannenkoek, en dus aan een tafel zit in een pannenkoekenrestaurant, is het aan mij om niet te zeuren als er overal kinderen lopen te rennen en te gillen en er glazen omgaan. Als ik daar niet tegen kan, moet ik lekker thuisblijven. Oftewel, ik pas me aan. En andersom zou het precies zo moeten gelden.

Er zijn talloze restaurants waar je wel met je kind heen kunt, doe dat lekker, krijg je ook geen blikken of opmerkingen van mensen zoals ik.

Waarom zou je trouwens überhaupt met een kind naar een luxe restaurant willen? Als ouders wil je toch ook gewoon af en toe een avond samen? Veel van onze vrienden-met-kinderen doen dat regelmatig. Sterker nog: Ik kan er zo een paar noemen die het hartgrondig met me eens zijn.

In mijn hoofd hoor ik nu al de ontelbare ouders die zeggen ‘Ben het hélemaal met je eens, maar míjn kind doet dat niet’… Serieus? Kijk ‘ns even door andermans bril naar je oogappeltje.

That's life

Maar wat ik me eigenlijk vooral afvraag: Waarom komen al die ouders zo uit hun huisje? Omdat niet iedereen verliefd is op jouw kind? Omdat sommige mensen graag zonder jouw kind lunchen? Nou én? Ik moet ook accepteren dat niet iedereen snapt dat mijn poezenbeesten de leukste en liefste zijn. That’s life.

 

Reacties (5)

solvesther
1/5 | 

Ik ben het helemaal met je eens. Heb het nooit begrepen dat mensen hun vaak irritante schreeuwende kinderen meenemen en net doen alsof zij het niet horen. Nog erger is als die kabouters aan je tafel komen hangen. Pannenkoeken eten met de kinders helemaal prima, ook zonder het geschreeuw trouwens. Maar goed, ik blijf het niet begrijpen, die ouders. Goed idee, restaurants waar kinderen niet welkom zijn.

Cleem
2/5 | 

Ik ben zelf moeder van twee kinderen. De mooiste jongens van het land, wat mij betreft. Maar ondanks mijn moederschap vind ik het geen slecht idee. Ik heb gekozen voor mijn kinderen en geniet er erg van, maar weet uit ervaring hoe druk en luidruchtig ze kunnen zijn. Noem het maar kinderlijke enthousiasme.
Uiteraard vind ik dat je als terrasbezoeker hier geen last van moet hebben. Wat is er dan mooier dan een keuze te kunnen maken voor een kindvrij terras! Ik zeg doen!
En natuurlijk blijf je welkom op ons familieterras!

Bloempje
5/5 | 

Wij gaan regelmatig met de kinderen uit eten. In een restaurant rennen ze niet, gillen ze niet en hangen ze niet bij anderen aan tafel. Ook nooit gedaan trouwens. Toen ze klein waren (2 en 4) gingen we altijd om 17:00 uit eten en om half zeven weer weg. Lekker gegeten en geen huilende kinderen omdat ze te moe zijn. Ook toen al gingen ze niet rennen etc. Wel gaan we altijd naar kindvriendelijke restaurants, met eten wat wij en zij lekker vinden. En het niet heel lang wachten is. Ben het met je eens, die rennende gillende aan je tafel hangende kids hoef ik ook niet als wij als gezin uit eten zijn.

Tenzij je deze week onder een steen zonder wifi gelegen hebt, denk ik niet dat je het hebt kunnen missen: de nieuwe campagne van SIRE: “Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn?” 

Hierin zeggen ze, onder andere, ‘jongens en meisjes zijn gelijkwaardig maar niet hetzelfde’. Een zin die ik jaren geleden al door mijn psycholoog hoorde uitspreken: ‘Iedereen is gelijk maar je bent niet hetzelfde’. Fijn dat ze dat in ieder geval wel goed hebben bij SIRE want verder vind ik het de slechtste campagne ever zonder enige toegevoegde waarde.

