Blog posts met tag wijn

Het is hartje zomer. We genieten, tenminste, ik wel, van de mooiste zonnige periode in jaren. Lief en ik zitten nog meer dan anders op terrassen voor een hapje én een drankje.

Voor mij als alcohol-drinker is dat geen enkel probleem. Er is altijd wel een Aperol Spritz, een stuk of wat verschillende gin & tonics en diverse soorten wijn. Ik ben geen bierliefhebber, maar ook die hebben keuze uit minstens vijf smaken.

Medewerkers op die terrassen vinden het volstrekt normaal dat ik vraag wat voor witte wijn ze hebben. Droog, fris, vet, op hout, you name it… Datzelfde geldt voor rode wijn en voor rosé. Ook over G&T kun je hele gesprekken voeren. En ik vraag regelmatig of ik de fles even mag zien. Ook dat is nooit een probleem.

Het is toch cola?

Maar wát nu als je geen alcohol drinkt, maar frisdrank? Cola, om precies te zijn. Dan vraag je om een Cola Light, om vervolgens een Pepsi Max te krijgen. En als je dan zegt dat je daar niet om vroeg, is het antwoord ‘Het is toch cola?’ …

Ik snap dat dus écht niet. Het smaakverschil tussen die twee is namelijk nogal groot. Het is een droge vs. een zoete witte wijn, en geloof me, die laatste, die blief ik niet. Die geef ik gewoon terug.

Wat me ook weer heel veel opvalt, is dat als je dan van tevoren vraagt welk merk cola er geschonken wordt, veel (héél veel) medewerkers zeggen ‘Sorry, pepsi’. Ze begínnen de zin met ‘sorry’. En ja, dat heeft allemaal te maken met je bierbrouwer etc. etc. Maar het resultaat is dat je als coladrinker in een verdomhoekje zit.

En o wee als je je bij sommigen je kritiek uitspreekt… Ze zeggen nog net niet dat je niet moet zeuren en ergens anders heen moet gaan. Je hebt het er maar mee te doen.

Ik accepteer toch ook geen zoete wijn  als ik droge vraag?

En dat is dus precies wat me dwarszit, want ik zou niet weten waarom. Zoals ik al zei: Ik accepteer ook geen zoete witte wijn als ik droge vraag.

En als mij verteld wordt dat mijn wijn op hout gelegerd is, en vervolgens proef ik van alles behalve dat, dan wil ik andere wijn. Of ik bestel een spa rood. En dat maakt me misschien wel een lastige gast (ja, ik ben verwend) maar het is niet raar ofzo.

Dus waarom is het wel raar als je een Pepsi Max teruggeeft met de opmerking dat je vroeg om een Cola Light?

Gelukkig zijn er steeds meer restaurants/ brasseries waar ze het licht wel gezien hebben en ze tegenwoordig gewoon Coca Cola schenken. Maar dat dit zo’n gedoe is, en dat ze daarmee eigenlijk in overtreding zijn, vind ik persoonlijk echt van de zotte.

Als ik geniet van een goed glas wijn, kan iemand anders toch ook genieten van een goed glas cola? Je moet gewoon de keuze hebben…

Dus, ober: Voor mij graag een Coca Cola Zero met ijs en citroen! ?

Reacties (6)

Bezoeker
1/6 | 

Sylvia, ik ben het helemaal met je eens. Ik dacht notabene dat ik de enige was die in een horeca gelegenheid vraagt welke Cola ze schenken. Als ik dan Pepsi als antwoord krijg, dan bestel ik nog liever een plat water. Mooi dat je hier met je blog aandacht aan schenkt. Voor mij ook graag een Coca-Cola Zero met ijs en limoen.

Bezoeker
2/6 | 

Dit geld ook voor Spa blauw of rood.
Je krijgt overal Sourcy of chaudfontaine.
En die vind ik niet lekker.

