Blog posts met tag Sylvia

Afgelopen week was een bizarre week. De aanslag in Nieuw-Zeeland, het drama bij ons in Utrecht en twee dagen later met z'n allen naar de stembus. Het maakte het beste én het ergste wakker in mensen.

Ik werd er best verdrietig van. Én opstandig. Dat ook.

Waar ik het over heb? ‘Argumentum ad horrendum’. Deze Latijnse term betekent letterlijk ‘reductie tot het ergste’. In dit geval betekent het dat de spreker onderwerp 1 (milieu in Nederland) aan de kant schuift en zijn aandacht op onderwerp 2 (milieu in de rest van de wereld) richt.

Het is domweg de makkelijkste drogreden die er bestaat. En er kwamen er heel wat van voorbij. Zoveel ‘redenen’ om vooral maar niks te hoeven doen, om onszelf vrij te pleiten van onze verantwoordelijkheden en plichten met betrekking tot het milieu, het klimaat, kortom: de toestand van de planeet waar wij op leven.

Maar: onderwerp 2 (de rest van de wereld) staat los van onderwerp 1 (Nederland). Want ook voor Nederland zijn oplossingen nodig. Dus in plaats van af te wachten en dat goed te praten, kunnen we beter ons best doen voor het behoud van deze aardkloot die we toch al zo verziekt hebben.

We moeten ophouden met ‘zolang de VS niks doen, heeft het geen nut’…het heeft namelijk wél nut!

'Syl, je kunt niet de hele wereld redden'

Vroeger ook al: “Syl, je kunt niet de hele wereld redden”. Elke keer als ik thuiskwam met een poes, konijn of egel, kreeg ik dat te horen. Dat het geen nut had. Dat er zo veel zielige beestjes waren. En ik werd, én word, daar zó kwaad over. Want nee, in mijn eentje kan ik inderdaad niet de hele wereld redden, maar als iedereen nu eens een beetje deed, zag de wereld er wel héél wat beter uit.

Je verschuilen achter groter en ‘ergere’ dingen om je er vervolgens lekker makkelijk vanaf te maken. En niets te doen. ‘Want zolang dit en dat zus en zo doet heeft wat ik doe geen zin’. Hou toch op!

Bovendien, waarom zouden we als klein kikkerlandje niet voorop willen lopen met ons milieu- en klimaatbeleid? Waarom zouden we geen positief voorbeeld willen zijn?

En voordat je me nu gaat googelen, op zoek naar een ‘tu quoque’- argument’ waarmee je mij om mijn oren gaat slaan, laat me je even helpen. Afgelopen januari ben ik op het vliegtuig gestapt, en over een paar weken ga ik dat weer doen.

Overigens, dat je iets zoekt om me de mond te snoeren, is typisch een mooi voorbeeld van ‘argumentum ad hominem’ want ja, ik ben dus ook weleens inconsequent. Maar weet je: dat doet niets af aan de geldigheid van mijn argumenten. Want zoals ik altijd zeg, en dat geldt voor iedereen: beter inconsequent goed dan consequent fout.

Mijn partner en ik hebben namelijk ook al jaren heel veel zonnepanelen, een hybride én een elektrische auto, overal ledverlichting enzovoort. Ik doe mijn best om het afval zo goed mogelijk te scheiden en beperk vlees en vis tot een keer of vier per week. Bij het boodschappen doen let ik op het land van herkomst - zo koop ik liever aardbeien van Nederlandse bodem - en ben ik juist gek op de ‘buitenbeentjes’-groenten. Kortom: Ik doe mijn best.

Lees ook Sylvia's blog: Hoe lang blijf je nog bij me?

Je hebt invloed

Lieve mensen, in een andere context heb ik het al vaker gezegd: je hebt invloed. Het is aan jou om te bepalen wélke invloed je wilt hebben. Wees de verandering die je wilt zien in de wereld.

En dan heb ik tot slot een verzoek: probeer te begrijpen dat alles alleen maar heel veel tinten grijs is… Het elkaar figuurlijk bekogelen met absolutisme heeft helemaal geen nut. Tenzij je de discussie de nek om wilt draaien natuurlijk, maar dat moet je volgens mij echt niet willen. Want zonder discussie stoppen we met leren en stoppen we met luisteren. We hebben maar één aarde, we moeten het met elkaar doen. Laten we in vredesnaam proberen daar een goede manier voor te vinden.