Dinsdagavond, één dag na de lancering, mocht een dame van SIRE al aanschuiven bij Beau van Erven Dorens tijdens zijn programma RTL Summer Night. Daar probeerde ze recht te breien wat overduidelijk zo krom is als een banaan. Haar ‘mooiste’ uitspraak, en dat staat heel bewust tussen aanhalingstekens: ‘We gaan uit van de gemiddelde jongen’.

Heeft ze dan helemaal niet geluisterd naar Koningin Máxima? De gemiddelde Nederlander bestaat niet (!) Zoals wij thuis altijd zeggen ‘one size fits no one’. En dat geldt niet alleen voor kleding en schoenen, het geldt ook, of misschien wel juist, voor mensen. Bovendien ken ik genoeg mensen met kinderen om te weten dat die er allemaal van overtuigd zijn dat hún kind uniek en speciaal en bijzonder is. Álles, behalve ‘gemiddeld’. Ouders tuimelen ook over elkaar heen in het constant bevestigen van hun kind in zijn/haar uniek zijn. Dus wie wil er in vredesnaam nog worden getypeerd als ‘gemiddeld’?

Oké, er zijn uitzonderingen. Daarvoor hoef ik maar naar mezelf te kijken. Mijn ouders vinden geloof ik niet zo heel veel uniek, speciaal en bijzonder aan mij. En hé, ik ben toch een grote meid geworden ;)

Maar waar het om gaat, is dat we na jaren van praten over, en motiveren van, jongens en meisjes dat ze mogen zijn wie ze zijn, dat jongens met poppen mogen spelen en dat het oké is om te huilen, dat meisjes in bomen mogen klimmen en dat het oké is om je stem te verheffen, we ineens weer teruggaan naar stereotypen. En met ‘we’ bedoel ik natuurlijk ‘ze’. Die van SIRE.

Wat is er in vredesnaam mis met ‘Laat ieder kínd zichzelf zijn’?

Want er valt misschien heus wel wat te zeggen voor het argument dat de kinderen van nu te veel betutteld en beschermd (én verwend) worden. Dat kinderen meer gelegenheid moeten krijgen om hun grenzen te verleggen, (verantwoorde) risico’s te nemen, en dat er niks mis mee is met af en toe een gat in een spijkerbroek dat er nog niet zat bij de aanschaf. En een schaafwond, daar ga je ook niet dood van. Dus ja, laat kinderen vooral lekker voetballen, bomen klimmen en ‘urban jumpen’.  Maar wel allemaal! Jongens én meisjes, ze zijn namelijk gewoon ‘mens’. Maar wel alleen de jongens en meisjes die dat leuk vinden. Want er zijn ook jongens en meisjes die liever met hun neus in een (kleur-)boek zitten. Daarvoor kijk ik nog maar een keer naar mezelf. Vanaf mijn vierde kreeg ik boeken voor Sinterklaas en Kerst. En in januari, op mijn verjaardag, werd dat nog een keer dunnetjes over gedaan zodat ik voor een heel jaar leesvoer had. Ze liggen nog steeds op zolder, de wereldberoemde jeugdboeken van Lekturama. ‘De Negerhut van  Oom Tom’ van Harriet Beecher Stowe? Anyone?

En @Beau, en alle andere ouders / verzorgers / opvoeders die het met hem eens zijn: Ik snap wat je zegt over ‘dat vermaledijde scherm’ maar ook dat hoort er nu gewoon bij. We leven in een digitaal tijdperk, en persoonlijk vind ik het geweldig om te zien dat een 3-jarig meisje precies weet hoe ze met een klein mollig wijsvingertje de weg weet op YouTube om zo haar favoriete filmpjes te kijken. Liefst 200 keer. Das dan wel weer een beetje zielig voor de andere mensen in de kamer, maar ja, wij zetten onze favoriete nummers ook op ‘repeat’. En vind je dat ze te veel bezig zijn met hun scherm en te weinig met ‘bomen klimmen’?  Trek iets makkelijks aan en ga sámen wat leuks doen!  O ja, en ‘s avonds samen zorgen voor het eten en de afwas hè? Want ook dat is voor iedereen ;) 

Dus ja, laat jongens jongens zijn. Ja, laat meisjes meisjes zijn. Laat iedereen zijn meest gelukkige en mooie zelf zijn. Dat lijkt míj nou een mooie campagne.

