Blog posts met tag blog

Afgelopen week was een bizarre week. De aanslag in Nieuw-Zeeland, het drama bij ons in Utrecht en twee dagen later met z'n allen naar de stembus. Het maakte het beste én het ergste wakker in mensen.

Ik werd er best verdrietig van. Én opstandig. Dat ook.

Waar ik het over heb? ‘Argumentum ad horrendum’. Deze Latijnse term betekent letterlijk ‘reductie tot het ergste’. In dit geval betekent het dat de spreker onderwerp 1 (milieu in Nederland) aan de kant schuift en zijn aandacht op onderwerp 2 (milieu in de rest van de wereld) richt.

Het is domweg de makkelijkste drogreden die er bestaat. En er kwamen er heel wat van voorbij. Zoveel ‘redenen’ om vooral maar niks te hoeven doen, om onszelf vrij te pleiten van onze verantwoordelijkheden en plichten met betrekking tot het milieu, het klimaat, kortom: de toestand van de planeet waar wij op leven.

Maar: onderwerp 2 (de rest van de wereld) staat los van onderwerp 1 (Nederland). Want ook voor Nederland zijn oplossingen nodig. Dus in plaats van af te wachten en dat goed te praten, kunnen we beter ons best doen voor het behoud van deze aardkloot die we toch al zo verziekt hebben.

We moeten ophouden met ‘zolang de VS niks doen, heeft het geen nut’…het heeft namelijk wél nut!

'Syl, je kunt niet de hele wereld redden'

Vroeger ook al: “Syl, je kunt niet de hele wereld redden”. Elke keer als ik thuiskwam met een poes, konijn of egel, kreeg ik dat te horen. Dat het geen nut had. Dat er zo veel zielige beestjes waren. En ik werd, én word, daar zó kwaad over. Want nee, in mijn eentje kan ik inderdaad niet de hele wereld redden, maar als iedereen nu eens een beetje deed, zag de wereld er wel héél wat beter uit.

Je verschuilen achter groter en ‘ergere’ dingen om je er vervolgens lekker makkelijk vanaf te maken. En niets te doen. ‘Want zolang dit en dat zus en zo doet heeft wat ik doe geen zin’. Hou toch op!

Bovendien, waarom zouden we als klein kikkerlandje niet voorop willen lopen met ons milieu- en klimaatbeleid? Waarom zouden we geen positief voorbeeld willen zijn?

En voordat je me nu gaat googelen, op zoek naar een ‘tu quoque’- argument’ waarmee je mij om mijn oren gaat slaan, laat me je even helpen. Afgelopen januari ben ik op het vliegtuig gestapt, en over een paar weken ga ik dat weer doen.

Overigens, dat je iets zoekt om me de mond te snoeren, is typisch een mooi voorbeeld van ‘argumentum ad hominem’ want ja, ik ben dus ook weleens inconsequent. Maar weet je: dat doet niets af aan de geldigheid van mijn argumenten. Want zoals ik altijd zeg, en dat geldt voor iedereen: beter inconsequent goed dan consequent fout.

Mijn partner en ik hebben namelijk ook al jaren heel veel zonnepanelen, een hybride én een elektrische auto, overal ledverlichting enzovoort. Ik doe mijn best om het afval zo goed mogelijk te scheiden en beperk vlees en vis tot een keer of vier per week. Bij het boodschappen doen let ik op het land van herkomst - zo koop ik liever aardbeien van Nederlandse bodem - en ben ik juist gek op de ‘buitenbeentjes’-groenten. Kortom: Ik doe mijn best.

Lees ook Sylvia's blog: Hoe lang blijf je nog bij me?

Je hebt invloed

Lieve mensen, in een andere context heb ik het al vaker gezegd: je hebt invloed. Het is aan jou om te bepalen wélke invloed je wilt hebben. Wees de verandering die je wilt zien in de wereld.

En dan heb ik tot slot een verzoek: probeer te begrijpen dat alles alleen maar heel veel tinten grijs is… Het elkaar figuurlijk bekogelen met absolutisme heeft helemaal geen nut. Tenzij je de discussie de nek om wilt draaien natuurlijk, maar dat moet je volgens mij echt niet willen. Want zonder discussie stoppen we met leren en stoppen we met luisteren. We hebben maar één aarde, we moeten het met elkaar doen. Laten we in vredesnaam proberen daar een goede manier voor te vinden.

