Blog posts met tag liefde

Het is 21 december. Drie dagen voor kerstavond. In 2016 was het ‘erger’, toen kwamen mijn schrijfsels op kerstavond zelf én met Oud & Nieuw online, en ja, dat bracht toch even wat extra druk met zich mee.

Lijstjes

Want je wilt dan net iets meer, net iets anders, meegeven dan die andere dagen. Ik lees mijn eigen stukjes, ik lees héél veel andere stukjes. Dat doe ik altijd, maar in december op een andere manier, lijkt het wel. Zelf merk ik ook dat ik meer dan anders in een soort van ‘mijmer-stand’ sta. Terugkijken, overdenken, wat ging goed, wat ging minder. Dat werk.

Ook zie ik weer veel lijstjes en alhoewel ik daar zelf niet zo van ben (met een uitzondering voor Netflix) vind ik ze wel leuk om te lezen, én er iets van te vinden.

Zo las ik ook een ‘lijstje-column’ over waarom Kerstmis vroeger ‘beter’ was, en dat kwam met name door de tradities.

Zelf heb ik tradities de laatste paar jaar juist laten varen en raad eens? Waar ik twee jaar geleden nog hardop klaagde over het verloren gaan van mijn kerstavond, nu verheug ik me erop dat ik 1e Kerstdag heerlijk relaxed op de bank plof en de herhaling ga kijken.

Ik wil gewoon een mooie boom met alles op de juiste plek

Verder had ik, na zeven maanden verbouwen, bedacht dat ik dit jaar niet eens de kerstboom uit de kelder naar boven zou halen (ja, deze cultuurbarbaar heeft een nepperd), maar een week na Sint vond ik het toch wat raar. En kaal. En ongezellig. En niet kersterig.

Dus Lief toch maar gevraagd het hele gevaarte naar boven te sjouwen en voilà, de volgende dag stond ‘ie er weer. Onze fijne boom. Daarin ben ik blijkbaar ook al een cultuurbarbaar en oppervlakkig, want mijne is dus wel ‘gestyled’. Alles is wit, zilver en turquoise, net als de rest van de kerstfreubels

.

Ik hou niet van ‘die oude ballen/ strikken/ knutsels’ van vroeger. En hoe lief ik mijn cadeaukind en mijn Lief ook vind, de boom versieren doe ik zelf.

Daarbij zou ik me kunnen verschuilen achter het excuus dat het met zijn drieën onhandig is, en dat bijna alles glaswerk is, en sommige ook best duur, maar de waarheid is, en dat weten zij ook, dat ik gewoon een mooie boom wil met alles op de juiste plek. Tsja, en zo is dat ook traditie ;)

Vreemde reden om iemand ineens te vergeven

Ik lees ook veel over gezinnen en families waar ruzie is. Mensen die elkaar met Kerstmis niet (willen) zien, niet samen aan tafel (willen) zitten, en mensen die alleen zijn. Lang niet altijd vrijwillig. Daarmee komt ook het woord ‘vergeving’, ineens vaak naar voren.

Ik vind ‘de tijd van het jaar’ een wat vreemde reden om iemand ineens te vergeven. Dat kan op elke andere dag ook. Natuurlijk, we worden allemaal in de ‘emo-stand’ gezogen met de tranentrekkende commercials en kerstliedjes, om het over de kersterige films maar niet te hebben, maar dan nog…

Ik denk dat wat ik eigenlijk met je wil delen, tegen je wil zeggen, is dat tradities niet per se beter zijn. Vroeger was het ook traditie dat vrouwen thuisbleven, niet werkten, niet mochten stemmen etc.

Nieuwe tradities

Dus maak lekker zelf nieuwe tradities, richt je leven zo in dat jij en degenen erin, je er gelukkig bij voelen. Als dat betekent dat je brood met pindakaas eet en televisie kijkt, lekker doen! Als dat betekent dat je niet van hot naar her rijdt om de hele familie te zien, doe dat!

Als je daarvoor het contact met iemand wél wilt herstellen, doe dan dat.