 

Reacties (0)

Net vijf is ze. En het is niet ‘mijn’ meisje. Het is het dochtertje van heel dierbare vrienden. Haar moeder zegt overigens altijd dat ze qua temperament wel van mij had kunnen zijn ;) Sowieso is ze mijn beste grote kleine vriendinnetje. En dat ze sterk, stoer en temperamentvol is, komt nu alleen maar heel goed uit.

“Dat komt vast door dat overdreven gezonde eten van jullie." Zomaar een reactie van iemand toen Vriend vertelde dat zijn dochter Diabetes Type 1 heeft. In de volksmond ‘suikerziekte’. Hij was sprakeloos toen zij dat tegen hem zei - ik was het ook toen hij het mij vertelde. Even voor de beeldvorming: paps en mams koken, net als ik, niet uit pakjes. We gebruiken verse kruiden en liefst seizoensgroenten van eigen bodem. We drinken liever water (met munt en fruit) dan frisdrank en als de kinderen zin hebben in zoet, heeft een dadel de voorkeur boven een winegum. De definitie ‘overdreven gezond’ is hier dus nogal relatief.

Hoe groot de misverstanden, het onbegrip, én het gebrek aan kennis zijn, merk je pas wanneer je er midden in zit. Ik sta slechts aan de zijlijn. Toch is dat al genoeg voor deze blog, want inmiddels ben ik ervan overtuigd dat we met ons allen veel te weinig weten van Diabetes Type 1.

'Eigen schuld'
Om maar direct met de meest vervelende aanname te beginnen: “Eigen schuld. Moet je maar gezonder eten”. Tsja, dat is dus het andere uiterste van de opmerking hierboven, maar ze hebben tóch iets met elkaar gemeen: beiden slaan helemaal nergens op. Want helaas is het niet zo simpel. Type 1 is aangeboren en heeft helemaal niks-noppes-nada te maken met (on-)gezond eten. Het is een auto-immuunziekte waardoor je alvleesklier niet werkt zoals het hoort. Het is ‘dus’ ook niet te voorkomen.

'Waar héb je het over?'
Met stip op 2: “Och, kun je prima mee leven”. De realiteit: Life as you know it is voorbij. Je leven staat op zijn kop. Alleen krijg je niet de kans om eraan te wennen of je erop voor te bereiden. Je springt op een intercitytrein die op volle snelheid rijdt en het is vasthouden of heel hard vallen. Bovendien: Diabetes Type 1 kan heel ernstige complicaties met zich meebrengen, zoals hartfalen en blindheid. Ja, die zag je even niet aankomen hè?

'Merk je niks van'
Op 3: “Met de tools van tegenwoordig kun je dat toch prima inpassen in je dagelijkse routine?” Eeh... nee, diabetes past zich niet aan jou aan. Jij zult je moeten aanpassen. En met jou íedereen die met je kind te maken heeft: grootouders, juffen en meesters, zwemjuf, oppas. En wat dacht je van kinderfeestjes?

'Komt wel goed, joh'
Ook een hele fijne: “Daar groeit ze straks wel overheen”. Echt, het is op dat soort momenten dat ik me afvraag waar mensen hun wijsheid vandaan halen. Het monitoren van je kindje gaat 24/7 door. Als je kind zin heeft in een snoepje, kun je nooit meer gedachteloos zeggen ‘hier heb je een doosje rozijntjes’. Simpel gezegd: je bent nooit meer één dag van je leven vrij van diabetes.

Plussen en minnen
Als wij met onze vriendenclub bij elkaar zijn, hebben ze altijd ‘het schriftje’ bij zich, en een rekenmachine. Groente, vis, pasta, alles moet gewogen. Overleggen hoeveel je bij spuit. Één of toch twee eenheden? En daarbij wel opletten dat je niet per ongeluk de calorietabel gebruikt want dan klopt er niks meer van je waarden.

