Blog posts met tag Sylvia

“Duizenden koala’s verbrand”.
Er blijven maar nieuwe foto’s komen en ik kan er niet meer naar kijken: de hartverscheurende beelden van koala’s die compleet kansloos zijn tegen de verschroeiende bushfires die Australië nu al wekenlang teisteren. Kangooroo Island is onherkenbaar verbrand. Duizenden kangoeroes, schapen en andere dieren. Weerloos. Onbeschermd.  

Elke dag meer ellende
We zijn een week in het nieuwe jaar en in mijn herinnering is dat altijd een periode waarin je toch wel enigszins blij en vol goede moed vooruitkijkt. Niet dit jaar.

De oneindige stroom nieuws met verschrikkelijke foto’s brengen me keer op keer in tranen. Trump is eigenhandig bezig een 3e wereldoorlog op te starten, en tussendoor spelen een moeder en haar twee dochters het klaar om met een wenslampion meer dan 30 dieren levend te verbranden.  

Dichter bij huis, in Arnhem, spelen pubers met vuurwerk en is een compleet gezin aan flarden. 

Tranen op vakantie
En ik? Ik ben op vakantie. Zeg je ‘vakantie’, dan zeg je ‘zorgeloos genieten’, maar nee dus. Ik ben namelijk niet zo goed in mezelf afsluiten. Dingen komen bij mij regelrecht naar binnen. Dat is niks nieuws maar ik ben op vakantie in, jawel, Australië. En toen ik onderweg was van Sydney naar Melbourne, zag ik dit:

Wolken, vermengd met de rook van de bushfires. De vlammen zijn zo enorm groot en heet dat ze boven het wolkendek uitkomen.

Op het moment dat ik dit tik, zit ik op een boot. We zouden een bezoek brengen aan Kangooroo Island maar de planning is, volkomen terecht, aangepast.

Waar gaat het naartoe?
Het beangstigt me. Alles bij elkaar, voelt het als een apocalypse: het rolt, het dendert, het is ongrijpbaar groot en volledig ‘out of control’. 

Mijn Lief vertelt me keer op keer dat ik het niet op kán lossen, dat ik het me niet zo moet laten raken...maar hoé dan? Ik klik al heel veel weg, lees en kijk maar half. Niet omdat ik mijn kop in het zand steek maar juist omdat ik alles zie, alles voel.

En ik blijf over met maar één vraag, of eigenlijk twee: Hoe lang gaat dit nog goed? En wanneer gaan we met ons allen eindelijk eens de juiste prioriteiten stellen? Honderden miljoenen worden besteed aan oorlogje voeren, maar het lukt niet om voldoende watervliegtuigen en andere broodnodige hulp naar Australië te krijgen. Om je dood te schamen ...

Toch een beetje hulp
Ik heb me voorgenomen om toch zoveel mogelijk te genieten van mijn vakantie, simpelweg omdat het letterlijk niemand helpt als ik de hele dag in een hoekje ga zitten huilen. En, ook al kan ik niks praktisch doen, ik kan wel mijn steentje bijdragen: ik heb gedoneerd, en met mij gelukkig heel veel mensen. Als je kunt, doe dan svp ook een donatie? Élke euro is er één.


Sylvia heeft een mening. Elke woensdag weer.

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (0)

More content below the advertising

Een blog op 1e Kerstdag, dat is wel een dingetje. Niet dat ik er speciaal voor gevraagd ben hoor, 1e Kerstdag valt dit jaar nu eenmaal op woensdag en dat is ook de dag waarop ik ‘online’ kom. Maar toch is het anders dan, pak ‘m beet, 20 of 28 december. De afgelopen weken zijn we overspoeld met zoete commercials en alhoewel ik daar ontzettend van kan genieten, geeft het me tegelijkertijd een onrustig gevoel en huil ik om de haverklap. Er is iets met de kerstmaand waardoor ik wil dat het altijd Kerstmis is, en aan de andere kant mag het gisteren voorbij zijn.

Met pantoffels op de bank
Het leven is niet voor iedereen mooi, we zitten niet allemaal aan een mooie tafel vol lekker eten en gezelschap dat je laat huilen van het lachen. Als je graag alleen bent en je verheugt op een paar dagen bingewatchen, is dat helemaal prima. Maar er zijn talloze mensen die daar niet bewust voor kiezen en toch alleen eindigen. Zonder mensen, zonder kerstboom, zonder gezelligheid. Die niet alleen zijn, maar eenzaam.