Maar maak je eigen keuzes. Steeds maar blijven voldoen aan andermans verwachtingen, daar word je niet gelukkiger van.

Dat gezegd hebbende, ik bedoel daar niét mee dat je nooit eens iets voor een ander kunt doen. Als je je partner blij maakt als je meegaat naar zijn ouders, ook al blijf jij liever thuis, máák dan even zin.

Iets voor een ander overhebben, is namelijk ook een groot goed. Iets voor elkáár overhebben, daar word je allebei blij van. En is dat niet waar het om gaat? En dan niet alleen met Kerstmis natuurlijk hè …

Ik wens je hele fijne en gezellige feestdagen, op jouw manier!

Liefs Sylvia

More content below the advertising

Reacties (0)

‘Hier ga je spijt van krijgen!’ en ‘Je vindt nooit meer iemand als ik!’ Het zijn twee voorbeelden van dingen die je niet tegen je ex moet zeggen. Het is wel even lekker om je hart te luchten, zeker met de volumeknop op 20, maar ze helpen je uiteindelijk niks. Heus. Wat ook niet het meest briljante is: ‘Ik ben toch veel leuker dan zij is!’. Trust me, werkt ook niet. Dat ik twee witte en twee rode wijn te veel op had, waardoor ik meer dan lichtelijk aangeschoten was, doet aan de bot- en rotheid niks af. Het zegt alles over mijn ex en zijn nu echtgenote, dat hij mij veilig naar mijn huis bracht in plaats van me een dodelijke blik toe te werpen en voorbij te lopen. Het duurde dagen voor ik over mijn diepe schaamte heen was en eindelijk een berichtje durfde te sturen met ‘sorry…!’ 

En toch is dat niet wat ik bedoel. Ik heb het over kleinere maar eigenlijk betekenisvollere dingen. Zoals daar zijn: Je ex opbellen en dan zeggen 'met mij'. Je bent namelijk niet meer zijn of haar 'met mij'. Je bent nu gewoon 'met Daan' of 'met Emma'. Deze namen staan op 1 in de 'populaire jongens- en meisjesnamen'. Heel bewust gekozen want voor ik het weet, stoot ik weer iemand voor zijn of haar (overgevoelige) hoofd.

Maar goed, als ik mijn Lief bel, zeg ik dus ‘met mij’, en omgekeerd zegt hij dat ook. Nu is bellen natuurlijk wel heel erg 2017 en zelf app of mail ik ook liever dan dat ik mijn mobiel pak om er daadwerkelijk mee te bellen, maar de keren dat ik het doe, zeg ik alleen tegen hem ‘met mij’. Je kunt het ook tegen je ouders zeggen of tegen goeie vrienden, maar niet tegen iemand waar je een liefdesrelatie mee had. Sowieso vind ik het heel raar om mezelf aan te kondigen. Ik bedoel, degene die ik bel ziet toch gewoon 'Sylvia' in het scherm verschijnen? Dat, of een andere naam die hij/zij me heeft toebedacht natuurlijk.

Anyway, wat ik zeggen wilde, 'met mij' impliceert intimiteit en vertrouwdheid. En natuurlijk kun je prima een goeie band met je ex hebben, in het geval van kinderen graag zelfs, maar je bent niét meer zijn of haar ‘met mij’.

Dat geldt ook voor afkortingen van de voornaam als die niet voor de hand liggend zijn. Ik heet Sylvia dus ‘Syl’ ligt voor de hand en wordt te pas en te onpas gebruikt. Ik zeg ‘te onpas’ omdat ik er niet zo’n fan van ben als mensen die ik amper ken, of mensen die ik wel beter ken maar niet zo heel aardig vind, mij ‘Syl’ noemen.

Heet je daarentegen Mariska, dan is de voor de hand liggende afkorting ‘Mar’, eventueel ‘Maris’. Noemde jouw ex je om welke illustere reden dan ook ‘Ska’ dan hou je daar dus mee op het moment dat je elkaars ex bent. Zo simpel werkt dat.

