Blog posts met tag Sylvia

Afgelopen zaterdag stond er in de Volkskrant een uitgebreid interview met Angela Groothuizen. Een interview dat over zó veel ging: over haar carrière van de Dolly Dots tot nu, over politiek, over cultuur, en ja, óók over haar relatie. In de dagen erna ging het online alléén maar over die relatie. Want die is ‘open’.  

Helaas gingen de ranzige sluizen van Facebook vervolgens ook wijd open want dáár vinden mensen iets van.

Of Angela misschien instabiel is, en of ze nu echt zo’n laag zelfbeeld heeft, een compleet gebrek aan zelfvertrouwen. Instabiel, zwak, jezelf tekortdoen, zelfrespect kwijt en misselijkmakend, ze passeerden allemaal de revue. Partner Rob kreeg de wind eveneens van voren. Die eet van twee walletjes, is een lamzak en een slappe l*l. 

Was dit te verwachten? Misschien. Zelf werd ik er verdrietig van. En opstandig. Dat ook. Want wat verbeelden die mensen zich precies? Natuurlijk, het kán zijn dat ze Angela en Rob persoonlijk kennen, ze op wekelijkse basis spreken. Maar op de één of andere manier betwijfel ik dat een beetje. Ik denk dat deze droeftoeters Angela nooit privé gesproken hebben.

Ik ook niet trouwens. Ik ken haar alleen van interviews en televisie. Mijn indruk is dat ze een vrouw is met levenservaring, veel (levens)wijsheid, een heerlijk gevoel voor humor en een heel groot hart. 

In mijn ogen is Angela juist ontzettend sterk. Heeft ze zo veel zelfvertrouwen dat de verlangens van haar man haar niet onzeker maken. Die verlangens zeggen niks over haar, ze zeggen iets over hem. Angela heeft zo’n stevig zelfbeeld dat ze hem de ruimte kan geven zonder zelf te gaan wankelen. Iets met #omdenken.

Ik vraag me veel meer af waarom al deze mensen zo gillen. Raakt het jouw angsten en onzekerheden? Brengt het jouw wereldje zoals je dat kent, in de gevarenzone? Ben je bang dat jouw relatie er niet tegen opgewassen zou zijn?

Met de jaren die verstrijken, veranderen mensen, ontwikkelen ze zich. Er zijn mensen die na 22 jaar heterohuwelijk uit de kast komen en opbiechten dat ze homoseksueel zijn. Mensen die seksuele verlangens hebben waar ze nooit over durfden te praten maar op een gegeven moment kunnen ze het niet meer verbergen en komt het eruit. Is het dan niet zo dat je als partner tenminste kunt probéren om echt oprecht te luisteren en te zien of je er samen uit kunt komen? Een oplossing vinden waarbij je allebei gelukkig bent? Is dat niet waar liefde over gaat? Verlangt niet iedereen naar een liefde die zo diep en onvoorwaardelijk is dat je de ander écht de ruimte geeft? 

Paulo Coelho wist dit ook lang geleden al...

Niemand heeft beloofd dat het leven eenvoudig zou zijn. Groeien als mens, een sterk karakter hebben, het komt niet gratis. Als iéts getuigt van liefde is het wel dat je een stap opzij kunt zetten voor die ander, júist als het moeilijk is. 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

More content below the advertising

Reacties (0)

Bitterzoet. Als ik mijn gevoel in één woord zou moeten omschrijven, is het dat. Vandaag heb ik Odie, ons lieve nieuwe poezebeest, toevertrouwd aan haar nieuwe eigenaar...

Misschien heb je het meegekregen: op 5 mei moest ik mijn lieve Muis laten inslapen. Natuurlijk hadden we onze lieve bolle nog, Mr Garfield. Die leek wat sip in de weken daarna en we dachten hem blij te maken met een nieuw maatje. Voor mij was het vanzelfsprekend dat maatje te zoeken op de site van de dierenbescherming. Daar zag ik haar: een supermooi poezebeest, op zoek naar haar gouden mandje. 

Odie, ons nieuwe gezinslid

Ze kreeg de naam Odie, maar ik noemde haar ‘koekje, geen idee waarom eigenlijk. Vanaf dag één was ze een dame met een eigen willetje. Dat vond ik geen probleem omdat Garfield een lieve goedzak is die alles prima vindt. Maar Odie bleef ‘boos’. Ze blies, én ging slaan. 