Maak er een mooi weekend van.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

More content below the advertising

Reacties (0)

'Je knippert één keer met je ogen en ze zijn volwassen'. Een veelgebruikte uitspraak als het gaat over kinderen, omdat ze zo snel opgroeien. Niemand vertelt je dat dit voor je furry babies net zo geldt. Stom eigenlijk, want is het niet zo dat we over honden en katten zeggen dat één levensjaar van hen, gelijkstaat aan zeven levensjaren van ons.

Niemand heeft me ooit gewaarschuwd hoe snel katten oud worden. Dat moet je maar ondervinden, meemaken. Het moment waarop je ’s morgens binnenkomt en je realiseert dat je echt niet meer naar een volwassen kat kijkt, maar naar een oud dametje. Natuurlijk, de kittenfase, die fase waarin ze helemaal niets hoeven te doen om je hart te laten smelten, die gaat snel voorbij. Maar dan komen er nog járen van plezier. Talloze momenten waarop je denkt ‘Ah gossie, kíjk nou! Zo lief!’

Muis met 'grote broer' Garfield. 

Doof

Totdat moment waarop het tot je doordringt dat het geen toeval is dat ze je niet direct hoort. Ze is doof aan het worden. Daarom schrikt ze zo wanneer je ‘ineens’ naast of achter haar staat, of naar haar toeloopt op de bank waar ze ligt te soezen. Dat is ook zoiets: ze slaapt veel meer. En ligt het aan mij of zijn haar oogjes minder helder?

Ze gaat ook minder naar buiten, enkel nog naar het grote terras via de schuifdeuren, als het zonnetje schijnt. Nu ik me realiseer hoe fragiel en oud ze werkelijk is, ben ik daar wel blij om. Hoef ik me geen zorgen om haar te maken, ze is altijd in mijn zicht.

En zo zie ik steeds meer tekenen. Haar vacht is niet meer zo mooi, hij schilfert, en als ze voor me uitloopt, zie ik ingevallen flanken. Ze raakt ook sneller haar balans kwijt.

Eerder zei ik het grappend, met een knipoog: ‘Ze wordt dement’. Ondertussen denk ik dat het écht zo is. Ze kan minuten aaneen miauwen als een brandalarm. Hard, lang, en zeer aanwezig. En tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik dan soms heel hard ‘Muis!! Kappen nu!!’ roep. Dan schrikt ze van me en rent weg. Wat mijn hart dan weer breekt. Niet dat ze echt bang is, want nog geen vijf seconden later staat ze alweer voor mijn voeten. Inderdaad, te miauwen, maar toch...

Angst

Inmiddels hebben we twee keer de angst gehad dat we haar kwijt gingen raken. Als de dierenarts dan tegen je zegt ‘Je hebt een heel ziek meisje bij je’, dan ga je stuk vanbinnen. En toch, ze krijgt dan een infuus - ik noem het haar ‘happy-infuus’ met allerlei dingen waar ze van opknapt - en vocht, en dan wordt ze weer beter.

Muis, mijn lieve, kleine Muis die ik in 2003 heb meegenomen vanaf La Gomera, toen meer dood dan levend. Ze was nog maar een paar weekjes oud en had toen - en nu nog - een enorme vechtlust.

Lees ook Sylvia's blog: #Heldinnen … Welke ken jij?

Die heeft haar al vaak gered, mijn meisje bleek namelijk ook een voedsel-intolerantie te hebben. Die heeft haar onnoemelijk veel spuugbuien en buikpijn bezorgd. Wat waren we opgelucht toen we uiteindelijk een goede diagnose kregen en we iets konden doen. Wel spuugt ze nog steeds, soms twee keer op een dag, soms een week niet. Regelmatig vraag ik me af of ze nog wel blij is…

Maar ze wil nog steeds spelen, ze vindt het heerlijk om samen te knuffelen. En ze wil eten, en snoepen. De hele dag door. Wat ze vervolgens dan dus weer uitspuugt. Dus krijgt ze verdeeld over de dag hele kleine porties, en af en toe een beetje kattenmelk. En ze krijgt vooral liefde. Heel veel liefde.

