Blog posts met tag film

Een film met een hoofdpersoon voor wie je onmogelijk echt sympathie kunt voelen. Dat was eigenlijk het eerste wat ik dacht na het zien van The Last Son. De film, die in Amerika onder de naam Chappaquiddick is uitgekomen, gaat over een van de grootste doofpotaffaires van de vorige eeuw.

Een tragisch verhaal, want bij het drama op 18 juli 1969 verloor de 29-jarige Mary Jo Kopechne het leven.

Wat gebeurde er ook weer?

Edward ‘Ted’ Kennedy, de laatst overgebleven zoon uit de befaamde familie, is senator en aast op het Witte Huis. Hij probeert Mary Jo, oud-secretaresse van zijn vermoorde broer Robert, over te halen voor hem te komen werken.

Na een feestje op het eiland Chappaquiddick - voor de kust van Massachusetts - stapt Ted met haar in zijn auto. De rest is geschiedenis, maar wel duistere. Want heeft hij te veel gedronken? Wil hij haar werkelijk, zoals hij later zal beweren, naar de veerboot brengen? Waarom negeert hij dan het bord Ferry en rijdt hij zo hard en vastberaden de andere kant op?

De actie heeft in elk geval een fatale afloop. Hij komt in volle vaart op een brug zonder reling terecht en rijdt eraf. De auto komt ondersteboven in het water terecht. Ted weet uit de auto te komen, hij duikt nog een keer het water in, rukt aan de portieren van de auto, schreeuwt Mary Jo! En dan wordt het stil.

Gruwelijke dood

Kennedy – verward en beschuldigend naar iedereen behalve naar hemzelf, meldt het ongeluk pas negen uur later. Negen uur waarin advocaten en adviseurs een plan smeden om Teds kansen op het Witte Huis niet verloren te laten gaan…

Uren waarin Ted tevergeefs hulp en begrip zoekt bij zijn invalide vader Joey Kennedy. Tijd waarin hij zijn politieke dromen ziet vervliegen, maar ook tijd waarin Mary Jo misschien, want dat vond ik het meest indringende aan de film, nog gered had kunnen worden.

Wat blijkt namelijk? Als de auto eindelijk door de autoriteiten uit het water wordt gehaald, wordt geconstateerd dat de levenloze Mary Jo schuim op haar lippen heeft. Dat zou kunnen beteken, zegt een van de lijkschouwers ter plekke, dat ze niet is verdronken, maar gestikt.

Dat betekent dat er nog veel tijd was geweest om haar te redden, want bezwijken aan gebrek aan lucht duurt veel langer dan verdrinken. Maar er wordt nooit autopsie verricht, want wat als zou uitkomen dat Mary Jo helemaal niet had hoeven sterven die nacht?

Vreselijk

Het duurde even voor ik het gruwelijke beeld van Mary Jo, opgesloten in die auto, van mijn netvlies kreeg. Een mooie jonge vrouw die eerst in paniek raakt, schreeuwt om hulp… Tot haar nek in het water begint ze zachtjes te huilen… Als ze beseft dat niemand haar zal komen redden, ze prevelt het Onze Vader…

Nee, niemand kan weten wat Mary Jo die nacht van haar dood precies heeft gedaan. Het is een aanname. Maar de lijkschouwer meent dat ze tot het laatst heeft geprobeerd haar hoofd boven water te houden. De auto is niet volledig volgelopen, maar op zeker moment was er geen zuurstof meer. Een vreselijke dood.

Zelfmedelijden

De overlevenden, zelfs haar ouders, nemen Ted Kennedy niets kwalijk, de kiezers gunnen hem zelfs een nieuwe termijn als senator… Maar zijn vrienden en medewerkers zien wel zijn zwakte… Het ongeluk kost hem uiteindelijk het presidentschap, nooit zal hij het zover schoppen als zijn broers.

