Blog posts met tag netflix

‘O , wat een verademing!’ ‘Ze heeft mijn leven veranderd!’ ‘Kleding rechtopstaand opruimen, briljánt!’ Zomaar wat kreten waarmee ik de laatste weken word overspoeld. Altijd vergezeld van de hashtag #MarieKondo.

De vrouw die ons allen verlost van zooi

Dus zelfs zónder dat ik ooit een boek van de beste vrouw heb gelezen, of iets van haar gezien heb op t.v., of, god forbid, de serie op Netflix verslonden te hebben, weet ik waar het over gaat:

De vrouw die ons allen verlost van zooi. Van troep, rommel en alle andere overbodige ballast.

Ik wíl het ook helemaal niet zien, want ik kan zelf heel goed opruimen. Zó goed dat ik dingen soms zelf niet meer kan vinden. En ook zo goed dat Lief wanhopig vraagt waar die ene schroevendraaier is gebleven. Die éne hè, niet die andere. Die éne, die lag in zijn bureau-la. Ik had ‘m naar de kelder gebracht en daar bij de andere 123 schroevendraaiers gelegd. Leek me best logisch.

Geen opgeruimd, maar een léég huis

En zo ruim ik wel meer op. Grote waxinelichtjes in ene la, kleine in de andere. De koelkast kent ook een volgorde en ook al lijkt het voor anderen niet zo, ook mijn boekenkast is geordend. Nu ja, voor 90% dan.

Wat ook georganiseerd is, is mijn walk-in-closet. En door een t.v.-programma dat ik laatst zag, weet ik nu dat Fred van Leer van mij houdt, want net als hij, heb ik ook allemaal dezelfde kledinghangers. Antracietgrijs, en alles hangt op kleur, en soort. Heerlijk overzichtelijk.

Voor m’n sokken en beha’s heb ik mooie bakjes waar alles bij elkaar ligt, en ik kan niet schrijven of Netflixen in de wetenschap dat het in de eetkamer, slaapkamer of keuken, een bende is. Dat moét eerst opgeruimd.

Je snapt, als Marie Kondo daar óók nog eens doorheen gaat, eindig ik niet met een opgeruimd, maar met een léég huis. Enige, en eeuwige, uitzondering is mijn bureau. Dat ziet er ongeveer elke drie weken uit alsof er een bom is ontploft. Voordeel: Ik weet nog steeds waar alles ligt en binnen een uur is het weer netjes en geniet ik van een ‘clean desk’.

Hoe moeilijk is het nu helemaal?

Eerlijk gezegd snap ik ook niet zo goed waarom de beste vrouw zo populair en/of zo nodig is. Hoe moeilijk is het nu helemaal?! Ruim gewoon je zooi op!

En als het echt zo dramatisch is als bij sommige mensen die er de televisie mee halen om vervolgens al hun ellende uit te spuwen tijdens een week durend project waarbij alles beetje bij beetje wordt opgeruimd, bel gewoon een opruimbedrijf. Of mij. Moet je wel beloven niet te gaan lopen gillen en huilen bij alles wat ik opruim hè.

Bovendien, als het over onverwerkte emoties gaat, helpen die bergen rommel en troep je echt niet.

Marie Kondo in mijn hoofd, dát zou wel wat zijn

Maar, die gedachte brengt me wel op een andere: Een Marie Kondo voor (in) mijn hoofd, dát zou nu wel wat zijn. Mijn gedachten gaan vaak echt ‘all over the place’. Goed en niet goed, vrolijk en niet vrolijk, recent en jaren geleden.

Tel daarbij op dat ik de meest vreemde én akelige dromen heb, en het resultaat is dat ik overdag soms létterlijk even niet meer weet wat echt is en wat niet. Wat is er wel gebeurd en wat niet. Zat het in een film, iets van het journaal, of, inderdaad, oud zeer?

Soms word ik huilend wakker, of boos, en moet ik écht wakker worden en om me heen kijken om me te realiseren dat het ‘maar’ een droom was.

Dus nu zat ik te denken ‘Wat nu als er een soort Marie is die mijn gedachten en emoties kan ordenen?’ Die de ellende in hokjes doet met een dik hangslot met een vijftiencijferige code, de dromen in een laatje dat je dicht kunt metselen, en dan nog een paar laatjes voor ‘huwelijk’, ‘vakanties’, ‘vrienden’, ‘eten en drinken’ <- niet onbelangrijk en zo nog wat hokjes.

En dat ik dan zelf kan kiezen welke laatjes en kastjes ik open maak en op welk moment.

Man, dát lijkt me nu wat ‘Een Marie Kondo voor in mijn hoofd’. Word ik acuut fan van de MarieKondoClub!

