Blog posts met tag Inge blogt

Het zal je niet ontgaan zijn: het is vandaag Wereldkankerdag. Ieder jaar wordt op 4 februari wereldwijd stilgestaan bij de impact van kanker, een ziekte waar 1 op de 3 Nederlanders op een zeker moment mee te maken krijgt. Nouveau's Inge vertelt hier haar verhaal, over het belang van je laten controleren. 

Vorige week was het weer zo ver. Ik moest voor mijn jaarlijkse controle naar de huidarts. Het is iedere keer weer spannend, maar het hoort er gewoon bij.

Onderweg naar mijn afspraak gaan mijn gedachten zes jaar terug. Elk jaar ga ik met Ank, Moniek en Magda een dagje naar de sauna. We kennen elkaar via onze kinderen en daarnaast is Ank mijn buurvrouw.

Lelijk plekje

Zittend in het bubbelbad zegt Ank opeens: “Wat heb jij een lelijk plekje op je rug, het lijkt wel een hele zwarte moedervlek. Heb je dat al een keer laten onderzoeken?” Ik moet heel eerlijk zeggen; op dat moment kwam het niet bij mij binnen. Mijn hele lichaam zit onder de vlekjes. Dat is het voordeel/nadeel van een lichte huid met sproeten…

Ik vond het wel een beetje vervelend dat ze het zei. Ank ziet er altijd heel verzorgd uit - zelfs in haar joggingoutfit - en is meer met haar uiterlijk bezig dan ik. We wonen meer dan dertig jaar naast elkaar, maar ze heeft er nog nooit onverzorgd uit gezien. Ben stiekem best een beetje jaloers op haar.

We hadden een heel fijne dag en ik heb er verder niet meer over nagedacht wat Ank had gezegd.

Voelt niet goed

De dag na ons bezoek aan de sauna vestigt  Ank via WhatsApp nog eens de aandacht op het plekje op mijn rug en dat ik het echt moet laten onderzoeken. Ik maak toch maar een afspraak met de huisarts en kan dezelfde dag bij hem terecht.

Mijn huisarts denkt dat het niets is, maar geeft mij een verwijskaart voor het ziekenhuis. Ik maak gelijk een afspraak en kan over vier weken terecht. Ik weet niet wat het is, maar het voelt niet goed. Ik wil gelijk naar een dokter en ga rondbellen. Dezelfde middag heb ik een afspraak met een huidarts in Amstelveen.

Eigenlijk geeft zij hetzelfde aan als mijn huisarts en denkt dat het niets is. Ik voel me ontzettend opgelaten, omdat ik zo heb aangedrongen om nog dezelfde dag de afspraak te hebben. De huidarts haalt het plekje weg en voor de zekerheid wordt het opgestuurd naar het laboratorium.

Melanoom

Twee dagen later krijg ik de uitslag en stort mijn wereld in. Het blijkt toch niet zo onschuldig als het leek; het is een MELANOOM met een Breslow-dikte van 1 mm. Ik moet dezelfde dag weer naar de huidarts en er wordt meer weggesneden en ook dieper om te kijken of er uitzaaiingen zijn.

Ik leef de dagen erna in een roes. Na een week krijg ik de uitslag: geen uitzaaiingen! De vlag gaat uit.

APK-keuring

Alleen ben ik nu wel iemand die een aan kanker gerelateerde aandoening heeft gehad. Het eerste jaar moet ik dan ook elke drie maanden langskomen en worden er preventief meerdere plekjes weggehaald. Geen melanomen meer maar wel onrustige plekjes. Hierna ga ik eenmaal per jaar en noem het mijn jaarlijkse APK-keuring.

Het blijkt dat ik aan alle kanten een risicogroep ben:

  • Een lichte huid, die snel verbrandt (klopt)
  • Rood/rossig haar (klopt)
  • Veel moedervlekken (klopt)
  • Zonverbranding, vooral in de jeugd (wie smeerde er nou vroeger?)
  • Soms is er een erfelijke aanleg (klopt).

Wat ik heb geleerd van deze periode is dat ik altijd een zonnebrand in mijn tas heb met een SPF 50.

Weer een plekje weggehaald

Mijn jaarlijkse controle is inmiddels geweest en er is een plekje weggehaald. Net het verlossende telefoontje gehad van mijn huidarts; het plekje is onschuldig.

Twijfel jij ook aan een vlekje? Ga naar de dokter en laat het onderzoeken of kijk op www.stichtingmelanoom.nl voor meer informatie.

P.S. Ank, ik ben je heel dankbaar dat je zo aandrong om het te laten onderzoeken, I love you.

