Blog posts met tag Marion Florusse

Nouveau's Marion Florusse ging naar de première van Palazzo in Amsterdam. Een Top-viergangendiner van Joris Bijdendijk en Gay entertainment in jaren twintig pluche.

Circus en comedy

Dat ‘gay’ staat voor letterlijk en figuurlijk. Want vrolijk ís het vermaak, dat tussen de gangen door de andere smaakpapillen prikkelt in de sfeervolle spiegeltent van Palazzo. Daarbij bouwt Master of Ceremonies Reuben Kay, gehuld in rozerood, met reuzenboa en dito eye lashes, zijn frivole act op dubbelzinnige homoseksueel getinte grapjes.

Dat doet hij routineus en zelfverzekerd. Hij zwiert met diabolisch genoegen langs de fraai opgedekte tafels met ‘raad en daad’. Hij zingt ook nog – en zeker niet onverdienstelijk – onder meer Brels Amsterdam en kondigt virtuoze collega’s aan. Een mix van circus en show met een vleugje stand up comedy.

Kit Kat Club

De geheel in rood pluche opgetrokken spiegeltent, met kroonluchters en honderden kaarsen (MC: ‘Daahlings, just run if something happens, because you’ll never get out of here alive’) krijgt door de acrobatiek en de op Chico Marx lijkende komiek (niets dubbelzinniger dan The Marx Brothers in hun dagen) iets van een jaren twintig club, zoals de famous Kit Kat Club uit Berlijn, die we allemaal kennen uit Cabaret, de film of de musical.

Vileine humor

Mijn zoon van 15, die mee mocht naar deze vrolijke avond, vond het prachtig. Van de vileine, extravagante humor van Reuben tot de romantische, maar niet zoete aankleding. Maar, en daar zijn we het allebei hartgrondig over eens, het mooist van alles was het diner.

Chef Josis Bijdendijk van zette een topprestatie neer met zijn team dat alles vlekkeloos deed verlopen. Daarvoor alleen al petje af!

Alleen maar lof

De gerechten waren deze avond stuk voor stuk divine om in het jargon van de show te blijven: de langoustinestaart op lijnzaadsalade, de kabeljauw met knoflookvelouté, de runderwang met spinazie en ansjovisboter en zelfs toetjeshaters als we zijn, het dessert van hangop met gezouten karamel en kokossorbet vonden we fantastisch.

Alleen maar lof voor deze ongelooflijk begaafde kok die zijn talent doorgaans demonstreert in RIJKS, het restaurant van het Rijksmuseum.

Ongeloof

Ik ben zelf niet zo van de dinnershows, maar al met al was dit een superleuke ervaring. Je bent ook van zeven tot rond middernacht onder de pannen alles bij elkaar. Al weet ik natuurlijk niet of het deze premièreavond allemaal wat langer duurde.

Vol ongeloof begaven zoon en ik ons na afloop in het sfeerloze decor van de nachtelijke ArenaBoulevard. Alsof je koets ineens weer verandert in een pompoen, maar het was mooi zolang het duurde.

Joris Bijdendijk Palazzo is er nog tot 3 maart 2019!

Gaat dat proeven en zien.

Reacties (0)

De première van The Color Purple afgelopen maandag in Amsterdam was om verschillende redenen spannend en bijzonder om te mogen bijwonen.

Het stuk, bekend als film uit de jaren tachtig met o.a. Oprah Winfrey, wordt gespeeld in een zogeheten pop-up-theater op het NDSM-terrein in Amsterdam Noord. Hip, dus, met leuke restaurants op struikelafstand (heerlijk met je premièrehakken tussen de betonnen platen en oude klinkers, maar een kniesoor).

Een enorme loods is er tijdelijk omgetoverd tot tribunetheater. En dat hebben ze heel goed gedaan. Zelden maak je het mee dat je in de pauze van een voorstelling niet in de rij hoeft te staan bij de dames-wc’s.

Nog minder vaak heb je de mazzel dat je in een locatietheater stoelen hebt waar je zelfs na een dikke twee uur nog geen houten zitvlak aan overhoudt. Complimenten!