 

More content below the advertising

Reacties (1)

Tessa

Haha briljant grappige post!
Als je erge huizen wil zien, kijk dan naar Consumed, ook op Netflix. Je weet niet wat je ziet, maar begrjjpt waarschijnlijk wel waarom de naam Kondo of de terminologie decluttering zo vaak valt.

Jouw suggestie voor een Kondo voor het hoofd steun ik trouwens! Zou lekker zijn zonder al die extra onnodige info.
Groetjes Tessa

Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik kan heel prima mét Netflix. Zónder Netflix daarentegen, betekent een serieuze afkickkuur met alle bijbehorende niet-zo-fijne-randverschijnselen.

De reden dat ik zeg dat ik niet ‘met’ kan, is dat ik zo slecht maat kan houden met ‘m. Het is net zoals ‘één glas wijn’, dat is ook net niks. En zo werkt het met Netflix ook. Één aflevering van Homeland werkt niet, het moeten er minimaal drie zijn.

Bingewatchen

Ik durf gerust over mezelf te zeggen dat ik een waanzinnig goeie bingewatcher ben. Gewoon van ’s ochtends 9 tot ’s avonds 11. Ik kan dat. Alleen: ik moet ook nog wat andere dingen doen, en die gebeuren nu eenmaal niet vanzelf. En dan ben ik al een mega-luxe-poes met een geweldige hulp dus ik hoef de boel alleen maar een ‘beetje bij te houden’, en als ik geen zin heb om te koken, en Lief ook niet, gaan we een hapje eten.

Maar ja, die andere saaie dingen moeten nu eenmaal ook. Je weet wel: aankleden en tandenpoetsen enzo, en boodschappen doen.

In het verlengde daarvan snap ik ook nooit zo goed wat mensen bedoelen wanneer ze zeggen dat ze nooit televisie kijken… Want natuurlijk kan ik Netflixen op m’n p.c. en tablet, maar het leukst is natuurlijk op een mooi groot scherm.

Bedoelen ze dan niet gewoon dat ze geen ‘lineaire t.v. meer kijken’? Want dat snap ik dan weer heel goed. Los van het feit dat ik een aan nieuws verslaafde wederhelft heb, én we samen NCIS kijken, ben ik ook geen t.v.-fan. Tenzij het goeie series zijn, maar ja, die staan natuurlijk ook op Netflix en daar kan ik in drie dagen een heel seizoen kijken, zónder de doorn in ons aller oog: reclameblokken….

Nét niet

Wat dan wel weer jammer is, is dat ik ook bij Netflix wat picky aan het worden ben. Dat is net als bij daten via een website of app: Als er ook maar iéts niet goed is: néxt please!

Je weet wel, een date met witte sokken, dat ís het gewoon niet. Of, zoals mij ooit overkwam, eentje die loog over zijn lengte en daar kwam ik pas achter toen ik ‘m live zag. Maar ja, dan heb je al moeite gedaan dus probeer je toch een beetje leuk die date door te komen, ook al wéét je diep van binnen allang dat het ‘m niet gaat worden.

Dat had ik laatst dus ook bij de Spaanse serie ‘Las chicas del cable’. Kwam met razende recensies voorbij, maar na twee afleveringen ben ik toch afgehaakt.

Verder kijk ik veel liever series dan films. Dan heb ik namelijk meer te kijken, en van die serie moeten er dan ook al minimaal twee seizoenen zijn. Overigens sta ik hier niet alleen in, vriendin Y. heeft precies hetzelfde.

Must see series

Alhoewel ik voor de ‘twee-seizoenen-regel’ ook weleens uitzonderingen heb gemaakt zoals daar zijn Bloodline en Greenleaf. En: dat bleek terecht. Mocht je ze nog niet gezien hebben: Gauw kijken! Bovendien zijn er van allebei inmiddels al twee seizoenen, én is seizoen drie bij beiden ‘in de maak’.

In een andere blog heb ik al eens veel voorkomende populaire series geroepen, dus hier een aantal andere. Ze zijn niet ‘feel good’ maar persoonlijk vind ik ze wel uitzonderlijk goed geslaagd. Gaan we:

The good fight: Eindelijk eens een geslaagde ‘spin off’, en wel van één van mijn meest geliefde series ‘The good wife’. Voor de insiders: Mét Diane Lockheart. Maar je kunt dit ook prima kijken zonder de 7 seizoenen van The good wife als voorproefje.

Sinner: Nog zo’n uitzondering want maar één seizoen, maar: kijken! Bovendien is seizoen twee in de maak. Een lieve vrouw is met haar gezin op het strand en compleet out of the blue staat ze op en steekt iemand dood. Waarom?!

Seven seconds: Een Afro Amerikaanse jongen, 15 jaar pas, wordt doodgereden door een witte agent en dit wordt in de doofpot gestopt… Absolute ‘must see’.