‘Krakende wagens lopen [rijden] het langst'. Ik hoop dat dit ook voor mijn lieve Muis geldt en dat ze nog heel lang bij me is.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (2)

a.guiteneau@upcmail.nl
Joined19.10.2018
2/2 | 

Mijn Skoet is inmiddels ook ruim 15 jaar oud en ik denk ook aan het dementeren. Soms is ze me 'kwijt' en gaat dan staan blehren inderdaad, dan moet ik roepen dat ik bij de wasmachine ben (oid). Ook haar vacht is minder glanzend en daaraan zie ik dat de ouderdom nu echt wel haar intrede heeft gedaan. Ik hoop nog een paar mooie jaartjes met mijn Grande dame.

Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik kan heel prima mét Netflix. Zónder Netflix daarentegen, betekent een serieuze afkickkuur met alle bijbehorende niet-zo-fijne-randverschijnselen.

De reden dat ik zeg dat ik niet ‘met’ kan, is dat ik zo slecht maat kan houden met ‘m. Het is net zoals ‘één glas wijn’, dat is ook net niks. En zo werkt het met Netflix ook. Één aflevering van Homeland werkt niet, het moeten er minimaal drie zijn.

Bingewatchen

Ik durf gerust over mezelf te zeggen dat ik een waanzinnig goeie bingewatcher ben. Gewoon van ’s ochtends 9 tot ’s avonds 11. Ik kan dat. Alleen: ik moet ook nog wat andere dingen doen, en die gebeuren nu eenmaal niet vanzelf. En dan ben ik al een mega-luxe-poes met een geweldige hulp dus ik hoef de boel alleen maar een ‘beetje bij te houden’, en als ik geen zin heb om te koken, en Lief ook niet, gaan we een hapje eten.

Maar ja, die andere saaie dingen moeten nu eenmaal ook. Je weet wel: aankleden en tandenpoetsen enzo, en boodschappen doen.

In het verlengde daarvan snap ik ook nooit zo goed wat mensen bedoelen wanneer ze zeggen dat ze nooit televisie kijken… Want natuurlijk kan ik Netflixen op m’n p.c. en tablet, maar het leukst is natuurlijk op een mooi groot scherm.

Bedoelen ze dan niet gewoon dat ze geen ‘lineaire t.v. meer kijken’? Want dat snap ik dan weer heel goed. Los van het feit dat ik een aan nieuws verslaafde wederhelft heb, én we samen NCIS kijken, ben ik ook geen t.v.-fan. Tenzij het goeie series zijn, maar ja, die staan natuurlijk ook op Netflix en daar kan ik in drie dagen een heel seizoen kijken, zónder de doorn in ons aller oog: reclameblokken….

Nét niet

Wat dan wel weer jammer is, is dat ik ook bij Netflix wat picky aan het worden ben. Dat is net als bij daten via een website of app: Als er ook maar iéts niet goed is: néxt please!

Je weet wel, een date met witte sokken, dat ís het gewoon niet. Of, zoals mij ooit overkwam, eentje die loog over zijn lengte en daar kwam ik pas achter toen ik ‘m live zag. Maar ja, dan heb je al moeite gedaan dus probeer je toch een beetje leuk die date door te komen, ook al wéét je diep van binnen allang dat het ‘m niet gaat worden.

Dat had ik laatst dus ook bij de Spaanse serie ‘Las chicas del cable’. Kwam met razende recensies voorbij, maar na twee afleveringen ben ik toch afgehaakt.

Verder kijk ik veel liever series dan films. Dan heb ik namelijk meer te kijken, en van die serie moeten er dan ook al minimaal twee seizoenen zijn. Overigens sta ik hier niet alleen in, vriendin Y. heeft precies hetzelfde.