Bezoeker
3/6 | 

Goede middag, deels ben ik het met je eens. Zelf ben ik ook een cola liefhebber en sta ik er soms ook van te kijken dat ik een Zero voorgezet krijg. Echter ben ik ook horecaondernemer en ja wat betreft de keuze geef ik je zeker gelijk, bestel je een ‘gewone’ cola, moet je deze geserveerd krijgen. Echter betreffende het merk, dat is geheel aan het horecabedrijf. Vaak is dit inderdaad gekoppeld aan de brouwer, de pils van de tap staat vast en in tegenstelling tot de speciaalbieren is dit vaak een eenmalige (of soms geen) keuze. Praktisch gezien kan je niet alles bieden, stel je voor dat er naast Spa ook Chaudfontaine, Val, Sourcy of andere merken water in de koeling moeten staan? Want het drankje moet wel goed geserveert worden..

Maar een gewoon colaatje blijft wel lekker?

Bezoeker
4/6 | 

Ik herken het helemaal wanneer ik om Fanta vraag.. sisi smaakt echt anders en geef ik terug. Maar niet iedere horeca medewerker is daar blij mee.. vreemd toch!?

Irma
5/6 | 

Wat de horeca ook nog moet,leren is dat ik mijn Gin/tonic graag met tonic light wil (dus zonder die 10 suikerklontjes in de tonic. Ik vraag altijd Gin/tonic light, maar het antwoord is altijd dat ze geen tonic light hebben. Waarom niet. Je kunt toch ook kiezen voor frisdrank light. Het gevolg is dat ik dan maar weer voor een ander drankje kies. Jammer.

More content below the advertising

Alle randvoorwaarden om helemaal tevreden te zijn, zijn aanwezig. Ik tik deze blog heerlijk relaxed thuis. Ik heb een kop verse hete koffie voor me staan, Spotify laat me naar m’n favoriete playlist luisteren, ik ben vanmorgen voor de tweede keer deze week wezen sporten (uiteraard met mijn PT want anders wordt het per definitie niks) én ik ga vanavond sushi eten met mijn Lief.

Los van het feit dat ik geen bal begrijp van het weer, omdat ik de ene dag in een polo’tje buiten loop en vandaag een vest van merinowol aan heb, klaag ik dus ook niet. Maar, omdat het bijna mei is, lees: de zomer is in aantocht, ben ik, zoals elk jaar, toch ook wel weer bezig met dat andere woord dat vaak in één adem genoemd wordt met de zomer: bikini. Al dan niet met het woord ‘body’ eraan vastgeplakt. En daardoor stiekem toch niet helemaal tevreden. Als ik zo eens om me heen kijk, lees en luister, ben ik niet de enige. Het lijkt wel of minimaal half vrouwelijk Nederland ermee behept is. Linda, dé Linda, is aan het lijnen en als ik het goed hoorde, doen er een paar honderdduizend vrouwen (en vast ook een paar verdwaalde mannen) met haar mee. Paul de Leeuw doet, of deed, ook mee.

Lees ook: Sylvia: 'Wat maakt dat je als volwassene zó losgaat op iemand die je niet eens kent, hoogstens van tv?'

Zelf lees ik alleen maar mee. Ik ben er namelijk zo eentje die elke keer zeurt over die drie à vier kilo te veel. En omdat ik geen tien kilo of meer te zwaar ben, betekent dat ‘micro-managen’. Oftewel: écht goed nadenken bij wat ik eet. Maar zal ik een geheimpje verklappen? Daar zit het ‘m bij mij niet in. Bij mij zit de uitdaging in vloeistof. Je weet wel, die soms lichtgele, soms wat donkerder gele vloeistof. Met alcohol erin. Oftewel: witte wijn…

En dan helpt die wijncursus - waar ik nu halverwege mee ben - niet echt mee. Los van het feit dat je over wijnen hoort waarvan je denkt ‘daar wil ik een fles (of twee) van hebben!’ (glaasje Condrieu anyone?), leer je er ook nog iets over de verhouding van alcohol en suiker. Gemiddeld staat er op het etiket van een fles witte wijn iets van 12,5% alcohol vermeld. En wat nu als ik je vertel dat je voor 1% alcohol 17,5 gram suiker nodig hebt? Juist. Daar heb je je 80 à 100 kcal per glas. Dat wil zeggen: als we ons netjes aan die 200 ml houden. Maar, wees ‘ns eerlijk... doe jij dat? Ik niet. Nog een geheimpje: ik schenk mijn witte wijn met regelmaat in een glas voor rode wijn. En als je dan op een middag en avond drie glazen drinkt... Juist. Dat dus.

