Blog posts met tag nouveau

Geef mij een Engels kostuumdrama en je hebt geen kind meer aan me: Downton, The Crown, Reign, Doctor Thorne, én, last but not least, Cranford. Heerlijk languit op de bank, glas thee of wijn erbij en je hoort me uren niet.
Waar die fascinatie vandaan komt, weet ik eigenlijk niet eens. Ik weet nog wel dat ik vroeger al beroemde boeken als Pride & Prejudice, Wuthering Heights en Jane Eyre las, dus het is in ieder geval al vroeg begonnen. Daarbij was ik ook groot fan van North & South. Ik leefde hartstochtelijk mee met Orry & Madeline… verboden liefde, verraad, vriendschap, en die júrken! Het duurde een jaar of tien voor ik me realiseerde dat het over ietsje meer ging dan dan dat. Sorry, ik was een jaar of twaalf…

De liefde voor en interesse in die ‘andere wereld’ was er dus al vroeg. Dat ik ben opgevoed met de gangbare etiquette-regels heeft er ongetwijfeld ook aan bijgedragen. Eerder deze week had ik het daar nog over op het werk. Dat die regels niet bedacht zijn om het leven moeilijk te maken, maar juist om sociale omgang makkelijker te maken. Zodat je weet hoe je iemand begroet, waar je glas staat en hoe je bestek gebruikt. Of je het nu leuk vindt of niet, carrières worden niet voor niks vaak beslist tijdens een diner. Of op de golfbaan, maar als je denkt dat dat makkelijker is, vergis je je deerlijk. Als íets een sport met etiquette is, is het golf.

Dus toen ik een paar weken geleden een heel bijzondere uitnodiging kreeg, was ik een blij vrouwmens. Wij mochten namelijk aanwezig zijn bij de diploma-uitreiking van de nieuwe lichting butlers van The International Butler Academy: (kortweg TIBA). Mensen van over de hele wereld komen daarheen om het meest gewaardeerde butlersdiploma ter wereld(!) te halen. En waar vind je de TIBA? In Huize Damiaan, en dat ligt in Simpelveld. Jawel, in Zuid-Limburg, op een steenworp afstand van mijn eigen dorp.
Wij, als nuchtere Nederlanders, denken bij het woord butler al snel ‘het zal wel’ en ‘overdreven gedoe’, maar wat mij betreft is dat echt te kort door de bocht. Het feit dat mensen van El Salvador tot India en van de VS tot Mexico naar Nederland komen om deze opleiding te volgen, zegt wel iets over de kwaliteit ervan en over hoe hoog dit diploma staat aangeschreven. Van de groep van 25 geslaagden kwam er maar één uit Nederland. Zelf vind ik het heel bijzonder dat deze opleiding in Nederland is. Want je zou dat misschien eerder in London verwachten, of in Genève. Maar nee hoor, je vindt ‘m in een klein dorpje in Zuid-Limburg. En hierna waaieren ze opnieuw uit over de hele wereld om te gaan werken voor families die binnen een paar maanden niet meer weten hoe ze ooit zonder ze hebben gekund. Of ze gaan aan de slag in een hoge functie bij een van de mooiste en beste hotels ter wereld, dat gebeurt ook vaak.

Verslaafd als ik ben aan glossies en het tv-programma Hoe heurt het eigenlijk? van Jort Kelder, was ik uiteraard al een jaartje of wat op de hoogte van dit bijzondere opleidingsinstituut. Je snapt daarom vast dat ik een klein vreugdesprongetje maakte toen ik de uitnodiging las.
Vaak is het niet zo verstandig om ergens met hooggespannen verwachtingen heen te gaan, want meestal valt het dan tegen. Niet bij de TIBA. Al mijn verwachtingen kwamen uit. Van de ontvangst op de parkeerplaats, tot en met de wijn en de inrichting van het huis. Mensen, dat interieur!
Begrijp me niet verkeerd, ik heb het heel goed en ben elke dag blij met mijn walk-incloset, maar daar hebben ze óók nog een accessoires-walk-in closet, én een aparte champagnekamer!

