Blog posts met tag Blog Marion

Gesloten musea, filmhuizen, theaters en concertzalen. Maar muziek is gelukkig overal en kunst en theater ook. De makers komen gewoon naar ons. Er is heel veel moois, als je maar even zoekt. Leven het Lange Afstand Theater en Marion Florusse, Nouveau’s Kunst- en Cultuurexpert, weet álle goede initiatieven.

 

Check de sites van grote theatergezelschappen, theaters, filmhuizen en orkesten. Het DeLaMar Amsterdam wijst de weg naar musicalregistraties, cabaretnummers (Alex Klaassen bijvoorbeeld) en Scapino Ballet Rotterdam streamt elke maandag de prachtigste balletvoorstelling (kijk naar Ting! Dat kan nog tot en met 29 maart). 

Het IDFA zet heel veel documentaires gratis voor je klaar en er is heel veel moois te vinden op Spotify, Netflix (The Restaurant, The Crown) en ga zo maar door.

Zegt het voort als je een mooie voorstelling of iets dergelijks op het spoor bent, laat het je vrienden weten, maar ook die eenzame buren. Spreek een tijdstip af waarop je met een aantal mensen (niet fysiek natuurlijk) naar dezelfde voorstelling gaat kijken en maak recensiegroepjes aan om erover na te praten.

Bel met kinderen van vrienden en lees ze mooie verhalen voor, met je beste stemmetjes (Skypen nog leuker natuurlijk, dan kun je er ook gekke bekken bij trekken). Lees voor aan oude mensen die eenzaam zijn en misschien bang (geen gekke bekken!). 

 

Fysiek

Theatermakers die ook onderling – zeker acteurs en dansers – zo graag en vaak fysiek nader tot elkaar komen, moeten inventief zijn.

En dat zijn ze. Huiskamerconcerten, chansons via facebook-groepen (check Philippe Elan, hij is vanavond (donderdag 26 maart 2020) ook te zien op TVNH en AT5 en steekt je met L'Amitie een hart onder de riem), naast virtuele rondleidingen door lege musea, voorstellingen die je kunt streamen en thuis kunt bekijken.

Kunst komt op alle mogelijke manieren naar ons toe en brengt ons, ondanks die anderhalve meter fysieke afstand, dichter bij elkaar.

 

Onwerkelijk

Het zijn rare tijden, tijden waarin we nieuwe gewoontes en nieuwe woorden opdoen. Zoals de Anderhalve Meterregel (als je niet beter wist zou je denken dat het iets te maken heeft met voetbal). Ooit wordt het een grap, die term. Nu is het bepaald geen grap. We moeten afstand houden en elkaar niet ziek maken. Onwerkelijk (met afstand het meest gebruikte woord in deze periode), want als kunst en theater nou ergens niet van is, dan is het van afstand. Sterker nog: de Schone Kunsten zijn er om afstanden te overbruggen, om mensen samen te smeden. Al is het maar voor heel even.

Maar het draait niet om fysieke afstanden, het draait juist om ongrijpbare afstanden waarin mensen elkaar niet vinden. Die afstanden overbruggen theatermakers door hun publiek mee te nemen naar de diepste krochten van hun eigen gedachten, hun eigen geweten soms.

En op dat geweten wordt in deze Tijden van Corona een sterk beroep gedaan.

Een beroep om afstand te houden van elkaar, hoe lastig en onnatuurlijk dat ook lijkt te zijn.  

 

Tranen

De (theater)wereld zal nooit meer helemaal hetzelfde zijn als deze crisis voorbij is. Omdat we gedwongen zijn om anders naar onszelf en naar anderen te kijken. Maar we zullen ook – hopelijk – wijzer zijn.

Dat uiten we dan met tranen en staande ovaties als de theaters weer opengaan en de concertzalen.

In de zaal, maar ook op de planken, vol mensen die zo gehunkerd hebben naar die levende communicatie met de zaal. Zoals wij hunkeren naar omhelzingen, etentjes met vrienden en in de rij staan dringen voor het buffet in de pauze (wat geeft dat voordringen eigenlijk?).

Tot die tijd: zoek het theater, maak en luister muziek, leer gitaarspelen, ga mediteren, lees Paustovsky, Dorrestein, Wieringa. Herlees Wolkers en Reve’s Nader tot U…

 

Prachtig, Nader tot U, maar even niet letterlijk, dus.

