Een film met een hoofdpersoon voor wie je onmogelijk echt sympathie kunt voelen. Dat was eigenlijk het eerste wat ik dacht na het zien van The Last Son. De film, die in Amerika onder de naam Chappaquiddick is uitgekomen, gaat over een van de grootste doofpotaffaires van de vorige eeuw.

Een tragisch verhaal, want bij het drama op 18 juli 1969 verloor de 29-jarige Mary Jo Kopechne het leven.

Wat gebeurde er ook weer?

Edward ‘Ted’ Kennedy, de laatst overgebleven zoon uit de befaamde familie, is senator en aast op het Witte Huis. Hij probeert Mary Jo, oud-secretaresse van zijn vermoorde broer Robert, over te halen voor hem te komen werken.

Na een feestje op het eiland Chappaquiddick - voor de kust van Massachusetts - stapt Ted met haar in zijn auto. De rest is geschiedenis, maar wel duistere. Want heeft hij te veel gedronken? Wil hij haar werkelijk, zoals hij later zal beweren, naar de veerboot brengen? Waarom negeert hij dan het bord Ferry en rijdt hij zo hard en vastberaden de andere kant op?

De actie heeft in elk geval een fatale afloop. Hij komt in volle vaart op een brug zonder reling terecht en rijdt eraf. De auto komt ondersteboven in het water terecht. Ted weet uit de auto te komen, hij duikt nog een keer het water in, rukt aan de portieren van de auto, schreeuwt Mary Jo! En dan wordt het stil.

Gruwelijke dood

Kennedy – verward en beschuldigend naar iedereen behalve naar hemzelf, meldt het ongeluk pas negen uur later. Negen uur waarin advocaten en adviseurs een plan smeden om Teds kansen op het Witte Huis niet verloren te laten gaan…

Uren waarin Ted tevergeefs hulp en begrip zoekt bij zijn invalide vader Joey Kennedy. Tijd waarin hij zijn politieke dromen ziet vervliegen, maar ook tijd waarin Mary Jo misschien, want dat vond ik het meest indringende aan de film, nog gered had kunnen worden.

Wat blijkt namelijk? Als de auto eindelijk door de autoriteiten uit het water wordt gehaald, wordt geconstateerd dat de levenloze Mary Jo schuim op haar lippen heeft. Dat zou kunnen beteken, zegt een van de lijkschouwers ter plekke, dat ze niet is verdronken, maar gestikt.

Dat betekent dat er nog veel tijd was geweest om haar te redden, want bezwijken aan gebrek aan lucht duurt veel langer dan verdrinken. Maar er wordt nooit autopsie verricht, want wat als zou uitkomen dat Mary Jo helemaal niet had hoeven sterven die nacht?

Vreselijk

Het duurde even voor ik het gruwelijke beeld van Mary Jo, opgesloten in die auto, van mijn netvlies kreeg. Een mooie jonge vrouw die eerst in paniek raakt, schreeuwt om hulp… Tot haar nek in het water begint ze zachtjes te huilen… Als ze beseft dat niemand haar zal komen redden, ze prevelt het Onze Vader…

Nee, niemand kan weten wat Mary Jo die nacht van haar dood precies heeft gedaan. Het is een aanname. Maar de lijkschouwer meent dat ze tot het laatst heeft geprobeerd haar hoofd boven water te houden. De auto is niet volledig volgelopen, maar op zeker moment was er geen zuurstof meer. Een vreselijke dood.

Zelfmedelijden

De overlevenden, zelfs haar ouders, nemen Ted Kennedy niets kwalijk, de kiezers gunnen hem zelfs een nieuwe termijn als senator… Maar zijn vrienden en medewerkers zien wel zijn zwakte… Het ongeluk kost hem uiteindelijk het presidentschap, nooit zal hij het zover schoppen als zijn broers.

Zelfmedelijden en slapheid maken Ted Kennedy, overigens geweldig onderkoeld gespeeld door Jason Clarke, tot iemand van wie je simpelweg niet kunt gaan houden.

Bekijk de trailer:

The Last Son draait vanaf 12 april in de bioscoop.

Reacties (0)

Marion Florusse is chef tekst/kunst & cultuur bij Nouveau, ze woont met man en zoon in Amsterdam en is een groot liefhebber van alles wat te maken heeft met theater, muziek, beeldende kunst, film en literatuur. “Wat is er mooier dan goede ervaringen op cultuurgebied delen met anderen? Op deze plek hoop ik dan ook van harte mensen te tippen als het gaat om niet te missen voorstellingen, concerten of tentoonstellingen. Maar soms is het ook gewoon fijn om je eigen gevoel over iets dat je raakt, opwindt of verbaast te toetsen aan anderen. Ik hoor dus graag van je…”