Maak er een mooi weekend van.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

More content below the advertising

Reacties (0)

'Je knippert één keer met je ogen en ze zijn volwassen'. Een veelgebruikte uitspraak als het gaat over kinderen, omdat ze zo snel opgroeien. Niemand vertelt je dat dit voor je furry babies net zo geldt. Stom eigenlijk, want is het niet zo dat we over honden en katten zeggen dat één levensjaar van hen, gelijkstaat aan zeven levensjaren van ons.

Niemand heeft me ooit gewaarschuwd hoe snel katten oud worden. Dat moet je maar ondervinden, meemaken. Het moment waarop je ’s morgens binnenkomt en je realiseert dat je echt niet meer naar een volwassen kat kijkt, maar naar een oud dametje. Natuurlijk, de kittenfase, die fase waarin ze helemaal niets hoeven te doen om je hart te laten smelten, die gaat snel voorbij. Maar dan komen er nog járen van plezier. Talloze momenten waarop je denkt ‘Ah gossie, kíjk nou! Zo lief!’

Muis met 'grote broer' Garfield. 

Doof

Totdat moment waarop het tot je doordringt dat het geen toeval is dat ze je niet direct hoort. Ze is doof aan het worden. Daarom schrikt ze zo wanneer je ‘ineens’ naast of achter haar staat, of naar haar toeloopt op de bank waar ze ligt te soezen. Dat is ook zoiets: ze slaapt veel meer. En ligt het aan mij of zijn haar oogjes minder helder?

Ze gaat ook minder naar buiten, enkel nog naar het grote terras via de schuifdeuren, als het zonnetje schijnt. Nu ik me realiseer hoe fragiel en oud ze werkelijk is, ben ik daar wel blij om. Hoef ik me geen zorgen om haar te maken, ze is altijd in mijn zicht.

En zo zie ik steeds meer tekenen. Haar vacht is niet meer zo mooi, hij schilfert, en als ze voor me uitloopt, zie ik ingevallen flanken. Ze raakt ook sneller haar balans kwijt.

Eerder zei ik het grappend, met een knipoog: ‘Ze wordt dement’. Ondertussen denk ik dat het écht zo is. Ze kan minuten aaneen miauwen als een brandalarm. Hard, lang, en zeer aanwezig. En tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik dan soms heel hard ‘Muis!! Kappen nu!!’ roep. Dan schrikt ze van me en rent weg. Wat mijn hart dan weer breekt. Niet dat ze echt bang is, want nog geen vijf seconden later staat ze alweer voor mijn voeten. Inderdaad, te miauwen, maar toch...

Angst

Inmiddels hebben we twee keer de angst gehad dat we haar kwijt gingen raken. Als de dierenarts dan tegen je zegt ‘Je hebt een heel ziek meisje bij je’, dan ga je stuk vanbinnen. En toch, ze krijgt dan een infuus - ik noem het haar ‘happy-infuus’ met allerlei dingen waar ze van opknapt - en vocht, en dan wordt ze weer beter.

Muis, mijn lieve, kleine Muis die ik in 2003 heb meegenomen vanaf La Gomera, toen meer dood dan levend. Ze was nog maar een paar weekjes oud en had toen - en nu nog - een enorme vechtlust.

Lees ook Sylvia's blog: #Heldinnen … Welke ken jij?

Die heeft haar al vaak gered, mijn meisje bleek namelijk ook een voedsel-intolerantie te hebben. Die heeft haar onnoemelijk veel spuugbuien en buikpijn bezorgd. Wat waren we opgelucht toen we uiteindelijk een goede diagnose kregen en we iets konden doen. Wel spuugt ze nog steeds, soms twee keer op een dag, soms een week niet. Regelmatig vraag ik me af of ze nog wel blij is…

Maar ze wil nog steeds spelen, ze vindt het heerlijk om samen te knuffelen. En ze wil eten, en snoepen. De hele dag door. Wat ze vervolgens dan dus weer uitspuugt. Dus krijgt ze verdeeld over de dag hele kleine porties, en af en toe een beetje kattenmelk. En ze krijgt vooral liefde. Heel veel liefde.

