Blog posts met tag Marion blogt

Nouveau's cultuur-expert Marion Florusse zag deze week drie heel verschillende voorstellingen die allemaal de moeite waard zijn. Een opera, een film en een theaterstuk. Gaat dat zien!

1. Perfect uitgevoerde komische opera

Zelden zo’n prachtig en perfect uitgevoerde komische opera gezien als Il Barbiere di Siviglia van de Nationale Opera. Op de première vorige week was ik meteen getroffen door de proloog met sappige kleurrijke taartjes die over het podium huppelden. De kostuums zijn fantastische evenals de decors (beide Julian Crouch).

Alleen al die enorme gevel die zich na de proloog opent als een poppenhuis, waarin getalenteerde zangers de zaal met niet aflatend plezier trakteren op hilarische taferelen in deze komische opera van Rossini. Een feestje van drie uur. Maar er was ook een moment waarop regisseuse Lotte de Beer de zaal opzadelt met een gevoel van twijfel en ongemak. 

Als Basilio, de boosaardige voogd van de mooie Rosina, haar verdenkt van een verhouding met Graaf Almaviva, naar haar kamer sleept. Het huis is dan ‘dicht’, maar wat je door het verlichte raam kunt zien van de worsteling in Rosina’s slaapkamer is pure verkrachting… Dat het ongemakkelijk en geestig tegelijk is, maakt de scene misschien wel extra doeltreffend.

Want kun je ooit lachen om een verkrachting? Zelfs de verkrachting van Paul de Leeuw als Annie de Rooy door Sinterklaas in een telefooncel, vond ik in zekere mate gruwelijk. Was het Lotte de Beers speldenprikje in dit Me#too-tijdperk? In haar Barbier heeft in elk geval de vrouw al met al de touwtjes in handen. Niet missen, deze geweldige opera. Figaro, Figaro, Figaro! 

Nog tot en met 2 december. www.operaballet.nl

2. Film over het tragische leven van Mary Shelley

Lust en leed in de film over het leven van Mary Shelley. De vrouw die het monster van Frankenstein schiep, had een tragisch leven. In de film ligt de focus op de liefde tussen de jonge schrijfster en de dichter Shelley.

Maar en passant zijn er de miskramen, de vernederingen, de dood van twee van haar kinderen en de vrije liefde die zij en haar dichter weliswaar beiden prediken, maar die haar in de praktijk meer leed dan lust bezorgt. Frankenstein redt haar als het ware van de ondergang in haar wanhoop en eenzaamheid. 

Betoverende beelden in deze romantische, maar ook droevige film, met mooie acteurs in soms indringende scenes. Zoals Mary’s ontmaagding op het graf van haar moeder. 

Bekijk de trailer:

Vanaf 22 november in de bioscoop. 

3. Huub Stapel als gedroomde King Lear

Mieneke Bakker, Sylvia Poorta en Elisabeth De Loore spelen de dochters van de oude koning in King Lear van Toneelgroep Maastricht.

Een magistrale productie met Huub Stapel als de gedroomde King Lear. De ongeduldige oude monarch die zijn land verdeelt onder zijn drie dochters en - door de huichelarij van twee oudsten - de jongste (de enige die oprecht van haar vader houdt) haar erfdeel ontzegt. 

De bloedige waanzin en honger naar macht breekt los. 

‘Wat heeft een nar nog te zoeken in een wereld vol gekken?’, vraag Wilfried de Jong, die Lear’s grappenmaker op onnavolgbare wijze vertolkt, zich terecht af. 

De vrouw als kreng, slachtoffer, hoer, heks machtswellusteling… Ze zijn nietsontziend. 

Elisabeth De Loore, de jongste dochter hoort niet in dat rijtje en ze speelt haar aandeel meer dan overtuigend. Evenals Porgy Franssen die een schitterende Gloster neerzet, compleet met uitgestoken ogen.

