Blog posts met tag Sylvia

Morgen is het 12 januari. De dag waarop we ‘volgens onderzoek’ en masse stoppen met onze goede voornemens. Iets met te hoge verwachtingen en te vage doelstellingen.

Bij mijzelf gaat het tot nu toe redelijk goed. Ik heb tot op dit moment (vrijdag) nog geen alcohol gedronken en zit inmiddels op dag 14 van #IkPas/ #DryJanuary. Die drie extra dagen zijn met dank aan meneer Buikgriep.

Mijn planten leven ook allemaal nog en ik ben begonnen aan boek twee van dit jaar. Voor de mede-boekenwurmen: ‘Anatomy of a scandal’ van Sarah Vaughan.

Een voornemen dat niet op mijn lijstje met goede voornemens stond, is een stuk ‘verbinding’. Misschien wel omdat het te belangrijk is om op een of ander lijstje te zetten, omdat het iets is wat altijd speelt, elke dag, groot en klein. Maar ik denk ook omdat ik er al veel langer bewuster mee bezig ben. Ik heb het over verbinding. Verbinding tussen mensen. Dat lijkt zo logisch en makkelijk en ‘altijd daar’, maar zo is het helaas niet. Over koetjes en kalfjes praten is niet moeilijk, een beetje socializen ook niet, maar écht luisteren naar elkaar, juist wanneer je het niet met elkaar eens bent, dan gaat het ergens over.

Lief en ik, wij zitten over veel belangrijke onderwerpen gelukkig op één lijn. En evengoed hebben ook wij hebben wel eens fikse woordenwisselingen. Ik vind het belangrijker hoe je dán met elkaar omgaat, dan wanneer alles pais en vree is. Want we kennen allemaal de momenten waarop je het niet met elkaar eens bent. Met je partner, je moeder, je broer, een vriendin…. You name it. Als je twee heel verschillende persoonlijkheden bent, is dat nog niet zo eenvoudig. Want de één verheft zijn stem en wordt emotioneel, terwijl de ander alleen maar stiller wordt. Misverstanden liggen dan op de loer. “Waarom zeg je niks, het interesseert je niets hè!” Dat soort dingen.

Of vriendinnen die aan iedereen denken behalve aan zichzelf, ook daar mist een stuk verbinding. Misschien wel de allerbelangrijkste. Want verbinding met jezelf is noodzaak. Ja, je hebt kinderen, en werk, en een partner en oude ouders, maar dat betekent allemaal niet dat jij er minder toe doet. Dus gá naar die yogales, ga wandelen, lees dat boek en plan die avond met vriendinnen. 

Zelf heb ik het (ook) heel lang niet begrepen. Kreeg jeuk van de quote der quotes:


 

Maar ook dit cliché bleek waar. Ik zeg nog steeds niet hardop, of heel overtuigd, dat ik mezelf leuk vind, laat staan dat ik van mezelf hou, maar: Ik durf nu wel hardop te zeggen dat ik mijn best doe. Om minder veroordelend te zijn naar anderen, én mezelf. Om geduldiger te zijn met anderen, én mezelf. Om verbinding te zoeken voor, met en bij anderen. Voor hen, én voor mij. 

En weet je, dat heeft al best een paar mooie dingen opgeleverd. En ook al lukt het niet altijd (deze koppelaar in de breedste zin van het woord lukt bepaald niet alles 😉) ik probeer het wel. Met als resultaat dat ik blijer ben, rustiger ben, en meer open sta voor alles om me heen.

En dat gun ik jou ook…Dus zorg goed voor jezelf, geniet van de kleine dingen, en ik hoor graag hoe het jou vergaat. Vind ik leuk!

Lieve groet,

Sylvia

Reacties (0)

Het is 21 december. Drie dagen voor kerstavond. In 2016 was het ‘erger’, toen kwamen mijn schrijfsels op kerstavond zelf én met Oud & Nieuw online, en ja, dat bracht toch even wat extra druk met zich mee.

Lijstjes

Want je wilt dan net iets meer, net iets anders, meegeven dan die andere dagen. Ik lees mijn eigen stukjes, ik lees héél veel andere stukjes. Dat doe ik altijd, maar in december op een andere manier, lijkt het wel. Zelf merk ik ook dat ik meer dan anders in een soort van ‘mijmer-stand’ sta. Terugkijken, overdenken, wat ging goed, wat ging minder. Dat werk.

Ook zie ik weer veel lijstjes en alhoewel ik daar zelf niet zo van ben (met een uitzondering voor Netflix) vind ik ze wel leuk om te lezen, én er iets van te vinden.

Zo las ik ook een ‘lijstje-column’ over waarom Kerstmis vroeger ‘beter’ was, en dat kwam met name door de tradities.