Hoe bijzonder dat we leven in een tijd waarin we toenadering zoeken door afstand te houden. Want die anderhalve meter waarmee je jezelf en anderen beschermt, is geen kloof, maar een brug.

 

 

 

 

Reacties (0)

More content below the advertising

Igone is met Thijs, Thijs Römer, maar onze nationale ballettrots was óók met Marijn Rademaker. Wat ze met hém had, had ze met niemand. Met knappe Marijn had ze ‘zo’ haar Thijs bedrogen, ware het niet dat de blonde god van de herenliefde is. (Igone: ‘Als Marijn geen homo was, dan zou ik het wel weten…’)

Dat neemt niet weg dat elke samenwerking van Igone en Marijn spetterde van de intimiteit, sensuele spanning en… liefde. Geen gespeelde liefde volgens Marijn: ‘Kussen en omhelzingen worden nogal eens door dansers gefaket. Omdat hun vriendje dat dan niet goed vindt of zoiets. Maar als je de dynamiek verbreekt, klopt het niet meer. Je kunt het niet half doen, dan wordt het nep.’

‘We hebben een verliefdheid zonder seks,’ zei Igone over ‘de andere man’ in haar leven.

Maar dat is nu allemaal voorbij. Voorgoed. Igone is, althans op de planken, haar ‘tweede liefde’ kwijt.

Marijn kampte al jaren met blessures en afgelopen september danste hij met pijn in het hart zijn laatste pas de deux met Igone.

Die voorstelling markeerde het einde van een meer dan bijzonder samenwerking. Want Igone en Marijn waren as close as close can get en het gedroomde danspaar; de Alexandra Radius en Han Ebbelaar van deze tijd.

Kwetsbaar

En nu heeft Igone een nieuwe liefde. Al is Marijn niet uit haar leven verdwenen. De twee blijven bevriend (‘We bellen elkaar wel drie keer per dag op’) en afgelopen zaterdag maakte Marijn zijn achter de schermen-debuut als assistent balletmeester voor La Dame Aux Camélia’s. Dus ook in haar vak is Igone nog een beetje met hem samen.

Maar in de spotlights moest Marijn het afgelopen zaterdag overlaten aan Daniel Camargo, die nu Igone in zijn armen hield, kuste, liftte, ronddraaide…

Of Igone met hem net zo’n klik heeft als met Marijn… Het kan bijna niet, maar dat zoiets de prestaties niet in de weg staat, werd op de première heel mooi duidelijk.

Igone en haar nieuwe partner dansten werkelijk de sterren van de hemel. Opwindend, ontroerend, virtuoos, maar ook heel kwetsbaar en dat maakte diepe indruk.

Tranen

Zelfs mijn puberzoon hield het bijna niet droog op het einde. (Wie neemt er nou een puber mee naar een drie uur durend klassiek ballet zul je denken… Ja, ik dus, en hij vond het ‘indrukwekkend en verrijkend’). Dat is een cadeautje, vind ik.

Bij mij liepen de tranen over mijn wangen toen Igone haar sterfscene speelde. Ook tijdens het daverende slotapplaus kon ik de tranen niet echt tegenhouden… De blijdschap en opluchting straalde van Igone en haar nieuwe partner af en dat was heel erg ontroerend.

Natuurlijk was er een intensief repetitieproces aan deze dansontlading voorafgegaan, maar dat het zó raak zou zijn en dat het publiek het paar zó zou omarmen, dat was natuurlijk niet te voorzien.

Hij gaf haar zijn bloemen, zij gaf hem een innige kus én haar vertrouwen.

Nog te zien t/m 4 november

operaballet.nl

Reacties (0)

Marion Florusse is chef tekst/kunst & cultuur bij Nouveau, ze woont met man en zoon in Amsterdam en is een groot liefhebber van alles wat te maken heeft met theater, muziek, beeldende kunst, film en literatuur. “Wat is er mooier dan goede ervaringen op cultuurgebied delen met anderen? Op deze plek hoop ik dan ook van harte mensen te tippen als het gaat om niet te missen voorstellingen, concerten of tentoonstellingen. Maar soms is het ook gewoon fijn om je eigen gevoel over iets dat je raakt, opwindt of verbaast te toetsen aan anderen. Ik hoor dus graag van je…”

Archief