Blog posts met tag cultuur

Nouveau's cultuur-expert Marion Florusse zag deze week drie heel verschillende voorstellingen die allemaal de moeite waard zijn. Een opera, een film en een theaterstuk. Gaat dat zien!

1. Perfect uitgevoerde komische opera

Zelden zo’n prachtig en perfect uitgevoerde komische opera gezien als Il Barbiere di Siviglia van de Nationale Opera. Op de première vorige week was ik meteen getroffen door de proloog met sappige kleurrijke taartjes die over het podium huppelden. De kostuums zijn fantastische evenals de decors (beide Julian Crouch).

Alleen al die enorme gevel die zich na de proloog opent als een poppenhuis, waarin getalenteerde zangers de zaal met niet aflatend plezier trakteren op hilarische taferelen in deze komische opera van Rossini. Een feestje van drie uur. Maar er was ook een moment waarop regisseuse Lotte de Beer de zaal opzadelt met een gevoel van twijfel en ongemak. 

Als Basilio, de boosaardige voogd van de mooie Rosina, haar verdenkt van een verhouding met Graaf Almaviva, naar haar kamer sleept. Het huis is dan ‘dicht’, maar wat je door het verlichte raam kunt zien van de worsteling in Rosina’s slaapkamer is pure verkrachting… Dat het ongemakkelijk en geestig tegelijk is, maakt de scene misschien wel extra doeltreffend.

Want kun je ooit lachen om een verkrachting? Zelfs de verkrachting van Paul de Leeuw als Annie de Rooy door Sinterklaas in een telefooncel, vond ik in zekere mate gruwelijk. Was het Lotte de Beers speldenprikje in dit Me#too-tijdperk? In haar Barbier heeft in elk geval de vrouw al met al de touwtjes in handen. Niet missen, deze geweldige opera. Figaro, Figaro, Figaro! 

Nog tot en met 2 december. www.operaballet.nl

2. Film over het tragische leven van Mary Shelley

Lust en leed in de film over het leven van Mary Shelley. De vrouw die het monster van Frankenstein schiep, had een tragisch leven. In de film ligt de focus op de liefde tussen de jonge schrijfster en de dichter Shelley.

Maar en passant zijn er de miskramen, de vernederingen, de dood van twee van haar kinderen en de vrije liefde die zij en haar dichter weliswaar beiden prediken, maar die haar in de praktijk meer leed dan lust bezorgt. Frankenstein redt haar als het ware van de ondergang in haar wanhoop en eenzaamheid. 

Betoverende beelden in deze romantische, maar ook droevige film, met mooie acteurs in soms indringende scenes. Zoals Mary’s ontmaagding op het graf van haar moeder. 

Bekijk de trailer:

Vanaf 22 november in de bioscoop. 

3. Huub Stapel als gedroomde King Lear

Mieneke Bakker, Sylvia Poorta en Elisabeth De Loore spelen de dochters van de oude koning in King Lear van Toneelgroep Maastricht.

Een magistrale productie met Huub Stapel als de gedroomde King Lear. De ongeduldige oude monarch die zijn land verdeelt onder zijn drie dochters en - door de huichelarij van twee oudsten - de jongste (de enige die oprecht van haar vader houdt) haar erfdeel ontzegt. 

De bloedige waanzin en honger naar macht breekt los. 

‘Wat heeft een nar nog te zoeken in een wereld vol gekken?’, vraag Wilfried de Jong, die Lear’s grappenmaker op onnavolgbare wijze vertolkt, zich terecht af. 

De vrouw als kreng, slachtoffer, hoer, heks machtswellusteling… Ze zijn nietsontziend. 

Elisabeth De Loore, de jongste dochter hoort niet in dat rijtje en ze speelt haar aandeel meer dan overtuigend. Evenals Porgy Franssen die een schitterende Gloster neerzet, compleet met uitgestoken ogen.