Reacties (1)

Sophie Devanski
1/1 | 

mijn man is een zorgzame en liefhebbende man, maar sinds ongeveer 6 maanden is hij afstand van mij en de kinderen, hij geeft niet langer om ons welzijn en slaapt nauwelijks thuis, ik smeekte hem verschillende keren maar al mijn smeekbeden vallen op doven oren om oprechte vrienden te zijn, die 6 maanden was een hel voor mij. Ik besprak mijn probleem met een vriend, ze vertelde me over deze geweldige betoveringsdokter, Dr. AJAYI genaamd, die haar neef hielp in haar huwelijk. Ik was sceptisch, maar besloot het eens te proberen. mij om bepaalde dingen thuis te doen, ik volgde al zijn instructies op en tot mijn grootste verbazing kwam mijn man op de derde dag thuis en zei dat hij niet weet wat hem overkwam dat hij spijt heeft van wat hij mij en de kinderen heeft aangedaan , nu leven we weer als een gezin. Als je hulp nodig hebt in je echtelijke huis, neem dan contact op met e-mail: drajayi1990@gmail.com of WhatsApp / Viber-nummer: +2347084887094 Je komt terug om me te bedanken, dat is een belofte

More content below the advertising

Gisteren liep ik in Amsterdam en kwam mijn nichtje tegen. Ik kan mij nog herinneren dat zij vroeger altijd met ons mee ging op vakantie. Nu liepen we elkaar zomaar voorbij zonder elkaar te groeten. Onderweg naar huis speelde de vraag maar steeds door mijn hoofd hoe het zo ver heeft kunnen komen.

Amsterdamse familie
Ik kom uit een echte Amsterdamse familie. Mijn vader en moeder komen allebei uit een groot gezin en hadden met alle broers en zussen veel contact. Dat was ook heel makkelijk, want iedereen woonde dicht bij elkaar. Wij woonden in het centrum van Amsterdam en de familie woonde in dezelfde straat of een straat verder.

Kwam ik thuis uit school en er was niemand thuis, dan ging ik naar een tante of naar oma. Alles deelden wij met de familie. Verjaardagen werden uitbundig gevierd. Elke Kerst, Pasen of Pinksteren vierden we met de familie. Zelf de vakanties waren we met elkaar. Het voelde goed en ik dacht dat dit nooit over zou gaan.
 
Sloop
Maar toen kwam het afschuwelijk bericht dat de wijk waarin wij woonden gesloopt zou worden. Voor ik het in de gaten kreeg, was de familie uit elkaar getrokken. Iedereen verhuisde naar een ander deel van Amsterdam en een aantal familieleden verhuisden zelfs naar Purmerend of Almere.

Krampachtig probeerde iedereen contact met elkaar te houden. Het was begin jaren zeventig en de meeste familieleden hadden nog geen auto. Het contact verliep door middel van kaarten schrijven en telefoneren. Maar uiteindelijk werd het minder en minder. Iedereen bouwde een nieuw leven op in de nieuwe wijk of stad waar ze woonden.

De familietrein kwam puffend tot stilstand en we vervreemdden van elkaar.
 
Huwelijk en begrafenissen
De enkele keren dat wij als familie weer bij elkaar kwamen, was op een huwelijk of een begrafenis. Op die momenten waren we weer heel even echt een familie, maar daar bleef het dan ook bij. Op een gegeven moment in de tijd werd ook dat minder en hoorde je via via dat een nichtje was getrouwd of dat een neef was overleden.
 
Mijn vader
Toen mijn vader 15 jaar geleden overleed, hebben wij de hele familie uitgenodigd en waren heel verbaasd dat er zoveel familieleden aanwezig waren. Dat voelde ontzettend  goed en ik hoopte op een hersteld contact. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Het is zelfs nog stiller geworden.

Door het overlijden van mijn vader was er weer een schakel weggevallen. Met op dit moment als dieptepunt dat er helemaal geen contact meer is met de meeste familie. Helaas, maar ondertussen ben ik eraan gewend en weet niet beter.

Gelukkig heb ik heel veel lieve vrienden die onvoorwaardelijk van mij houden.

Reacties (2)

Bezoeker
2/2 | 

True, true!!!!! Well written Inge, and certainly food for thought! So happy we are friends (over 30 years means a lot) xx

Al twintig jaar lang gaat mijn moeder mee op zomervakantie. Dit is ooit ontstaan doordat wij familie in Italië bezochten en mijn ouders meegingen. Het werd een heel leuke vakantie. Dus het jaar daarop weer met z’n allen in de auto, maar nu richting Spanje. Zoonlief was nog klein en vond het heel gezellig dat opa en oma weer meegingen.