Het is maar goed dat ik geen last heb van jaloezie, anders was ik acuut groen uitgeslagen. Had ik al verteld dat er op diverse plekken heel mooie hoeden liggen, met bijbehorende mooie hoedendozen?De enige reden waarom ik wist dat ik gewoon in 2017 was, waren de pc’s die ik her en der in een kantoor zag staan. Verder was ik echt terug in de tijd, en tegen de tijd dat we in de gang kwamen met de zogenaamde servants bells, was ik compleet verliefd op deze wereldberoemde butlerschool.

Zelf vond ik het dus best een leuk en slim idee om deze opleiding te gaan doen. Helemaal toen over een van de geslaagden werd verteld dat ze aan het begin van de studie nog wel eens sprak alvorens na te denken. Dat maakt het per definitie een goeie opleiding voor mij. Heel raar dat, toen ik dit zachtjes in Liefs oor fluisterde, hij er zowat in bleef van het lachen. Tussen twee lachsalvo’s door vertelde hij mij dat hij me maximaal één week gaf. Die opmerking riep vragende blikken op bij mijn lieve zus K., waarop Lief haar vertelde wat ik had gezegd. Haar reactie? “Eén week? Niet eens misschien. Twee dagen. Max.” Kijk, met dat soort mensen leef ik dus. Het is dat ik ze lief vind…
Gelukkig werden we daarna afgeleid, en wel door Guido en Wendy Dieteren, die de meest mooie musicalsongs zongen, inclusief mijn all time favourite: 'Think of me' uit The Phantom. Zat ik daar in een mooie kapel met tranen in mijn ogen en kippenvel op mijn armen. Echt, luister maar eens, dan snap je wat ik bedoel.

Maar, om even bij de etiquette te blijven, vandaag is december begonnen. De maand die bij veel mensen bommetjevol zit met diners, netwerkborrels en andere sociale aangelegenheden. Avonden vol met handen schudden, het glas heffen, eten en praten met mensen van wie je de een beter kent dan de ander. Hoe gedraag jij je eigenlijk op die momenten? Weet jij hoe het heurt?

Je kunt dat heel makkelijk uitvinden door deze quiz te doen. Binnen tien minuten weet je of er nog werk aan de etiquette-winkel is. Of stuur ‘m door aan iemand van wie je denkt dat er nog wel wat ruimte voor verbetering is... ;-)

 

 

 

More content below the advertising

Reacties (0)

