Blog posts met tag Inge

De laatste tijd merk ik dat het contact met mijn vriendinnen minder is geworden. Ik heb een trouw groepje vriendinnen (we zijn met z’n vieren) en we proberen iedere maand een keer af te spreken. We kennen elkaar al bijna 25 jaar en hebben hoogtepunten, maar ook dieptepunten met elkaar meegemaakt.

De laatste maanden merk ik dat er afspraken gemaakt worden om te wandelen zonder mij. De reden? Ik heb geen hond….! En zij hebben allemaal de afgelopen twee jaar een hond aangeschaft.

Puppybezoek

Betty was de eerste. Zij had samen met haar man besloten om een hond te nemen. Toen Roef arriveerde zijn wij met z’n allen op puppybezoek gegaan. De ooh’s en de aah’s hoorde ik van alle kanten en ik zag Ria en Joke helemaal smelten bij dit jonge geluk.

Ik miste dat helemaal. Zag alleen maar grote nadelen: uitlaten, gebonden zijn, vakanties en al die haren. Niks voor mij. Ik ben blij dat ik geen verplichtingen meer heb en samen met mijn man kan doen en laten wat we willen. Spontaan een weekendje weg? Geen probleem! Geen zin om te koken? We spreken lekker af in te stad. Geen verplichtingen om naar huis te gaan. Heerlijk!

Maar jullie snappen het al. Het duurde een paar maanden en Ria en Joke kregen ook ‘gezinsuitbreiding’. Wederom togen we op puppybezoek. Ik kreeg daar spontaan een flashback van hoe wij elkaar ooit hadden leren kennen. Onze vriendschap was ontstaan tijdens zwangerschapsgymnastiek. Allemaal tegelijk zwanger zijn en praten over onze kwaaltjes en nadien over de kinderen.

Een hond is niets voor mij

Nu ging het gesprek uitsluitend over de honden. Is die van jou al zindelijk? Heb je de puppycursus al gevolgd? Als bonus kreeg ik een uitleg over de verzorging van het gebit van honden. Ik wist niet eens dat dit moest! Het versterkte alleen maar het gevoel dat ik al had. Een hond is niets voor mij.

Ondertussen ben ik nu wel de enige die geen hond heeft. Dat wil zeggen, die geen eigen hond heeft, want ik sta bekend als een goede hondenoppas. Alle vriendinnenhonden hebben wel een keer bij ons gelogeerd. Het voelt een beetje als opa en oma zijn van de honden. Mijn man en ik vinden het best leuk, maar zijn ook weer blij als zo’n logeerpartij voorbij is. We hebben wel de lusten, maar niet de lasten. Dit voelt heel goed en we missen geen ‘eigen hond’.

Zondagmorgen wandel ik mee

Ik mis echter wel het regelmatige contact met mijn vriendinnen. Zij spreken iedere zondagmorgen af voor de ‘dogwalk’. Op zondag: Hallo! Ik ben op zondagmorgen met geen tien honden mijn bed uit te trekken en helemaal niet voor een wandeling met een hond. Daarbuiten hebben zij door hun drukke leven weinig of geen tijd om op een ander tijdstip met mij af te spreken. Ik voel mij meer en meer een buitenstaander.

Een vriendinnengroep is echter net een huwelijk: het is geven en nemen. Ik ben dus overstag en sta zondagmorgen vroeg ook op het verzamelpunt, wandel heerlijk mee en geniet van het contact met mijn vriendinnen. Deze keer hoor ik er echt bij, met logeerhond Bo van de buren.

Stiekem geniet ik toch ook van de andere honden en kriebelt het ook bij mij. Misschien toch maar eens kijken naar een PUP!

 

More content below the advertising

Reacties (0)

Ik ben niet echt het type om lekker buiten te zitten en uitgebreid te genieten van de zon. Ik vind het al snel te warm en ga weer iets anders doen. Vandaag is het schitterend weer en ik ben alleen thuis. Zoonlief is een weekendje weg en manlief moet werken.

Ik zit met mijn eerste kopje koffie op de loungebank in de tuin, kijk om me heen en zie een tuin die echt aangepakt moet worden. De laatste paar maanden is deze behoorlijk verwaarloosd en de planten zijn bizar snel gegroeid. Ik moet aan de slag. Haar in een knot, oude kleding en werkhandschoenen aan; ik ben er klaar voor.