‘Krakende wagens lopen [rijden] het langst'. Ik hoop dat dit ook voor mijn lieve Muis geldt en dat ze nog heel lang bij me is.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (2)

a.guiteneau@upcmail.nl
Joined19.10.2018
2/2 | 

Mijn Skoet is inmiddels ook ruim 15 jaar oud en ik denk ook aan het dementeren. Soms is ze me 'kwijt' en gaat dan staan blehren inderdaad, dan moet ik roepen dat ik bij de wasmachine ben (oid). Ook haar vacht is minder glanzend en daaraan zie ik dat de ouderdom nu echt wel haar intrede heeft gedaan. Ik hoop nog een paar mooie jaartjes met mijn Grande dame.

Sylvia (rechts) met Marye.

Vandaag is het Internationale Vrouwendag. Een dag speciaal voor ‘de vrouw’. Het heeft even geduurd voordat ik deze dag ben gaan waarderen, want ik ben niet zo van de ‘vrouwenclubjes’ en activiteiten speciaal voor vrouwen.

Kennismakingen en vriendschappen met een aantal topvrouwen hebben ervoor gezorgd dat ik Internationale Vrouwendag tegenwoordig een leuke dag vind. Meer nog dan dat: Ik vind het een bijzondere dag die nódig is. Bovendien hebben ze dit jaar een heel mooi thema: #Heldinnen.

Wat wel direct een vraag opriep, want wat ís eigenlijk een held? Na een rondje Google vertaal ik het als 'iemand die, ondanks angst, boven zichzelf uit kan stijgen'. Daar ken ik er wel een paar van:

Michelle Obama

Lees haar boek Becoming! (Op 17 april ga ik haar ontmoeten in de Ziggo Dome, lucky me!)

Dian Fossey

Wie heeft er niet gehuild bij Gorilla’s in the mist? Zij is al zo lang ik me kan herinneren mijn heldin, haar boeken staan al ruim 30 jaar in mijn kast.

Mabel Wisse Smit

In Nederland zijn we angstaanjagend goed in het online afmaken van mensen. Prinses Mabel is iemand die daarover mee kan praten. Terwijl je toch alleen maar bewondering kunt hebben voor de manier waarop ze het leven is aangegaan na het verlies van haar man, prins Friso. Hoe ze voor hun dochters zorgt, én hoe ze stilletjes een activiste is geworden. Want dat is ze, met als hoogtepunt Girls, not Brides waar ze strijdt tegen kindhuwelijken.

Gabrielle Bonheur Chanel, oftewel Coco Chanel

Ja, heus. Ze is niet alleen maar die vrouw van de mooie designertassen. Aan haar hebben we te danken dat we ons niet meer in akelige korsetten en lelijke taartjurken hoeven te hijsen. Coco was de eerste vrouw die kwam met mooie én comfortabele kleding. Ze waagde het bovendien om een broek te dragen tijdens het paardrijden! Het was een schande. Aldus de puriteinen.

Bibian Mentel

En als er in Nederland één bekende heldin is, is dat toch Bibian Mentel… Woensdag 6 maart is ze nog geopereerd. Zoals haar man Edwin Spee op Facebook zei: “K*T KANKER”, en hij heeft gelijk. Een tumor, dit keer onderin haar rug. En wat doen Bibian en Edwin? Die richten de Mentelity Foundation. Bibi is een HELDIN.

Maar lang niet iedereen leeft zo’n groots en meeslepend leven. Verreweg de meesten van ons zijn doodgewoon, ook al horen we dat niet graag 😉 Alleen, wat maakt iemand dan een heldin? Tsja, goeie vraag. De makkelijke antwoorden:

Geen genoegen nemen met ‘second best’.

Je dromen achterna durven gaan, leven voor je passie.

Artsen (vrouwen in dit geval dus) die in Afrika andere vrouwen helpen.

De vrouwen van Orange Babies… Ik kan er tientallen bedenken.

Heldinnen uit mijn eigen omgeving

Ook in mijn eigen omgeving ken ik een paar heldinnen: Martine, Marye, Kirsty, Daniëlle, Isa en Mirre. Kanjers van vrouwen. Hun verhaal ga ik hier niet delen, simpelweg omdat dat niet aan mij is, maar het zijn heldinnen, stuk voor stuk.

En zo zijn er nog veel meer heldinnen. Ze zijn er in alle vormen. Groot, klein, jong, oud. Want een held ben je ook omdat je overeind blijft wanneer het leven je heel hard neerslaat. Harder dan je ooit had kunnen denken.