Het is vandaag Black Friday. De dag direct ná Thanksgiving luidt het begin van het feestseizoen in, en ik kan er hélemaal niks mee. En al mijn vrienden, en zelfs kennissen, weten dat dit niks te maken heeft met een hekel hebben aan shoppen en geld uitgeven, want echt, je mag van me aannemen dat ik én heel goed kan shoppen, én heel goed ben in geld uitgeven. Bovendien ben ik ook nog eens gek op leuke tradities en speciale dagen. Ik ben niet voor niks fervent aanhanger van het motto ‘maak van elke dag een feestje en hang zelf de slingers op’.
Valentijnsdag, onze trouwdag, de verjaardag van onze poezenbeesten, we vieren het allemaal. Mijn Lief heeft werkelijk geen schijn van kans. Al zóu hij een beroerd geheugen hebben, hij kan niks vergeten, want hij wordt er tot in den treuren door mij aan herinnerd. In onze agenda staat nu al tien jaar onze eigen nationale feestdag. En nee, dat is dus niet onze trouwdag, daar staat gewoon trouwdag. Onze eigen nationale feestdag is de dag van onze eerste ‘In Real Live’ ontmoeting, en ja, die vieren we nog steeds.
Het is immers weer een mooie reden om iets leuks voor elkaar te doen. Een cadeautje te geven. Dus je zou denken dat een type als ik elk jaar helemaal hyper-de-piep word van Black Friday. Maar het enige wat ik ervan krijg, is jeuk. Komt misschien ook wel omdat ik me er lichtelijk dom door voel omdat ik het na al die tijd nog steeds niet begrijp. Elk jaar opnieuw zie ik beelden van mensen die als holbewoners over elkaar heen buitelen om een bepaalde doos mee te kunnen grissen. Mensen die letterlijk aan het touwtrekken zijn, maar dan met een jas als buit. Het lijkt wel alsof er alleen nog maar reptielenbreinen regeren: puur primaire reacties. En niet alleen door mensen bij wie je aan het uiterlijk iets zou kunnen afleiden, zoals pubers en jonge volwassenen die vechten om een bepaalde sneaker. Nee hoor, ook ‘keurige dames met permanentjes’, alleen vechten die dan om een servies met bloemetjes. Hoe groot mijn leedvermaak is wanneer zo’n doos met servies vervolgens in duizend stukken op de grond valt? Heel groot…
Mensen hebben echt complete strategieën en bereiden zich beter voor op Black Friday dan de gemiddelde hardloper zich op de New York marathon voorbereidt. Sportkleding die makkelijk zit, gymschoenen, en, het meest afgrijselijke: zo’n eng heuptasje met daarin geld, sleutels en portemonnee, want ja, je moet wel je handen vrij hebben en wilt ook niet het risico lopen dat je tas van je schouders glijdt tijdens het serviesworstelen. Voor je het weet, let je even niet op en gaat je concurrente ermee vandoor.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mooie spullen. Zo zijn een lieve vriendin van mij en ik allebei gek op mooie tassen van bepaalde merken, zonnebrillen én schoenen. Zij sneakers, ik hakken. Ons motto: je moet de economie wel een beetje uit het slop helpen. Dus, zoals ik al zei: het ligt niet aan mijn ‘spending’.
Nee, het zijn de akelige karaktertrekken die ik vandaag zie. Complete massa-hysterie, hebberigheid, en een onvriendelijkheid waarvan ik alleen maar kan denken: wat is er met jóu aan de hand? En wat ik er ook niet aan begrijp, is dat mensen echt op zoek gaan naar iets om te kopen. Ze hebben niks nodig, ze hebben niet eens een speciale wens, of een diepgeworteld verlangen naar een speciaal iets waar ze al maandenlang ‘s nachts wakker van liggen. Welnee, ze willen alleen maar goedkoop scoren. Kopen met zoveel mogelijk korting, terwijl veel aanbiedingen lang niet zo mooi zijn als de retail je graag wil doen geloven. Lees DIT maar eens als je mij niet gelooft. Ze zijn vaak dus ook nog ‘een beetje dom’.
Want, en dat is een oproep aan de retail: áls je dan meedoet aan deze nieuwe hype, doe dan helemaal mee en wees zo flink om serieuze BlackFridayKortingen te geven. Dus niet de eeuwige ‘21% BTW korting!’. Die krijgen we het hele jaar namelijk al. Zijn we niet meer van onder de indruk. Nee, dan 75% échte korting. Dus ook niet eerst de adviesverkoopprijs verdubbelen om vervolgens nep-korting te geven.

Zelf maak ik me nooit schuldig aan dat soort dingen. Ik kom gewoon op een normale doordeweekse dag heel trots thuis met mooie kandelaars, geurkaarsen en borden van Rivièra Maison onder de noemer ‘Schat, dit kost normaal 300 euro en ik heb het voor 150 euro, dus ik heb én leuke spulletjes, én ik heb 150 euro bespaard!’. Waarop Lief me meewarig aankijkt en droogjes vraagt ‘Je bedoelt dat je 150 euro hebt uitgegeven aan iets waarvan je al een hele kast vol hebt en waar nergens in huis meer plek voor is?’ Je begrijpt vast wel dat ik hem dan een ‘zwartkijkert’ vind. Bovendien zou hij zoiets nu nooit zeggen als het om zwarte laarzen gaat, want dan vindt ‘ie alles mooi wat ik koop. Die meet dus ook met twee maten.
Aan mij heeft de retail vandaag niks verdiend. Uit principe. Dat maak ik in het weekend dan wel weer goed ;-)

 

 

 

Reacties (0)

Het is één van de vele dingen waar ik niet zo veel, of eigenlijk gewoon helemaal niks, van begrijp: koppels die wat langer samen zijn en dan, heel geleidelijk, beetje bij beetje, alle decorum laten varen... En dan ineens kijk je naar iemand en denkt: wie ís die ‘laat-maar-waaien-laat-maar-hangen’-persoon?
Het begint met het opruimen van je hakken tot je ze niet meer kunt vinden, en het eindigt met een pittig kort kapsel en poepen met de wc-deur open.

