Blog posts met tag liefde

Bitterzoet. Als ik mijn gevoel in één woord zou moeten omschrijven, is het dat. Vandaag heb ik Odie, ons lieve nieuwe poezebeest, toevertrouwd aan haar nieuwe eigenaar...

Misschien heb je het meegekregen: op 5 mei moest ik mijn lieve Muis laten inslapen. Natuurlijk hadden we onze lieve bolle nog, Mr Garfield. Die leek wat sip in de weken daarna en we dachten hem blij te maken met een nieuw maatje. Voor mij was het vanzelfsprekend dat maatje te zoeken op de site van de dierenbescherming. Daar zag ik haar: een supermooi poezebeest, op zoek naar haar gouden mandje. 

Odie, ons nieuwe gezinslid

Ze kreeg de naam Odie, maar ik noemde haar ‘koekje, geen idee waarom eigenlijk. Vanaf dag één was ze een dame met een eigen willetje. Dat vond ik geen probleem omdat Garfield een lieve goedzak is die alles prima vindt. Maar Odie bleef ‘boos’. Ze blies, én ging slaan. 

Zes weken vs. zeven jaar

Het is helaas niet goed gekomen. Garfield was echt bang voor Odie, durfde zijn eigen huis niet meer in. En hoe lief Odie ook is, hoeveel ik ook al van haar hield, dit ging ik niet laten gebeuren. Odie was net zes weken bij ons, Garfield bijna zeven jaar. Met hem kregen we een hoopje ellende dat we met heel veel tijd liefde en geduld weer beter hebben kunnen maken. Dat mag niet kapot, ook niet een beetje. 

Op zoek naar een nieuw baasje

Dus hoe moeilijk ook, ik ging op zoek naar een nieuw baasje. In die dagen heb ik Garfield en Odie uit elkaar gehouden. Ik was elke dag bij haar en zág haar veranderen. Onder de boze dame zit een lief, aanhankelijk, knuffelig en relaxed beestje. Heel eerlijk gezegd ben ik ervan overtuigd dat de informatie zoals het asiel, en daarmee ik, die gekregen heb, in ieder geval ten dele, niet klopt. Dus maakte ik mijn eigen ‘profiel’, zowel van Odie als van haar toekomstige thuis.

Op iedereen wel iets aan te merken

Maar ja, een baasje vinden dat aan mijn wensen, of, eerlijker gezegd, eisenlijst voldoet is, zoals mijn Lief het uitdrukte: ‘bepaald geen sinecure’. Met een aantal (hele lieve!) mensen was ik serieus in gesprek. Maar iets in mij zei ‘nee’.  En toen kwam die ene mail, met daarna het telefoongesprek en wist ik het: dít is ‘m. Ik kon álle boxen afvinken. 

Vertrouwen op mijn buikgevoel

Natuurlijk, ook hier is Google mijn vriend maar aan het einde van de dag heb ik alleen mijn gevoel om op te vertrouwen. En het was precies dát wat goed voelde. 

Een goed besluit

Dus daar zit ik nu. Te huilen. Met een brok in mijn keel dat zo groot is dat ik amper kan slikken. Ik heb nog nooit een dier afgestaan. Ik heb er buikpijn van gehad, ik heb gehuild en ik voelde me schuldig. Maar ik weet dat ik het enige goede heb gedaan. Voor Garfield, én voor Odie die nu haar eigen paradijsje krijgt.

 

Dag lief koekje, ik zal je nooit vergeten... 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

More content below the advertising

Reacties (0)

Het is 21 december. Drie dagen voor kerstavond. In 2016 was het ‘erger’, toen kwamen mijn schrijfsels op kerstavond zelf én met Oud & Nieuw online, en ja, dat bracht toch even wat extra druk met zich mee.

Lijstjes

Want je wilt dan net iets meer, net iets anders, meegeven dan die andere dagen. Ik lees mijn eigen stukjes, ik lees héél veel andere stukjes. Dat doe ik altijd, maar in december op een andere manier, lijkt het wel. Zelf merk ik ook dat ik meer dan anders in een soort van ‘mijmer-stand’ sta. Terugkijken, overdenken, wat ging goed, wat ging minder. Dat werk.

Ook zie ik weer veel lijstjes en alhoewel ik daar zelf niet zo van ben (met een uitzondering voor Netflix) vind ik ze wel leuk om te lezen, én er iets van te vinden.

Zo las ik ook een ‘lijstje-column’ over waarom Kerstmis vroeger ‘beter’ was, en dat kwam met name door de tradities.