Als je er bent voor je medemens of een dier die jou nodig heeft. Als je iets doet voor een ander zonder iets terug te verwachten. En ja, dat kan zo klein zijn als een kopje thee met iemand drinken. Want voor die ander kun jij die dag net het verschil maken, je kunt een sprankje hoop gegeven hebben, een glimlach op een gezicht getoverd.

Kleine heldendaden zijn net zo mooi als grote heldendaden. Zelfs als je niet eens weet dat je zo'n daad verricht hebt. Misschien wel dan júist.

Ik sluit daarom af met een quote van de fantastische Jane Goodall, ook een heldin van mij: 'Alles wat je doet, heeft invloed. Jij moet beslissen wat voor soort invloed je wilt hebben.'

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

Reacties (0)

Morgen is het 12 januari. De dag waarop we ‘volgens onderzoek’ en masse stoppen met onze goede voornemens. Iets met te hoge verwachtingen en te vage doelstellingen.

Bij mijzelf gaat het tot nu toe redelijk goed. Ik heb tot op dit moment (vrijdag) nog geen alcohol gedronken en zit inmiddels op dag 14 van #IkPas/ #DryJanuary. Die drie extra dagen zijn met dank aan meneer Buikgriep.

Mijn planten leven ook allemaal nog en ik ben begonnen aan boek twee van dit jaar. Voor de mede-boekenwurmen: ‘Anatomy of a scandal’ van Sarah Vaughan.

Een voornemen dat niet op mijn lijstje met goede voornemens stond, is een stuk ‘verbinding’. Misschien wel omdat het te belangrijk is om op een of ander lijstje te zetten, omdat het iets is wat altijd speelt, elke dag, groot en klein. Maar ik denk ook omdat ik er al veel langer bewuster mee bezig ben. Ik heb het over verbinding. Verbinding tussen mensen. Dat lijkt zo logisch en makkelijk en ‘altijd daar’, maar zo is het helaas niet. Over koetjes en kalfjes praten is niet moeilijk, een beetje socializen ook niet, maar écht luisteren naar elkaar, juist wanneer je het niet met elkaar eens bent, dan gaat het ergens over.

Lief en ik, wij zitten over veel belangrijke onderwerpen gelukkig op één lijn. En evengoed hebben ook wij hebben wel eens fikse woordenwisselingen. Ik vind het belangrijker hoe je dán met elkaar omgaat, dan wanneer alles pais en vree is. Want we kennen allemaal de momenten waarop je het niet met elkaar eens bent. Met je partner, je moeder, je broer, een vriendin…. You name it. Als je twee heel verschillende persoonlijkheden bent, is dat nog niet zo eenvoudig. Want de één verheft zijn stem en wordt emotioneel, terwijl de ander alleen maar stiller wordt. Misverstanden liggen dan op de loer. “Waarom zeg je niks, het interesseert je niets hè!” Dat soort dingen.

Of vriendinnen die aan iedereen denken behalve aan zichzelf, ook daar mist een stuk verbinding. Misschien wel de allerbelangrijkste. Want verbinding met jezelf is noodzaak. Ja, je hebt kinderen, en werk, en een partner en oude ouders, maar dat betekent allemaal niet dat jij er minder toe doet. Dus gá naar die yogales, ga wandelen, lees dat boek en plan die avond met vriendinnen. 

Zelf heb ik het (ook) heel lang niet begrepen. Kreeg jeuk van de quote der quotes:
 

Maar ook dit cliché bleek waar. Ik zeg nog steeds niet hardop, of heel overtuigd, dat ik mezelf leuk vind, laat staan dat ik van mezelf hou, maar: Ik durf nu wel hardop te zeggen dat ik mijn best doe. Om minder veroordelend te zijn naar anderen, én mezelf. Om geduldiger te zijn met anderen, én mezelf. Om verbinding te zoeken voor, met en bij anderen. Voor hen, én voor mij. 

En weet je, dat heeft al best een paar mooie dingen opgeleverd. En ook al lukt het niet altijd (deze koppelaar in de breedste zin van het woord lukt bepaald niet alles 😉) ik probeer het wel. Met als resultaat dat ik blijer ben, rustiger ben, en meer open sta voor alles om me heen.

En dat gun ik jou ook…Dus zorg goed voor jezelf, geniet van de kleine dingen, en ik hoor graag hoe het jou vergaat. Vind ik leuk!

Lieve groet,

Sylvia

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017

Instagram