Blog posts met tag blog

En nee, ik ga je nu niet vertellen dat ik het over de nieuwe Chanel-tas heb. Sorry, ik snap écht dat je daarop had gehoopt. 

Wat het ook niet is: 

Slow Fashion

Ja, het is super goed om bewust te kopen, denk aan een Philippa K, Marco Polo of Stella McCartney. Koop liever één geweldige blouse in plaats van vier leuke en blijf ver weg van de Fast Fashion. Toch bedoel ik dit niet. 

Voedingssupplementen

Ze helpen vast, als je ze inneemt. Zelf krijg ik het voor elkaar om een pot magnesium over de houdbaarheidsdatum te laten gaan want na vier dagen vergeet ik ze. Zegt genoeg. Is het dus ook niet. 

Die ene crème

Of die andere. Ik ben een heel makkelijk marketingslachtoffer en geloof met liefde wat Chanel, Sisley, en La Mer me voorschotelen over alle unieke wondereigenschappen van hun crèmes en serums. Bovendien ruikt alles hemels lekker én komt het in stijlvolle mooie verpakking. Maar nee, ook dat is niet waar ik het over heb. Wat me overigens niet belet om elke dag van die producten te genieten.

Een boot. Of een fluistersloepje

Heus, ik begrijp dat je graag wilt dat ik zeg dat dit het beste is wat je kunt doen: Uitwaaien op het water, zonnebril op, fles wijn mee en heerlijk genieten. Edoch, is het ook niet.

Een tweede huis, oftewel vastgoed 

Geestdodend saai. Vast heel verstandig, maar saai. (Behalve dat ene huis in Noordwijk dan. Dus Lief, als je dit leest? Dát mag wel!) 

Wat je ook mag vergeten, zijn kunst, sieraden en cryptomunten.

De állerbeste investering

Oké, ga ik je nu vertellen wat het dan wél is: de állerbeste investering die je kunt doen, in jezelf, en voor de lange termijn, is trainen met een PT, ook wel bekend als ‘Personal Trainer’. Een PT werkt samen met jou aan de beste versie van jezelf. 

Samen stel je jouw doelen vast. Je PT motiveert je en daagt je uit. Samen werk je aan je basis. En zodra je mindset klopt, gaat de rest verbazingwekkend makkelijk. Omdat je je goed voelt, ga je vanzelf betere keuzes maken: gezonder eten, misschien minder drinken, of je kunt minder medicijnen gebruiken. Daardoor slaap je beter, heb je meer energie en gaat ál het andere ook beter. Kortom: Je wordt een betere jij. Zeg nu zelf: bestaat er een betere investering? Juist, dat bedoel ik. 

En ehh, nee, trainen met een PT is niet altijd feest. Toch kan ik het je alleen maar aanraden. Zelf ben ik sinds een maand weer terug bij mijn trainer John Voorjans. Door een rottig skiongeluk heb ik bijna een jaar niks gedaan, alleen wat verplichte fysiotherapie. Fysiotherapie vind ik saai, en dus zat ik op de bank. Tot het april werd en ik helemaal klaar was met mezelf. Toen ik mijn Lief vertelde dat ik John een appje had gestuurd, was hij net zo enthousiast als ikzelf. 

Dat ik dat appje zonder aarzelen stuurde, en we een week later gewoon weer verder gingen waar we gebleven waren, zegt genoeg, én is heel belangrijk. Je moet namelijk wel een klik hebben. Zoek dus net zo lang totdat je de PT treft van wie je denkt ‘Ja, bij jou is het nét iets minder awkward om er op mijn onvoordeligst uit te zien’. 

Als een zoutzak op de grond 

Want John kan me akelig hard laten werken. Na een sessie lig ik soms als een zoutzak op de grond, en zijn mijn benen zo gruwelijk verzuurd dat ik nog vóór ik in mijn auto stap, al weet dat ik nog minimaal twee dagen aan hem denk bij het opstaan. Iets met hulp nodig hebben bij het aantrekken van m’n sokken… 

Maar ja, zonder hem doe ik weinig, of helemaal niks. Met hem word ik sterker en fitter. Én we hebben veel lol, ook niet onbelangrijk. Die strakke armen worden bíjna bijzaak ;) 

PS: Die Chanel-tas is natuurlijk óók een hele goeie investering hè! Hoeveel je ook aankomt of afvalt, hij past altijd. Bovendien wordt hij alleen maar meer waard, gaat de rest van je leven mee, én geeft je looks een instant upgrade. Dus laat je vooral niet weerhouden :) 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

More content below the advertising

Reacties (0)

Nooit gedacht dit woord als titel voor een blog te gebruiken. En als ik het wél zou gebruiken, dan in de context 'niet voor mij'. Ik was namelijk één van de mensen die op Moederdag de quotes deelde over de vraag waarom mensen überhaupt kinderen krijgen als ze ze niet willen, of toch niet van plan waren om ooit hun kinderen prioriteit te geven.