Zelf heb ik tradities de laatste paar jaar juist laten varen en raad eens? Waar ik twee jaar geleden nog hardop klaagde over het verloren gaan van mijn kerstavond, nu verheug ik me erop dat ik 1e Kerstdag heerlijk relaxed op de bank plof en de herhaling ga kijken.

Ik wil gewoon een mooie boom met alles op de juiste plek

Verder had ik, na zeven maanden verbouwen, bedacht dat ik dit jaar niet eens de kerstboom uit de kelder naar boven zou halen (ja, deze cultuurbarbaar heeft een nepperd), maar een week na Sint vond ik het toch wat raar. En kaal. En ongezellig. En niet kersterig.

Dus Lief toch maar gevraagd het hele gevaarte naar boven te sjouwen en voilà, de volgende dag stond ‘ie er weer. Onze fijne boom. Daarin ben ik blijkbaar ook al een cultuurbarbaar en oppervlakkig, want mijne is dus wel ‘gestyled’. Alles is wit, zilver en turquoise, net als de rest van de kerstfreubels

.

Ik hou niet van ‘die oude ballen/ strikken/ knutsels’ van vroeger. En hoe lief ik mijn cadeaukind en mijn Lief ook vind, de boom versieren doe ik zelf.

Daarbij zou ik me kunnen verschuilen achter het excuus dat het met zijn drieën onhandig is, en dat bijna alles glaswerk is, en sommige ook best duur, maar de waarheid is, en dat weten zij ook, dat ik gewoon een mooie boom wil met alles op de juiste plek. Tsja, en zo is dat ook traditie ;)

Vreemde reden om iemand ineens te vergeven

Ik lees ook veel over gezinnen en families waar ruzie is. Mensen die elkaar met Kerstmis niet (willen) zien, niet samen aan tafel (willen) zitten, en mensen die alleen zijn. Lang niet altijd vrijwillig. Daarmee komt ook het woord ‘vergeving’, ineens vaak naar voren.

Ik vind ‘de tijd van het jaar’ een wat vreemde reden om iemand ineens te vergeven. Dat kan op elke andere dag ook. Natuurlijk, we worden allemaal in de ‘emo-stand’ gezogen met de tranentrekkende commercials en kerstliedjes, om het over de kersterige films maar niet te hebben, maar dan nog…

Ik denk dat wat ik eigenlijk met je wil delen, tegen je wil zeggen, is dat tradities niet per se beter zijn. Vroeger was het ook traditie dat vrouwen thuisbleven, niet werkten, niet mochten stemmen etc.

Nieuwe tradities

Dus maak lekker zelf nieuwe tradities, richt je leven zo in dat jij en degenen erin, je er gelukkig bij voelen. Als dat betekent dat je brood met pindakaas eet en televisie kijkt, lekker doen! Als dat betekent dat je niet van hot naar her rijdt om de hele familie te zien, doe dat!

Als je daarvoor het contact met iemand wél wilt herstellen, doe dan dat.

Maar maak je eigen keuzes. Steeds maar blijven voldoen aan andermans verwachtingen, daar word je niet gelukkiger van.

Dat gezegd hebbende, ik bedoel daar niét mee dat je nooit eens iets voor een ander kunt doen. Als je je partner blij maakt als je meegaat naar zijn ouders, ook al blijf jij liever thuis, máák dan even zin.

Iets voor een ander overhebben, is namelijk ook een groot goed. Iets voor elkáár overhebben, daar word je allebei blij van. En is dat niet waar het om gaat? En dan niet alleen met Kerstmis natuurlijk hè …

Ik wens je hele fijne en gezellige feestdagen, op jouw manier!

Liefs Sylvia

Reacties (0)

‘Hier ga je spijt van krijgen!’ en ‘Je vindt nooit meer iemand als ik!’ Het zijn twee voorbeelden van dingen die je niet tegen je ex moet zeggen. Het is wel even lekker om je hart te luchten, zeker met de volumeknop op 20, maar ze helpen je uiteindelijk niks. Heus. Wat ook niet het meest briljante is: ‘Ik ben toch veel leuker dan zij is!’. Trust me, werkt ook niet. Dat ik twee witte en twee rode wijn te veel op had, waardoor ik meer dan lichtelijk aangeschoten was, doet aan de bot- en rotheid niks af. Het zegt alles over mijn ex en zijn nu echtgenote, dat hij mij veilig naar mijn huis bracht in plaats van me een dodelijke blik toe te werpen en voorbij te lopen. Het duurde dagen voor ik over mijn diepe schaamte heen was en eindelijk een berichtje durfde te sturen met ‘sorry…!’ 