Máxima

Een andere reden waarom het publiek vol BN’ers misschien wel even gespannen was als de cast van de productie, was de aanwezigheid van Koningin Máxima. Het blijft wennen, hoor vind ik, een staande ovatie in een theater voordat er ook maar een acteur het podium heeft betreden.

Natuurlijk zag Máxima er weer uit om te stelen (mensen in uniform deden alles om dat te voorkomen) in haar zachtroze zijden broek met bijpassende top en grijze omslagdoek. Het haar losjes opgestoken, stralende glimlach…

De cast

Twee en een half uur is nog een hele zit, zelfs op stoelen die elke toets van kritiek doorstaan. Gelukkig heeft Opus One ervoor gekozen om niet de tragische kant van het verhaal te benadrukken. Er werd veel gelachen door het publiek waarin meer celebrities te vinden waren dan op de planken.

De meeste castleden stonden weliswaar al in andere producties, zoals Jerrel Houtsnee die te zien was in Miss Saigon en Kenneth Herdigein die iedereen kent van Amandla Mandela!, en langer geleden Zeg ’ns AAA’, maar niet bij alle acteurs rinkelen meteen belletjes.

Je moet van dit genre theater houden, gospel, meerstemmige zang en top-of-your-lungs-werk.

Maar ik heb zelden zo’n enthousiaste ploeg bij elkaar gezien. Uitspringers waren voor mij de jonge Naomi van der Linden (27), die de hoofdrol van Celie speelt, ze is grappig en ontroerend tegelijk. Dat geldt trouwens ook zeer voor Edwin Jonker (Mister), die mooi en beheerst zong.

De boodschap

Naomi: ‘Voor mij was de belangrijkste les uit het spelen van Celie, het besef dat je er mag zijn. Het maakt dan niet uit wie of wat je bent: man, vrouw, homo, hetero, wit of zwart.’

Want daar gaat The Color Purple natuurlijk over. Het recht om te zijn wie je bent.

Het verhaal

Een jong meisje in een zwarte gemeenschap in Amerika wordt misbruikt door haar stiefvader. Twee kinderen komen daaruit voort, die haar worden afgenomen. Ze wordt meegegeven aan een wrede man, Mister, die haar slaat, vernedert en scheidt van haar geliefde zus…

Maar zoals gezegd houdt Opus One het ondanks die zware ingrediënten luchtig. Overal gloort, klinkt en zingt de hoop… En aan het eind is er alle reden tot vrolijkheid.

Dat is mooi en bemoedigend, al is het einddoel pas echt bereikt als je als witte toeschouwer niet meer ziet dat de cast van The Color Purple alleen uit donkere mensen bestaat.

Het wordt toch echt tijd dat we acteurs en zangers gaan casten op hun talenten en niet op hun kleur dan zouden de theaters allang niet meer van die witte bolwerken zijn en deze avond geen uitzondering. We hebben nog een weg te gaan.

Na afloop

Nadat het uitzinnige publiek enigszins was bedaard, ging Máxima nog met de cast op de foto, heb ik toch nog even een plaatje kunnen schieten.

The Color Purple is is april, mei en oktober te zien op de NDSM WERF Amsterdam. www.colorpurplemusical.nl

Reacties (1)

Een film met een hoofdpersoon voor wie je onmogelijk echt sympathie kunt voelen. Dat was eigenlijk het eerste wat ik dacht na het zien van The Last Son. De film, die in Amerika onder de naam Chappaquiddick is uitgekomen, gaat over een van de grootste doofpotaffaires van de vorige eeuw.

Een tragisch verhaal, want bij het drama op 18 juli 1969 verloor de 29-jarige Mary Jo Kopechne het leven.

Wat gebeurde er ook weer?

Edward ‘Ted’ Kennedy, de laatst overgebleven zoon uit de befaamde familie, is senator en aast op het Witte Huis. Hij probeert Mary Jo, oud-secretaresse van zijn vermoorde broer Robert, over te halen voor hem te komen werken.