Zes weken vs. zeven jaar

Het is helaas niet goed gekomen. Garfield was echt bang voor Odie, durfde zijn eigen huis niet meer in. En hoe lief Odie ook is, hoeveel ik ook al van haar hield, dit ging ik niet laten gebeuren. Odie was net zes weken bij ons, Garfield bijna zeven jaar. Met hem kregen we een hoopje ellende dat we met heel veel tijd liefde en geduld weer beter hebben kunnen maken. Dat mag niet kapot, ook niet een beetje. 

Op zoek naar een nieuw baasje

Dus hoe moeilijk ook, ik ging op zoek naar een nieuw baasje. In die dagen heb ik Garfield en Odie uit elkaar gehouden. Ik was elke dag bij haar en zág haar veranderen. Onder de boze dame zit een lief, aanhankelijk, knuffelig en relaxed beestje. Heel eerlijk gezegd ben ik ervan overtuigd dat de informatie zoals het asiel, en daarmee ik, die gekregen heb, in ieder geval ten dele, niet klopt. Dus maakte ik mijn eigen ‘profiel’, zowel van Odie als van haar toekomstige thuis.

Op iedereen wel iets aan te merken

Maar ja, een baasje vinden dat aan mijn wensen, of, eerlijker gezegd, eisenlijst voldoet is, zoals mijn Lief het uitdrukte: ‘bepaald geen sinecure’. Met een aantal (hele lieve!) mensen was ik serieus in gesprek. Maar iets in mij zei ‘nee’.  En toen kwam die ene mail, met daarna het telefoongesprek en wist ik het: dít is ‘m. Ik kon álle boxen afvinken. 

Vertrouwen op mijn buikgevoel

Natuurlijk, ook hier is Google mijn vriend maar aan het einde van de dag heb ik alleen mijn gevoel om op te vertrouwen. En het was precies dát wat goed voelde. 

Een goed besluit

Dus daar zit ik nu. Te huilen. Met een brok in mijn keel dat zo groot is dat ik amper kan slikken. Ik heb nog nooit een dier afgestaan. Ik heb er buikpijn van gehad, ik heb gehuild en ik voelde me schuldig. Maar ik weet dat ik het enige goede heb gedaan. Voor Garfield, én voor Odie die nu haar eigen paradijsje krijgt.

 

Dag lief koekje, ik zal je nooit vergeten... 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Reacties (0)

Vandaag precies negen jaar geleden zei ik deze woorden tegen mijn Lief die daarmee mijn wettige echtgenoot werd. Overigens wel in het Engels want wij zijn in Londen getrouwd. 

‘I do’  

Twee kleine woordjes, erachter een wereld aan emotie en betekenis. Natuurlijk dacht ik op die dag dat ik nooit meer van hem kon houden dan op dat moment. Daar zat ik een aardig eindje naast. Weliswaar heb ik hem (en hij mij...) echt weleens bekeken en gedacht ‘hoé dan?’ maar uiteindelijk blijken juist de tijden waarin je niét in een fijne flow zit te bepalen of je het samen redt. 

Hij vindt mij zwartwit, ik vind hem zwartwit

Hij vindt mij ongeduldig, ongenuanceerd, en zwartwit. Ik vind hem eigenwijs, een slechte prater, en zwartwit. Hij vindt mij ook grappig, lief, de beste met dieren, en stimuleert me om de dingen te doen die ik graag doe. Ik vind hem slim, volhardend, attent, en ik wil dat hij gelukkig is. Zoals ik weleens zeg: desnoods zonder mij, want als ik hem niet meer gelukkig maak, niet meer kan laten lachen, dan gun ik hem iemand bij wie hij dat wel vindt. Dat klinkt heel onbaatzuchtig, en geloof me, dat ben ik niet, maar toch meen ik het. 

We zijn hetzelfde maar ook helemaal niet

Lief en ik, wij denken over veel ‘levenszaken’ hetzelfde maar tegelijkertijd zijn we ontzettend verschillend: Hij is de analyticus, is van de ratio en drukt het liefst zijn snor op feesten en partijen. Onthoudt ook bijna nooit namen en gezichten. Ik onthoud juist wel mensen en ga altijd op mijn gevoel af. Hij vindt vaak dat ik geen geldige argumenten heb omdat ik over gevoel praat en niet over feiten. Daardoor ‘wint’ hij de meeste discussies die ik dan afsluit met: ‘Ik kan het misschien niet uitleggen maar toch heb ik gelijk!’ 

