Blog posts met tag wintersport

Het is vandaag geen Kaiserwetter. Oftewel: geen stralende zon en strakblauwe lucht. In plaats daarvan valt er sneeuwachtige regen. Of regenachtige sneeuw, dat verschil zie ik niet zo goed, en het is mistig en grauw. Prima dagje dus om in de gezellige loungebar van het hotel verder te lezen in mijn boek. De nieuwe van Emily Giffin: First comes love. Nu kan ik een heel verhaal houden over hoe literair verantwoord dit is, maar het is gewoon een chicklit voor volwassen vrouwen. Heerlijk: vleug humor, vleug romantiek, vleug verdriet en ‘gedoe’. Hoe het afloopt weet ik nog niet, ik ben pas op de helft. Daarbij een met liefde gemaakte cappuccino én vijf zalige homemade mini chocolate cookies. Het is dus best verleidelijk om gewoon de hele dag hier te blijven hangen. Alleen, die mini-koekjes krijg je bij elke kop koffie of thee opnieuw. Als je niet oppast, heb je zo tien cookies op. En ook al zijn ze mini, de calorieën zijn dat niet.

Maar als ik wel blijf zitten, is het zo lunchtijd. En lunchen kun je op slechtere plekken doen (verse pasta met coquilles anyone?) met daarbij dan een glas wijn. Want de wijnen hier, die zijn o zo fijn. Maar let wel even op voor je heel impulsief bestelt… de prijzen gaan tot boven de €3.500,- per fles. Echt waar, ik heb het zelf gezien. Los van het feit dat ik dat niet kán betalen, durf ik te zeggen dat ik het ook niet zou wíllen betalen. Ik ben geen wijnkenner, wel een wijnliefhebber, en inmiddels weet ik prima wat ik lekker vind, maar echt, zo veel geld voor een fles wijn? Gelukkig voor de wijnboeren hebben andere mensen daar geen enkel probleem mee dus ze verkopen ze toch wel. Doe mij dan maar een tas, die gaat langer mee. Ik zag vanmorgen nog de nieuwe Chanel Gabriella voorbij komen op Facebook ;) Hier in Gstaad zie je trouwens zo ontzettend veel handtassen van Chanel dat je bijna gaat denken dat het gewoon is. Bijna dan hè …In ieder geval hoef ik me geen zorgen te maken dat mijn Chanel-tas zich hier niet thuis voelt.

Lees ook: 'Stress! Ik ga wintersporten in mondain Gstaad... en dat is de schuld van Jort Kelder'

Maar, ik had het over wijn! De dag dat we aankwamen, kreeg ik een serieus indrukwekkende wijnlijst in mijn handen en besloot vervolgens om ‘een mooie volle witte’ te vragen omdat die wijnlijst me een soort van keuzestress bezorgde. Hoe leuk is het dat de ober dan gewoon met drié flessen aankomt en je ze alle drie laat proeven. Hij maakte er echt een feestje van. Komt ook wel een beetje omdat bij de wijn standaard een plateautje met chips en drie bakjes met verschillende soorten nootjes komt.

Gelukkig zijn er genoeg momenten om wijn te drinken en kun je hier als ‘wijnfan’ van alles proberen. In de restaurants serveren ze namelijk weer andere wijnen. Zelf vraag ik sowieso graag de mensen van het restaurant om advies, omdat ik anders toch snel bij the usual suspects uitkom en dat is best jammer als je bedenkt dat er honderden soorten wijn zijn. Je zou toch maar een heel lekkere missen. ;) En de koks hier snappen hun vak minstens zo goed als de sommeliers. Echt álles is lekker. Gisteren, toen het nog wel heerlijk weer was en we buiten op het terras lunchten, had ik de ‘Classic Club Sandwich’. Mijn lekkerste tot nu toe. En daarbij dan een zonnige rosé. Mét een fles water trouwens. Niet dat je denkt dat ik alléén maar wijn drink. Alhoewel, ik me kan voorstellen dat mijn reputatie hierin toch al niet meer te redden is.

Eten doe ik ook graag. Kleine kanttekening: ik wil even niet weten hoeveel calorieën ik naar binnen werk. Zolang je een paar uur per dag skiet is dat allemaal niet zo erg, maar als dat niet zo is, kom ik hier denk ik per dag een kilo aan. Ik bedoel: in een glas wijn zitten nu eenmaal zomaar 100 calorieën meer dan in een glas water. Dus of ik nu zin heb of niet, ik moet die kont van mij toch nog een beetje in beweging brengen vandaag. Ik kan wel de hele dag doorlezen in dat boek, maar daar verbrand ik geen energie mee. In ieder geval niet genoeg om straks zonder schuldgevoel van die wijn te kunnen genieten. Ik zie al helemaal voor me hoe ik dan de trap oploop en uit m’n skinny nepleren broek scheur…. Tot ik dit begon te tikken, verkeerde ik nog in een fijne staat van ontkenning maar dat lukt me nu ook niet meer.