Waaróm? Maar echt... je woont samen met de persoon die je ooit, jaren geleden, de liefste, leukste en lekkerste vond en waar je je best voor deed: lekker koken, lekker luchtje opdoen, lieve berichtjes sturen, en af en toe een cadeautje, gewoon omdat het kan. Je verdiept je in elkaar en wil álles weten wat er in dat leuke hoofd omgaat.
Op een gegeven moment besluit je dat je elkaar zó lief, leuk en lekker vindt, dat je gaat samenwonen, en misschien zelfs wel trouwen. Je zoekt en raapt allebei je spullen bij elkaar, kibbelt wat over foute stoelen en lelijke schilderijen en uiteindelijk heb je een fijn huis samen. Je doet eens samen boodschappen, kookt samen of voor elkaar en praat elkaar nog steeds elke avond de oren van de kop.
Dat dit op een gegeven moment wat minder wordt, soit. Want na een poosje weet je dat blauw zijn lievelingskleur is, dat ie geen meloen lust en gek is op, hou je vast ‘zure haring met slagroom’. Nee, ik kan me er ook niks bij voorstellen, maar hé, iedereen heeft recht op tenminste twee vreemde tics. Dat moet ik wel zeggen want ik heb er zelf ook een paar…

Dat je na tien keer niet altijd meer even oprecht lacht om zijn flauwe grappen, ook oké, maar hé, het draagt gewoon níet bij aan een levendige lekkere relatie als:
*Je zichtbaar in je neus peutert; doe dat maar als je in je eentje in de auto zit.
*Je boert, lang en hard; absoluut lustdodend en dat is wetenschappelijk bewezen. Denk ik, en anders zou dat moeten.
*Je je tafelmanieren vergeet: smakken, mes aflikken, niet even samen de tafel afruimen enz.
*Je andere manieren ook vergeet: de deur openhouden. De voordeur, autodeur, restaurantdeur.
*Je je neushaar niet in bedwang houdt. Zijn tegenwoordig heel prima apparaatjes voor.
*Dat geldt ook voor weelderig tierende wenkbrauwen. Die kun je bijknippen zodat ze weer in je ogen kan kijken.
*Je álles samen doet. Lief en ik, wij doen best heel veel samen vind ik zelf, maar we doen ook veel dingen apart, en dat is goed voor je relatie. Andere mensen zien, andere hobby’s hebben, tijd voor jezelf, al dan niet met vrienden en vriendinnen. Heb je ook weer wat om over te praten.

Maar dames, voor jullie denken dat ik alleen maar op kerels afgeef… helaas, ik zie bij mijn eigen sekse ook wel het één en ander:
*Je bent koud getrouwd, en het lange haar maakt plaats voor een kort kapsel. Waaróm? Is de buit binnen en hoef je nu niet meer je best te doen?
*Je hoge hakken verdwijnen ergens in de kast en maken plaats voor, horror, uggs en crocs. Als je hem zo afstotelijk vindt dat je geen seks meer wilt, oké, dan volg ik je, maar gooi ze anders alsjeblieft gewoon in de kliko. Overigens zou ik dan wel eens serieus gaan nadenken over de geneugten van het vrijgezellenbestaan, maar dat terzijde.
*Je doet alleen nog maar make-up op als jullie een feestje hebben. Hoezo? Vind je jezelf niet de moeite waard om elke dag de leukste versie van jezelf te zijn?
*Jurkjes en mooie jeans maken plaats voor vormloze zakken.

Wat ik ook afgrijselijk vind: koppels die alleen nog maar over praktische dingen praten. Ja, er moet van alles geregeld worden voor de kinderen (misschien eens denken over één sport per kind in plaats van drie, het is maar een suggestie, hoor) en de kliko moet naar buiten (vergeet niet die lelijke schoenen erin te gooien!) en ja, er moeten nu eenmaal ook boodschappen gedaan worden. Maar mensen, écht: er zijn ook andere dingen in het leven! Ga samen op dans- of kookles, praat over ‘gedoe’ op je werk, gedoe met een vriend(-in), of, nog beter: plan een date. Met zijn tweeën welteverstaan. En dan niet naar de bioscoop, want dan praat je nog niet, maar ga ergens lekker eten samen, pols of je nog dezelfde toekomstdromen hebt, praat over ‘later’, plan een vakantie!
En wat je verder ook doet, doe één ding alsjeblieft niet: word géén ANWB-stelletje… dat is de doodsteek voor alles wat ook maar enigszins passie-gerelateerd is.

