Blog posts met tag Facebook

De laatste dagen staan de media er bol van: Facebook en privacy. Ook Facebook zelf….

Mark Zuckerberg, oprichter en directeur van Facebook, kwam gisteren voor de Amerikaanse senaat om tekst en uitleg te geven, en, zoals ik al verwacht had, rolde hij daar prima doorheen.

Wil je nog eens lezen hoe het nu ook alweer zat? Klik dan hier

Lubach is leader of the pack

De kern van het verhaal is dat onze privacy weer eens in het geding is. Onze persoonlijke informatie wordt zonder onze toestemming gedeeld met ‘derden’. En dat vinden we met ons allen ontzettend fout. Op zich kun je daar gelijk in hebben. Áls je daar dan tenminste niet met twee, of zelfs wel drie of vier maten meet. En dat doen nogal wat mensen, met Arjen Lubach als ‘leader of the pack’ van de Facebook-rattenvangers.

Vanavond om 20.00 uur haalt hij zowel zijn zakelijke als privé account offline. Hier kun je zijn oproep zien

Zijn doel: aandacht vragen voor de manier waarop Facebook omgaat met de gegevens van gebruikers, en daarbij roept hij iedereen op zijn voorbeeld te volgen.

Ik vermoed dat dit net zo succesvol gaat zijn als de oproep van een klein jaar geleden om WhatsApp te verwijderen. Lees: totaal niét succesvol. Uiteindelijk verlieten een paar duizend mensen WhatsApp, en ik gok zo dat meer dan de helft daarvan inmiddels weer terug is.

WhatsApp ipv Facebook?

Bovendien zeggen heel veel mensen dat ze Facebook niet meer, of minder gebruiken en in plaats daarvan meer naar WhatsApp gaan. Nou, ‘sorry to burst your bubble’, maar WhatsApp is van Facebook. En je bent niet eens naïef maar gewoon dom als je denkt dat het daar anders werkt.

En wat me nog het meest verbaast (eigenlijk gewoon irriteert) is de grote hoeveelheid ‘boter op het hoofd’ bij veel mensen die zo klagen over, en bezorgd zijn om, hun privacy. Want diezelfde mensen geven zonder énig probleem hun complete adres, inclusief geboortedatum en bloedgroep, weg om een tegoedbon van 5 euro te krijgen voor de AH, bij Bol.com of Douglas. Lees: je gooit precies zélf je privacy te grabbel.

Een ander ding wat ik al die paniekvoetballende mensen vaak vraag: ‘Speel jij wel eens spelletjes online?’ Het antwoord is 9 van de 10 keer ‘ja’. Bijna altijd gaat het dan over Scrabble2.0 (Wordfeud) en één of meerdere varianten van Candy Crush. Moet je voor de grap eens kijken wat die allemaal van je vragen in ruil voor het ‘gratis’ kunnen spelen van die spelletjes. ‘Gratis’ staat heel bewust tussen aanhalingstekens.

Niets is gratis

Want, newsflash: Niéts is gratis. Voor niks gaat alleen de zon op. Al die duizenden mensen bij Facebook hebben ook vaste lasten die betaald moeten worden, en het is heel eenvoudig: Als jij het niet betaalt, moet er een andere inkomensstroom zijn. In dit geval zijn dat meestal adverteerders.

Zelf heb ik jaren geleden eens een polletje gemaakt op Facebook dat ik zonder moeite best een paar euro per maand wil betalen om verschoond te blijven van advertenties op Facebook. Nou, daar bleken de meningen nogal over te verschillen. Veel mensen willen graag gratis op de eerste rang zitten, en zelfs niet het bekende dubbeltje betalen.

Informatie

Iédereen met een smartphone gebruikt apps. Vaak zonder daarvoor te betalen. Dénkt men. Je betaalt wel, maar ‘in natura’. Je geeft de maker informatie over wat je doet en leuk vindt. Je deelt je sociaal demografische gegevens. En dat is geld waard. Veel geld.

Want daarmee kunnen zij hun marketingstrategie aanscherpen waardoor de kans groter wordt dat jij iets bij hen gaat kopen. Nu, of in de toekomst. Waar het ook heel vaak gebeurt, is bij apps voor kinderen.

En weet je wel dat ook je televisie kan meeluisteren én meekijken? Samsung bijvoorbeeld, heeft de zogenaamde ‘spraakbediening’ en zolang die aanstaat, stuurt het apparaat dat wat jij zegt door naar ‘derden’. Klinkt eng hè? Dat ís het ook. Meer lezen? Klik dan hier

Masterplan

Betekent dit nu dat er dan niets hoeft te gebeuren? Nee, helemaal niet. Maar het heeft geen enkel nut om nu een heksenjacht op Facebook te ontketenen terwijl er op een veel groter vlak van alles gereguleerd moet worden. Daar is een masterplan voor nodig waar ook andere grote bedrijven én de overheid in mee genomen moeten worden. Zoals ik ons landje heb leren kennen, gaat dat nog heel lang duren.