Zelf heb ik tradities de laatste paar jaar juist laten varen en raad eens? Waar ik twee jaar geleden nog hardop klaagde over het verloren gaan van mijn kerstavond, nu verheug ik me erop dat ik 1e Kerstdag heerlijk relaxed op de bank plof en de herhaling ga kijken.

Ik wil gewoon een mooie boom met alles op de juiste plek

Verder had ik, na zeven maanden verbouwen, bedacht dat ik dit jaar niet eens de kerstboom uit de kelder naar boven zou halen (ja, deze cultuurbarbaar heeft een nepperd), maar een week na Sint vond ik het toch wat raar. En kaal. En ongezellig. En niet kersterig.

Dus Lief toch maar gevraagd het hele gevaarte naar boven te sjouwen en voilà, de volgende dag stond ‘ie er weer. Onze fijne boom. Daarin ben ik blijkbaar ook al een cultuurbarbaar en oppervlakkig, want mijne is dus wel ‘gestyled’. Alles is wit, zilver en turquoise, net als de rest van de kerstfreubels

.

Ik hou niet van ‘die oude ballen/ strikken/ knutsels’ van vroeger. En hoe lief ik mijn cadeaukind en mijn Lief ook vind, de boom versieren doe ik zelf.

Daarbij zou ik me kunnen verschuilen achter het excuus dat het met zijn drieën onhandig is, en dat bijna alles glaswerk is, en sommige ook best duur, maar de waarheid is, en dat weten zij ook, dat ik gewoon een mooie boom wil met alles op de juiste plek. Tsja, en zo is dat ook traditie ;)

Vreemde reden om iemand ineens te vergeven

Ik lees ook veel over gezinnen en families waar ruzie is. Mensen die elkaar met Kerstmis niet (willen) zien, niet samen aan tafel (willen) zitten, en mensen die alleen zijn. Lang niet altijd vrijwillig. Daarmee komt ook het woord ‘vergeving’, ineens vaak naar voren.

Ik vind ‘de tijd van het jaar’ een wat vreemde reden om iemand ineens te vergeven. Dat kan op elke andere dag ook. Natuurlijk, we worden allemaal in de ‘emo-stand’ gezogen met de tranentrekkende commercials en kerstliedjes, om het over de kersterige films maar niet te hebben, maar dan nog…

Ik denk dat wat ik eigenlijk met je wil delen, tegen je wil zeggen, is dat tradities niet per se beter zijn. Vroeger was het ook traditie dat vrouwen thuisbleven, niet werkten, niet mochten stemmen etc.

Nieuwe tradities

Dus maak lekker zelf nieuwe tradities, richt je leven zo in dat jij en degenen erin, je er gelukkig bij voelen. Als dat betekent dat je brood met pindakaas eet en televisie kijkt, lekker doen! Als dat betekent dat je niet van hot naar her rijdt om de hele familie te zien, doe dat!

Als je daarvoor het contact met iemand wél wilt herstellen, doe dan dat.

Maar maak je eigen keuzes. Steeds maar blijven voldoen aan andermans verwachtingen, daar word je niet gelukkiger van.

Dat gezegd hebbende, ik bedoel daar niét mee dat je nooit eens iets voor een ander kunt doen. Als je je partner blij maakt als je meegaat naar zijn ouders, ook al blijf jij liever thuis, máák dan even zin.

Iets voor een ander overhebben, is namelijk ook een groot goed. Iets voor elkáár overhebben, daar word je allebei blij van. En is dat niet waar het om gaat? En dan niet alleen met Kerstmis natuurlijk hè …

Ik wens je hele fijne en gezellige feestdagen, op jouw manier!

Liefs Sylvia

Reacties (0)

Heel eerlijk? Geen idee. Nog steeds niet. Wat ik wel weet / heb geleerd, is de reden waarom iemand anders een portret van jou zou willen maken, namelijk om je te laten zien hoe zij naar jou kijken. En dat is in mijn geval een stuk positiever en liever dan ik dat zelf doe.

Voor wie het gemist heeft, een paar maanden geleden ontving ik een bericht van Mylene Cremers en dat resulteerde in een bijzondere ontmoeting. Ondertussen zijn we een paar maanden, een fotoshoot en een sneak preview verder. De eerste foto die ik gezien had, vond ik best mooi
.


De tweede vond ik een stuk minder, maar ja, dat zeg ik dan niet. Het is meestal beter om dan toch eerst even het eindresultaat af te wachten dus dat besloot ik maar te doen. Afgelopen dinsdag was het dan zover. Lief en ik gingen langs bij Mylene voor ‘de onthulling’ en ik was daar best nerveus voor.