Kleine bijwerking van die alcohol is bovendien dat het erom bekendstaat dat het je, hoe zal ik dat eens aardig zeggen,‘wilskracht’ wat aantast. Je zelfbeheersing. Datgene wat maakt dat je normaal wel ‘nee’ zegt tegen die bitterbal, dat blokje kaas, chocolade of handje chips. Maar nu dus even niet. Heb je twee keer feest. Want vervolgens is je lijf beredruk met het afbreken en verwerken van die alcohol, waardoor die bitterbal-kaas-chocolade-en-chips-calorieën in alle rust een plekje op je heupen kunnen zoeken. Om daar vervolgens vrolijk de hele zomer te blijven. Tot zover het verhaal dat calorieën 'beestjes zijn die ‘s nachts je kleding een maat kleiner maken'. Dat is dus een fabel. Je doet het zelf. Jammer maar helaas.

Maar ik heb nog meer opgestoken tijdens mijn wijncursus:
* Na afloop kan ik de plek van Helga van Leur innemen bij het weerbericht, want dan weet ik meer dan ooit tevoren over klimaten, de evenaar, regen, zon, gebergten en is ook mijn topografische kennis weer helemaal up-to-date. En ik maar denken dat er romantiek bij kwam kijken ;)
* Het geluid van mensen die wijn proeven is net zo vies als ik dacht. Tijdens de proefrondes probeer ik onopvallend mijn oren dicht te houden, want al het geslurp en gespuug maakt dat ik iemand zijn glas wil afpakken of opstaan en ik ben bang dat geen van beiden echt een optie is. Thuis heb ik het wel een paar gedaan ‘zoals het heurt’. Toen er niemand in de buurt was.
* Je doet mij definitief geen plezier met een Pinotage. De lúcht die daarvan afkomt …
* En last but not least: sinds afgelopen zaterdag neem ik alles wat ik bij wijn meen te ruiken en te proeven met een flinke korrel zout. Die avond keek ik namelijk #Mindfuck (van Victor Mids) en daar gingen zogenaamde wijnkenners zó gruwelijk de boot in: men neme een witte en een rode wijn. Je vertelt wat je ruikt en proeft, plus wat je er dan bij zou willen eten. Wit: fruit, lekker licht, zuurtje, en fijn met zalm. Rood: veel hout, zwart fruit, volle body, mooi bij eendeborst. Kleine kanttekening: in beide glazen zat dezelfde witte wijn, alleen in die ene zat wat rode vloeistof. Dat was dus weer een mooi lesje om jezelf vooral niet te serieus te nemen.

Lees ook: Sylvia: 'Ik ben dól op mijn high heels, maar mijn omgeving denkt daar anders over'

Blijf ik nog een beetje zitten met dat bikinilijf. Op dit moment is er nog niks aan de hand, want alleen een pinguïn gaat nu in een bikini lopen, maar het wordt vanzelf warmer. Hoop ik. Dus ben ik een week of twee geleden maar gestart met het schrappen van chocolade en chips, en let ik goed op met alcohol en carbs. Tot nu toe werkt dat prima.

En laten we wel wezen: het zijn werkelijk ‘first world problems’. Ik vind zo’n quote met: ‘Wil je een bikini body? Doe een bikini aan. Klaar!’ daarom ook echt geweldig. Want het ís zo. Iedereen moet gewoon lekker van de zon en de zee kunnen genieten. (Wel minimaal met SPF30 smeren natuurlijk!) Heerlijk naar het strand gaan, zonder je zo bewust te zijn van die love handle, of die wat te ronde kont, én een ijsje eten ook nog.

Laat Fajah Lourens & Co. doen waar zij zich goed bij voelen, en jij en ik doen waar wij ons goed bij voelen. Zo zijn we fijn de beste versie van onszelf en die versie is helemaal prima!
 