Een ongekend rauwe Shakespeare om helemaal in op te gaan. Dat kan nog tot en met 14 december. Toneelgroepmaastricht.nl 

Beeld: operaballet

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Reacties (0)

Marion maakt een ‘nachtelijke’ thriller-tocht door haar geliefde Amsterdamse dierentuin. Langs een oud bordeel, verborgen prieeltjes. Van mysterieuze gebeurtenissen tot een trip down memory lane.

Dit ben ik, twee jaar oud met mijn broertje en mijn nichtje in Artis.

Zo begon mijn grote liefde voor deze dierentuin.

Op deze andere foto sta ik met mijn zoon Richter (toen nog net geen 15) tijdens de première van Moord in Artis en mijn liefde voor de zoo is er alleen maar door gegroeid.

Het event was wel even iets anders dan de rode loper premières die ik als chef kunst & cultuur bij Nouveau gewend ben.

Leggen ze je daar doorgaans in de watten met champagne en hapjes en mooie voorstellingen, in de Amsterdamse dierentuin liep ik (met grote Moord in Artis-paraplu) met Richter door de regen in het duister. Niks champagne. Ze probeerden me in plaats daarvan de stuipen op het lijf te jagen. Moord in Artis, wat een top-idee. Een sinister hoorspel waar je tijdens je wandeling door de tuin middenin zit.

Ik vond het meteen leuk.

Wandelen door een nagenoeg verlaten Artis

Want hoe bevoorrecht ben je als je – a deux – door een (op alle dieren na natuurlijk) nagenoeg verlaten Artis mag wandelen? Langs de roze flamingo’s, de mysterieuze sneeuwuilen, de gieren… de loslopende lemuren, de dromedarissen…

Je komt op deze thriller-wandeling onder meer in het mooie verblijf van de kleine aapjes en de vliegende honden, die vrij van tralies of hekken van boom naar boom springen of vlak over je hoofd door de lucht scheren.

En dat voelt allemaal toch even anders als je ondertussen luistert naar een soort Agatha Christie in hoorspelvorm.

Wat een prachtidee om Artis na sluitingstijd tot een 'crime scene' te maken.

Andere context

Alles krijgt een andere context, niet alleen de vogels en de aapjes die ook dapper stand houden op de apenrots vlak bij het entree van de oudste zoo (1838) van Nederland, maar ook de kleine prieeltjes, de Boeddhabeelden en de oude huizen die Artis ook zo bijzonder maken.

Denk aan Eik & Linde… Niet het nog altijd florerende café aan de Plantage Middenlaan, maar het gelijknamige pand in Artis waar ooit de wolven huisden. Rond 1848 was het een theatertje annex bordeel. Eigenlijk was het huis, met een groot hek en wilde hondenverblijf ervoor, mij niet eerder opgevallen.

In de avond kijk je anders, heel anders, naar de steeds mooier, en voor de dieren steeds comfortabeler, dierentuin. Ik in elk geval wel en ik beschouw mezelf als een echte Artis-freak.

Ik groeide op op steenworp afstand

Geboren en getogen aan de Linnaeusstraat, tegenover het Oosterpark, groeide ik op op een steenworp afstand van het dierenpark, waar ik met mijn ouders en grootouders veelvuldig een dagje doorbracht, inclusief ezelritje.

Maar vanaf mijn negende ging ik ook met vriendinnetjes en vriendjes naar Artis en soms zelfs alleen… Dan vond ik het op een winterse dag al mysterieus om langs de dierenverblijven te lopen. Het nachtdierenhuis in te gaan…

Griezelverhalen verslond ik als klein meisje al en ik verzon dan dat ik in de dierentuin op een belangrijke missie was die ik, met gevaar voor eigen leven (anders was er geen bal aan), tot een goed einde moest zien te brengen.

Moord in Artis

Bij Moord in Artis hoef je het allemaal niet zelf te bedenken, al mag het van mij best wat spannender hier en daar. Het event staat nog in de kinderschoenen en de enthousiaste makers hebben nog veel plannen voor de app die je moet downloaden voor je aan het sinistere avontuur begint.

Deze winter koop je voor onder de 15,- een kaartje voor Moord in Artis. In de donkere wintermaanden een superleuk idee om met vriendinnen of je geliefde aan het eind van de dag af te doen.