Top of the Lake: Ik heb seizoen twee nu bijna uit. Het is geen ‘makkelijk wegkijken’. De hoofdpersoon, Robin, heeft rafelrandjes net als de andere karakters. Niemand wordt mooier gemaakt, lijven zien eruit zoals lijven eruitzien, er gebeuren akelige dingen, en heftige jeugdervaringen werken lang na.

The affair: Deze serie grijpt je en laat je niet meer los. Extra apart: je kijkt steeds vanuit een ander personage, waardoor het moeilijker is om te bepalen wat nu werkelijk waar is. En dan heb ik het, hoe verrassend, over de affaire die speelt, maar óók over een misdaad.

Gypsy: Over hoe een gewone vrouw, psychologe, getrouwd, moeder, verzeild raakt in een tweede, geheim, leven.

Voor je nu denkt dat Netflix alleen maar series te bieden heeft, dat is niet zo. Je vindt er ook de meest geweldige documentaires. Van Planet Earth (met adembenemende beelden) tot Auschwitz tot ‘What the Health’ (schokkend) en ‘Global Waste’ (over voedselverspilling).

Ik heb deze blog uiteraard bewust nu gepland, want de komende drie, misschien wel vier, dagen heb je heerlijk vrij. Met een lang Paasweekend voor de boeg is dít je kans! Zeg al die akelige verplichtingen af, bespaar jezelf de horror van een bezoek aan één of andere triestige woonboulevard en blijf lekker thuis.

Nestel jezelf met een glas thee/ wijn en wat lekkers op de bank, al dan niet met gezelschap ( <- brengt ook nadelen met zich mee hè, want dan moet je een serie allebei leuk vinden, ik zeg het maar even) en dompel je onder in een romantische / spannende / onbehaaglijk makende / humorvolle serie!

You can thank me later ;)

Ps: onderschat ook niet de educatieve waarde van Netflix! Dankzij Netflix weet ik hoe ik de perfecte moord moet plegen, ben ik een excellent advocaat én een briljant chirurg in één …

Bovendien weet ik nu dat ik in mijn volgende leven terug wil komen als een kruising tussen Alicia Florrick, Elisabeth (ja, dé) en Grace Greenleaf. 

 

 

Reacties (2)

‘Hier ga je spijt van krijgen!’ en ‘Je vindt nooit meer iemand als ik!’ Het zijn twee voorbeelden van dingen die je niet tegen je ex moet zeggen. Het is wel even lekker om je hart te luchten, zeker met de volumeknop op 20, maar ze helpen je uiteindelijk niks. Heus. Wat ook niet het meest briljante is: ‘Ik ben toch veel leuker dan zij is!’. Trust me, werkt ook niet. Dat ik twee witte en twee rode wijn te veel op had, waardoor ik meer dan lichtelijk aangeschoten was, doet aan de bot- en rotheid niks af. Het zegt alles over mijn ex en zijn nu echtgenote, dat hij mij veilig naar mijn huis bracht in plaats van me een dodelijke blik toe te werpen en voorbij te lopen. Het duurde dagen voor ik over mijn diepe schaamte heen was en eindelijk een berichtje durfde te sturen met ‘sorry…!’ 

En toch is dat niet wat ik bedoel. Ik heb het over kleinere maar eigenlijk betekenisvollere dingen. Zoals daar zijn: Je ex opbellen en dan zeggen 'met mij'. Je bent namelijk niet meer zijn of haar 'met mij'. Je bent nu gewoon 'met Daan' of 'met Emma'. Deze namen staan op 1 in de 'populaire jongens- en meisjesnamen'. Heel bewust gekozen want voor ik het weet, stoot ik weer iemand voor zijn of haar (overgevoelige) hoofd.

Maar goed, als ik mijn Lief bel, zeg ik dus ‘met mij’, en omgekeerd zegt hij dat ook. Nu is bellen natuurlijk wel heel erg 2017 en zelf app of mail ik ook liever dan dat ik mijn mobiel pak om er daadwerkelijk mee te bellen, maar de keren dat ik het doe, zeg ik alleen tegen hem ‘met mij’. Je kunt het ook tegen je ouders zeggen of tegen goeie vrienden, maar niet tegen iemand waar je een liefdesrelatie mee had. Sowieso vind ik het heel raar om mezelf aan te kondigen. Ik bedoel, degene die ik bel ziet toch gewoon 'Sylvia' in het scherm verschijnen? Dat, of een andere naam die hij/zij me heeft toebedacht natuurlijk.

Anyway, wat ik zeggen wilde, 'met mij' impliceert intimiteit en vertrouwdheid. En natuurlijk kun je prima een goeie band met je ex hebben, in het geval van kinderen graag zelfs, maar je bent niét meer zijn of haar ‘met mij’.

