Wanneer ik op straat loop, zie ik elke hond en kat. Stuk voor stuk vind ik ze leuk en lief. Dat is niks nieuws. Volgens de overlevering loop ik mijn hele leven al op elk dier af, of het nu een schattige Labradoodle pup is of een stoere Rottweiler. Vroeger wilde ik dierenarts worden. Helaas kwam daar wiskunde bij kijken. Achteraf heeft het misschien zo moeten zijn. Alle verdriet die die er onvermijdelijk bij hoort, ik kan er niet mee omgaan.

Elke dag in tranen

Dat bleek opnieuw toen ik als social media consultant voor Dierenbescherming Limburg werkte. Wekelijks was ik op (regionale) televisie met een ‘in het zonnetje’ hond: honden die al lang in het asiel zaten en zo graag hun eigen thuis wilden. Maar ook kittens die gedumpt waren. De asielen zaten en zitten overvol en ik wilde ze allemaal wel meenemen. Oud, ziek, aangereden en mishandeld, alle dieren hebben een verhaal. Ik was elke dag in tranen, stond ermee op en ging ermee naar bed. Na een half jaar ben ik gestopt.

‘Loslaten’, hoe dan?

En ja, natuurlijk moet je kijken naar de goede dingen: de dieren die je redt, die je helpt, je doet per slot van rekening iets goeds wat broodnodig is. Maar dat ‘loslaten’ waar iedereen het over heeft? Ik weet écht niét waar die knop zit. Het is één van de redenen dat ik zoveel waardering heb voor de mensen die dat soort werk doen. 

Rossana Kluivert

Met bewondering volg ik mensen als Rossana Kluivert. Zij heeft op Curaçao het ‘Dog Rescue Center’. De ellende waar zij mee geconfronteerd wordt... Ik huil al bij het zien van de foto’s. Rossana huilt ook weleens, maar het weerhoudt haar er niet van om elke dag door te gaan. Zij kijkt naar alles wat ze wél bereikt: elke dag een stapje. 

Geen gastgezin

Toen ik besloot een nieuw thuis te zoeken voor Odie werd één ding heel snel duidelijk: ik hoef mezelf niet op te geven als ‘gastgezin’. Ik vind bijna niemand goed genoeg, én ik zou ze domweg niet kunnen laten gaan. Elke keer tranen in plaats van blijdschap. 

Als iedereen nu eens een beetje doet

Gelukkig kan ik tóch mijn steentje bijdragen, als donateur én door de dieren die bij mij zijn alle liefde en zorg te geven. Niemand kan alle dieren redden, maar als iedereen één dier zou redden? Wow, wat zou de wereld er dan mooi uitzien...

P.S. Met Odie gaat het, net als met Mr. Garfield, uitstekend! 

Reacties (0)

More content below the advertising

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017
More content below the advertising