En natuurlijk klets je dan eerst even bij, drink je wat, en net tegen de tijd dat ik eigenlijk alweer vergeten was waar we ook alweer voor kwamen, zag ik in de hoek van de kamer een schilderij staan. Afgedekt met een turquoise handdoek. Die kleur, dat was natuurlijk geen toeval, dus ineens realiseerde ik me: ‘O jee, daaronder sta ik! Heel groot! Veel groter dan mijn hoofd in het echt is, namelijk 90x90cm! Hellup!’

Mylene begon te lachen toen ze mijn blik zag en gelukkig rekte ze het toen ook niet langer, maar ik moest me nog wel even omdraaien. En mijn eerste ontmoeting met mijn eigen hoofd op doek? Dat heeft ze gefilmd.


Het viel me dus niet tegen, ook al moest ik er heus wel even aan wennen. Ik vond het gewoon raar. Mylene vertelde me hoe zij naar mij kijkt. Mijn mond altijd klaar om te lachen, een zachte blik en ‘open’. Bij mij roept dat meestal een wat ironische reactie op, want ik heb meer dan eens gehoord dat mijn blik mensen bang kan maken en dat ik veel te direct en te bot ben en dan staat mijn mond echt niet in de lach-stand. Maar hoe fijn om te horen dat anderen mij niet zo ervaren, dat er ook mensen zijn die me gewoon een lief leuk mens vinden. En dat ik dat nu dus gewoon neertik…

Ik wilde zelf persé geen portret waar ik breeduit op lach. Daar hebben we al zoveel foto’s van en dat kan elk snapshot zijn. Ik wilde hier rustiger opstaan, met de kracht die ik beetje bij beetje opbouw, het zelfvertrouwen dat beetje bij beetje groeit. En voor mijn gevoel is dat goed gelukt. Enige kanttekening: De foto doet het portret geen recht want in het echt, is het veel mooier.

Na een paar minuten, en van iets verder weg, ging ik het schilderij steeds meer waarderen, mooier vinden. Ik heb daar na de fotoshoot een trucje voor geleerd. Die foto’s vond ik namelijk ook allemaal niks. Lief vond er wel 20 mooi. En toen besloot ik eens te kijken alsof ik naar iemand anders kijk, naar een vriendin. Het resultaat? Een veel positievere blik.

En ook al blijf ik een portret van jezelf eigenlijk meer iets voor wereldberoemde sterren vinden, en zou ik er zelf nooit opgekomen zijn, ik ben er nu wél heel blij mee. Eigenlijk kan ik het je alleen maar aanraden, want dan zie je jezelf eens écht door de ogen van een ander.


De enige vraag die we nu nog hebben, is of ik in het kantoor van Lief kom te hangen of in onze bieb boven de open haard. Vooralsnog opteer ik voor het eerste want anders zie ik mezelf wel heel vaak heel pontificaal ;) 

Maak er een fijn weekend van mensen, kijk weer eens écht naar iemand waar je van houdt en benoem de details die je mooi vindt aan hem of haar.

Reacties (1)

Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik kan heel prima mét Netflix. Zónder Netflix daarentegen, betekent een serieuze afkickkuur met alle bijbehorende niet-zo-fijne-randverschijnselen.

De reden dat ik zeg dat ik niet ‘met’ kan, is dat ik zo slecht maat kan houden met ‘m. Het is net zoals ‘één glas wijn’, dat is ook net niks. En zo werkt het met Netflix ook. Één aflevering van Homeland werkt niet, het moeten er minimaal drie zijn.

Bingewatchen

Ik durf gerust over mezelf te zeggen dat ik een waanzinnig goeie bingewatcher ben. Gewoon van ’s ochtends 9 tot ’s avonds 11. Ik kan dat. Alleen: ik moet ook nog wat andere dingen doen, en die gebeuren nu eenmaal niet vanzelf. En dan ben ik al een mega-luxe-poes met een geweldige hulp dus ik hoef de boel alleen maar een ‘beetje bij te houden’, en als ik geen zin heb om te koken, en Lief ook niet, gaan we een hapje eten.

Maar ja, die andere saaie dingen moeten nu eenmaal ook. Je weet wel: aankleden en tandenpoetsen enzo, en boodschappen doen.

In het verlengde daarvan snap ik ook nooit zo goed wat mensen bedoelen wanneer ze zeggen dat ze nooit televisie kijken… Want natuurlijk kan ik Netflixen op m’n p.c. en tablet, maar het leukst is natuurlijk op een mooi groot scherm.

Bedoelen ze dan niet gewoon dat ze geen ‘lineaire t.v. meer kijken’? Want dat snap ik dan weer heel goed. Los van het feit dat ik een aan nieuws verslaafde wederhelft heb, én we samen NCIS kijken, ben ik ook geen t.v.-fan. Tenzij het goeie series zijn, maar ja, die staan natuurlijk ook op Netflix en daar kan ik in drie dagen een heel seizoen kijken, zónder de doorn in ons aller oog: reclameblokken….