Liefde verandert, je relatie verandert

Als je van iemand houdt, doe je dat niet constant hetzelfde. Dat kan niet. Het zou wel fijn zijn natuurlijk: altijd met volle overgave verliefd, maar los van het feit dat ik niet geloof dat het fysiek mogelijk is (dagen niet eten en nachten niet slapen door die vlinders in je buik, is niet persé bevorderlijk voor je gezondheid) hebben we elkaar domweg ook ‘minder mooi’ gezien. Stress, ‘gedoe’, met elkaar of met anderen, keuzes moeten maken terwijl je het niet met elkaar eens bent. Het is allemaal voorbijgekomen. 

Liefde is een keuze

Ook dit zogenaamde ‘ideale koppel’ botst, er zijn dingen waar we met enige regelmaat over struikelen. Dan doen we een beroep op elkaars geduld én incasseringsvermogen. We zijn gewoon twee imperfecte mensen die weigeren elkaar op te geven. Ik kies ervoor om van hem te houden, ook, of misschien wel juist, op momenten dat we elkaar helemaal niet zo leuk vinden. Liefde is meer dan een gevoel. Het is ook een keuze, een belofte. 

Daarom vind ik dit plaatje zo mooi, het is zo wáár:

 

En zolang hij, enkel door thuis te komen, nog een lach op mijn gezicht tovert, zit het met die verliefdheid ook wel goed ;)

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (0)

‘Holy crap!’ Ik zei het hardop vanmorgen... Een seconde ervoor realiseerde ik me namelijk dat ik komend weekend alweer vijf maanden alcoholvrij door het leven ga. Niet dat ik verslaafd was en stiekem deed over mijn wijn, maar ik dronk regelmatig en met smaak. Tot 31 maart van dit jaar. Toen was ik wel een beetje klaar met mezelf: Te zwaar, niet meer sporten, ongezond eten, én, jawel, alcohol. 

De knop ging om

Half april ben ik in mijn eentje een week weggeweest. Terugkijkend heb ik daar een ‘switch’ gemaakt, ging de bekende knop om. Eenmaal terug uit Portugal kon ik gelukkig weer terecht bij mijn personal trainer, en van daaruit ging de rest eigenlijk vanzelf. 

Het zit tussen mijn oren

Natuurlijk denk ik er veel over na, want hoe werkt dat nu? En waarom dronk ik dan eerder wel? Het antwoord is even eenvoudig als complex. Voor mij stond een glas wijn gelijk aan gezelligheid. Het zit bij mij écht tussen m’n oren. Een mooi glas is de ene helft. De andere helft is een hoog gehalte aan ‘saai’: ik drink geen fris, vind ik vies. Tegenwoordig is dat opgelost want met de komst van Seedlip geniet ik nu van een heerlijke gin & tonic, alcoholvrij! Met de komst van Eyguebelle heb ik zelfs weer een Aperol Spritz! Óók alcoholvrij. En beide zien er feestelijk uit. Win-win dus.

Alcoholvrij zit in de lift

Ik vind het mooi om te zien hoe drankmakers zich inspannen om alcoholvrij aantrekkelijk te maken voor iedereen. Het is niet voor niks dat ook de alcoholvrije bieren ontzettend in de lift zitten. Zelf was ik nooit fan van bier, maar ondertussen heb ik een paar alcoholvrije varianten ontdekt die, mét een dikke schijf verse limoen en ijs, prima te drinken zijn.

Zeg nooit nooit

Ik ben niet zo van de ‘nooit’ en de ‘altijd’, ik zeg daarom niet dat ik nooit meer drink, maar nú drink ik niet en dat bevalt me prima. Ik slaap beter, word niet meer wakker met een houten hoofd, ben afgevallen én ga superlekker met sporten. 

Ongevraagde opmerkingen

Het enige wat nog mag ophouden, zijn de mensen die er ongevraagd opmerkingen over maken. ‘Niet zo streng voor jezelf hoor!’,  ‘Af en toe een glaasje is toch lekker’ en ‘Niks mis met een glas wijn!’. Ik geniet net zo zeer zonder die wijn en mijn eten smaakt me prima. Bovendien: Ik zeg ook niet tegen jou hoe slecht alcohol voor je is...

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017