Mocht je, net als ik, denken dat ‘Movember’ (‘MoustacheNovember’) erg was, think again. We hebben nu ‘Hairy February’ en dat wint het met twee vingers in haar neus van Movember.

Het idee is overgewaaid uit Australië en heus heel leuk, goed zelfs, want: Waarom zou je je als vrouw in een bepaald keurslijf laten dwingen waar je niet blij van wordt? Waarom je conformeren aan wat ‘men’ vindt dat mooi is? We hebben niet voor niks zelfbeschikkingsrecht. We mogen stemmen, maar niet zelf bepalen of we ons oksel- en schaamhaar laten staan? Al dat soort vragen.

Een beetje feminist komt er voor van de bank, en gaat ervoor de straat op. Bovendien hebben ze er in Australië ook nog een goed doel aan verbonden: dit jaar is dat geld inzamelen voor misbruik bij minderjarige meisjes. Alleen, soms kom je niet tot halverwege je doel, en soms schiet je er mijlenver voorbij. Zoals nu. In ieder geval is het mij voorbij geschoten. Ik snap er namelijk niets van.

Prima zonder

‘Hou van je lijf in haar natuurlijke schoonheid’ en ‘Dat haar zit er niet voor niks’. Ja, dat was in het stenen tijdperk ongetwijfeld waar, maar tegenwoordig kunnen we prima zonder.

Wat je ‘down under’ doet, moet je vooral lekker zelf weten; een compleet bos, of kaal, of met haar-in-vlechtjes-in-een-hartjes-vorm-met-swarovski-kristallen. Maar heus, soms is het niet erg om ‘mee te gaan met de stroom’. En haarvrije oksels en benen horen daarbij. Dat is gewoon een beetje rekening houden met je medemens.

Want wát draagt het welig laten tieren van lichaamshaar nou daadwerkelijk bij aan feminisme, aan zelfvertrouwen en zelfbewustzijn? Notabene in februari wanneer we met z’n allen nog met col- en kabeltruien lopen, muts op en handschoenen aan. Geen hond die ziet hoe fabelachtig feministisch je loopt te zijn hoor… De enige die het meekrijgt, ben jij en eventueel degene die er elke dag naast wakker wordt. Tenzij je beroepsmatig elke dag in je nakie loopt natuurlijk.

Vooruitgang

Vroeger was er vast van alles beter. En ook heel veel niet. Persoonlijk ben ik erg blij met een aantal aspecten van ‘vooruitgang’ zoals scheermesjes, epilady’s en wax.

Ik ben namelijk één van die mensen die nogal visueel is ingesteld. Meestal is dat prima. Maar zodra de temperatuur zodanig wordt dat mensen in het openbaar hun oksels gaan laten zien, vind ik het al snel een gruwel. Want wat zie ik dan: Oksels, blekig wit, met van die vieze lange donkere haren, en dan die zweetdruppels erin hangend. En eentje die er zo langzaam uitvalt.

Begrijp me niet verkeerd: ik heb niks tegen zweet. Ik sport, en zweet komt daar vanzelf bij. Helemaal als het warm is, en ik zie zweet op armen en voorhoofden staan, niks mis mee. Maar dat is dus een íets andere context en heeft helemaal níks te maken met vieze harige zweet-oksels. Daar is niks sexies aan. Echt niet.

En dat geldt ook voor benen. Gladde benen met zweet, of je nu de mazzel hebt dat die een kleurtje hebben, of zoals ik, lelijke melkflessen, zien er nog altijd prima uit, maar benen met een vachtje? Waaróm?

Ik vind daar iets van

Dat jij het niet erg vindt om erbij te lopen als een onverzorgde egel, soit, maar waarom moeten andere mensen daar tegenaan kijken? O nee, wacht, ik kan natuurlijk de andere kant opkijken. Maar dat is het ‘m nu net: dat wíl je helemaal niet, want je doet dit om mijn aandacht te trekken. Nou, dat is je gelukt. Ik kijk. En ik vind er iets van.

Namelijk dat je een scheermesje moet kopen. En dat goede doel? Daar kun je me prima op allerlei andere manieren op attenderen zónder dat je me afleidt met enge oksels. Beloof ik dat ik een donatie doe.

Had ik trouwens al gezegd dat dat dit alles net zo goed voor mannen geldt? Bij deze. En borsthaar vind ik ook ernstig a-sexy, helemaal als je zo’n oerwoud uit een overhemd / shirt ziet komen. Sorry Beau van Ervan Dorens en Ruben Nicolaï.

Nu kan het natuurlijk zomaar zijn dat je én single én anti-romantiek bent. Als dat niet het geval is en mocht je (stiekem) verlangen naar romantiek, een hot date en nog hetere seks, weet dan dat je met je hele #HairyFebruary niet alleen één glas ingooit, maar gewoon je complete servies. Just sayin’.

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website www.sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017