Nét niet

Wat dan wel weer jammer is, is dat ik ook bij Netflix wat picky aan het worden ben. Dat is net als bij daten via een website of app: Als er ook maar iéts niet goed is: néxt please!

Je weet wel, een date met witte sokken, dat ís het gewoon niet. Of, zoals mij ooit overkwam, eentje die loog over zijn lengte en daar kwam ik pas achter toen ik ‘m live zag. Maar ja, dan heb je al moeite gedaan dus probeer je toch een beetje leuk die date door te komen, ook al wéét je diep van binnen allang dat het ‘m niet gaat worden.

Dat had ik laatst dus ook bij de Spaanse serie ‘Las chicas del cable’. Kwam met razende recensies voorbij, maar na twee afleveringen ben ik toch afgehaakt.

Verder kijk ik veel liever series dan films. Dan heb ik namelijk meer te kijken, en van die serie moeten er dan ook al minimaal twee seizoenen zijn. Overigens sta ik hier niet alleen in, vriendin Y. heeft precies hetzelfde.

Must see series

Alhoewel ik voor de ‘twee-seizoenen-regel’ ook weleens uitzonderingen heb gemaakt zoals daar zijn Bloodline en Greenleaf. En: dat bleek terecht. Mocht je ze nog niet gezien hebben: Gauw kijken! Bovendien zijn er van allebei inmiddels al twee seizoenen, én is seizoen drie bij beiden ‘in de maak’.

In een andere blog heb ik al eens veel voorkomende populaire series geroepen, dus hier een aantal andere. Ze zijn niet ‘feel good’ maar persoonlijk vind ik ze wel uitzonderlijk goed geslaagd. Gaan we:

The good fight: Eindelijk eens een geslaagde ‘spin off’, en wel van één van mijn meest geliefde series ‘The good wife’. Voor de insiders: Mét Diane Lockheart. Maar je kunt dit ook prima kijken zonder de 7 seizoenen van The good wife als voorproefje.

Sinner: Nog zo’n uitzondering want maar één seizoen, maar: kijken! Bovendien is seizoen twee in de maak. Een lieve vrouw is met haar gezin op het strand en compleet out of the blue staat ze op en steekt iemand dood. Waarom?!

Seven seconds: Een Afro Amerikaanse jongen, 15 jaar pas, wordt doodgereden door een witte agent en dit wordt in de doofpot gestopt… Absolute ‘must see’.

Top of the Lake: Ik heb seizoen twee nu bijna uit. Het is geen ‘makkelijk wegkijken’. De hoofdpersoon, Robin, heeft rafelrandjes net als de andere karakters. Niemand wordt mooier gemaakt, lijven zien eruit zoals lijven eruitzien, er gebeuren akelige dingen, en heftige jeugdervaringen werken lang na.

The affair: Deze serie grijpt je en laat je niet meer los. Extra apart: je kijkt steeds vanuit een ander personage, waardoor het moeilijker is om te bepalen wat nu werkelijk waar is. En dan heb ik het, hoe verrassend, over de affaire die speelt, maar óók over een misdaad.

Gypsy: Over hoe een gewone vrouw, psychologe, getrouwd, moeder, verzeild raakt in een tweede, geheim, leven.

Voor je nu denkt dat Netflix alleen maar series te bieden heeft, dat is niet zo. Je vindt er ook de meest geweldige documentaires. Van Planet Earth (met adembenemende beelden) tot Auschwitz tot ‘What the Health’ (schokkend) en ‘Global Waste’ (over voedselverspilling).

Ik heb deze blog uiteraard bewust nu gepland, want de komende drie, misschien wel vier, dagen heb je heerlijk vrij. Met een lang Paasweekend voor de boeg is dít je kans! Zeg al die akelige verplichtingen af, bespaar jezelf de horror van een bezoek aan één of andere triestige woonboulevard en blijf lekker thuis.

Nestel jezelf met een glas thee/ wijn en wat lekkers op de bank, al dan niet met gezelschap ( <- brengt ook nadelen met zich mee hè, want dan moet je een serie allebei leuk vinden, ik zeg het maar even) en dompel je onder in een romantische / spannende / onbehaaglijk makende / humorvolle serie!

You can thank me later ;)

Ps: onderschat ook niet de educatieve waarde van Netflix! Dankzij Netflix weet ik hoe ik de perfecte moord moet plegen, ben ik een excellent advocaat én een briljant chirurg in één …

Bovendien weet ik nu dat ik in mijn volgende leven terug wil komen als een kruising tussen Alicia Florrick, Elisabeth (ja, dé) en Grace Greenleaf. 

 

 

Reacties (2)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website www.sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017

Instagram