Hoe ik het doe?
*Nou, ik zég het bijvoorbeeld als hij lekker ruikt. En gelukkig is dat elke dag. Chanel Bleu mensen, héérlijk!
*Ik stuur af en toe gewoon een appje met alleen maar een zoen… en afhankelijk van hoe druk hij is, krijg ik wel of niet een zoen terug ;-)
*Ik vraag élke dag hoe zijn dag was. Soms is het antwoord ‘druk’ of ‘veel gezeik’ en soms komt er een heel verhaal.

Hoe hij het doet?
*Hij maakt elke dag ontbijt voor me. Not kidding.
*In het weekend brengt hij me koffie op bed.
*Hij helpt me met al mijn gekke dingen. Denk: drie liter water drinken per dag, dertig dagen geen alcohol, gezonder eten. Hij vindt alles prima.
*Hij komt ineens thuis met nieuwe sneakers. Voor mij.
*Hij komt ineens thuis met een nieuw overhemd. Voor zichzelf.
*Hij vindt me mooier zoals ik ben dan ik mezelf.

We gaan ook altijd samen naar bed. Heel soms ligt één van ons er een keer een half uur eerder in, maar het gebeurt echt nooit dat één van ons al slaapt.
En ja, we kunnen ook heel goed ruziemaken en denken: seriously, wat kun jij stomme dingen denken en zeggen. Hoort erbij. Wat er níet bij hoort, is daarin blijven hangen. Gelukkig kunnen we ook allebei heel goed sorry zeggen. En sorry, dat is ook een knuffel geven of een wijntje inschenken voor de ander...

Fijn weekend en trek wat moois aan!

 

 

 

 

 

Reacties (0)

Het gebeurt vaker dan me lief is: iemand die heel trots tegen me staat te oreren over een volle tas van de Primark of Action of iets soortgelijks. ‘Kijk nou, een bikini voor maar €4,95! Hoe cool is dat!’ ‘Kandelaars en fotolijstjes voor maar één euro!’ Als ik dan niet reageer, of hoogstens heel lauwtjes, valt er vaak een stilte, en wanneer diegene dan uitgepraat is, stel ik vaak een vraag: ‘Als jij de prijs voor die bikini niet betaalt, wie denk je dan dat ‘m betaalt?’

Want het is een feit dat íemand het moet het betalen. En als wij het niet zijn, is het iemand anders. In de praktijk blijkt dat helaas meestal de fabrieksmedewerker. Man/vrouw, volwassen én kind. Het is namelijk heel eenvoudig, begin eens met 21% btw eraf te halen, dan blijft er nog maar vier euro over. Vervolgens moet iedereen in de ‘supply chain’ nog iets verdienen: de ontwerper van de bikini, de producent van de stoffen, de fabriek die de bikini in elkaar zet, het internationale transportbedrijf dat ‘m naar Nederland brengt, de winkel hier, de medewerkers van de winkel, de huur van het pand moet betaald, het is ook best fijn als het licht in de winkel aangaat en dan bestaat er ook nog zoiets als marketing, winst en aandeelhouders. Moet jij mij eens uitleggen hoe je dat van €4,95 wilt doen. Inderdaad, dat gaat dus niet.

Vervolgens krijg ik dan vaak de opmerking: ‘Jij hebt makkelijk praten, jij hoeft niet rond te komen van een uitkering of van het minimumloon.’ Dat is inderdaad waar, en dat realiseer ik me terdege. Maar dat neemt nog steeds niet weg dat zo veel mensen er bijna dagelijks voor lijken te kiezen om hun kop in het zand te steken voor de belabberde omstandigheden van een ander. Want zelfs met een Nederlandse uitkering behoor je nog steeds tot de rijkste tien procent van de bevolking ter wéreld. Ja, dat lees je goed.

Wat is het toch dat we met elkaar de mond vol hebben van een sociale maatschappij, over normen en waarden, over ‘samen’, en consuminderen in plaats van consumeren, maar dat zoveel mensen aan acute amnesie lijken te lijden zodra ze in een winkelcentrum/supermarkt zijn?

Ja, dierenwelzijn is super belangrijk, die beestjes moeten een goed leven hebben. En ja, natúúrlijk moet iedereen een normaal salaris krijgen en verzekerd zijn en lunchpauze hebben op zijn werk. Om vervolgens plofkip en plofkoe te kopen en daarna vijf T-shirts en drie rokken te kopen voor dertig euro en daar dan heel blij mee te zijn. En dat geldt voor mensen in alle lagen van onze bevolking.