Must see series

Alhoewel ik voor de ‘twee-seizoenen-regel’ ook weleens uitzonderingen heb gemaakt zoals daar zijn Bloodline en Greenleaf. En: dat bleek terecht. Mocht je ze nog niet gezien hebben: Gauw kijken! Bovendien zijn er van allebei inmiddels al twee seizoenen, én is seizoen drie bij beiden ‘in de maak’.

In een andere blog heb ik al eens veel voorkomende populaire series geroepen, dus hier een aantal andere. Ze zijn niet ‘feel good’ maar persoonlijk vind ik ze wel uitzonderlijk goed geslaagd. Gaan we:

The good fight: Eindelijk eens een geslaagde ‘spin off’, en wel van één van mijn meest geliefde series ‘The good wife’. Voor de insiders: Mét Diane Lockheart. Maar je kunt dit ook prima kijken zonder de 7 seizoenen van The good wife als voorproefje.

Sinner: Nog zo’n uitzondering want maar één seizoen, maar: kijken! Bovendien is seizoen twee in de maak. Een lieve vrouw is met haar gezin op het strand en compleet out of the blue staat ze op en steekt iemand dood. Waarom?!

Seven seconds: Een Afro Amerikaanse jongen, 15 jaar pas, wordt doodgereden door een witte agent en dit wordt in de doofpot gestopt… Absolute ‘must see’.

Top of the Lake: Ik heb seizoen twee nu bijna uit. Het is geen ‘makkelijk wegkijken’. De hoofdpersoon, Robin, heeft rafelrandjes net als de andere karakters. Niemand wordt mooier gemaakt, lijven zien eruit zoals lijven eruitzien, er gebeuren akelige dingen, en heftige jeugdervaringen werken lang na.

The affair: Deze serie grijpt je en laat je niet meer los. Extra apart: je kijkt steeds vanuit een ander personage, waardoor het moeilijker is om te bepalen wat nu werkelijk waar is. En dan heb ik het, hoe verrassend, over de affaire die speelt, maar óók over een misdaad.

Gypsy: Over hoe een gewone vrouw, psychologe, getrouwd, moeder, verzeild raakt in een tweede, geheim, leven.

Voor je nu denkt dat Netflix alleen maar series te bieden heeft, dat is niet zo. Je vindt er ook de meest geweldige documentaires. Van Planet Earth (met adembenemende beelden) tot Auschwitz tot ‘What the Health’ (schokkend) en ‘Global Waste’ (over voedselverspilling).

Ik heb deze blog uiteraard bewust nu gepland, want de komende drie, misschien wel vier, dagen heb je heerlijk vrij. Met een lang Paasweekend voor de boeg is dít je kans! Zeg al die akelige verplichtingen af, bespaar jezelf de horror van een bezoek aan één of andere triestige woonboulevard en blijf lekker thuis.

Nestel jezelf met een glas thee/ wijn en wat lekkers op de bank, al dan niet met gezelschap ( <- brengt ook nadelen met zich mee hè, want dan moet je een serie allebei leuk vinden, ik zeg het maar even) en dompel je onder in een romantische / spannende / onbehaaglijk makende / humorvolle serie!

You can thank me later ;)

Ps: onderschat ook niet de educatieve waarde van Netflix! Dankzij Netflix weet ik hoe ik de perfecte moord moet plegen, ben ik een excellent advocaat én een briljant chirurg in één …

Bovendien weet ik nu dat ik in mijn volgende leven terug wil komen als een kruising tussen Alicia Florrick, Elisabeth (ja, dé) en Grace Greenleaf. 

 

 

Reacties (2)

Mocht je, net als ik, denken dat ‘Movember’ (‘MoustacheNovember’) erg was, think again. We hebben nu ‘Hairy February’ en dat wint het met twee vingers in haar neus van Movember.

Het idee is overgewaaid uit Australië en heus heel leuk, goed zelfs, want: Waarom zou je je als vrouw in een bepaald keurslijf laten dwingen waar je niet blij van wordt? Waarom je conformeren aan wat ‘men’ vindt dat mooi is? We hebben niet voor niks zelfbeschikkingsrecht. We mogen stemmen, maar niet zelf bepalen of we ons oksel- en schaamhaar laten staan? Al dat soort vragen.