Dus tot die tijd zou ik zeggen: Als je je er echt zo druk om maakt, wees je dan bewust van wat je met wie deelt, controleer regelmatig je instellingen op Facebook, LinkedIn enzovoorts, en lees de kleine letters voor je op ‘accepteren’ klikt bij het installeren van een app.

O, en vergeet niet om dan ook je bonuskaart, je tankkaart, je Bijenkorfkaart en al je andere kaarten weg te doen. Doe je dat niet? Maak je dan ook niet druk om Facebook en laat je niet gek maken door Lubach. Hij brengt het leuk, maar het slaat nergens op.

Fijne dag, enneh: zie je op Facebook ?

Reacties (0)

More content below the advertising

Kinderen die andere kinderen pesten. Oftewel ‘bullies’. Het komt helaas elke dag voor. Vaak gaat het om een combinatie van pesten tijdens schooltijd, en gaat het buiten schooltijd online net zo hard door, dan via social media.

Wanneer er een bericht naar buiten komt over een kind dat gepest wordt, en soms, als gevolg daarvan, zelfs zelfmoord heeft gepleegd, zijn we collectief oprecht verontwaardigd. Ons kikkerlandje staat op zo’n moment compleet op z’n kop. Helemaal terecht ook. ‘Bullying’, oftewel ‘treiteren’ is een heel lelijk iets. Soms gebeurt het heel geniepig en subtiel, soms openlijk. Voor degene die het overkomt maakt dat niet uit. Het één kwetst net zo zeer als het ander.

Vervolgens buitelen de volwassenen, meestal ouders, op Facebook over elkaar heen met vertellen hoe afschuwelijk dit allemaal is, en dat het toch anders moet en dat het echt niet kan. Ook ik lees die berichten én de comments. Daarbij valt het me elke keer op dat ook de ouders / verzorgers van de ‘bullie’ het nodige over zich heen krijgen, want de opvoeding die dat kind genoten heeft, is natuurlijk helemaal ruk en zij zouden dat heel anders doen.

Ik lees nog een paar opmerkingen en scroll dan verder door de berichten. Kom langs een artikel over Patricia Paay. Over Humberto Tan en Dionne Stax. En over Rachel Hazes. Ook die comments klik ik open, en ik voél hoe mijn gezicht vertrekt in een soort van grimas. Want de dingen die dáár gezegd worden…

‘Z*ikw*jf. Arrogante kwal. H*fter. Aandachtsg*ile h*er’.

Zomaar vier benamingen. De sterretjes gebruik ik heel bewust, omdat ik er absoluut geen behoefte aan heb ze voluit te tikken. Want een mens zou van minder depressief worden. Dat mijn gezicht bij het lezen ervan zo’n rare uitdrukking krijgt, komt omdat het meer regel dan uitzondering is dat ik ze zie. Met name op Facebook, en veel te vaak. Naar mijn smaak dan.

Lees ook: 'Ik leende geld aan een vriendin: binnen zes maanden was 10 jaar vriendschap stuk'

Soms klik ik (tegen beter weten in, maar ik heb soms last van morbide curiositas) op het profiel van iemand die zo’n soort opmerking heeft geplaatst. Heel vaak blijkt dat een moeder / vader. Heeft diegene het kroost op haar/zijn omslagfoto staan. Plaatst updates van zwemdiploma’s, van de eerste dag naar school. Je weet wel, die foto’s waarbij je een kindje van achter ziet met een rugzakje om en dan daaronder ‘#EersteSchooldag #TimeFlies’ en dan vijf hartjes. En dat is dus het moment waarop ik me afvraag, vaak hardop ‘seriously?!’ Je bent heilig verontwaardigd over een kind dat gepest wordt op school, je vindt dat scholen daar beter mee om moeten gaan, dat de ouders een o zo belangrijke rol spelen etc. en wat doe je zelf? Juist... je bent zelf een bullie. Maar dan een grote.

Hoe zat dat ook alweer met opvoeden en die voorbeeldfunctie?

Elke keer vraag ik me af hoe het kan dat sommige mensen werkelijk niet in de gaten lijken te hebben dat ze zelf, minstens!, zo erg zijn als dat kind op school dat een ander kind pest. Ik zeg ‘minstens’ omdat ik nog steeds in de veronderstelling leef dat volwassenen toch over iétsje meer gezond verstand beschikken dan een kind / puber. Bovendien hebben die zelfs nog een excuus en dat zijn hun puberhormonen. Niet te verwarren met zwangerschaps- penopauze- of overgangshormonen. Dat is allemaal ook heel zwaar, akelig, en beroerd, maar die pleiten ons niet vrij. Nee, ook niet als het buiten 35 graden is, je kind een driftbui heeft en je hoofd op ontploffen staat.