Dat geldt ook voor afkortingen van de voornaam als die niet voor de hand liggend zijn. Ik heet Sylvia dus ‘Syl’ ligt voor de hand en wordt te pas en te onpas gebruikt. Ik zeg ‘te onpas’ omdat ik er niet zo’n fan van ben als mensen die ik amper ken, of mensen die ik wel beter ken maar niet zo heel aardig vind, mij ‘Syl’ noemen.

Heet je daarentegen Mariska, dan is de voor de hand liggende afkorting ‘Mar’, eventueel ‘Maris’. Noemde jouw ex je om welke illustere reden dan ook ‘Ska’ dan hou je daar dus mee op het moment dat je elkaars ex bent. Zo simpel werkt dat.

Vind ik. De eerste keer dat ik dit poogde uit te leggen aan mijn Lief keek hij me aan en reageerde met een verbouwereerd ‘Hoezó?! Wat maakt dat nou uit?’ Tsja, dat is een gevoel. Uiteindelijk hielden we het maar op een ‘Mars-Venus-Ding’ en ‘agree to disagree’. Maar natuurlijk heb ik gewoon gelijk. Ik kreeg het alleen niet. Maar, zoals oma altijd zei ‘geduld is een schone zaak’. Voor mensen zoals ik die geboren zijn zonder het geduld-gen is zo’n uitspraak natuurlijk alleen maar bere-irritant, maar soit. In dit specifieke geval heeft het zich wel geloond want tien jaar en minstens dertig van dergelijke gesprekken later wordt mijn gelijk alsnog bewezen. Door Grace en Frankie. Twee van de meest fabulous ladies die ik ken. Ik ken ze nog maar pas maar ik zie ze bijna elke dag. Zeventig-ish zijn ze en in het bezit van een boel levenservaring. Zij hebben dus recht van spreken. Ook omdat ze een heerlijk vilein gevoel voor humor hebben. Elk op haar eigen manier, dat wel. 

              Lees ook: 25 reistips en andere vakantie-overwegingen

Als je nu denkt ‘wie zijn in hemelsnaam Grace & Frankie?’ Grace is een stijlvolle zij het ietwat snobbish dame die behalve wijn ook graag een droge martini met twee olijven drinkt. Frankie is een joints rokende hippie. Ze zijn getrouwd met respectievelijk Robert en Sol. Al 40 jaar. En dan vertellen de mannen tijdens een etentje dat ze al 20 jaar een relatie hebben. Met elkaar. Daarmee wordt het startsein gegeven voor één van de leukste series op Netflix: ‘Grace & Frankie’.

Mijn gelijk werd echter niet bewezen door één van deze twee fabuleuze dames, maar door de ex van één van hen. Die inmiddels dus getrouwd is met de ex van de ander. Ben je er nog? ;) Hij zei, tegen het antwoordapparaat, “it’s me” en na een korte stilte ‘I’m sorry, I know I’m not your it’s me anymore, I’m not allowed to say that to you anymore”. Het zegt alles over mij dat ik na die woorden niet met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel naar het scherm keek maar in plaats daarvan mijn handen triomfantelijk in de lucht gooide en hardop riep ‘yes!’

Dus toen ik ‘s avonds mijn Lief weer zag, stond ik te popelen om hem hierover te vertellen. Met een brede glimlach heb ik hem fijntjes bijgepraat om vervolgens verwachtingsvol zijn reactie af te wachten. Nu kon hij niet anders dan toegeven dat ik gelijk heb. Toch? Tsja, nou, laat ik het erop houden dat hij nog wat tijd nodig heeft.

En om die tijd door te komen hier dan nog tien andere absoluut bingewatchworthy series op Netflix, compleet subjectief en in willekeurige volgorde:

  • Dr. Foster  – over een huisarts, vreemdganger en intriges
  • Bloodline  –  it's complicated zeggen we dan, over duistere familiegeheimen
  • The good wife – over een bedrogen vrouw, die ene echte grote liefde, politiek en rechtbanken
  • Greenleaf – over de kerk, over familieproblemen en mensen die niet zo heilig zijn als iedereen denkt
  • Homeland – pak een glas wijn, ga zitten en laat je meeslepen door Carry en Quinn
  • House of Cards – als je last hebt van complottheorien misschien beter niet kijken
  • Suits – snelle advocaten, briljante PA's, goeie humor
  • The Crown – voor iedereen die houdt van kostuumdrama en/of fan is van het Brits Koninklijk Huis
  • Elementary – prachtig Engels taalgebruik en droge Britse humor met een fantastische Sherlock Holmes
  • 13 Reasons Why – over bullying en zelfmoord. Dit is serieus een must see, ook voor 'pubers / tieners'

ps: nog even over die exen – de ultieme genoegdoening is heel eenvoudig: be happy!

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website www.sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017

Instagram