Doe ik het dan allemaal zo goed? Welnee, was het maar zo’n feest. Wat ik wel doe, is principieel geen bont dragen en veel googlen op hoe merken omgaan met mens en dier. Wetende dat het best mogelijk is dat de informatie die ik vind slechts ten dele, of gewoon helemaal niet, klopt. Maar ik ben er dus wel bewust mee bezig en, het belangrijkste: ik doe mijn best.

Verder ben ik zelf ook geen diehard vegetariër, laat staan veganist. Ik ben, zoals we dat de laatste paar jaar zo hip noemen ‘flexitariër’. Een paar dagen per week eten we biologische kipfilet of rundergehakt, soms wat wild gevangen zalm van de visboer. En ja, daarbij kan ik alleen maar afgaan op de drie sterren op het eierdoosje en wat de visboer mij vertelt. Gelukkig heb ik nog niet alle geloof in de mensheid verloren en doe ik dat dus.

En tegenwoordig weet ook iedereen wat vegetariër en flexitariër inhoudt, dus dat is ook fijn. Alhoewel, ik heb meer dan eens meegemaakt dat ik bij een restaurantreservering van tevoren door had gegeven een vegetarisch menu te willen om vervolgens een stuk vis op mijn bord te krijgen. Op mijn verbaasde blik kreeg ik een oprecht verbouwereerd ‘Maar u wílde toch vegetarisch?’ ‘Eh ja, dus geen vlees én geen vis. Het woord pescotariër heb ik niet in de mond genomen…’ Dat laatste had ik beter niet kunnen zeggen, want toen werd zijn blik dus echt zo glazig als die van een dooie vis.

Daardoor hoor ik mezelf steeds vaker zeggen ‘Beter inconsequent goed dan consequent fout’. Waarmee ik ook precies dat bedoel. Noem me naïef, maar ik ben ervan overtuigd dat als we allemaal een beetje ons best doen, deze grote planeet écht een beetje mooier wordt. Dat komt ook door vroeger. Ik bracht altijd alle zielige beestjes mee naar huis. Zieke egeltjes en zwerfkatten enzo. Zonder Lief was ik waarschijnlijk allang het ‘gekke kattenvrouwtje’ van ons dorp. Maar echt, hoe vaak ik vroeger niet te horen heb gekregen: ‘Syl, je kunt niet alle dieren van de hele wereld redden’. Nee, dat klopt, maar als we allemaal één dier redden, is het probleem wel opgelost. Datzelfde geldt voor het kopen van kleding en jawel, vlees, vis, kaas en eieren.

En dan hebben we natuurlijk nog zaken als zonnepanelen, LED-verlichting, hybride auto’s en meer van dat soort zaken. Alles bij elkaar is dat inderdaad best veel. En dáár komt dus dat ‘beter inconsequent goed dan consequent fout’ vandaan: doe je best, wees je bewust van wat je koopt en waar, dan dragen we allemaal ons steentje bij. En veel kleine steentjes maken écht verschil.

 

Fijn weekend en wees lief voor elkaar ;)

 

 

Reacties (4)

Randy
1/4 | 

Ik kan je pleidooi helemaal volgen. Vergeet niet dat werknemers van Primark ook goedkope loonslaven zijn die bedreigd worden met ontslag als ze zich ziek melden. Google even en je vindt hierover genoeg artikelen van een klein jaar geleden. De druk is immens, zelfs dus voor de mensen aan het einde van die smerige keten. Tja...

Sylvia Schaffrath

Ja, zelfs aan deze kant van de keten hoor je enge dingen over bepaalde merken en ketens :/    Maar, zoals ik al schreef: het gaat niet alléén over kleding. Het gaat ook over voedsel, energie en transport etc.  ...  Mooie blog en lifestyle hebben jullie samen :) 

Vierailija
2/4 | 

Ik heb dit hele jaar geen kleding gekocht en nu het bijna weer 'mag' heb ik geen flauw idee hoe, wat en waar. Ik denk dat ik het met marktplaats zal moeten doen.

Sylvia Schaffrath

Hai,  tegenwoordig heb je ook best veel fijne en mooie tweedehands kledingwinkels... weet niet waar je woont natuurlijk maar even googelen levert vaak al info op. Of even rondvragen op Facebook? Veel plezier en succes met shoppen ;) 

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017