Eeuwige zorgen
Er is al zó veel beter dan vroeger. Papa en mama kunnen op afstand via hun telefoon live meekijken naar de waarden van hun meisje. Maar ‘een avondje uit’ is niet meer hetzelfde. Het vanzelfsprekende ontspannen is verdwenen, want je kijkt om de haverklap op je telefoon. En als ze te ver weg loopt bij de sensor, ‘zie’ je haar niet meer en ga je toch denken ‘gaat het allemaal goed?’. 

Lees ook
'Soms is het leven gewoon zó oneerlijk. En vandaag is zo’n dag'

Alles heeft invloed
Het is ook allemaal nog zo vers. Je moet leren dat álles invloed heeft: is het buiten warm of koud? Was de gymles actief of relaxed? Heeft ze veel gerend en geklommen tijdens de schoolpauze of zat ze rustig op een bankje? Als je meisje een hypo (lage bloedsuiker) krijgt en je bent er niet bij, moet je erop leren vertrouwen dat die andere volwassene het goed oppakt. Als je naar de kermis gaat en ze eet een suikerspin. Álles wat ze eet en drinkt, moet je bijhouden. Of een gewone werkdag: je zit op kantoor en je moeder belt. De waarden zijn (veels) te hoog. Je hoort de paniek in haar stem. Het is dan aan jou om de rust te bewaren en samen te overleggen wat je gaat doen.

Bijdehandje
Bovendien, ze is dan wel nog klein, maar bijdehand genoeg om te snappen dat als ze zegt dat ze zich wat slapjes voelt, dat dat weleens een extra glas appelsap op kan leveren. Dus je moet nog scherp zijn ook, want ze neemt je in de maling waar je bij staat.

Eerlijk verdelen
En dan is haar grote broer er nog. Die is super lief, maar natuurlijk is het voor hem ook heel erg wennen. De hele tijd rekening houden met je kleine zusje is niet direct de eerste prioriteit voor een jochie van zeven. Uiteraard probeer je alles zo goed mogelijk uit te leggen en hem erbij te betrekken, maar soms is het gewoon lastig dat er meer aandacht naar je zusje gaat. Dat dit niet anders kan, dat zijn zusje ernstig ziek kan worden als er even niet wordt opgelet, wil je ook niet persé uitspreken. Quality time met hem is dus extra belangrijk. Met papa naar voetbal en dan samen een ijsje eten.

Vrijheid
Toen zij, en daarna wij, het te horen kregen, nu een paar maanden geleden, was ze nog maar vier. Als ze straks groter is, gaat ze leren om zelf te meten en insuline te geven, maar zover is het nu nog niet. Nu is ze klein, kwetsbaar en doet soms, volledig terecht, dwars als er voor de zoveelste keer gemeten wordt, aan haar gesjord en geprikt wordt. Haar huid raakt geïrriteerd van de plakkers. Het jeukt als een gek en ze mag er niet aankomen. Dat lukt mij niet eens. Op dit moment gebruikt ze een draadloos pompje, Omnipod, wat haar meer ruimte en bewegingsvrijheid geeft en in combinatie met de telefoonsensor. Hoeven ze haar niet steeds aan te raken. Dat geeft enigszins een gevoel van ‘vrijheid’.

Voorbeeld
Ze hebben als gezin nog een lange weg te gaan: onderzoeken, pleisters, pompjes en prikken. Maar ook discussies over wat wel en niet mag. Denk aan (school-)feesten, alcohol, uitgaan... De diabetes gaat met haar mee. Altijd en overal. Wij, volwassenen, kunnen het beredeneren. Maar zo’n kleine uk moet het maar ondergaan en de manier waarop ze dat doet vind ik super knap. Daar kunnen veel grote mensen een voorbeeld aan nemen.

En, omdat toeval blijkbaar echt niet bestaat: Het Diabetesfonds is gestart met een campagne: TypischType1. Hier vind je veel informatie over leven met diabetes.

Maak er een mooi weekend van en koester elkaar.

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017