Geen perfect plaatje
Ook bij ons is niet alles besprenkeld met glitter-rozengeur-en-maneschijn. Niet aan mijn kant van de familie en ook niet aan Lief zijn kant. Dat is natuurlijk niet alleen met Kerst zo, maar december is wel de tijd dat ik me er extra van bewust ben. Deze periode voel ik me vaker schuldig, vaker verdrietig en ja, soms ook gefrustreerd.

Accepteren dan maar?
Soms wil ik er van alles aan doen, en soms ook helemaal niet. Want het is heus niet zo dat als we met Kerstmis met z’n allen samen zijn, dat het dan allemaal goedkomt. Het is niet alsof we een wandelende kerstcommercial zijn ofzo.

Tijd is kostbaar
Soms is genoeg écht genoeg. Is de kloof onoverbrugbaar. Bovendien is het leven soms kort, té kort. Ook in 2019 hebben we familie en vrienden, mens en dier, verloren die we niet willen missen. Hebben we gehuild, soms heel hard, soms heel stil. En ondertussen verstrijkt de tijd. Niet dat tijd alle wonden heelt. Tijd maakt ook diepe groeven nóg dieper. Maar tijd heelt wel veel, maakt scherpe randen zachter. Het gros van de mensen is continu druk, altijd online, altijd bereikbaar. Ook ik. Toch probeer ik de tijd die ik heb goed te besteden. En dat doe ik dan liever met mensen waarbij ik me op mijn gemak voel, welkom voel.

Mijn kerstwens voor jou
Sta open voor wat het leven mooi maakt. Wees vriendelijk voor anderen, én jezelf. Vergeef anderen, én jezelf. Geef een knuffel en een glimlach aan wie je maar wilt want die geef je nooit te veel. Hoe je deze dagen ook doorbrengt: ik wens je een mooie Kerst. En voor degene die hem nodig heeft, of gewoon graag wil: een dikke knuffel.

Sylvia

 

Reacties (0)

Vorige week was David van Gennep, directeur van AAP, bij Koffietijd en vertelde hij het hartbrekende, verhaal van de circustijgers die tijdens een horrortransport onderschept werden door de douane.

Dieren zijn er niet voor ons amusement
Het is zo eenvoudig: dieren horen niet in een circus. Blijf weg uit circussen waar tijgers, olifanten en apen ‘optreden’. Het zijn wilde dieren, geboren om in de natuur te jagen, te spelen, te léven. En als je dan ziet hoe mensen met ze omgaan. Hun spirit, hun hele wezen, wordt eruit geslagen, letterlijk gesloopt.

Tijgers die door een brandende hoepel moeten springen, olifanten die op één poot moeten staan...

Mensen die met dolfijnen zwemmen of op een olifant gaan zitten. Het probleem ligt, zoals zo vaak, om niet te zeggen ‘altijd’, bij ons, de mens: niet verder kijken dan je neus lang is, of het willens en wetens negeren omdat je je eigen pleziertje belangrijker vindt.

De pijn zit vanbinnen
En weet je wat het erge is? Aan de buitenkant zie je niet direct zoveel. Het doet me soms denken aan mezelf: niet in het gips, of in een rolstoel, de schade zit aan de binnenkant. Deze tijgers bloeden niet van buiten, je ziet geen gruwelijke wonden, het trauma is intern. Op het eerste gezicht, zie je een schitterende tijgerkop.  Maar als je beter kijkt, naar hun ogen, naar hun vacht, zie je dat helemaal mis is. Sommige worden agressief, anderen worden apathisch. Geen van tweeën is zoals het moet zijn.

Nu begint het pas
Afgelopen maandag zijn ze aangekomen bij AAP Primadomus in Spanje: Softi, Toph, Merida, Sanson en Aqua. Een lange reis die extra stressvol was omdat in die mooie koppen de afschuwelijke herinnering zit aan die andere transporten.  Ze zijn nu veilig.



Maar nu begint het echte werk: proberen om weer echte tijgers van ze te maken. Dat kost tijd, liefde en energie. Dat is niet erg want dat hebben alle betrokken mensen in overvloed. Wat ze niét in overvloed hebben, is geld. De verzorging van één tijger kost € 75,- per dag, dus voor alle vijf deze mooierds samen, hebben we het over € 375,- per dag. Dat is veel geld. En weet je wat het mooie is?