Reacties (0)

‘Je hebt twee soorten wijn: lekker en niet lekker...’

Hoe exotischer de wijn, hoe leuker
Dat is, in alle eerlijkheid, hoe ik wijnen tot nu toe beoordeel. Natuurlijk, ik lees de omschrijving op het etiket en kijk naar het land van herkomst, maar dat ik voor Argentinië kies en niet voor Duitsland komt puur omdat ik dat exotischer, en dus leuker, vind klinken. En Nieuw-Zeeland wint bij mij ook al snel van, pak ‘m beet, Oostenrijk.

Ook al weet ik ondertussen best dat er in Zuid-Limburg echt wel fijne wijnen worden gemaakt, ik kies ze alleen als de betreffende restaurantmedewerker ze warm aanbeveelt. Dikke kans dat ik daardoor al wat pareltjes heb gemist. En dat is allemaal mijn eigen schuld.

Ik praat vaak over wijn, ik drink vaak wijn, en met al mijn geneuzel over bubbels en wijnen kriebelde het eigenlijk al een poosje: het gevoel dat ik er meer van wil weten. Om, wanneer we in een restaurant zijn, niet alleen maar instemmend te knikken als een overenthousiaste sommelier me vertelt over de ‘bruisende druiven, met een zweem van de ziltige aarde en de aromatische geuren van de Toscaanse zon’, maar ook een keer een vraag kunnen stellen die ergens op slaat.

Al is het maar een beetje. Vlak na zo’n restaurantbezoek ging ik dan op een verloren moment weer eens kijken naar een cursus. Om vervolgens de info te zien en te denken: onhandige locatie, onhandige dag, nog onhandiger tijd. Oftewel: ‘Laat maar zitten, ik schenk mezelf nog een wijntje in en ga die heel goed proeven’.

Dat is ook niet persé heel ernstig, want ik beschik natuurlijk wel over de benodigde basiskennis:
* In wijn zitten geen calorieën, anders stonden ze wel op het etiket vermeld.
* Wijn houdt niet alleen van blauwe kaas en zeevruchten, wijn houdt ook van chips en pizza.
* Niks is beter dan een glas wijn, behalve twee glazen.
* Wijn stelt geen moeilijke vragen, wijn begrijpt.
* En, misschien wel het belangrijkst: het is altijd wel érgens “wine o’clock!”
Kijk, die kennis beheers ik allemaal wel.

Maar ik ben nu zo ver dat ik denk dat het goed is om de lat nog een beetje hoger te leggen. En dus heb ik mij ingeschreven voor een échte officiële wijncursus, inclusief examen. Ja hé, als ik het doe, doe ik het goed. Volgende week woensdag is de eerste les. Gegeven door Wijnstudio. Zij werken volgens de internationale WSET-methode en WSET staat voor ‘Wine & Spirit Education Trust’. Dat klinkt in ieder geval al indrukwekkend. ;)

Lees ook: Wanneer heb jij voor het laatst iets voor het eerst gedaan?

Ik ben altijd voorstander van een goeie locatie en ook daar hebben ze over nagedacht, want deze opleiding krijgen wij in het sfeervolle restaurant Cucina del Mondo. Cucina is de trotse bezitter van een Michelinster, dus aan de randvoorwaarden zal het niet liggen.

Het enige waar ik een beetje mee in mijn maag zit, is het openen van de wijnflessen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben buitengewoon behendig in het openen van wijnflessen. Dat gaat bij mij nooit mis. Met dank aan mijn Screwpull. Ik heb het ding al dik tien jaar en hij werkt nog steeds perfect. Ik héb het ooit eens een paar keer geprobeerd met een echte kurkentrekker. Je weet wel, zo’n ding met pootjes en een schroef die je dan met één hand recht (dus niét scheef!) in de kurk moet draaien terwijl je met je andere hand de fles vasthoudt.