Ik ben al even in de fitnesszaal geweest om te kijken wat ze er allemaal hebben, maar ik geloof niet dat kijken ook daadwerkelijk telt als lichaamsbeweging. Ben gisteren wel wezen hardlopen. Slechts zes kilometer, maar hé, drie kilometer redelijk steil omhoog en daarna weer drie kilometer naar beneden rennen, was serieus afzien. Nu kan dat iets verergerd zijn door het feit dat ik bij de lunch al een wijntje had. Maar hoe dan ook voel ik nog steeds m’n kont… Wat in de basis een prima excuus is om vandaag niks te doen. Maar het trainen met een PT heeft me al lang en breed geleerd dat ik evengoed prima ‘mijn bovenkant’ kan trainen. Dus eigenlijk heb ik geen excuus.

Lief zit ondertussen rustig naast me te lezen (voor de geïnteresseerden, een vintage crime omnibus) en zegt net "luister eens..." En toen hoorde ik ‘plop!’. Het blije en onmiskenbare geluid van een fles bubbels die open gaat. Ik heb daar inmiddels serieus een Pavlov-reactie bij. Altijd als ik het hoor, kijk ik op om te zien welke mensen er een feestje hebben. Want bubbels veranderen een gewone dag in een feestje. Het glas bubbels is voor een mevrouw die ook lekker met een boek zit. Ze is heel slank. Ziet er niet uit alsof ze straks verplicht moet gaan sporten. Zoals ik. Maar om nu te zeggen dat het oneerlijk verdeeld is in de wereld? Lief noemt dat KOHN, wat zoveel betekent als Klagen Op Hoog Niveau...

More content below the advertising

Reacties (0)

Wij, Lief en ik, brachten onze skivakantie altijd door in Italië, in een heerlijk familiehotel waar we bij vertrek al reserveerden voor het jaar erop. De laatste keer deden we dat niet met als gevolg dat we drie jaar niet geweest zijn. Te druk, onhandige timing, net terug van andere vakantie, dat soort onzinredenen. Om te voorkomen dat uitstel veranderde in afstel, hadden we al bedacht dit jaar sowieso te gaan.

Alleen had Lief ook bedacht dat hij ergens anders heen wilde. Ik niet. ‘Ons’ hotel is super fijn en ligt aan de piste, dus ’s morgens ski je naar beneden naar de lift, en aan het eind van de dag ski je naar beneden naar het hotel. Ski’s uit, terras oplopen en een glas wijn bestellen. Qua looks kun je er helemaal losgaan met designer outfits, maar je ziet ook jeans en polo’s.

Alles klopt daar gewoon. Kortom: ik had de taak (en vooral de verantwoording) voor het vinden van die net zo perfecte nieuwe plek voor de volle 100% bij Lief gelegd. En net als je denkt dat het dan toch afstel wordt, kijk je naar Hoe heurt het eigenlijk...

Lees ook: 'Mijn vriendinnen helpen me door de diepste dalen, maar zijn ook ongenadig eerlijk'

Met een brede grijns mensen becommentariëren die serieus hun eigen personeel meenemen naar een ultraluxe vijfsterrenhotel en het volgende moment op Booking.com naar diezelfde hotels kijken. In Gstaad. Ski-oord van de ‘happy few’. En nog een paar minuten later zelf hebben geboekt. In ook zo’n waanzinnig hotel. Tenminste, dat denk ik. Hoop ik. Ben er nog nooit geweest. Het resultaat? Een week van tevoren al in de stress. Want wat moet ik áán???

Is twee keer hetzelfde dragen not done? Hoe wordt er naar me gekeken als ik in mijn lievelings-Levi de bar in wandel? Heeft iedereen daar last van een stiff-upper-lip? En zo overtreft mijn toch altijd al aanwezige ‘inpakstress’ dit keer alles. Ik heb het akelige vermoeden dat Lief ons huis een paar uur ontvlucht zodra hij de grote koffer ziet. Een beetje zoals de katten door het kattenluik vliegen wanneer ze hun reismand zien. (Iets met een dierenarts…)  Bedankt hè, Jort!

Dus: wat neem ik mee? Toch maar zo’n checklist maken? Hoe dan ook wordt het veel grijs en zwart en nude. Raakt nooit ‘out of fashion’. En als het me dan lukt om de kleding voor na het skiën beperkt te houden (toverwoord hier is ‘combineren’), komt natuurlijk het ‘hakkendilemma’. Niet enkel een paar heel hoge. Dat is onpraktisch, want uiteraard ook een dagje shoppen. En toch ook m’n jeans? Make-up zooi van tevoren uitzoeken. En nieuwe zonnecrème en Labello niet pas op de plek van bestemming gaan zoeken maar gewoon hier naar Douglas.