En toch is dat niet wat ik bedoel. Ik heb het over kleinere maar eigenlijk betekenisvollere dingen. Zoals daar zijn: Je ex opbellen en dan zeggen 'met mij'. Je bent namelijk niet meer zijn of haar 'met mij'. Je bent nu gewoon 'met Daan' of 'met Emma'. Deze namen staan op 1 in de 'populaire jongens- en meisjesnamen'. Heel bewust gekozen want voor ik het weet, stoot ik weer iemand voor zijn of haar (overgevoelige) hoofd.

Maar goed, als ik mijn Lief bel, zeg ik dus ‘met mij’, en omgekeerd zegt hij dat ook. Nu is bellen natuurlijk wel heel erg 2017 en zelf app of mail ik ook liever dan dat ik mijn mobiel pak om er daadwerkelijk mee te bellen, maar de keren dat ik het doe, zeg ik alleen tegen hem ‘met mij’. Je kunt het ook tegen je ouders zeggen of tegen goeie vrienden, maar niet tegen iemand waar je een liefdesrelatie mee had. Sowieso vind ik het heel raar om mezelf aan te kondigen. Ik bedoel, degene die ik bel ziet toch gewoon 'Sylvia' in het scherm verschijnen? Dat, of een andere naam die hij/zij me heeft toebedacht natuurlijk.

Anyway, wat ik zeggen wilde, 'met mij' impliceert intimiteit en vertrouwdheid. En natuurlijk kun je prima een goeie band met je ex hebben, in het geval van kinderen graag zelfs, maar je bent niét meer zijn of haar ‘met mij’.

Dat geldt ook voor afkortingen van de voornaam als die niet voor de hand liggend zijn. Ik heet Sylvia dus ‘Syl’ ligt voor de hand en wordt te pas en te onpas gebruikt. Ik zeg ‘te onpas’ omdat ik er niet zo’n fan van ben als mensen die ik amper ken, of mensen die ik wel beter ken maar niet zo heel aardig vind, mij ‘Syl’ noemen.

Heet je daarentegen Mariska, dan is de voor de hand liggende afkorting ‘Mar’, eventueel ‘Maris’. Noemde jouw ex je om welke illustere reden dan ook ‘Ska’ dan hou je daar dus mee op het moment dat je elkaars ex bent. Zo simpel werkt dat.

Vind ik. De eerste keer dat ik dit poogde uit te leggen aan mijn Lief keek hij me aan en reageerde met een verbouwereerd ‘Hoezó?! Wat maakt dat nou uit?’ Tsja, dat is een gevoel. Uiteindelijk hielden we het maar op een ‘Mars-Venus-Ding’ en ‘agree to disagree’. Maar natuurlijk heb ik gewoon gelijk. Ik kreeg het alleen niet. Maar, zoals oma altijd zei ‘geduld is een schone zaak’. Voor mensen zoals ik die geboren zijn zonder het geduld-gen is zo’n uitspraak natuurlijk alleen maar bere-irritant, maar soit. In dit specifieke geval heeft het zich wel geloond want tien jaar en minstens dertig van dergelijke gesprekken later wordt mijn gelijk alsnog bewezen. Door Grace en Frankie. Twee van de meest fabulous ladies die ik ken. Ik ken ze nog maar pas maar ik zie ze bijna elke dag. Zeventig-ish zijn ze en in het bezit van een boel levenservaring. Zij hebben dus recht van spreken. Ook omdat ze een heerlijk vilein gevoel voor humor hebben. Elk op haar eigen manier, dat wel. 

              Lees ook: 25 reistips en andere vakantie-overwegingen

Als je nu denkt ‘wie zijn in hemelsnaam Grace & Frankie?’ Grace is een stijlvolle zij het ietwat snobbish dame die behalve wijn ook graag een droge martini met twee olijven drinkt. Frankie is een joints rokende hippie. Ze zijn getrouwd met respectievelijk Robert en Sol. Al 40 jaar. En dan vertellen de mannen tijdens een etentje dat ze al 20 jaar een relatie hebben. Met elkaar. Daarmee wordt het startsein gegeven voor één van de leukste series op Netflix: ‘Grace & Frankie’.

