Blog posts met tag Vincent van Gogh

‘Vincent van Gogh was gelukkig!’

David Hockney, de man van 90 miljoen, de man van seksparty’s, drugs ‘geen rock ’n’ roll’, wordt nederig bij Vincent en verliest zich in de natuur.

We kenden David Hockney allemaal van het Californische zonlicht, van de decadente huizen, de blauwe zwembaden, de behaarde mannen.

Als een voyeur ving hij zestig jaar lang de spanning tussen wat privé en wat publiek was. Hij ging graag over die grenzen heen… Met kleur doet hij dat in de natuur…

In het Amsterdamse Van Gogh Museum spat zijn liefde voor de natuur van de muren af. Die zijn speciaal voor de tentoonstelling Hockney – The Joy of Nature groen, geel en blauw gemaakt.

Vast in de lift

Met de verkoop van zijn Zwembad met twee figuren voor 90,3 miljoen dollar is hij de duurste nog levende kunstenaar van dit moment.

Maar hij is vooral de gelukkigste. Zelfs nadat de 81-jarige deze week een halfuur had vastgezeten in de lift van het Amsterdamse Conservatorium Hotel.

Het ergste vond hij nog dat hij al die tijd niet had kunnen roken, want dat doet hij gewoonlijk zonder pauze.

Seks & drugs

Hockney is geen gekwelde ziel. Hij heeft altijd intens van het leven genoten, zijn party’s zijn befaamd. De term seks, drugs & rock ‘ ’n’ roll moet voor hem bedacht zijn. Al laat hij er geen misverstand over bestaan dat hij met die muziekstijl in het rijtje niet veel op heeft.

Hockney is een man die kijkt en ziet, en hij ziet alles een beetje anders. Net als Vincent van Gogh. Maar wat hij ziet moet prachtig zijn, getuige zijn weergave ervan. Daar had ik nooit zo bij stil gestaan, maar Van Gogh verzon die kleuren niet, hij zág ze, net als Hockney vele jaren later.

Rijpe Edammer

Zijn blauwe ogen schitteren als hij praat over de natuur. Zijn rode overhemd laat hem stralen... Kleur is voor de levende popart legende metafoor voor geluk, energie, levenslust en wat heeft er meer kleur dan de natuur?

De tentoonstelling Hockney The Joy of Nature in het Van Gogh Museum is dan ook een explosie van kleur. Fris lentegroen, luchten in onvoorstelbaar blauw, koren zo geel als rijpe Edammer...

De Vier Jaargetijden maar dan op paneel en doek in ontembare tinten die ook Vincent van Gogh ze - zijn tijd ver vooruit - grif gebruikte.

Vincent was gelukkig

Dat moet zelfs de getormenteerde Vincent blij hebben gestemd.

Hockney is er heilig van overtuigd dat de miskende, depressieve Vincent die hij zo bewondert, moet hebben genoten van de natuur. Van alles wat hij daarin zag. ‘Als hij schilderde, was hij gelukkig.’

Prachtig heeft het Van Gogh museum de tentoonstelling met de felgekleurde landschappen van Hockney’s geboortestreek Yorkshire ingericht. Op perfect gekleurde muren verspreid over twee etages kun je je volgieten met zonovergoten groen, het stuivend paars van ‘levende’ boomstammen en het bloedrood van wilde bloemen Of de witte ‘als met champagne overgoten’ bloesem.

Vergeleken met het werk van zijn grote voorbeeld, dat op zuilen in de expositieruimte hangt, voelt Hockney zich als kunstenaar klein. En dat voor een man van 90 miljoen die in 1962 een briefje op de kast aan het voeteneinde van zijn bed plakte nadat hij erop had geschreven: 'Sta op en ga aan het werk!’

Hockney: ‘En dat doe ik na al die jaren nog steeds, elke dag.’

David Hockney – The Joy of Nature is t/m 26 mei te zien in Van Gogh Museum Amsterdam. www.vangoghmuseum.nl

Overweldigend mooi die paneelwerken van Hockney.

David Hockney middenin zijn kleurrijke wereld.

Foto Marion: Leonard Ornstein.

More content below the advertising

Reacties (0)

Alsof ik kennis heb gemaakt met de échte Vincent van Gogh. Zo voel ik me na het zien van At Eternity’s Gate waarin Willem Dafoe de tragische schilder speelt.

De gelijkenis – voor zover je kunt afleiden uit de zelfportretten - is treffend.

Understated speelt Dafoe de rol van verguisde kunstenaar, te vroeg geboren, zijn tijd ver vooruit en hopeloos onbegrepen. ‘Ik schilder voor mensen die nog niet geboren zijn,’ filosofeert hij in de film die de laatste tien jaar van Vincent's leven belicht.