Quotes waaruit overduidelijk blijkt dat echt niet elk kind die beroemde basisliefde en geborgenheid meekrijgt. Die liefde van waaruit zelfvertrouwen groeit, je groot wordt in de wetenschap dat je de moeite waard bent, je domweg weet dat je er mag zijn. 

Bloemen en kaarten

Ik stuurde braaf de kaarten en de bloemen hoor, en dat niet naar één, maar zelfs naar twéé vrouwen. Eentje naar mijn stiefmoeder en eentje naar mijn biologische moeder. Tsja, dat krijg je als kind van gescheiden ouders. Tenminste, zo is het bij mij gegaan, en 'keeping up appearances' is me met de paplepel ingegoten. Alles om de schone schijn naar de buitenwereld op te houden. Sinds ruim twee jaar is dat drastisch veranderd en stuur ik met Moederdag naar één adres een boeket en een kaart, namelijk naar mijn biologische moeder. 

Zij was nooit de moeder die ik in films en series zag, of gewoon bij klasgenootjes, en al helemaal niet zoals ik er later over las in diverse glossy’s en bladen als Psychologie Magazine. Wat ze wel is, is een vrouw die op haar beurt net zo hard heeft geknokt om haar ellendige jeugd te overwinnen als ik. Ze is een vrouw die, zelfs toen ik haar meer dan eens liet weten geen contact meer te willen, élke keer liet merken dat haar deur voor mij openbleef. 

Maar of ik nu contact had of niet, of ik het wilde of niet, ik kón haar niet vergeten. Want ik zag haar elke dag, in de spiegel welteverstaan. Ik vond dat echt erg, want ik wilde niet op haar lijken, maar ja, daar doe je niet zoveel aan hè? ;) 

Brieven

De brieven die ik haar door de jaren heen heb gestuurd, heeft ze allemaal gelezen én bewaard. Ze liggen in een speciaal ‘Syl-laatje’. Ze heeft naar me geluisterd toen ik haar vertelde hoe het voor mij is geweest, hoe ik het heb gevoeld en ervaren. Ze heeft naar me geluisterd toen ik huilde, en ook toen ik woedend was. Daarna pakte ze mijn hand en zei ‘het spijt me’. Ze gaf me de tijd en ruimte om in mijn eigen tempo te ontdekken hoe onze relatie ervoor stond, te ervaren hoe zij, net als ik, veranderd was. 

Terugkijkend realiseer ik me dat zij net zo goed slachtoffer is geweest en bovendien was zij - veel minder dan ik - in de positie om hulp te zoeken. Dus logisch dat het langer duurde voordat ze écht zelfstandig was en op haar eigen mening en gevoel durfde te vertrouwen. 

Aanval is niet de beste verdediging 

Ondertussen ben ik ook ouder en wijzer, denk ik een stuk minder zwart-wit, en geloof ik niet meer dat de aanval de beste verdediging is. Dat is namelijk heel zelden het geval. Ik ging, en ben, in therapie. Één van de belangrijkste vragen die ik kreeg: ‘Wat denk je, als je moeder beter had geweten, had ze het dan ook beter gedaan?’ Mijn antwoord op die vraag is een volmondig JA. En het is dié wetenschap die verandering bracht, want dat zet heel veel dingen in een heel ander perspectief. Brengt acceptatie in plaats van woede, begrip in plaats van verdriet, liefde in plaats van eenzaamheid. 

Het heeft ons jaren gekost, het is nu mei 2019. We hebben niet die levenslange standaard moeder/dochterrelatie (wat die dan ook moge zijn), maar voor het eerst in mijn leven praat ik over ‘mijn moeder’. Want ze ís mijn moeder en ik hou van haar. 

Lieve M., een hele fijne Moederdag en ik zie je bijna ;) 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (0)

Elke keer als ik half wakker word, denk ik ‘Nee, verder slapen, want dan is het nog niet zo, ga je dat moment niet meemaken’.  
 
Dat moment waarop ik voor het eerst in 17 jaar mijn dag begin zonder jou. Dat ik dat kleine kopje van je niet zie, met je mooie doordringende ogen vol vertrouwen. Tegelijkertijd kopjes gevend én heel hard klagend alsof ik je een week geen eten heb gegeven.  
 