Maak een thriller-rondje met de speciale Moord in Artis app (oortjes mee). Na de rillingen over je lijf nagenieten bij de borrel of diner in De Plantage, naast Artis, of het nabijgelegen Eik & Linde. Na dat wijntje of biertje komen de meest sinistere verhalen vanzelf boven en ook je meest dierbare herinneringen aan Artis. Zoals mijn ezelritje in 1961.

 

Reacties (0)

Bloeddorst, wraak en overspel in drie spannende uren. Wel eens naar een Griekse tragedie geweest? Ik zeg doen!

Zeker zoals de regisseurs deze antieke verhalen naar het hier en nu weten te halen, zijn de vertellingen echt smullen.

Waar kom je als liefhebber van moord, doodslag, spanning, sensatie achterklap, seks, lust en intriges beter aan je trekken dan bij de wraakvertellingen van bijvoorbeeld Aischylos. Maar liefst 2.500 jaar oud is zijn oersoap Oresteia (een drieluik).

Sappige ingrediënten

Als je die oude vertellingen over wraak en macht bekijkt, als je alle onderliggende lagen en diepere betekenissen laat voor wat ze zijn; dan worden het vette soaps met sappige ingrediënten en grote levensvragen.

Drie uur duurt Aischylos’ Oresteia bij het Nationale Theater, maar ik heb me bij het stuk, dat dateert uit 460 voor Christu,s geen moment verveeld.

Moedermoord

Het was adembenemend het verhaal van Koning Agamemnon die na jaren oorlog voeren thuiskomt. Maar zijn vrouw, de mooie Klytaimestra, heeft stiekem een ander en rijgt hem na een geveinsd warm welkom aan het mes.

Haar dochter Elektra (met een heel eigen tragedie op haar naam) en haar verbannen zoon Orestes, die natuurlijk opduikt na de moord op zijn pa, besluiten hun ontaarde moeder te vermoorden.

Zoonlief heeft het er, ondanks zijn woede om de moord op zijn vader, heel moeilijk mee… Als hij uiteindelijk zijn gruweldaad heeft volbracht, ontstaat er discussie in de onderwereld, het rijk van de doden. Moet Orestes nu ook sterven uit wraak voor die vreselijke moedermoord… Maar ja die moeder beroofde wel koelbloedig haar man van het leven. Maar ja, díe offerde jaren daarvoor hun dochter Ifigenia aan de goden...

Spannend

Je komt al snel tot de conclusie dat wraak en het geloof in het noodlot – de gedachte dat bloed met bloed moet worden vergolden - niet de weg kan zijn.

En precies dat probeerde Aischylos, die soap-schrijver avant la lettre, de mensen bij te brengen.

De les is hier en daar, 2.500 jaar later, nog steeds niet overal doorgedrongen.

Maar wat is het spannend om je te realiseren dat je je helemaal meegesleept, bewogen en geraakt kunt worden door iets dat zo lang geleden is bedacht. Het werk heeft nog niets aan zeggingskracht verloren.

Wat mij betreft dus een grote aanrader dit prachtig geregisseerde stuk.

Gespeeld door onder anderen Anniek Pheiffer, Hans Croiset, Romana Vrede, Vincent Linthorst en Bram Suiker. Gaat dat zien!

www.hetnationaletheater.nl

Reacties (0)

Marion Florusse is chef tekst/kunst & cultuur bij Nouveau, ze woont met man en zoon in Amsterdam en is een groot liefhebber van alles wat te maken heeft met theater, muziek, beeldende kunst, film en literatuur. “Wat is er mooier dan goede ervaringen op cultuurgebied delen met anderen? Op deze plek hoop ik dan ook van harte mensen te tippen als het gaat om niet te missen voorstellingen, concerten of tentoonstellingen. Maar soms is het ook gewoon fijn om je eigen gevoel over iets dat je raakt, opwindt of verbaast te toetsen aan anderen. Ik hoor dus graag van je…”

Archief