Resultaat

Na drie uur hard werken zie ik het resultaat. De tuin staat er weer mooi bij, maar ik mis alleen bloeiende planten. Toch maar even in de auto stappen richting tuincentrum. Niet echt mijn favoriete bezigheid op mijn vrije dag, maar goed. In de auto beslis ik dit jaar te gaan voor paars, hetgeen de zoektocht makkelijk maakt. Na een klein uurtje staan de planten in de potten en in de tuin. Helemaal top!

Ik ben lekker buiten bezig geweest, heb mijn tuin in orde gemaakt, mijn hoofd leeggemaakt en de nodige lichaamsbeweging gekregen. Je bent de hele tijd onafgebroken bezig, dus het moet wel goed voor je conditie zijn. Een echte win-winsituatie.

Wieden voor calorieën

Iemand met een normaal lichaamsgewicht, verbrandt met werken ongeveer 300 calorieën per uur. Natuurlijk scheelt het wel welk klusje er wordt gedaan. Achter een elektrische grasmaaier lopen, kost nu eenmaal minder energie dan spitten en onkruid wieden. Maar wist je dat je met die klusjes in de tuin nog behoorlijk wat calorieën verbrandt?

  1. Onkruid wieden – 130 calorieën per half uur
  2. Spitten – 220 calorieën per half uur
  3. Terras vegen met stoffer en blik – 120 calorieën per half uur
  4. Grasmaaien (niet elektrisch) – 120 calorieën per half uur
  5. Schoffelen – 185 calorieën per half uur
  6. Snoeien – 250 calorieën per half uur
  7. Harken – 130 calorieën per half uur

Ik heb vandaag een uur onkruid gewied (2 x 130), het terras aangeveegd (120), gesnoeid (250), geschoffeld (185) en ik heb geharkt (130). Dit betekent dat ik in totaal 945 calorieën heb verbrand. Het voelt goed en ik neem me voor om dit vaker te doen. Misschien volgende week de voortuin maar eens grondig onder handen nemen?!

Reacties (0)

Afgelopen week is de kilo van vorige week er op een ons na weer afgegaan. Totaal ben ik nu 11,7 kilo afgevallen.

Ik ben op 1 september begonnen met lijnen, dus dit betekent dat ik elke maand meer dan 2 kilo ben kwijtgeraakt. Als ik terugkijk op de afgelopen zes maanden is het allemaal heel snel gegaan en eigenlijk best wel soepeltjes.

In deze periode is er veel gebeurd; mijn lievelingstante is overleden, ik ben op vakantie geweest, heb de feestdagen goed gevierd, de nodige plichtmatigheden gehad en toch afgevallen. Ik denk dat ik mijzelf een klopje op de schouder mag geven.

Gewaagde beslissing

Toen ik van de week de balans opmaakte, heb ik een gewaagde beslissing genomen; ik stop met de consulten bij afvalcoach Yvonne. Geen martelkamertje meer voor mij. Waarom? Ik kan het niet uitleggen, het is een gevoel dat ik dit moet doen.

Ik ben zeker niet klaar met lijnen, maar ik heb de laatste paar maanden zoveel geleerd over voeding en over mezelf, dat ik denk het nu alleen af te kunnen.

De shakes zijn voor mij verleden tijd, ik probeer nu met een gezonde levensstijl de laatste 3 kilo af te vallen, want mijn doel is nog steeds –15 kilo. Wanneer ik dit bereik, weet ik niet. Ik weet alleen dat ik Kerst 2018 rond de 67 kilo wil wegen. Bedankt Yvonne voor je steun de afgelopen maanden!

Inspirerend

Afgelopen vrijdag was ik op een bijeenkomst om meer te weten te komen over gezond eten. Er waren diverse sprekers die op een bepaald moment in hun leven een stap hebben gezet om gezond te gaan eten. Een spreker, Chermaine van Weelderen, heeft bijzonder veel indruk op mij gemaakt.