Een beetje feminist komt er voor van de bank, en gaat ervoor de straat op. Bovendien hebben ze er in Australië ook nog een goed doel aan verbonden: dit jaar is dat geld inzamelen voor misbruik bij minderjarige meisjes. Alleen, soms kom je niet tot halverwege je doel, en soms schiet je er mijlenver voorbij. Zoals nu. In ieder geval is het mij voorbij geschoten. Ik snap er namelijk niets van.

Prima zonder

‘Hou van je lijf in haar natuurlijke schoonheid’ en ‘Dat haar zit er niet voor niks’. Ja, dat was in het stenen tijdperk ongetwijfeld waar, maar tegenwoordig kunnen we prima zonder.

Wat je ‘down under’ doet, moet je vooral lekker zelf weten; een compleet bos, of kaal, of met haar-in-vlechtjes-in-een-hartjes-vorm-met-swarovski-kristallen. Maar heus, soms is het niet erg om ‘mee te gaan met de stroom’. En haarvrije oksels en benen horen daarbij. Dat is gewoon een beetje rekening houden met je medemens.

Want wát draagt het welig laten tieren van lichaamshaar nou daadwerkelijk bij aan feminisme, aan zelfvertrouwen en zelfbewustzijn? Notabene in februari wanneer we met z’n allen nog met col- en kabeltruien lopen, muts op en handschoenen aan. Geen hond die ziet hoe fabelachtig feministisch je loopt te zijn hoor… De enige die het meekrijgt, ben jij en eventueel degene die er elke dag naast wakker wordt. Tenzij je beroepsmatig elke dag in je nakie loopt natuurlijk.

Vooruitgang

Vroeger was er vast van alles beter. En ook heel veel niet. Persoonlijk ben ik erg blij met een aantal aspecten van ‘vooruitgang’ zoals scheermesjes, epilady’s en wax.

Ik ben namelijk één van die mensen die nogal visueel is ingesteld. Meestal is dat prima. Maar zodra de temperatuur zodanig wordt dat mensen in het openbaar hun oksels gaan laten zien, vind ik het al snel een gruwel. Want wat zie ik dan: Oksels, blekig wit, met van die vieze lange donkere haren, en dan die zweetdruppels erin hangend. En eentje die er zo langzaam uitvalt.

Begrijp me niet verkeerd: ik heb niks tegen zweet. Ik sport, en zweet komt daar vanzelf bij. Helemaal als het warm is, en ik zie zweet op armen en voorhoofden staan, niks mis mee. Maar dat is dus een íets andere context en heeft helemaal níks te maken met vieze harige zweet-oksels. Daar is niks sexies aan. Echt niet.

En dat geldt ook voor benen. Gladde benen met zweet, of je nu de mazzel hebt dat die een kleurtje hebben, of zoals ik, lelijke melkflessen, zien er nog altijd prima uit, maar benen met een vachtje? Waaróm?

Ik vind daar iets van

Dat jij het niet erg vindt om erbij te lopen als een onverzorgde egel, soit, maar waarom moeten andere mensen daar tegenaan kijken? O nee, wacht, ik kan natuurlijk de andere kant opkijken. Maar dat is het ‘m nu net: dat wíl je helemaal niet, want je doet dit om mijn aandacht te trekken. Nou, dat is je gelukt. Ik kijk. En ik vind er iets van.

Namelijk dat je een scheermesje moet kopen. En dat goede doel? Daar kun je me prima op allerlei andere manieren op attenderen zónder dat je me afleidt met enge oksels. Beloof ik dat ik een donatie doe.

Had ik trouwens al gezegd dat dat dit alles net zo goed voor mannen geldt? Bij deze. En borsthaar vind ik ook ernstig a-sexy, helemaal als je zo’n oerwoud uit een overhemd / shirt ziet komen. Sorry Beau van Ervan Dorens en Ruben Nicolaï.

Nu kan het natuurlijk zomaar zijn dat je én single én anti-romantiek bent. Als dat niet het geval is en mocht je (stiekem) verlangen naar romantiek, een hot date en nog hetere seks, weet dan dat je met je hele #HairyFebruary niet alleen één glas ingooit, maar gewoon je complete servies. Just sayin’.

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017

Instagram