Een ongekend rauwe Shakespeare om helemaal in op te gaan. Dat kan nog tot en met 14 december. Toneelgroepmaastricht.nl 

Beeld: operaballet

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

More content below the advertising

Reacties (0)

Igone is met Thijs, Thijs Römer, maar onze nationale ballettrots was óók met Marijn Rademaker. Wat ze met hém had, had ze met niemand. Met knappe Marijn had ze ‘zo’ haar Thijs bedrogen, ware het niet dat de blonde god van de herenliefde is. (Igone: ‘Als Marijn geen homo was, dan zou ik het wel weten…’)

Dat neemt niet weg dat elke samenwerking van Igone en Marijn spetterde van de intimiteit, sensuele spanning en… liefde. Geen gespeelde liefde volgens Marijn: ‘Kussen en omhelzingen worden nogal eens door dansers gefaket. Omdat hun vriendje dat dan niet goed vindt of zoiets. Maar als je de dynamiek verbreekt, klopt het niet meer. Je kunt het niet half doen, dan wordt het nep.’

‘We hebben een verliefdheid zonder seks,’ zei Igone over ‘de andere man’ in haar leven.

Maar dat is nu allemaal voorbij. Voorgoed. Igone is, althans op de planken, haar ‘tweede liefde’ kwijt.

Marijn kampte al jaren met blessures en afgelopen september danste hij met pijn in het hart zijn laatste pas de deux met Igone.

Die voorstelling markeerde het einde van een meer dan bijzonder samenwerking. Want Igone en Marijn waren as close as close can get en het gedroomde danspaar; de Alexandra Radius en Han Ebbelaar van deze tijd.

Kwetsbaar

En nu heeft Igone een nieuwe liefde. Al is Marijn niet uit haar leven verdwenen. De twee blijven bevriend (‘We bellen elkaar wel drie keer per dag op’) en afgelopen zaterdag maakte Marijn zijn achter de schermen-debuut als assistent balletmeester voor La Dame Aux Camélia’s. Dus ook in haar vak is Igone nog een beetje met hem samen.

Maar in de spotlights moest Marijn het afgelopen zaterdag overlaten aan Daniel Camargo, die nu Igone in zijn armen hield, kuste, liftte, ronddraaide…

Of Igone met hem net zo’n klik heeft als met Marijn… Het kan bijna niet, maar dat zoiets de prestaties niet in de weg staat, werd op de première heel mooi duidelijk.

Igone en haar nieuwe partner dansten werkelijk de sterren van de hemel. Opwindend, ontroerend, virtuoos, maar ook heel kwetsbaar en dat maakte diepe indruk.

Tranen

Zelfs mijn puberzoon hield het bijna niet droog op het einde. (Wie neemt er nou een puber mee naar een drie uur durend klassiek ballet zul je denken… Ja, ik dus, en hij vond het ‘indrukwekkend en verrijkend’). Dat is een cadeautje, vind ik.

Bij mij liepen de tranen over mijn wangen toen Igone haar sterfscene speelde. Ook tijdens het daverende slotapplaus kon ik de tranen niet echt tegenhouden… De blijdschap en opluchting straalde van Igone en haar nieuwe partner af en dat was heel erg ontroerend.

Natuurlijk was er een intensief repetitieproces aan deze dansontlading voorafgegaan, maar dat het zó raak zou zijn en dat het publiek het paar zó zou omarmen, dat was natuurlijk niet te voorzien.

Hij gaf haar zijn bloemen, zij gaf hem een innige kus én haar vertrouwen.

Nog te zien t/m 4 november

operaballet.nl

Reacties (0)

Marion is Nouveau's cultuurkenner pur sang. Deze week ging ze naar de première van Judas, naar het boek van Astrid Holleeder. Een aanrader!

"Deze week was ik op de première van Judas, het stuk naar de bestseller van Astrid Holleeder."  

Bekijk alvast de trailer voor een voorproefje van Astrid's beklemmende ervaring met haar broer:

"Er gaat veel door je heen bij het relaas van vier vrouwen die, ieder op hun eigen manier, gegijzeld zijn door hun respectievelijke broer, zoon en oom: Willem Holleeder. Vier actrices die hun rollen mooi vertolken.

De moeder van Willem ontroert

Het is vooral Trudy de Jong die mij echt ontroert. Zij speelt de rol van Holleeders 80-jarige moeder (zelfs die leeftijd maakt ze geloofwaardig, al ziet Trudy er niet ouder uit dan een knappe vijftiger). Haar fysieke speelstijl, haar vermogen om onbeholpen echt te worden, is magistraal.