Mijn gelijk werd echter niet bewezen door één van deze twee fabuleuze dames, maar door de ex van één van hen. Die inmiddels dus getrouwd is met de ex van de ander. Ben je er nog? ;) Hij zei, tegen het antwoordapparaat, “it’s me” en na een korte stilte ‘I’m sorry, I know I’m not your it’s me anymore, I’m not allowed to say that to you anymore”. Het zegt alles over mij dat ik na die woorden niet met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel naar het scherm keek maar in plaats daarvan mijn handen triomfantelijk in de lucht gooide en hardop riep ‘yes!’

Dus toen ik ‘s avonds mijn Lief weer zag, stond ik te popelen om hem hierover te vertellen. Met een brede glimlach heb ik hem fijntjes bijgepraat om vervolgens verwachtingsvol zijn reactie af te wachten. Nu kon hij niet anders dan toegeven dat ik gelijk heb. Toch? Tsja, nou, laat ik het erop houden dat hij nog wat tijd nodig heeft.

En om die tijd door te komen hier dan nog tien andere absoluut bingewatchworthy series op Netflix, compleet subjectief en in willekeurige volgorde:

  • Dr. Foster  – over een huisarts, vreemdganger en intriges
  • Bloodline  –  it's complicated zeggen we dan, over duistere familiegeheimen
  • The good wife – over een bedrogen vrouw, die ene echte grote liefde, politiek en rechtbanken
  • Greenleaf – over de kerk, over familieproblemen en mensen die niet zo heilig zijn als iedereen denkt
  • Homeland – pak een glas wijn, ga zitten en laat je meeslepen door Carry en Quinn
  • House of Cards – als je last hebt van complottheorien misschien beter niet kijken
  • Suits – snelle advocaten, briljante PA's, goeie humor
  • The Crown – voor iedereen die houdt van kostuumdrama en/of fan is van het Brits Koninklijk Huis
  • Elementary – prachtig Engels taalgebruik en droge Britse humor met een fantastische Sherlock Holmes
  • 13 Reasons Why – over bullying en zelfmoord. Dit is serieus een must see, ook voor 'pubers / tieners'

ps: nog even over die exen – de ultieme genoegdoening is heel eenvoudig: be happy!

Reacties (1)

Giovanni Roel
1/1 | 

Godzijdank geloofde ik in DR osagiede na het lezen van zoveel getuigenissen van zijn werk en besloot ik contact met hem op te nemen. Ik ben Giovanni Roel. Ik schrijf mijn eigen getuigenis dat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Voordat ik Dr. Osagiede ontmoette, voelde ik dat het een bijgelovig geloof was en dat de spreuken niet wetenschappelijk bewezen waren, maar die spreuk deed me iets anders geloven. HIJ IS EEN GOEDE MAN. Ik vond mijn ex-vrouw met de hulp van deze man na 4 jaar pogingen, maar het was niet mogelijk om iets te tonen. Als u een getuigenis van DR Osagiede leest, is het waar. Mijn vrouw Sharon had me meer dan 4 jaar verlaten en ik zou haar graag terug willen hebben en proberen haar te vragen terug te komen, maar ze keerde me doof en maakte me publiekelijk absurd. Dr. osagiede werd naar mij doorverwezen door een van mijn vrienden die hij ook op mijn werkplek had geholpen en ik vertelde hem dat hij bijgelovig was en dat hij gek was om in zulke fetisjistische dingen te geloven. Maar na zoveel gedachten erover, ging ik het online krijgen en besloot om hem via e-mail te contacteren. Hij gaf me snel zijn mobiele nummer en we hebben ook lang met elkaar gepraat. Hij is de beste. Voordat hij de baan spelde, was ik al verzekerd. Binnen 3 dagen kwam mijn ex-vrouw na 4 jaar spot om een ​​nutteloze man te zijn, kwam ze me zien en vroeg me deze keer. Ik wist niet wat deze man deed, maar hij kan het heel goed voor me doen. Ik dank hem en mijn vriend voor het kennen van hem elke dag van mijn leven. Ik denk dat hij iedereen zal helpen die om hulp vraagt. U neemt contact met hem op doctorosagiede75@gmail.com of whatsapp +2349014523836 veel geluk
en hij is ook in staat om ...
1) liefdespellen
2) verloor liefdesbetoveringen
3) scheiding
4) echtgenoten echtgenoten
5) betoverd bindmiddel
6) ontbindingsspreuken
7) simuleer een kleine liefdevolle vriend
8.) u wordt gepromoveerd in de spelling van uw kantoor / loterij
9) zal je liefde bevredigen
10) je wilt rijk zijn
doctorosagiede75@gmail.com of
whatsapp +2349014523836

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017