Het resultaat daarbij was wisselend: soms had ik een halve kurk aan mijn kurkentrekker en was vervolgens vijf minuten bezig de rest uit de fles te peuteren – waarbij die andere helft meestal in de fles belandde, heel irritant – en soms belandde de hele fles op de grond, omdat ik meer op de kurkentrekker lette dan op de fles. En wijn opdeppen met keukenpapier en dan uitwringen in m’n wijnglas vind ik toch wat ietwat desperate overkomen.

Wat nu als ik tijdens die cursus flessen moet openen met zo’n traditionele kurkentrekker? Ik kan me natuurlijk beroepen op het feit dat het ding lelijk en onhandig is, maar ik heb zo’n akelig vermoeden dat ze die ondingen in restaurants niet voor niks nog steeds gebruiken.

Alhoewel ik ze er stiekem ook wel van verdenk dat ze dat puur voor de show doen. Om indruk te maken op ons simpele stervelingen. ‘Kijk eens wat ik wel kan en jij niet?’ En dan natuurlijk heel soepeltjes in één beweging die kurk eruit draaien en ‘m vervolgens onder je neus houden zodat je even kunt ruiken...

Met champagne heb je dat probleem nou nooit. Best een goede reden om vaker bubbels te drinken eigenlijk.

Maar goed, de komende weken zal ik dus misschien, oké, waarschijnlijk, nog wel één en ander vertellen over mijn belevenissen, over het proeven.

Ow crap… dat proeven... ik realiseer me dus echt nú pas, terwijl ik zit te tikken, dat dat wel een ding kan worden. Lief noemt mij weleens ‘zijn misofoobje’. Doet dat een belletje rinkelen? Gaat over mensen die, voorzichtig gezegd, niet zo heel goed tegen bepaalde geluiden kunnen. Vaak, en zo ook bij mij, zijn dat eet- en drinkgeluiden. Het is de belangrijkste reden dat ik nooit een lunchafspraak wil met mensen. Dat je iemand naast je hoort kauwen, en slikken, of, overtreffende trap: smakken.

Bioscopen zijn om die reden vaak ook horror: mensen die met open mond chips en popcorn kauwen en met een rietje een flesje frisdrank leegslurpen. Echt, het liefst pak ik iedereen al z’n eten en drinken af. Ranzige geluiden maak je maar in je eigen tijd.

En nu gaan mensen natuurlijk smakken, en spugen (!), met wijn....
Oké, ik haal nu gewoon heel rustig adem en zeg tegen mezelf dat het goedkomt. Ik ga het meemaken. Misschien valt het wel mee. Het is functioneel, en in een andere context, dus wie weet gaat het prima. ‘k Neem voor de zekerheid wel oordoppen mee. Moet ik alleen nog zorgen dat ik ze onopgemerkt in en uit krijg.

Reacties (2)

karinvankan88@gmail.com
Joined27.9.2019
1/2 | 

Lord Bubuza verenigde mijn man en ik na 8 jaar scheiden. Het begon allemaal toen mijn man vreemd ging en elke keer dat ik klaagde dat hij niet zou luisteren, maar in plaats daarvan wakker zou worden zonder een woord te zeggen, kwam hij op een dag thuis van het kantoor en vertelde me dat hij een scheiding nodig had. Ik weiger en hij nam zijn spullen en verliet het huis. Enkele maanden later stuurde hij me later een scheiding en toen tekende ik het. We hebben elkaar jaren niet gezien, maar ik hield nog steeds van en heb mijn man nodig na 8 jaar scheiding, dus ik zocht online naar een oplossing toen ik getuigenissen zag van hoe Lord Bubuza mensen hielp met zijn spreuk, dus ik nam contact met hem op en vertelde hem mijn probleem. Hij reageerde en ik stuurde hem geld om de items te kopen en tot mijn grootste verrassing binnen 12 tot 16 uur nadat Lord Bubuza me belde om te zeggen dat hij mijn werk heeft beëindigd, belde mijn man me huilend aan de telefoon en vroeg me om te vergeven en ik deed en we leven nu gelukkig. Heer Bubuza is een God op aarde. Neem contact met hem op voor hulp via e-mail: lordbubuzamiraclework@hotmail.com of via WhatsApp :: +1 505 569 0396