Daarom valt je bij haar ook geen enkele verspreking of niet bedoelde denkpauze in; immers, ze denkt als Holleeders moeder, reageert vanuit een waarlijk living truthfully under imaginary circumstances, om die nog maar eens van stal te halen. Ze laat je pijnlijk voelen hoe vernietigend de niet dovende liefde van een moeder voor haar kind kan zijn als dat kind een regelrechte 'rotzak' is.

Ook Margot Dames, Eva van de Wijdeven en Renée Fokker zetten geloofwaardige karakters neer. Maar voor mij is Trudy de Jong degene op wie alles drijft. De actrice die al zoveel mooie rollen heeft gespeeld en die prachtig was in haar solovoorstelling over het leven van Coco Chanel, hield in Judas zelfs in haar meest wanhopige momenten iets lichts en kleins in haar spel.

Bij alle grote emoties, is er ergens iets tragikomisch en lacht ze als het ware om haar eigen triestheid. Groots."  

Speellijst Judas

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Reacties (0)

Bloeddorst, wraak en overspel in drie spannende uren. Wel eens naar een Griekse tragedie geweest? Ik zeg doen!

Zeker zoals de regisseurs deze antieke verhalen naar het hier en nu weten te halen, zijn de vertellingen echt smullen.

Waar kom je als liefhebber van moord, doodslag, spanning, sensatie achterklap, seks, lust en intriges beter aan je trekken dan bij de wraakvertellingen van bijvoorbeeld Aischylos. Maar liefst 2.500 jaar oud is zijn oersoap Oresteia (een drieluik).

Sappige ingrediënten

Als je die oude vertellingen over wraak en macht bekijkt, als je alle onderliggende lagen en diepere betekenissen laat voor wat ze zijn; dan worden het vette soaps met sappige ingrediënten en grote levensvragen.

Drie uur duurt Aischylos’ Oresteia bij het Nationale Theater, maar ik heb me bij het stuk, dat dateert uit 460 voor Christu,s geen moment verveeld.

Moedermoord

Het was adembenemend het verhaal van Koning Agamemnon die na jaren oorlog voeren thuiskomt. Maar zijn vrouw, de mooie Klytaimestra, heeft stiekem een ander en rijgt hem na een geveinsd warm welkom aan het mes.

Haar dochter Elektra (met een heel eigen tragedie op haar naam) en haar verbannen zoon Orestes, die natuurlijk opduikt na de moord op zijn pa, besluiten hun ontaarde moeder te vermoorden.

Zoonlief heeft het er, ondanks zijn woede om de moord op zijn vader, heel moeilijk mee… Als hij uiteindelijk zijn gruweldaad heeft volbracht, ontstaat er discussie in de onderwereld, het rijk van de doden. Moet Orestes nu ook sterven uit wraak voor die vreselijke moedermoord… Maar ja die moeder beroofde wel koelbloedig haar man van het leven. Maar ja, díe offerde jaren daarvoor hun dochter Ifigenia aan de goden...

Spannend

Je komt al snel tot de conclusie dat wraak en het geloof in het noodlot – de gedachte dat bloed met bloed moet worden vergolden - niet de weg kan zijn.

En precies dat probeerde Aischylos, die soap-schrijver avant la lettre, de mensen bij te brengen.

De les is hier en daar, 2.500 jaar later, nog steeds niet overal doorgedrongen.

Maar wat is het spannend om je te realiseren dat je je helemaal meegesleept, bewogen en geraakt kunt worden door iets dat zo lang geleden is bedacht. Het werk heeft nog niets aan zeggingskracht verloren.

Wat mij betreft dus een grote aanrader dit prachtig geregisseerde stuk.

Gespeeld door onder anderen Anniek Pheiffer, Hans Croiset, Romana Vrede, Vincent Linthorst en Bram Suiker. Gaat dat zien!

www.hetnationaletheater.nl

Reacties (0)

Marion Florusse is chef tekst/kunst & cultuur bij Nouveau, ze woont met man en zoon in Amsterdam en is een groot liefhebber van alles wat te maken heeft met theater, muziek, beeldende kunst, film en literatuur. “Wat is er mooier dan goede ervaringen op cultuurgebied delen met anderen? Op deze plek hoop ik dan ook van harte mensen te tippen als het gaat om niet te missen voorstellingen, concerten of tentoonstellingen. Maar soms is het ook gewoon fijn om je eigen gevoel over iets dat je raakt, opwindt of verbaast te toetsen aan anderen. Ik hoor dus graag van je…”

Archief