Dus wat maakt dat je als volwassene zo ontzettend losgaat op iemand die je niet eens kent, hoogstens van televisie? Wat is het dat je meent dat het oké is om zulke dingen te zeggen? Hoe zouden wij het vinden als iemand, een wildvreemde notabene, naar ons toekomt en woorden zoals hierboven tegen ons zou zeggen? Hoe kan het dat je niet doorhebt dat je op zo’n moment dus zelf gewoon een akelige bullie bent?

Al die mensen die van alles vinden van Humberto Tan en hem voor rotte vis uitmaken, denken die nu echt dat dat zijn gezin een gevoel van steun geeft? Ik waag het te betwijfelen. Maar waarschijnlijk zit ‘m daar nu net de crux: mensen denken er helemaal niet over na.

Daarentegen wordt er wel heel hard van alles geroepen door die mensen: "Ze kiezen er toch zelf voor!" en "Ze zoeken het zelf op!". Laat me je iets vertellen: niémand kiest daarvoor. In Nederland een beroep hebben waarbij je hoofd boven het maaiveld uitsteekt, is al lastig genoeg. Hoezeer werk en privé tegenwoordig ook door elkaar lopen, hoeveel al die BN-ers ook delen via Instagram en Facebook, niémand vraagt erom om bij z’n enkels te worden afgezaagd.

Echt, ik snap de, meer of minder, bekende mensen wel die zeggen: "Als ik op tv ben geweest, kijk ik een week niet op social media." Of die zelfs hun account opheffen omdat ze er helemaal klaar mee zijn. Het zijn ménsen. Ze hebben gevoel.

Mijn oma wist lastige dingen vaak heel eenvoudig te maken. Zo zei ze onder andere tegen al haar kleinkinderen: "Je mag wel alles denken maar niet alles zeggen." Maar, dat is natuurlijk maar mijn oma. Die heb jij waarschijnlijk nooit gekend. Dus ik snap dat je daar niet persé iets van aanneemt. Dus ik quote ook iemand die iétsje bekender is: Stampertje, je weet wel, het vriendje van Bambi. Hij zei, vrij vertaald, het volgende: "Als je niets aardigs kunt zeggen, zeg dan gewoon niks." En oké, Stampertje is een konijn. Een Disneykonijn ook nog ‘ns. Maar de sprookjes van Disney staan erom bekend belangrijke levenslessen mee te geven.

Dus wat ik maar zeggen wil: zullen we met ons allen alsjeblieft wat langer nadenken voor we weer iets tikken op Facebook? Nét lang genoeg om te denken: ‘Hoe zou ik het vinden als iemand dit tegen mij zou zeggen? Of tegen iemand van wie ik hou?’ 

Reacties (16)

Punkie
1/16 | 

...je hebt helemaal gelijk, ik probeer altijd zo min mogelijk mijn mening te ventileren op Facebook, omdat je altijd wel negatieve reacties er bij krijgt, helemaal voor niks....doe ik dat wel word ik gelijk voor van alles en nog wat uitgemaakt en krijg ik nog ruzie met mijn man als ik er over vertel....Ik probeer dan ook nog eens niet terug te reageren.....doe ik dat wel dan blijf ik netjes....vervelend hoor, zelf vroeger heel erg gepest, alledrie mijn kinderen heel erg gepest en ik later als volwassene ook nog....

Vierailija

Hai Punkie, wat akelig dat jij en je kinderen zo met pesten geconfronteerd zijn... inderdaad is het soms toch maar beter om niet te reageren, voor je eigen bescherming. Fijn dat je hier wel reageert :) Lieve groet, Sylvia

hillybillybeauty
4/16 | 

Ik verbaas mij er ook zo vaak over! Vaak zie ik ook dezelfde mensen op elke post op Facebook zo reageren. Die hebben zelf amper een leven, denk ik dan. Mensen zijn hard, heel hard.....Respect is dan vaak ver te zoeken helaas

Vierailija

En soms gebeurt er iets waardoor we met z'n allen zeggen 'dit moet stoppen' maar na een dag of twee begint het weer van voren af aan. Ik snap het gewoon niet... kwetsen om het kwetsen...waaróm?

Martiena de Graaf
6/16 | 

Wat heb je dit goed geschreven! Mensen gaan er op af alsof het een wild stuk vlees is, waar we allemaal een hap van mogen eten! Mensen realiseren niet wat dit kan doen voor de persoon waar het over gaat. Heel goed beschreven!

Vierailija

Ik had een goeie, en lieve oma... nog eentje uit haar hoed: een verhaal heeft minimaal twee kanten .... die schiet ook nog wel eens door mijn hoofd ;) 

Miek's Mind
9/16 | 

Inderdaad. Soms lees ik ook op nieuwsberichten reacties van mensen en die zijn zo kort door de bocht. Vooral op zaken reageren waar ze niets mee te maken hebben of niet inhoudelijk wat van af weten.. eerst op jezelf letten en dan pas een ander 

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017