Bevrijdingsdag is voor mij niet meer één van de mooiste en meest bijzondere dagen van het jaar. Er zit nu een donker randje omheen, want gisteren moest ik je laten gaan. Om 14.25 uur was je er niet meer. Een uur eerder vond ik je in de tuin. Schreeuwend, liggend tussen de hortensia’s en de bamboe, net voor de ingang van je kattenluik. Je achterkant verlamd, je keek me aan met ogen donker van de pijn. 

Redden

Als ik je had kunnen redden, had ik het duizend keer gedaan. Maar ik heb je ook, lang geleden, beloofd, dat ik je nooit zou laten lijden. Dat je laatste dag er eentje was met pijn, paniek en stress, is iets wat ik ongelooflijk moeilijk vind. Ik had gedacht en gehoopt dat we, net als met je broer, jouw eigen vertrouwde dierenarts zouden vragen om thuis langs te komen wanneer we zagen dat het tijd was voor je. Rustig en vertrouwd, in je eigen omgeving. Nu moest je in je reismand, in de auto, naast me op de passagiersstoel met alleen maar mijn hand op je kopje.   

Ik blijf me voorhouden dat ik tot en met de allerlaatste seconde bij je was. De laatste minuten lag je weer in mijn armen, heb ik met je gepraat, je 100 keer gezegd hoeveel ik van je hou, en dat je nu geen pijn meer zou hebben. Heb ik sorry gezegd voor de keren dat ik boos op je was en mijn geduld verloor. Maar vooral hoe blij ik ben dat ik je toen gevonden heb op La Gomera, en dat ik je meegenomen heb naar Nederland. Dat je mijn kleine meisje bent, en altijd zult blijven. Je hebt alleen maar grote broers gehad: Max, Magic en Garfield, jij was het enige meisje.
 
Je was zo klein. Ook toen je ouder werd, bleef je een tenger ding. Eigenlijk onvoorstelbaar hoeveel ruimte zo’n kleine hummel als jij in beslag neemt in mijn hart. En jij hield net zo veel van mij, dat bleek uit alles. Met de jaren werd je dapperder, leerde je meer mensen vertrouwen, maar ik was ‘jouw mens’. Elke dag was je blij me te zien, wilde je bij me liggen, kroelen en knuffelen. Als we samen sliepen, lag je in de boog van mijn arm. Tót je merkte dat ik wakker was, dan was het ook direct opstaan en eten. Die prioriteiten had je prima op orde. 
 

Verlichting

Hoe beroerd mijn dag ook was, jij bracht áltijd weer verlichting, zelfs op de donkerste dagen. Toen zes jaar geleden je grote broer Magic over de Regenboogbrug ging, heb je een half uur zo lief bij hem gelegen. Een half jaar later kwam die rooie, Garfield. Je verwelkomde hem met je hart wijd open. Zo klein als jij was, zo groot was je hart. Vanaf de eerste avond lag je bij hem, naast het mandje waar hij nog niet uit durfde. Samen met jou is hij voor het eerst naar buiten gegaan. Met al je angsten en trauma’s was je evengoed een supersociaal hummeltje. 

Je was ook een wandelend spin-motortje, als je het écht naar je zin had, zelfs een hard ronkend motortje. Dan bleef je maar kopjes geven, of ik nu net een slok koffie nam of niet. Dan riep ik dat je toch wel kon uitkijken. Het laatste jaar was je ook ons eigen wandelende brandalarm. Daar heb ik een paar weken geleden dit nog over geschreven. Ik voel me nu nóg schuldiger en slechter dat ik wel drie keer per dag kon zeggen (heel luid ook nog) dat je écht op moest houden met zo hard en lang miauwen, want anders ging ik je op Marktplaats zetten. Gelukkig is daar dan mijn Lief, jouw baasje, die zegt dat élke moeder dat doet en diezelfde schuldgevoelens heeft.

Gewone dag

Zondag 5 mei begon als een gewone dag. Ons eigen ochtendritueel van knuffelen en eten, en daarna weer knuffelen. Ik ging alleen even boodschappen doen. Toen ik terugkwam was alles ineens anders.

Vandaag hebben we je weggebracht, tot het allerlaatste stuk. Je bent in een wit hartje met een klein zilver pootje mee terug naar huis gekomen.  


 
Ik werk vanuit huis. Waar ik was, was jij…Was ik in de keuken, was jij daar ook. Waarschijnlijk ook altijd in de hoop dat er iets te snaaien viel, maar toch. Je lag bij me op m’n bureau of op het toetsenbord, net hoe het je uitkwam. Je ging zelfs mee naar de wc. En nu is dat allemaal weg, duizend-en-één kleine rituelen.  
 