Geplaagd door angsten en depressies schildert hij landschappen en portretten in een realiteit waar de wereld om hem heen nog niet aan toe is.

Oog in oog met de eeuwigheid

Ga niet naar deze film als je hoopt op romantiek in Van Gogh-tinten, want je wordt niet vrolijk van Julian Schnabel's rauwe portret van de schilder. Vincent leidt een eenzaam en arm bestaan. Zelfs zijn vooruitstrevende vriend en vakgenoot Gauguin begrijpt zijn kleurgebruik en bijna manische gedrevenheid niet.

Meest ontroerende moment in de film is de scene waarin zijn broer Theo hem opzoekt in het ziekenhuis. De broers liggen samen in bed en Vincent legt als een onschuldig kind zijn hoofd op Theo’s borst, hem smekend of hij niet wat langer kan blijven.

De eenzaamheid schreeuwt oorverdovend uit deze film waarin honger, kou en angst onnadrukkelijk aanwezig zijn. Alleen als hij de zon tegemoet rent, door de bloemrijke velden van Arles, glimlacht Vincent terug naar het leven. Daar waar hij oog in oog staat met de eeuwigheid, Eternity’s Gate – het schilderij dat Vincent twee maanden voor zijn dood schilderde.

Willem Dafoe verdient een vette Oscar voor zijn ingetogen vertolking, voor zijn gave om zich over te geven, zijn kunst van het weglaten, zijn dienstbaarheid aan de rol en zijn totale gebrek aan ijdelheid op het doek.

Wilde seks

Van mij had Willem Dafoe al een Oscar mogen krijgen voor zijn rol in Platoon(1986). Zijn sterfscène, de armen wijd uitgespreid, doorzeefd met kogels. Het Adagio voor Strijkers van Samuel Barber eronder... het staat op mijn netvlies gegrift. 

Ik geef toe dat ik een zwak heb voor Dafoe, die ik twintig jaar geleden mocht interviewen in Amsterdam. Daar werd ik niet teleurgesteld. Want wat een aardige, benaderbare man. Dol op zijn vak en zich bijna niet bewust van zijn aantrekkingskracht die ook op het witte doek altijd sluimerend aanwezig is.

Ik begrijp niet dat de Française bij wie Vincent een kamertje huurt hem niet de kleren van het lijf rukt als hij oppert dat ze misschien bij hem zou kunnen blijven… Maar in plaats van wilde seks te hebben met een van de grootste kunstenaars aller tijden, wijst ze hem op de huurachterstand die hij bij haar heeft. Wie is er dan eigenlijk gek?

Kers op Dafoe's taart

Dafoe, inmiddels 63, heeft meesterlijke griezels gespeeld, soms een held en vaak schijnbaar doodgewone mannen, zoals in The Florida Project. Maar zijn Van Gogh is de voorlopige kers op Willem Dafoe’s taart.

Daar kan geen Bradley Cooper en ook geen Rami Malek tegenop, al zou ik de laatste het beeldje alleen al gunnen om de liefde waarmee hij Freddie Mercury tot leven heeft weten te brengen in Bohemian Rhapsody. Maar het verbleekt bij de van alle glamour ontdane prestatie van Dafoe.

Of de gerechtigheid op 24 februari zal zegevieren of niet, met At Eternity’s Gate is er in feite een nieuwe Van Gogh ontstaan, een grootse ontdekking in filmvorm waardoor je voorgoed anders naar hem en zijn werk gaat kijken.

Vanaf 7 februari in de bioscoop.

BONUSTIP van een heel ander kaliber: Cats

Van 2 t/m 7 april komt de musical Cats terug in Nederland, in het Rotterdamse Luxor Theater. Deze originele West Ende-versie met Britse cast speelde vorig jaar en begin dit jaar voor uitverkochte zalen in Nederland. Nog niet gezien? Ga dan zeker op jacht naar kaarten. Want aan deze voorstelling klopt alles!

Ik heb ademloos gekeken en geluisterd en dat terwijl ik allesbehalve een musical-fanaat ben. Deze productie ademt vanaf het eerste ogenblik magie en dat is wat theater maakt tot wat het hoort te zijn.

Adem voor de geest.

Reacties (0)

Marion Florusse is chef tekst/kunst & cultuur bij Nouveau, ze woont met man en zoon in Amsterdam en is een groot liefhebber van alles wat te maken heeft met theater, muziek, beeldende kunst, film en literatuur. “Wat is er mooier dan goede ervaringen op cultuurgebied delen met anderen? Op deze plek hoop ik dan ook van harte mensen te tippen als het gaat om niet te missen voorstellingen, concerten of tentoonstellingen. Maar soms is het ook gewoon fijn om je eigen gevoel over iets dat je raakt, opwindt of verbaast te toetsen aan anderen. Ik hoor dus graag van je…”

Archief