Vind ik. De eerste keer dat ik dit poogde uit te leggen aan mijn Lief keek hij me aan en reageerde met een verbouwereerd ‘Hoezó?! Wat maakt dat nou uit?’ Tsja, dat is een gevoel. Uiteindelijk hielden we het maar op een ‘Mars-Venus-Ding’ en ‘agree to disagree’. Maar natuurlijk heb ik gewoon gelijk. Ik kreeg het alleen niet. Maar, zoals oma altijd zei ‘geduld is een schone zaak’. Voor mensen zoals ik die geboren zijn zonder het geduld-gen is zo’n uitspraak natuurlijk alleen maar bere-irritant, maar soit. In dit specifieke geval heeft het zich wel geloond want tien jaar en minstens dertig van dergelijke gesprekken later wordt mijn gelijk alsnog bewezen. Door Grace en Frankie. Twee van de meest fabulous ladies die ik ken. Ik ken ze nog maar pas maar ik zie ze bijna elke dag. Zeventig-ish zijn ze en in het bezit van een boel levenservaring. Zij hebben dus recht van spreken. Ook omdat ze een heerlijk vilein gevoel voor humor hebben. Elk op haar eigen manier, dat wel. 

              Lees ook: 25 reistips en andere vakantie-overwegingen

Als je nu denkt ‘wie zijn in hemelsnaam Grace & Frankie?’ Grace is een stijlvolle zij het ietwat snobbish dame die behalve wijn ook graag een droge martini met twee olijven drinkt. Frankie is een joints rokende hippie. Ze zijn getrouwd met respectievelijk Robert en Sol. Al 40 jaar. En dan vertellen de mannen tijdens een etentje dat ze al 20 jaar een relatie hebben. Met elkaar. Daarmee wordt het startsein gegeven voor één van de leukste series op Netflix: ‘Grace & Frankie’.

Mijn gelijk werd echter niet bewezen door één van deze twee fabuleuze dames, maar door de ex van één van hen. Die inmiddels dus getrouwd is met de ex van de ander. Ben je er nog? ;) Hij zei, tegen het antwoordapparaat, “it’s me” en na een korte stilte ‘I’m sorry, I know I’m not your it’s me anymore, I’m not allowed to say that to you anymore”. Het zegt alles over mij dat ik na die woorden niet met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel naar het scherm keek maar in plaats daarvan mijn handen triomfantelijk in de lucht gooide en hardop riep ‘yes!’

Dus toen ik ‘s avonds mijn Lief weer zag, stond ik te popelen om hem hierover te vertellen. Met een brede glimlach heb ik hem fijntjes bijgepraat om vervolgens verwachtingsvol zijn reactie af te wachten. Nu kon hij niet anders dan toegeven dat ik gelijk heb. Toch? Tsja, nou, laat ik het erop houden dat hij nog wat tijd nodig heeft.

En om die tijd door te komen hier dan nog tien andere absoluut bingewatchworthy series op Netflix, compleet subjectief en in willekeurige volgorde:

  • Dr. Foster  – over een huisarts, vreemdganger en intriges
  • Bloodline  –  it's complicated zeggen we dan, over duistere familiegeheimen
  • The good wife – over een bedrogen vrouw, die ene echte grote liefde, politiek en rechtbanken
  • Greenleaf – over de kerk, over familieproblemen en mensen die niet zo heilig zijn als iedereen denkt
  • Homeland – pak een glas wijn, ga zitten en laat je meeslepen door Carry en Quinn
  • House of Cards – als je last hebt van complottheorien misschien beter niet kijken
  • Suits – snelle advocaten, briljante PA's, goeie humor
  • The Crown – voor iedereen die houdt van kostuumdrama en/of fan is van het Brits Koninklijk Huis
  • Elementary – prachtig Engels taalgebruik en droge Britse humor met een fantastische Sherlock Holmes
  • 13 Reasons Why – over bullying en zelfmoord. Dit is serieus een must see, ook voor 'pubers / tieners'

ps: nog even over die exen – de ultieme genoegdoening is heel eenvoudig: be happy!

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017