Liefste Muis, als mijn liefde je had kunnen beschermen, was je voor altijd bij ons geweest. Ik zal je nooit vergeten. Jouw kleine pootafdruk staat in mijn hart gegraveerd. 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

Reacties (13)

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Dank je wel...

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Rielle
2/13 | 

Oh Sylvia, wat naar! Wat een gemis. En wat verdrietig dat het zo ging. Maar wat een mooi leven heeft ze bij jou gehad. Heel veel sterkte!!

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Ik hou me maar vast aan dat idee van dat mooie leven... :)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Marielle
3/13 | 

Met tranen in mijn ogen heb ik het gelezen. Ik begrijp zo goed hoe je je voelt. Ik ben al meerdere katjes verloren. Mijn oudste katje ligt nu bij mij op schoot, vandaag is ze 18 jaar geworden. Maar afgelopen vrijdag hebben wij te horen gekregen dat ze ziek is, heel erg ziek. Er groeien tumoren in haar kleine lijfje. Nu is er nog niets aan haar te merken, maar er komt een dag dat dit anders zal zijn en wij haar moeten laten gaan. Ik wil er nog niet aan denken en ben er kapot van. Het hartje van muis vind ik heel mooi. Ik wens je heel veel sterkte met dit grote verlies <3

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

O wat erg om te lezen dit :'(  Dikke knuffel en heel veel liefs!

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Marianne
5/13 | 

Wat ontzettend lief geschreven. Ik ga mijn lieve poes Precious, heeft mijn dochter uit Turkije meegenomen, en mijn lieve chihuahua Coco, zo hard en zo lang knuffelen, hoop dat ik ze nog zo lang om mij heen heb. Tegen Precious zeg ik, wanneer zij hier logeert, zeker 3x per dag; wat ben jij een stoute poes, zo een heerlijke schat met haar lieve ondeugende streken, Coco is alleen maar lief, vandaag is zij jarig, 10 jaar. Elke dag geniet ik intens van ze. Ik wens jou heel veel sterkte. Dikke knuffel van Coco en Precious xxx

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Blijf vooral genieten van je hummels :)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

Doe dat zeker, en geef Kroepoek ook maar een zoen van mij :)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Danny
7/13 | 

Het verliezen van een kat doet heel veel pijn. Ik heb ook al twee maatjes van me moeten laten inslapen jaren geleden. Nog altijd kan ik er ongelooflijk verdrietig van worden, dus ik begrijp precies hoe jij je nu moet voelen. Ik ga mijn kat nu maar eens een stevige knuffel geven en wens jou heel veel sterkte toe :( 

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018

extra knuffelen is goed, doe ik nu ook met Garfield .... ;)

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Waarderen we in dit land wel genoeg wat we hebben? De letterlijk onbetaalbare waarde van vrijheid. Vrijheid om naar buiten te gaan wanneer jij dat wil, waarheen én met wie je wil. Te eten en te drinken wat je wil, te zingen, te zeggen én te schrijven wat je wil.

Vrijheid. Vrij om te trouwen met wie je wil, te geloven wat je wil. Bijna altijd hebben we het over de ethische waarde ervan. Voor mij is de beste vertaling: ‘de afwezigheid van dwang’. In ons land word ik niet gedwongen om voor 17.59 uur binnen te zijn tot de volgende dag 6.59 uur, word ik niet gedwongen te trouwen, al dan niet met iemand van een bepaald geslacht, en word ik niet gedwongen een bepaald geloof aan te hangen of een bepaalde politieke partij te steunen. 

Ik ben vrij. Die vrijheid is duur bevochten. Voor die vrijheid hebben mensen létterlijk hun leven gegeven, en nog steeds, tot op de dag van vandaag, strijden anderen die strijd. Voor mij, voor jou, en vooral ook voor heel veel mensen die die vrijheid nog niet hebben.

Niet zo vanzelfsprekend

In de basis klinkt vrijheid heel vanzelfsprekend, maar we weten ook dat de planeet waar we op leven niet bepaald een perfect rond bolletje is. Op zoveel plekken in de wereld wordt dagelijks om leven en dood gevochten. Worden mensen gemarteld, verkracht, en vermoord. De afschuwelijke beelden zijn amper te bekijken. Dus hoe kan het toch dat, met deze wetenschap, het lijkt alsof zoveel mensen het maar voor lief nemen? Alsof niks wat ze doen die vrijheid ooit in gevaar kan brengen? 