En als we het dan toch over zonnebrandcrème hebben... Ooit gehoord van ‘vloeistofcontainers’? Ik tot een paar jaar terug niet. Totdat Lief tijdens zo’n inpaksessie zei ‘weet je hoeveel vloeistofcontainers je hebt ingepakt?’ ‘Nou, nee, niet echt….’  En dacht bij mezelf ‘Wat zijn dat überhaupt?!’ Hij bleek het over mijn verzameling crèmes, lotions en andere fijne smeersels te hebben. Die per potje een godsvermogen kosten en bovendien in heel mooie verpakkingen zitten. En met liefde worden behandeld. Maar nu dus gedegradeerd zijn tot ‘vloeistofcontainers’.

Heel attent gaf hij ook direct zelf antwoord: ‘Meer dan 50’. Zat ik daar: op bed, beautycases en toilettassen om me heen. Nieuwste monstertjes nog in die leuke Sisley-tasjes. Want ja, zelfs ik weet dat niet álles mee kan dus ik maak een selectie. ‘Waarom heb je eigenlijk zoveel nodig?’ Eh... omdat ik niet vanzelf zo fris en fruitig wakker word? Het duurt tegenwoordig een tikkeltje langer voor de slaapvouwen uit m’n hoofd zijn. Soms zie ik ze om 12 uur ’s middags nog in m’n wang zitten.

En die ‘schattige lijntjes’ om m’n ogen vind ik helemáál niet schattig, dus ook daar moet een apart potje voor mee. Plus een speciaal oogmasker. En die mascara en eyeliner moeten er ’s avonds ook weer afgepoetst, dus ja, ook daar worden flesjes voor ingepakt. En als ik m’n haar was (shampoo en conditioner, plus twee flessen) moet er vervolgens ook weer olie en versteviging in, en als ik het dan gestyled heb, graag ook nog wat lak (plus drie flessen).

Had ik al gezegd dat ik lenzen heb? Plus twee flesjes. En stel nu dat we leuk gaan eten, dan wil ik misschien wel even zo’n wondermasker. Verder hebben we daar dan nog deo, bodylotion, en een lekker luchtje. En juist om te voorkomen dat ik met zo veel van die grote flessen vertrek, neem ik veel monstertjes mee. Maar die zijn klein, en met die irritante sachets-die-helemaal-open-scheuren doe je maar één keer. En ja, dan eindig je met veel van die je-weet-wel-containers.

Hij heeft trouwens helemaal geen recht van spreken want hij gebruikt mijn shampoo etc. dus ja, dan is het makkelijk roepen dat ‘jij toch ook alles in één klein tasje hebt’. Bovendien draagt hij geen make-up en geen hoge hakken. Maar goed ook, want dan hebben we ineens héél andere issues.

Laatst zag ik weer zo’n video waar één of andere globetrotter je laat zien hoe je in no-time waanzinnig efficiënt belachelijk veel in je koffer krijgt. Door alles op te rollen. T-shirts, rokken, jurkjes en broeken. Klein detail: ik heb geen laars, slipper, hardloopschoen of hoge hak gezien. Slipjes en beha’s ontbraken ook, net als... juist: al die flesjes en potjes en tubes. Dus wat iedereen ook zegt: trap daar niet in. We hebben gewoon een grote koffer nodig waar heel veel in kan.

Gelukkig gaan we met de auto. Daar past die grote koffer met gemak in. Bijkomend voordeel van auto vs. vliegtuig: ik mag zo veel meenemen als in de auto past. Mijn eigen kussen moet namelijk ook mee. Anders kan ik serieus niet slapen. De matras boeit me niet, maar m’n kussen des te meer. En geloof me, je wilt me niet meemaken na twee nachten niet slapen. Inmiddels schaam ik me er niet meer voor. Sleep ’m ook mee naar het Conservatorium en het Okura. De portiers daar vertelden me dat ik niet de enige ben. Ik maak gewoon deel uit van een select clubje mensen dat lijdt aan ‘kussenheimwee’.

Lees ook: 10 x In deze ski-gebieden verdwijnt je geld niet als sneeuw voor de zon

Verder dan nog mijn lievelingstas voor ’s avonds. Die is grijs en past bij alle outfits. Heb ik ook altijd een kleine versie van mijn parfum in. Maar dié kan ik wel thuislaten. Kijk, toch mooi een vloeistofcontainer minder! 

Maar het belangrijkste: ik doe het dit keer anders. Ik neem een fijn glas wijn, zet mijn favoriete Spotify-playlist aan, en m’n gebreide turquoise muts op m’n kop, en ik maak er een feestje van! Ik bedoel: ik ga op vakantie! Het hele idee ís dat het een feestje is! Dus met mijn guilty pleasures ABBA, Roxette en Irene Cara ga ik zingend inpakken. En als ik iets vergeet, of het nu mijn tandpasta is of mijn skibroek, koop ik het gewoon in Gstaad.

Wat denk je, als ik dit aan Lief laat lezen... Zou hij dan thuisblijven zodat we samen kunnen zingen en inpakken? :)

Reacties (1)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017