Blog posts met tag Inge van der steeg

Ben je wekenlang bezig met de voorbereiding van een vakantie naar Amerika samen met familie, krijg je ineens een telefoontje op je werk: of je naar het ziekenhuis kunt komen. Mijn moeder van 82 jaar was onder het wandelen onwel geworden. Mijn moeder, Riek voor velen, is het toonbeeld van hoe je ouder wilt worden. Noem een clubje en ze doet eraan mee: wandelclub, eetclub, koersballen en natuurlijk niet te vergeten de bingo. Daarnaast is ze lid van een ouderenclub en onderneemt ze regelmatig allerlei uitstapjes. Ze gaat elk jaar met ons mee op vakantie en heeft ook nog een actief sociaal leven.

Als ik op de eerste hulp kom, zie ik mijn moeder daar in bed liggen: klein, breekbaar en heel benauwd. Er ligt een oude vrouw en dat is niet mijn moeder zoals ik normaal naar haar kijk. Een pijnlijke confrontatie.

Diagnose
Na allerlei onderzoeken krijgen we een voorlopige diagnose. De benauwdheid wordt veroorzaakt door vocht achter de longen. Via plasmedicatie kunnen ze dat wegkrijgen en over een paar dagen mag ze weer naar huis. Een opluchting, want dan kunnen we weer gaan bouwen aan haar herstel. Moeders gaat naar zaal en ik ga richting huis, geheel gerustgesteld.

Een dag later stap ik vrolijk het ziekenhuis in. Nog een paar dagen en ze is weer thuis. Maar mijn moeder ligt verslagen in bed. Er is toch meer aan de hand. Ze hebben nog wat onderzoeken gedaan en de diagnose luidt: aorta stenose. Ik heb er nog nooit van gehoord, maar Google geeft mij het antwoord. Ze heeft een ernstig verkalkte aorta hartklep, waardoor de werking niet bepaald optimaal te noemen is. Dat verklaart ook het vocht achter de longen. De volgende stap is een familiegesprek met de behandelende arts, maar dat kan pas na het weekend. Het voelt beangstigend.

Familiegesprek
Tijdens het familiegesprek wordt één ding heel duidelijk: moeders is nog zo actief dat ze haar zeker gaan behandelen. Ze krijgt een nieuwe hartklep, maar niet via een openhartoperatie. De klep wordt via de lies naar het hart gebracht en geplaatst. Hoe dan? Het is onwerkelijk dat dit mogelijk is. Ze noemen het een relatief ‘kleine ingreep’ die vaak bij ouderen gedaan wordt. Na nog wat onderzoeken mag ze naar huis: wachten op de oproep voor de ingreep. Hoe lang dit gaat duren weten ze niet, maar we moeten rekenen op twee maanden.

Onze geplande vakantie naar Amerika volgende week gaat voor mij niet door. Man- en zoonlief gaan wel, maar besluiten in plaats van twee weken maar een week te gaan. Leve de reisverzekering. Omdat er geen levensbedreigende situatie is, krijg alleen ik mijn geld terug als mantelzorger en man en zoon helemaal niets. Voor de geplande vakantie naar Turkije in juni - waar ze altijd met ons meegaat - bestaat ook een grote kans dat wij deze moeten annuleren.

WTF! Dan moet dat maar. Moeders gaat voor!

More content below the advertising

Reacties (0)

Aan het eind van 2018 hebben we met een deel van de redactie besloten om in januari gezonder te gaan leven. Ieder op zijn eigen manier. Ik wil nog steeds die extra 6 kilo eraf hebben en begin met het Cambridge dieet. 
Wat is het toch leuk om dit soort afspraken te maken als je met je collega’s aan de kerstlunch zit. Nog volop genietend van alle heerlijkheden op tafel lijkt 2019 dan nog zo ver weg. Heb ik spijt? Nee, maar het is wel even slikken als ik op 1 januari mijn eerste shake maak en man- en zoonlief heerlijk met een omelet aan de ontbijttafel zitten. Maar beloofd is beloofd. 

Ondertussen ben ik 6 dagen bezig met mijn dieet. Cambridge bestaat uit een stappenplan waarbij stap 1 een total reset is. Ik zit hier nu middenin en moet dit twee weken volgen. Ik mag 3x per dag een shake, daarnaast koffie en thee zonder iets erin en water. Het gaat goed en ik voel me ook goed. Na zo’n periode van (te) veel eten voel ik me altijd een plumpudding en dat gevoel is nu langzaam aan het verdwijnen. Weg is het nog niet helemaal, maar dat komt wel goed.