Zelfmedelijden en slapheid maken Ted Kennedy, overigens geweldig onderkoeld gespeeld door Jason Clarke, tot iemand van wie je simpelweg niet kunt gaan houden.

Bekijk de trailer:

The Last Son draait vanaf 12 april in de bioscoop.

Reacties (0)

More content below the advertising

Octavia Spencer (rechts op de foto) mag trots zijn op haar tweede Oscar-nominatie, voor Beste Bijrol in de film Hidden Figures. In 2012 verzilverde ze haar nominatie, toen kreeg ze voor haar aandeel in The Help nog een Golden Globe en een BAFTA ook.

Hidden Figures, gebaseerd op werkelijke personen en gebeurtenissen, is een mooie film, al had het van mij wel wat minder braaf gemogen. Hoofdpersonen zijn drie begaafde, jonge Afro-Amerikaanse vrouwen. Alle drie zijn ze van vitaal belang geweest voor het prestigieuze NASA Space Program begin jaren zestig.

Marsvrouwtje
Nasa-wiskundige Katherine G. Johnson, de belangrijkste van de drie en de enige die nog leeft, is inmiddels 98 jaar oud. Haar aanwezigheid bij de Oscars, waar ze in de spotlights werd gezet, was ontroerend.

Hoe anders moet zij hebben gekeken naar de film dan mensen uit generaties na haar, die niet de vernedering van de Rassenscheiding hebben meegemaakt? De pijnlijke echo’s uit het verleden staan in Hidden Figures haaks op het nieuwe, vooruitstrevende Amerika. Het Amerika van de eerste grote computers, het Amerika dat alles op alles zet om de Russen te verslaan in de strijd om de ruimte. Waar winnen zó belangrijk is, dat zelfs een zwarte vrouw wordt ingezet, al wordt die ‘menselijke computer’ door haar witte collega’s bekeken alsof ze van Mars komt.

Kromme tenen
Veertig minuten is ze kwijt om van en naar een wc te komen waar ze als kleurling haar behoefte mag doen… Dat was het Amerika van Katherine Johnson, die zo ontroerd was bij de Oscaruitreiking.
Ga wel kijken naar Hidden Figures, want het is een verhaal dat verteld móet worden, al houden de makers het wel erg braaf. Ga kijken, verbaas je en neem voor lief dat je kromme tenen alleen even ontspannen als Kevin Kostner korte metten maakt met het toilet-beleid bij NASA.

Iedereen wakker?
Dat er nominaties waren voor Hidden Figures en Oscars voor films als Fences en Moonlight, is een mooie parallel met de bizarre realiteit van de jaren zestig en die van nu. Vorig jaar moest nog stevig de knuppel in het hoenderhok om de Academy wakker te schudden, zodat nu – ruim een halve eeuw na het afschaffen van de segregatie – gekleurde Amerikanen eindelijk op waarde worden geschat.

Hoezo echo’s uit het verleden?

Hidden Figures draait vanaf 7 maart in de Nederlandse bioscopen. Bekijk hier de trailer:

Reacties (8)

Robbert
4/8 | 

Mooi voorbeeld van de schade door discriminatie, én van doorzettingsvermogen als je bijzondere gaven blijkt te hebben. En dus ook van de schade die discriminatie veroorzaakt door grote talenten in de hoek te zetten en uit te sluiten - en wel van ze te profiteren.

Marion Florusse is chef tekst/kunst & cultuur bij Nouveau, ze woont met man en zoon in Amsterdam en is een groot liefhebber van alles wat te maken heeft met theater, muziek, beeldende kunst, film en literatuur. “Wat is er mooier dan goede ervaringen op cultuurgebied delen met anderen? Op deze plek hoop ik dan ook van harte mensen te tippen als het gaat om niet te missen voorstellingen, concerten of tentoonstellingen. Maar soms is het ook gewoon fijn om je eigen gevoel over iets dat je raakt, opwindt of verbaast te toetsen aan anderen. Ik hoor dus graag van je…”

Archief