Anastasia van Cole
2/2 | 

Mijn naam is Anastasia en mijn vriend's naam is Raymond, we zijn nu al drie jaar aan het daten, ik hou zoveel van mijn vriendje maar er gebeurde iets heel ergs met me, ik bedroog hem, ik kan niet zeggen hoe het gebeurde en hij vond en was echt boos op me, het was een heel zielige situatie voor ons en hij maakte het uit met me en blokkeerde me op alle sociale media die ik niet eens kon bereiken, dit duurde meer dan twee maanden dat ik bijna verloor mijn gezond verstand. Ik kwam een ​​oude vriend van me tegen die me kennis liet maken met een spell cast, ik heb nooit in spell geloofd, maar ik heb het geprobeerd omdat ik mijn vriendje echt nodig had. Ik nam contact op met Lord Bubuza, de spell speller en deed alles wat hij me vroeg te doen, omdat hij me vertelde dat mijn vriendje binnen een paar uur naar me terug zou komen nadat hij de voorbereiding van de spell had voltooid en 13 uur later belde mijn vriend me en verontschuldigde zich voor iedereen dat is ons overkomen en beloofde nooit meer weg te gaan, wat er ook gebeurt. Ik heb gezworen dat ik de hele wereld zal vertellen wat Lord Bubuza met zijn betovering doet. Neem vandaag nog contact met hem op voor problemen via e-mail: lordbubuzamiraclework@hotmail.com of via WhatsApp: +1 505 569 0396

Het is vandaag geen Kaiserwetter. Oftewel: geen stralende zon en strakblauwe lucht. In plaats daarvan valt er sneeuwachtige regen. Of regenachtige sneeuw, dat verschil zie ik niet zo goed, en het is mistig en grauw. Prima dagje dus om in de gezellige loungebar van het hotel verder te lezen in mijn boek. De nieuwe van Emily Giffin: First comes love. Nu kan ik een heel verhaal houden over hoe literair verantwoord dit is, maar het is gewoon een chicklit voor volwassen vrouwen. Heerlijk: vleug humor, vleug romantiek, vleug verdriet en ‘gedoe’. Hoe het afloopt weet ik nog niet, ik ben pas op de helft. Daarbij een met liefde gemaakte cappuccino én vijf zalige homemade mini chocolate cookies. Het is dus best verleidelijk om gewoon de hele dag hier te blijven hangen. Alleen, die mini-koekjes krijg je bij elke kop koffie of thee opnieuw. Als je niet oppast, heb je zo tien cookies op. En ook al zijn ze mini, de calorieën zijn dat niet.

Maar als ik wel blijf zitten, is het zo lunchtijd. En lunchen kun je op slechtere plekken doen (verse pasta met coquilles anyone?) met daarbij dan een glas wijn. Want de wijnen hier, die zijn o zo fijn. Maar let wel even op voor je heel impulsief bestelt… de prijzen gaan tot boven de €3.500,- per fles. Echt waar, ik heb het zelf gezien. Los van het feit dat ik dat niet kán betalen, durf ik te zeggen dat ik het ook niet zou wíllen betalen. Ik ben geen wijnkenner, wel een wijnliefhebber, en inmiddels weet ik prima wat ik lekker vind, maar echt, zo veel geld voor een fles wijn? Gelukkig voor de wijnboeren hebben andere mensen daar geen enkel probleem mee dus ze verkopen ze toch wel. Doe mij dan maar een tas, die gaat langer mee. Ik zag vanmorgen nog de nieuwe Chanel Gabriella voorbij komen op Facebook ;) Hier in Gstaad zie je trouwens zo ontzettend veel handtassen van Chanel dat je bijna gaat denken dat het gewoon is. Bijna dan hè …In ieder geval hoef ik me geen zorgen te maken dat mijn Chanel-tas zich hier niet thuis voelt.