Na een feestje op het eiland Chappaquiddick - voor de kust van Massachusetts - stapt Ted met haar in zijn auto. De rest is geschiedenis, maar wel duistere. Want heeft hij te veel gedronken? Wil hij haar werkelijk, zoals hij later zal beweren, naar de veerboot brengen? Waarom negeert hij dan het bord Ferry en rijdt hij zo hard en vastberaden de andere kant op?

De actie heeft in elk geval een fatale afloop. Hij komt in volle vaart op een brug zonder reling terecht en rijdt eraf. De auto komt ondersteboven in het water terecht. Ted weet uit de auto te komen, hij duikt nog een keer het water in, rukt aan de portieren van de auto, schreeuwt Mary Jo! En dan wordt het stil.

Gruwelijke dood

Kennedy – verward en beschuldigend naar iedereen behalve naar hemzelf, meldt het ongeluk pas negen uur later. Negen uur waarin advocaten en adviseurs een plan smeden om Teds kansen op het Witte Huis niet verloren te laten gaan…

Uren waarin Ted tevergeefs hulp en begrip zoekt bij zijn invalide vader Joey Kennedy. Tijd waarin hij zijn politieke dromen ziet vervliegen, maar ook tijd waarin Mary Jo misschien, want dat vond ik het meest indringende aan de film, nog gered had kunnen worden.

Wat blijkt namelijk? Als de auto eindelijk door de autoriteiten uit het water wordt gehaald, wordt geconstateerd dat de levenloze Mary Jo schuim op haar lippen heeft. Dat zou kunnen beteken, zegt een van de lijkschouwers ter plekke, dat ze niet is verdronken, maar gestikt.

Dat betekent dat er nog veel tijd was geweest om haar te redden, want bezwijken aan gebrek aan lucht duurt veel langer dan verdrinken. Maar er wordt nooit autopsie verricht, want wat als zou uitkomen dat Mary Jo helemaal niet had hoeven sterven die nacht?

Vreselijk

Het duurde even voor ik het gruwelijke beeld van Mary Jo, opgesloten in die auto, van mijn netvlies kreeg. Een mooie jonge vrouw die eerst in paniek raakt, schreeuwt om hulp… Tot haar nek in het water begint ze zachtjes te huilen… Als ze beseft dat niemand haar zal komen redden, ze prevelt het Onze Vader…

Nee, niemand kan weten wat Mary Jo die nacht van haar dood precies heeft gedaan. Het is een aanname. Maar de lijkschouwer meent dat ze tot het laatst heeft geprobeerd haar hoofd boven water te houden. De auto is niet volledig volgelopen, maar op zeker moment was er geen zuurstof meer. Een vreselijke dood.

Zelfmedelijden

De overlevenden, zelfs haar ouders, nemen Ted Kennedy niets kwalijk, de kiezers gunnen hem zelfs een nieuwe termijn als senator… Maar zijn vrienden en medewerkers zien wel zijn zwakte… Het ongeluk kost hem uiteindelijk het presidentschap, nooit zal hij het zover schoppen als zijn broers.

Zelfmedelijden en slapheid maken Ted Kennedy, overigens geweldig onderkoeld gespeeld door Jason Clarke, tot iemand van wie je simpelweg niet kunt gaan houden.

Bekijk de trailer:

The Last Son draait vanaf 12 april in de bioscoop.

Reacties (0)

‘Dat jochie zou mijn opa kunnen zijn…’

Donderdag gaat de documentairefilm Lumière L'Aventure Commence in première, een wonderlijke productie die veel indruk op me heeft gemaakt.

114 filmpjes van omennabij een minuut kwamen op me af, zwart-wit filmpjes uit het eerste jaar van de cinematografie: 1895. Vrouwen met wapperende rokken, mannen met hoeden, spelende kinderen, toevalstreffers, geënsceneerde humor en zaken uit het leven gegrepen.

Negentig minuten nostalgie

Maar liefst 1.422 films draaiden de gebroeders Louis en Auguste Lumière in de eerste periode nadat zij de cinematograaf uitvonden. Uit meer dan twintig uur materiaal werd negentig minuten geselecteerd voor de documentaire. Uit die anderhalf uur spreken verwondering, ontluikend vakmanschap en liefde voor alles en iedereen om hen heen.

