Over het leed dat leven heet…

De wekker gaat. Ik ben vannacht al zes keer wakker geweest, heb dus géén zin om op te staan. Maar ik doe het wel. Om vervolgens als eerste actie van de dag akelig onzacht met mijn scheenbeen tegen de hoek van het bed te stoten. Alsof dat bed daar niet al sinds jaar en dag staat.

Eenmaal in de keuken loop ik op gevoel en mijn ogen nog half dicht naar de koffiemachine. Niet heel slim, want daardoor struikel ik over een klein oud dametje op vier pootjes, schiet zij luid miauwend weg en lig ik bijna op mijn giechel.

En vanaf daar gaat het allemaal bergafwaarts. Vind ik alles en iedereen stom, of nog stommer dan anders, dat kan ook nog:

Dat het winkelkarretje niet loskomt uit de rij met winkelkarretjes.

Dat er kinderen over de grond rollen in de supermarkt. Serieus, heb je ergens een bordje zien hangen met ‘kinderspeelplaats’? Nee, dacht ik al.

Dat Trump nog stééds president van de VS is.

Dat ik niet ongestraft de hele dag Tony Chocolonely kan eten. Want dan word ik dik.

En niet gewoon de hele dag wijn kan drinken. Want dan word ik dronken. Én dik.

Dat het hier niet net zulk mooi weer is als in Dubai, lees: zo’n 29 graden Celsius, met een briesje.

Dat er nog steeds zo veel mensen zijn die serieus denken dat je bont op je kleding moet hebben. Want dat dat mooi maakt. Newsflash: Het maakt je lelijk, vanbinnen. En dat is erger dan van buiten. En wil je echt dat iedereen ziet wat voor leeghoofd je bent?

Dat er iemand naast me kwam staan in de draaideur van de Bijenkorf. Je komt in mijn ‘personal space! Ga weg!’

Dat er 321 vrije plekken zijn op een groot parkeerdek, en dat iemand dan z’n oude koekblik strák naast mijn spiksplinternieuwe auto zet…Waaróm?!

Mensen die met hun mobieltje opnames maken tijdens musicals/ concerten. Één: Het mág niet. Twee: Je blokkeert mijn zicht met je lelijke blauwe licht. En drie: De kwaliteit is toch ruk.

Mijn vingers openhalen aan papier, en ja, ik heb daar een talent voor. Vraag maar aan mijn Lief. Die dunne plastic dingen om dozen fungeren trouwens ook heel goed als ‘finger cutter’.

Dat ik pas aan het eind van het diner, want even naar de w.c., in de spiegel zie dat er spinazie tussen mijn tanden zit en dat mijn Lief dat dan niet even gezegd heeft. En als je hem er dan op aanspreekt, dat ‘ie dan doodleuk zegt ‘Had het niet gezien’… ‘Túúrlijk schatje.

Dat alle banen die ik leuk vind, zich in Amsterdam e.o. bevinden. Ja, ik weet dat ik zelf voor de liefde ben verhuisd, maar jeemig mensen, Maastricht is óók geweldig. De wereld houdt niet op bij de grenzen van 020!

Dat weeronline belooft dat het droog blijft, ik dús zonder paraplu naar buiten ga en drie minuten later in een plensbui loop en vervolgens opgezadeld zit met een ‘coupe ravage’. Waarom mogen weermensen het zo vaak mis hebben? Ik zou allang en breed ontslagen zijn als ik elke keer met verkeerde adviezen kwam.

Dat ik mooie nieuwe glazen/ boeken/ waxinelichthouders heb gekocht en dat die vermaledijde stickers dan niet goed loslaten.

Of een nieuwe schaar die in zo’n harde plastic hoes zit waarvoor je dus, juist, een goeie schaar nodig hebt om ‘m überhaupt open te krijgen. Wie bedénkt dat?

Dat ik en mijn nieuwe wollen trui lekker op de bank gaan zitten en dat een zeker poezebeest, dat kleine oude dametje van eerder, erin blijft hangen en zo in één keer een prachtig gat maakt. En dat ik dan niet boos mag worden. Want dat is zielig.

En ja, uiteraard met stip op één: Dat ik zo loop te zaniken. Mijn Lief noemt het ‘KOHN’: Klagen Op Hoog Niveau. En dat is natuurlijk ook zo. Maar mán, wat lucht het soms op, even zo van je af sjaggerijnen…

Had ik al gezegd dat het kakweer is? Tijd voor comfortfood. Ik ga zo een grote pan chili maken, een beproefd succesrecept. Als je het recept wilt hebben, geef maar een gil ;)

 

Reacties (0)

More content below the advertising

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017
More content below the advertising