De laatste paar maanden heb ik geen tijd gemaakt om te bewegen. Elke keer bedacht ik wel weer een smoes waardoor ik op de bank kon blijven zitten. De ene keer was het te koud, dan was het weer te nat of was ik te moe, maar ik had gewoon geen zin. Ik moet daarin echt mijn ritme terug zien te krijgen. Dat was afgelopen week nog wel wat lastig. Het was geen volledige werkweek, zoonlief had nog vakantie en ik had een aantal nieuwjaarsrecepties. 
Maar vanaf vandaag zit ik weer in het ‘normale’ ritme en zijn we als redactie weer compleet. Ik kan nu dan ook genieten van de verhalen van Claudia over haar Vegan Switch, van Wies over haar Dry January en van Merijn die gewoon alles een beetje minder gaat doen. Vanavond begin ik met bewegen. Mijn eerste wandeling van een uur staat gepland.

Reacties (0)

De afgelopen acht maanden staan meer in het teken van bewegen dan ooit. Ik ben geen liefhebber van bewegen, maar ik moet eerlijk bekennen dat het mij steeds beter af gaat. Naast wandelen probeer ik een andere manier van bewegen te ontdekken.

Zoonlief beult zich af in de sportschool en ook mijn man doet verwoede pogingen, maar ik weet inmiddels dat een sportschool niets voor mij is.

Een abonnement op de sportschool heb ik jaren gehad, zonder er ooit naar toe te gaan. Ik was een goede sponsor, zei de eigenaar van de sportschool.

Bewegen

Ik probeer nu maar met alles wat ik doe gedurende de dag dit te combineren met bewegen. Reed ik vroeger rondjes met de auto, om maar zo dicht mogelijk bij mijn bestemming te parkeren; nu knal ik hem neer op de eerste de beste parkeerplek en loop verder.

Ik neem op het werk de trap in plaats van de lift. Doe de meeste boodschappen lopend of op de fiets en maak met alles wat ik doe de afweging: kan dit op de fiets of moet ik echt met de auto?

Dat de keuze vaak op de fiets valt, vindt zoonlief niet erg, want dit betekent dat hij vaak kan beschikken over mijn auto. Ik moet alleen zeggen dat op de fiets naar het werk gaan wel een dingetje is.

Zweten

Vroeger was ik een echte koukleum, maar vanaf de tijd dat ik door de overgang heen ben, heb ik het constant warm. Ook op de fiets. Dus na een kwartier stevig fietsen naar het werk, gutst het zweet over mijn rug. Op zich een heerlijk gevoel, als je daarna gelijk een douche kan pakken. Maar om een hele dag op het werk te zitten in dezelfde kleding!? Dat wil ik mijn collega’s niet aandoen...

Ik heb het lang en met alle macht onderdrukt, maar hij is er nu toch gekomen: Een elektrische fiets! "Een elektrische fiets? Noem je dat bewegen?", hoor ik jullie denken. Ik dacht er ook zo over. Maar ik heb hem nu en ik moet zeggen: ik vind het heerlijk!

Misschien is het minder inspannend bewegen, maar het is nog altijd meer dan zitten in de auto en helemaal niet bewegen. Ik stel hem in op de stand SPORTIEF en dan is de ondersteuning minimaal.

Grote afstanden

Bijkomend voordeel is dat je nu lacht om wat grotere afstanden. Gisteren ben ik op mijn nieuwe aanwinst naar vriendin Ans in Leiden geweest. Totaal 56 kilometer gefietst. Heerlijk in de buitenlucht. Ik moet alleen nog een goede fietsroute-app ontdekken.

Had nu Google Maps als routeplanner genomen, maar dat vond ik geen succes. Misschien was het wel de kortste route, maar ook de lelijkste die je kunt bedenken. Een hele tijd fietsen langs een snelweg vond ik niet echt inspirerend. Het oog wil toch ook wat! Ik stapte uiteindelijk de fiets af met spierpijn. Dus ondanks de hulp van mijn nieuwe vriend, doet het toch wel wat met je!

Deze week een onsje afgevallen. Kijken of het volgende week beter gaat. Ik heb er een hard hoofd in. Vijf(!) etentjes deze week. Wordt dus weer een uitdaging...

Reacties (0)

Inge van der Steeg werkt als Uitvoerend Producer bij Nouveau.
"Ik woon samen met man en zoon in Hoofddorp. Zolang ik me kan herinneren is afvallen onderdeel van mijn leven. Noem een dieet en ik kan je er alles over vertellen. De laatste paar jaren is mijn gewicht zo toegenomen dat ik er echt iets aan moet doen. De komende weken maak ik jullie deelgenoot van mijn strijd tegen de kilo’s."

Archief

2018