Lees ook: 'Stress! Ik ga wintersporten in mondain Gstaad... en dat is de schuld van Jort Kelder'

Maar, ik had het over wijn! De dag dat we aankwamen, kreeg ik een serieus indrukwekkende wijnlijst in mijn handen en besloot vervolgens om ‘een mooie volle witte’ te vragen omdat die wijnlijst me een soort van keuzestress bezorgde. Hoe leuk is het dat de ober dan gewoon met drié flessen aankomt en je ze alle drie laat proeven. Hij maakte er echt een feestje van. Komt ook wel een beetje omdat bij de wijn standaard een plateautje met chips en drie bakjes met verschillende soorten nootjes komt.

Gelukkig zijn er genoeg momenten om wijn te drinken en kun je hier als ‘wijnfan’ van alles proberen. In de restaurants serveren ze namelijk weer andere wijnen. Zelf vraag ik sowieso graag de mensen van het restaurant om advies, omdat ik anders toch snel bij the usual suspects uitkom en dat is best jammer als je bedenkt dat er honderden soorten wijn zijn. Je zou toch maar een heel lekkere missen. ;) En de koks hier snappen hun vak minstens zo goed als de sommeliers. Echt álles is lekker. Gisteren, toen het nog wel heerlijk weer was en we buiten op het terras lunchten, had ik de ‘Classic Club Sandwich’. Mijn lekkerste tot nu toe. En daarbij dan een zonnige rosé. Mét een fles water trouwens. Niet dat je denkt dat ik alléén maar wijn drink. Alhoewel, ik me kan voorstellen dat mijn reputatie hierin toch al niet meer te redden is.

Eten doe ik ook graag. Kleine kanttekening: ik wil even niet weten hoeveel calorieën ik naar binnen werk. Zolang je een paar uur per dag skiet is dat allemaal niet zo erg, maar als dat niet zo is, kom ik hier denk ik per dag een kilo aan. Ik bedoel: in een glas wijn zitten nu eenmaal zomaar 100 calorieën meer dan in een glas water. Dus of ik nu zin heb of niet, ik moet die kont van mij toch nog een beetje in beweging brengen vandaag. Ik kan wel de hele dag doorlezen in dat boek, maar daar verbrand ik geen energie mee. In ieder geval niet genoeg om straks zonder schuldgevoel van die wijn te kunnen genieten. Ik zie al helemaal voor me hoe ik dan de trap oploop en uit m’n skinny nepleren broek scheur…. Tot ik dit begon te tikken, verkeerde ik nog in een fijne staat van ontkenning maar dat lukt me nu ook niet meer.

Ik ben al even in de fitnesszaal geweest om te kijken wat ze er allemaal hebben, maar ik geloof niet dat kijken ook daadwerkelijk telt als lichaamsbeweging. Ben gisteren wel wezen hardlopen. Slechts zes kilometer, maar hé, drie kilometer redelijk steil omhoog en daarna weer drie kilometer naar beneden rennen, was serieus afzien. Nu kan dat iets verergerd zijn door het feit dat ik bij de lunch al een wijntje had. Maar hoe dan ook voel ik nog steeds m’n kont… Wat in de basis een prima excuus is om vandaag niks te doen. Maar het trainen met een PT heeft me al lang en breed geleerd dat ik evengoed prima ‘mijn bovenkant’ kan trainen. Dus eigenlijk heb ik geen excuus.

Lief zit ondertussen rustig naast me te lezen (voor de geïnteresseerden, een vintage crime omnibus) en zegt net "luister eens..." En toen hoorde ik ‘plop!’. Het blije en onmiskenbare geluid van een fles bubbels die open gaat. Ik heb daar inmiddels serieus een Pavlov-reactie bij. Altijd als ik het hoor, kijk ik op om te zien welke mensen er een feestje hebben. Want bubbels veranderen een gewone dag in een feestje. Het glas bubbels is voor een mevrouw die ook lekker met een boek zit. Ze is heel slank. Ziet er niet uit alsof ze straks verplicht moet gaan sporten. Zoals ik. Maar om nu te zeggen dat het oneerlijk verdeeld is in de wereld? Lief noemt dat KOHN, wat zoveel betekent als Klagen Op Hoog Niveau...

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017