Veel voordelen

Natuurlijk waren er wel kleine ergernissen, maar het gaf ook heel veel voordelen. Als papa en mama ergens geen zin in hadden, ging zoonlief naar opa en oma. Lekker zwemmen, spelletjes doen, wandelen, en wij hadden ook meer vakantie. Heerlijk samen weg, opa en oma passen wel op. Een mooie mix van al het goede en heel relaxed.

Ook deze tweede gezamenlijke vakantie was er één waar we allemaal met een goed gevoel op terugkeken. Misschien ook, omdat dit de laatste vakantie was van mijn vader. In de winter daarop is hij plotseling overleden. Een schok voor iedereen.

Het idee ontstond om haar elk jaar mee te nemen

Mijn ouders gingen zelf vaak weekendjes weg en mijn moeder miste dat heel erg. Ze pakte dat op door met vriendinnen weg te gaan. Maar een zomervakantie met een vriendin zat er niet in. Al haar vriendinnen hadden een relatie en wilden wel een weekendje weg, maar niet langer. Toen is eigenlijk al snel het idee ontstaan om mijn moeder elk jaar mee te nemen op zomervakantie.

Voor ons en voor haar een perfecte oplossing. En zo voelt het na twintig jaar nog steeds! Mijn moeder is ondertussen 82 jaar (nog heel kwiek en vlot), maar krijgt toch kleine ongemakjes, waardoor onze keuze voor de zomervakantie beperkter wordt.

We moesten vaker stoppen onderweg met de auto, dus hebben we besloten om voortaan te gaan vliegen. Met als hoogtepunt naar Aruba toen ze 80 werd, ze heeft het er nog steeds over. Wel heel lang vliegen maar een fantastische ervaring. 

Ik kijk er nu alweer naar uit

De vakantie voor deze zomer is geboekt, 3 weken Turkije. Ik kijk er nu alweer naar uit. Zoonlief heeft besloten om dit jaar maar voor 1 week mee te gaan. Hij vindt het ook nog steeds leuk en wil de gezamenlijke vakantie niet missen.

Ik realiseer mij dat dit een van de laatste vakanties samen zal zijn, mijn moeder heeft ook niet het eeuwige leven. Ik heb er geen spijt van, want er komt een dag dat ze er niet meer is en dan kan ik terugkijken op heel mooie en gezellige vakanties.

 

Reacties (0)

In mijn blog van afgelopen week vertelde ik eerlijk dat mijn vorige afvalpoging maar gedeeltelijk heeft gewerkt. Van de 15 kilo die ik totaal was afgevallen, zit er om allerlei redenen weer 6 kilo aan. Dit te moeten delen op de website van Nouveau en op Facebook is best een dingetje geweest. Zal ik wel of niet eerlijk zeggen dat ik weer ben aangekomen?

Ik hoorde op voorhand al de negatieve reacties: 

‘Ik heb het toch gezegd, het zit er zo weer aan.’
‘Jij houdt het toch nooit vol.’
‘Ik ken niemand die na een jaar nog slank is.’
‘Denk je dat het nu wel goed lukken?’

Maar ik ben nog steeds trots op mijn resultaat van vorig jaar. Oké, ik ben wat aangekomen, maar er is minder bij dan wat er af is gegaan. En nog steeds voel ik mij zoveel beter dan anderhalf jaar geleden. Daarom alleen al zou ik iedereen willen aanraden; ben je niet tevreden met je eigen lichaam, doe er iets aan! Niet voor een ander maar voor jezelf.

Negatieve reacties krijg je als je dik bent en, zoals ik ervaren heb, ook als je aan het afvallen bent. Eigenlijk doe je het dus nooit goed. 

Week twee

De tweede week van mijn total reset is nu in volle gang. Al afgevallen? Geen idee. Ik heb nog niet op de schaal gestaan. Ik kan niet zeggen dat ik honger heb, eigenlijk meer trek. Gezellig is het ook niet om met een shake aan tafel te zitten, terwijl man- en zoonlief zitten te genieten van stamppot andijvie met een bal gehakt. Mijn lievelingseten nog wel.

Maar ik zie een lichtpuntje. Komende week ga ik naar de volgende fase - Back to basic - en mag dan ’s avonds een portie eiwit en een halve portie groenten eten. Ik kijk er nu al naar uit. Yammie….. 

Tot volgende week.

Inge

Reacties (0)

Inge van der Steeg werkt als Uitvoerend Producer bij Nouveau.
"Ik woon samen met man en zoon in Hoofddorp. Zolang ik me kan herinneren is afvallen onderdeel van mijn leven. Noem een dieet en ik kan je er alles over vertellen. De laatste paar jaren is mijn gewicht zo toegenomen dat ik er echt iets aan moet doen. De komende weken maak ik jullie deelgenoot van mijn strijd tegen de kilo’s."

Archief

2018