Ik begrijp dat niet. Ik ben ronduit dankbaar dat ik in Nederland leef. Daarnaast realiseer ik me dat de wereld heel veel groter is dan mijn eigen bubbel. Dit weekend, morgen en overmorgen, is het 4 en 5 mei. Herdenken we en vieren we. Net als vorig jaar. Toen schreef ik daar dit over. Ik heb dat net nog eens teruggelezen, en eigenlijk kan ik net zo goed copy-paste doen, want wat daar staat klopt nog steeds…

Verdeeldheid

Maar vandaag vind ik het nóg belangrijker, want het lijkt wel alsof de verdeeldheid alleen maar groeit. Er zijn twee duidelijke groepen, een ‘pro’ en een ‘anti’. Wáár ze dan precies voor c.q. tegen zijn, hangt van het nieuws van de dag af. Hoe dan ook, ze zijn zwartwit in hun mening. In het midden is die derde groep. Vele malen groter dan pro en anti bij elkaar, maar onzichtbaar, want stil. En stilte is in deze context ook niet goed. Want de stem van de rede, de stem van het compromis, die moet júist gehoord worden.

Bovendien, ‘niks doen’ is óók een keuze. De gevolgen daarvan komen ook vanzelf een keer bij je voorbij, en dan ben je wel degelijk medeverantwoordelijk. Eigenlijk vind ik dat nog veel erger. Want hoezo ‘niks doen’? Doe wél wat! Het gaat om de toekomst. Is het niet die van jou, dan wel de toekomst van al die kleine mensjes die je zo links en rechts tegenkomt. 

Tel je zegeningen 

Twijfel je weleens of je het goed hebt? Tel je zegeningen dan maar: 

1. Je hebt een dak boven je hoofd 
2. Je hebt vandaag gegeten 
3. Je hebt een goed hart 
4. Je wenst anderen goede dingen toe 
5. Je hebt schoon drinkwater 
6. Er zijn mensen die van je houden 
7. Je doet je best een goed mens te zijn (en misschien streef je zelfs wel naar nog beter) 
8. Je hebt schone kleren 
9. Je hebt dromen… 

En dit zijn de zogenaamde ‘kleine’ dingen, die toch echt ongelooflijk belangrijk zijn. Ik ben nog niet eens begonnen over grote dingen als stemrecht, onderwijs en zorg. 

Toegegeven, ik denk ook weleens 'het zal mijn tijd wel duren' - in mijn familie worden de mensen niet overdreven oud ;) - maar met ongeleide projectielen als Donald Trump, Poetin, Kim Jong Un en Erdogan ligt WO III altijd op de loer en ik vind dat een heel beangstigende gedachte. 

Het kan best dat dit voor jou voelt als ‘ver van je bed-show' en ‘buiten jouw invloedssfeer’. Dus laten we ons focussen op dingen waar we wél invloed op hebben, waar we sámen iets kunnen betekenen. Verbonden zijn met elkaar in plaats van ieder voor zich, verdeeld door angst, onwetendheid en wantrouwen. Want ‘samen’, dát is waar Bevrijdingsdag over gaat: samen bouwen aan een samenleving waarin plek is voor iedereen. 

Ik wens je een heel gezellig, en vooral ook heel betekenisvol herdenking- en bevrijdingsweekend toe!

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

Reacties (2)

Daan
1/2 | 

Mooi geschreven! Hoewel ik denk dat niet 'niks doen' ook niet zo gemakkelijk is. Zeker als je in een situatie komt waarbij je anderen (je naasten) in gevaar kunt brengen door wél iets te doen. Die keuze is natuurlijk enorm moeilijk en hulde voor die personen die hem durven te maken!

sylvia@schaffrath.nl
Joined6.9.2018
2/2 | 

True ... Ik herinner me nog dat een meneer die bij ons op school kwam vertellen over zijn werk in het verzet, zei dat de állereerste vraag aan elke potentiële 'verzetsmedewerker' was: 'Heb je familie? Ben je getrouwd? Heb je kinderen?'  Want dan ben je kwetsbaar. Ze zoeken je geliefden en dreigen hen te martelen, te doden... 

Mijn contactinfo op een rij:
Sylvia Schaffrath | Tekstschrijver | Columnist | | Blogger
Opdrachtgevers o.a. #LibelleNL #NouveauNL #LifestyleInLimburg
Koperslager 7 | 6422 PR Heerlen | NL | +31 655 113 449
Website | Facebook | Instagram | LinkedIn |Libelle | Nouveau

Interesse om samen te werken? Leuk! Neem gerust contact op 📲

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017