Het is betekenisloos geworden, inhoudsloos. Soms ook awkward. En onhandig, dat ook. Ik heb het over ‘zoenen’ mensen. Meer specifiek over ’sociaal zoenen’.

Je kent ze wel: de ‘hallo-hoe-gaat-het-met-je-zoenen’ op de sportclub. De familieleden die je nooit ziet en op een verjaardagsfeest ineens allemaal moet zoenen. De zoenen met vage bekenden en concullega’s op netwerkbijeenkomsten en, de meest ongemakkelijke van allemaal (want ‘veel’): de Nieuwjaars-, verjaardags- en andere-werkgerelateerde-bijeenkomsten-zoenen. Met collega’s, semi-zakelijke zoenen dus.

Lief kijkt me altijd ietwat verbaasd aan als ik er me er weer eens over beklaag. Zó erg is dat toch niet? Nou en of het wel zo erg is. Neem ons eigen bedrijf, waarvan hij overigens onbetwist de enige eigenaar is hoor, maar goed, daar zijn we met een kleine zestig mensen, en hij hoeft alleen de dames te zoenen. Maar meer dan de helft is van het mannelijk geslacht. Voor mij daarentegen betekent het dat ik ongeveer drie keer zoveel mensen moet zoenen. Maal drie. Maal twee keer, want: bij aankomst én bij vertrek. You do the math.

Wat het nog een graadje erger maakt, is dat ik vaak niet weet of het links-rechts-links of juist rechts-links-rechts wordt. Met als gevolg dat sommige van die lippen rakelings langs mijn eigen lippen gaan. Voor mij een absolute ‘no-go’.

Echt, degene die de drie-zoenen-traditie bedacht heeft, mogen ze van mij met terugwerkende kracht een uur lang onder een heel koude douche zetten. De verhalen over de historie ervan lopen nogal uiteen trouwens. Een aantal zegt dat het een Rooms Katholiek gebruik is, maar dat geloof ik niet zo want in Spanje en Italië doen ze het ook met ‘slechts’ twee zoenen. Andereen claimen dat het van het spreekwoord ‘Al het goede komt in drieën’ komt. Ik hoop van harte van dat dit niet klopt want dat zou dan (dus?) ook voor huwelijken / relaties gelden. Lekker vooruitzicht…

Ik gebruik het woord ‘betekenisloos’ omdat je ergens los in de lucht zoent, constant in de vurige hoop geen ongemakkelijk fysiek contact te krijgen. En als iets betekenisloos is, waarom zou je het dan doen? Mijn lieve Belgische collega’s geven trouwens twee zoenen, dat is al tien keer beter. Alleen zit ik soms al zo in dat ritme van drie dat ik ook hén drie zoenen geef. En dan krijg je dus van die awkward momenten. Hoofden die stoten. Of een hoofd dat alweer een terugtrekkende beweging maakt terwijl ik nog naar rechts, of links, beweeg voor die derde zoen en dus in de lucht sta te zoenen.

En wat te denken van mensen die allebei een bril dragen, mannen met baarden, mensen die roken (net voor ze binnenkomen doen ze de sigaret uit en ik mag een rookwalm zoenen, en bedankt) en mensen die meer zweten dan me lief is? Serieus, ik kan zó veel redenen bedenken waarom we hier gewoon collectief mee moeten stoppen...

Op de golfbaan laatst ook. Uiteraard is het een goed gebruik om elkaar na afloop van een golfrondje te bedanken voor het spelen. Maar als dat mensen zijn die ik niet, of niet goed, ken, heb ik geen énkele behoefte om ze te zoenen. Dus ik sta daar met een óverstrekte arm, schouders naar achteren en met rechte rug, om maar te laten zien dat ik gewoon een hand wil geven. Vind ik persoonlijk best duidelijk. Helaas gold dat niet voor de meneer in kwestie. Nee hoor, die trok me gewoon ‘hóppa’ naar zich toe en voor ik het wist, had ik drie zweterige (want zomerse temperaturen) op mijn gezicht. Stond ik me daar dus af te vragen of het heel ontactvol zou zijn om mijn handdoekje te pakken en mijn gezicht af te vegen of dat ik het vol zo houden van mijn gezicht af te blijven tot ik in de w.c. was. Lieve mensen, ik vind het gewoon viés! Bovendien bepaal ik graag zelf wie ik wel zoen en wie niet.

Maar, het kan nóg erger: in Yemen geven de mensen elkaar vier, jawel, VIER, zoenen. En dan niet om-en-om-en-om, maar één keer links en drie keer rechts.

Eigenlijk heb ik gewoon een hekel aan ‘sociaal wenselijk gedrag’ alleen omdat dat nu eenmaal de norm is. Zeker in dit geval.

Ik ben ook erg van het idee dat het iets zegt over intimiteit: hoe minder kussen, hoe beter je iemand kent. Ik bedoel: geef jij je partner voor het slapen gaan drie zoenen, of één? Ik bedoel maar… O, en als je helemaal niet zoent: dóe daar wat aan. Echt, geef elkaar een goeie zoen voor je gaat slapen. Het maakt zóveel uit.

Want begrijp me niet verkeerd: ik vind zoenen heerlijk. Alleen wel met mijn eigen vent. Daar zit gevoel achter. En als ik mensen die ik graag zie een zoen geef, zit daar ook gevoel achter. Een ánder gevoel natuurlijk, maar wel een goed gevoel.

'zoenen met mijn Lief is heerlijk ;) '

Dus ik zou zwaar ongelukkig worden als ik in Dubai zou wonen want ook al ben je getrouwd, in het openbaar wordt daar niet gezoend. Er staan serieus boetes op, en anders mag je een paar weken brommen in de bajes. Misschien is dat iets om hier ook in te voeren bij het ongewenst drie keer zoenen. Een boete voor elke keer dat iemand me nu nog drie zoenen wil geven. Maar omdat ik de lulligste niet ben, is een glas wijn of een reep Tony Chocolonely Karamel Zeezout ook goed ;)

Bij mij is het vanaf vandaag dus één zoen. Op de wang. En als ik je lief vind, of gewoon graag mag, krijg je er een knuffel bij. Maar geen twee zoenen, en al helemáál geen drie. Ik ben er klaar mee. Ik ben geen kwispelende Golden Retriever die zonder aanziens des persoons iedereen maar aflebbert. Ik heb niet voor niks poezebeesten; kieskeurigheid is heus een deugd.

Aan al mijn collega’s en zakelijke kennissen etc.: tegen de tijd dat de feestdagen komen, en mijn verjaardag in aantocht is, ‘repost’ ik deze blog nog wel een keer. Gewoon als ‘friendly reminder’ ;)

ps: mocht je nu niet assertief genoeg zijn om dit aan te geven, er schijnen buttons in omloop te zijn met de tekst “1x is genoeg, 2x mag”. 

 

Reacties (2)

Vierailija

Oh, helemaal mee eens Sylvia. Als gestrekte armen niet meer helpen. Twee handen vastpakken misschien? Kun je je afduwen.

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website www.sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017