Zij vertelde haar verhaal over haar ziekte en haar zoektocht naar een gezond leven. Chermaine heeft met succes een dubbele longtransplantatie ondergaan (leve de donors in Nederland) en vertelde over de invloed hiervan op haar leven en de invloed van voeding op haar nieuwe leven. Wat een inspirerende vrouw en wat een doorzetter. Chapeau! Voor meer informatie kijk op www.ongeneeslijkpositief.nl

Op de terugweg naar huis realiseerde ik mij dat ik een gelukkig mens ben. Ik heb immers zelf de keuze kunnen maken om gezond te gaan eten en mijn afvalstrijd aan te gaan. De lijfspreuk van Chermaine is: "Laat je door niets weerhouden" en ik denk dat ik deze toevoeg aan mijn lijstje. Ik laat mij ook niet weerhouden om door te gaan, ondanks sommigen tegenslagen.

Tot volgende week!

Reacties (0)

Vorige week was een heel leuke, maar ook moeilijke week. Ik had vijf etentjes: met moeders die jarig was, tweemaal met vrienden, met een zakenrelatie en als kers op de taart ons jaarlijks redactie-uitje.

Bij de meeste diners had ik alles zelf in de hand en kon ik, passend in mijn dieet, gerechten uitkiezen. Het uit eten gaan zelf, gaf dus niet echt een probleem. Dat probleem komt de dagen daarna. Doordat je anders eet, op andere tijdstippen en in ruimere porties, viel het mij op dat ik, anders dan daarvoor, de hele dag liep te zoeken naar eten en overal trek in had.

Ik moet bekennen, de eerste paar dagen heb ik daar aan toegegeven. Ik ging snoepen om maar geen ‘honger’ (lees: trek) te hebben. De koelkast, de koektrommel, de fles cola en zelfs de pot pindakaas waren niet veilig. Ik stelde het dan ook steeds maar uit om op de weegschaal te gaan staan.

Een stemmetje van binnen zei wel: 'Je bent verkeerd bezig', maar ik negeerde het. Ik was tenslotte al bijna zes maanden bezig met lijnen, dus mijn lichaam kon wel een fout weekje hebben. Ik wist het wel, maar wilde niet toegeven dat mijn lijnproces levenslang zou zijn.

Oerkracht
De vierde dag besloot ik om toch maar op die schaal te gaan staan. Een kilo aangekomen! Wat een teleurstelling. Eigenlijk wilde ik wel een potje janken. Was dit mijn toekomst? Elke keer de rekening gepresenteerd krijgen als ik een keertje wat extra eet?

Behoorlijk chagrijnig liep ik naar de keuken, maar op het zelfde moment kwam er ook een soort oerkracht in mij naar boven. Het stemmetje riep: 'Nu stoppen!' Ik moest denken aan een motto van mijn man. 'Je moet op tijd bijsturen, anders vlieg je de bocht uit!' Ik laat mij niet klein krijgen, ik ga er weer voor. Oké, een kilo erbij, maar die moet er volgende week weer af zijn.

Vriendin Anna
Mijn vriendin Anna belt en we spreken af om een heerlijk lange strandwandeling te maken. Anna is mijn partner in crime. Zoals ik levenslang heb met lijnen, heeft zij levenslang met roken. Anna heeft meegedaan aan Stoptober en heeft sindsdien niet gerookt, maar langzamerhand sluipt de behoefte er bij haar ook weer in.

Ach, die ene sigaret maakt toch niet uit, maar voor je het weet zit je weer in je oude patroon. We hebben ooit de afspraak gemaakt dat als we het moeilijk hebben we steun zoeken bij elkaar kunnen vinden. We gaan elkaar dus niets verwijten, alleen maar helpen en de draad weer oppakken. Heerlijk zo’n vriendin waar ik op kan rekenen.

Reacties (0)

Inge van der Steeg werkt als Uitvoerend Producer bij Nouveau.
"Ik woon samen met man en zoon in Hoofddorp. Zolang ik me kan herinneren is afvallen onderdeel van mijn leven. Noem een dieet en ik kan je er alles over vertellen. De laatste paar jaren is mijn gewicht zo toegenomen dat ik er echt iets aan moet doen. De komende weken maak ik jullie deelgenoot van mijn strijd tegen de kilo’s."

Archief

2018