De broers staan aan de wieg van de filmindustrie. Ze ontdekken de kunst van het filmen en raken volledig in de ban van dat nieuwe fenomeen.

Ik laat het over me heen komen, de beelden van het dagelijks leven in het Frankrijk van 1895, 1896 (hé, dat is het geboortejaar van mijn oma).

De opnamen van verre reizen met voor het eerst op film de piramide van Cheops en de Sfinx in Egypte, een tocht over het Canal Grande in een majestueus Venetië ver voor het door toeristen werd platgelopen.

Twee oorlogen

Maar het allermooist vond ik toch de beelden van al die doodgewone mensen. Mensen zonder mobiele telefoon, zonder televisie, maar met dromen, verlangens, dierbaren, lunchafspraken, etentjes. Mensen die voorbijgaan, mensen als wij allemaal.

Twee wereldoorlogen en nog heel wat meer zitten er tussen de beelden uit de film Lumière L'Aventure Commence en onze tijd, maar alles is zo ontroerend herkenbaar.

De trotse ouders die hun baby kleine hapjes voeren, kinderen die uitlopen in het Parijs van toen – huppelend achter de uitrukkende brandweer aan…

De opgedofte dames met hun ruisende jurken en parasols in wat doorgaat voor de eerste geplande filmopname ooit, compleet met een paar heren die op de fiets de lolbroek uithangen... precies zoals heel veel mannen met bravoure het nog steeds zouden doen. Langzaamaan komen er mini-scripts aan te pas en humor. Mensen vertonen hun kunsten, als atleet, danseres…

Pak rammel

En dan is er de grappige film: de man die de tuin sproeit, maar ineens komt er geen water meer uit de slang. Hij kijkt diep in het uiteinde, maar snapt er niets van. Tot het jongetje dat achter hem staat zijn voet van het andere eind van de slang afhaalt en de man de volle laag krijgt.

Uiteindelijk krijgt de kletsnatte tuinman de onverlaat te pakken wat de laatste op een pak op zijn broek komt te staan. En dat mocht toen gewoon!

Horrorversie

Waarom ontroert deze film me zo en waarom ben ik teleurgesteld als het na negentig minuten is afgelopen?

Ik weet alleen dat ik niet genoeg kan krijgen van al dat leven dat aan me voorbijtrekt, al die mensen die er allang niet meer zijn, maar die door het waanzinnige medium film weer even springlevend worden. Want dat is zo fascinerend aan deze documentaire en aan film in het algemeen.

De vergankelijkheid druipt van het doek, maar wordt onmiddellijk afgestraft door de eeuwigheidswaarde die de beelden krijgen…

Kijk daar, die kleine jongen die speels in het water plonst met zijn vriendjes, het zou mijn opa kunnen zijn… Die werd in 1891 geboren toen er alleen nog kiekjes waren.

Onvergetelijk is het slotbeeld van een klein Vietnamees meisje dat stralend lachend naar de camera holt, onwetend – evenals de maker – van het gruwelijke beeld van zoveel decennia later dat er een horrorversie van lijkt te zijn.

Beelden blijven soms op je netvlies gegrift. Gelukkig ook de mooie. Met dank aan de gebroeders Lumière.

Vanaf 8 maart in de bioscoop.

Reacties (1)

Marion Florusse is chef tekst/kunst & cultuur bij Nouveau, ze woont met man en zoon in Amsterdam en is een groot liefhebber van alles wat te maken heeft met theater, muziek, beeldende kunst, film en literatuur. “Wat is er mooier dan goede ervaringen op cultuurgebied delen met anderen? Op deze plek hoop ik dan ook van harte mensen te tippen als het gaat om niet te missen voorstellingen, concerten of tentoonstellingen. Maar soms is het ook gewoon fijn om je eigen gevoel over iets dat je raakt, opwindt of verbaast te toetsen aan anderen. Ik hoor dus graag van je…”

Archief