Het perfecte cadeau
Het is december, dé feestmaand van het jaar. De maand waarin we bákken geld uitgeven aan cadeaus. Ook voor mensen ‘die toch alles al hebben.’ Zeker weten dat jij ook zo iemand kent. En daar mag jij dan een cadeau voor vinden, alsof je niet genoeg aan je hoofd hebt. Maar, je hoeft niet verder te zoeken, ik heb jouw stress opgelost: geef een adoptie-dier cadeau! Een aapje, een leeuw, óf, jawel: een tijger. Jouw partner, broer, nichtje krijgt een bijzonder geschenk en tegelijkertijd help je dieren die onze hulp heel hard nodig hebben. Dat is nu ‘win-win’.

 

Reacties (0)

Erewoord, ik ben niet jaloers aangelegd, maar heel soms springt er ineens zo’n driekoppig-groen-monster op mijn schouder, namelijk wanneer ik in gesprek ben met iemand die ‘verlicht’ is. Iemand die ‘lichtelijk-irritante-tot-ronduit-verschrikkelijke-dingen’ briljant kan relativeren.

Yogaweekend
Dat vind ik nog tot daaraan toe als het mijn yogajuf is, of als ik een yoga-weekend met andere yogi’s heb, want dan weet ik waar ik naar toe ga en wat ik kan verwachten: één of twee (of drie, dat is direct ook het omslagpunt voor mijn incasseringsvermogen) van ‘dat soort mensen’. Maar dat kan ik hebben: ik hou me Oost-Indisch doof, doe een extra ademhalingsoefening et voilà.

Collega’s zijn irritant
Anders wordt het met collega’s: iets is kwijt, een pakje is niet aangekomen, een afspraak is dubbel gepland, you name it. Allemaal niet heel wereldschokkend, allemaal wel heel irritant. En als degene aan wie ik vraag: “Weet jij waar het pakketje/mijn afspraak is?” übervrolijk antwoordt met ‘Nee!’ en onverstoorbaar doorgaat met wat hij/zij dan ook aan het doen was, dan krijg ik serieus jeuk.

Want ben je zen, of interesseert het je gewoon geen ruk? Door dat spreekwoordelijke schouderophalen wek je bij mij de indruk van het laatste. En daar krijg ik nog veel meer jeuk van.

Als je erover praat, krijg je als antwoord dat negatieve energie tijdverspilling is. Waar ik het an sich wel mee eens ben. Maar betrokkenheid en commitment zijn geen tijdverspilling. Ik maak me wél druk als dingen niet goed gaan. Enkel ‘nee!’ roepen zonder zelfs maar één seconde mee te denken over een oplossing komt niet heel erg betrokken over. Maar dat is niet belangrijk. Dat mag ik denken, want: wat ik denk is aan mij. (En dat is ook waar.)

Vrienden zijn nog erger
Maar vrienden die alles kapot relativeren? Die zijn pas écht erg. Het maakt niet uit waar je het over hebt: ontslag, een moeizame relatie, heftige ziektes of zelfs het overlijden van iemand, zij reageren met één of andere dooddoener waaruit ik dan blijkbaar moet opmaken dat het heus allemaal niet zo erg is. Alleen: je kunt niet van elke olifant een mug maken.

Serieuze vraag
Wat valt er nog met elkaar te praten als alles wordt afgedaan met onverstoorbare relativiteitsleer? Soms wil ik gewoon mijn hart luchten, en als ik als enige reactie krijg dat het vergeleken bij X of Y heus wel meevalt, kan ik net zo goed met mezelf in gesprek gaan. Ook leuk, maar toch anders.

Zen mensen zijn een beetje eng
En om het allemaal nog een graadje erger te maken, voel ik me dan ook nog slecht, en oppervlakkig.  Ik word namelijk wel boos, geïrriteerd, verdrietig of gefrustreerd. Of alles tegelijk. Gebeurtenissen raken mij. Ik heb daarom bedacht dat ik zen-mensen een beetje eng vind. Dat mag best, want in al hun verlichtheid hebben ze dat vast al gerelativeerd voor ik het goed en wel heb uitgesproken ;)  

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017