Blog posts met tag Inge

Vorige week was ik met een aantal vriendinnen van vroeger uit eten. Een soort reünie. We hadden elkaar heel lang niet gezien, dus hadden we elkaar veel te vertellen.  In het begin luister ik met volle aandacht, maar al luisterend naar alle toestanden die de anderen hebben meegemaakt of waar ze nog midden in zitten dwalen mijn gedachten af naar mijn eigen situatie:

Ik ben al dertig jaar getrouwd met dezelfde man. Natuurlijk hebben wij onze ups en downs gehad, maar we zijn nog steeds gek op elkaar.

Ik werk al twintig jaar bij dezelfde werkgever. Waarom zou ik op zoek gaan naar iets anders als ik elke dag met plezier naar mijn werk ga?

Ik ben een huismus. Ik kan echt genieten van een weekend zonder afspraken. Heerlijk thuis hangen op de bank met man- en zoonlief om mij heen. 

Ik ben gek op mijn familie. Ik probeer ook altijd trouw om naar elke verjaardag te gaan.

Ik ben geen type om op een avontuurlijke vakantie te gaan. Geen safari of spannende rondreis in een vreemd land. De rillingen lopen al over mijn rug als ik er aan denk. Ik ben echt bang voor alle enge beesten die ik kan tegenkomen.

Ik draag al jaren dezelfde sieraden. Heb ik van manlief gekregen bij de geboorte van onze zoon.

Ik drink geen alcohol. Is niet uit principe, maar ik vind het gewoon niet lekker.

Ik rook niet.

Ik neem elk jaar mijn moeder mee op vakantie. Na het overlijden van mijn vader ben ik daar mee begonnen en het voelt goed. Ben erg blij dat ik het nog kan doen.

Ik woon al 35 jaar in hetzelfde huis. Natuurlijk zijn er dingen veranderd, maar niet zo heel erg veel.

Als ik aan de beurt ben om mijn levenspad te vertellen, ben ik eigenlijk best blij met wie ik ben. Misschien ben ik wel een beetje saai, maar ik geniet volop en ben heel tevreden. Ik heb geen scheiding, verslavingen of andere ellende meegemaakt. Stiekem denk ik dat ik best een beetje te benijden ben. In elk geval vind ik zelf dat ik het goed voor elkaar heb. Niks mis met saai.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (0)

More content below the advertising

Soms krijg je opeens een gevoel van 'ik trek het niet meer'. Dat gebeurde mij vorige week. Vanaf begin april, na de eerste ziekenhuisopname van mijn moeder, was ik alleen maar aan het rennen en vliegen om alles te regelen. Ik heb twee vakanties moeten annuleren omdat ik mijn moeder wilde bijstaan bij haar ziekenhuistraject. Ik heb het met liefde gedaan maar soms moet je aan jezelf denken.

Strandhuisje

Vorige week kreeg ik opeens de kolder in mijn kop (volgens manlief) en wilde weg. Ik had een ontzettende behoefte aan vakantie. Naar het buitenland wilde ik nog niet, ook al gaat het goed met moeders, dus heb ik het dichterbij gezocht. Eigenlijk ben ik gewoon gaan googelen en voordat ik het wist had ik voor het weekend een strandhuisje geboekt van Largo.nl. Samen met manlief vertrok ik vrijdag richting Kijkduin. Na het parkeren van de auto en het inchecken liepen we vol verwachting naar het huisje. En dat was in één woord: FANTASTISCH.

Stil strand

Op het stille, brede strand staat ons huisje als onderdeel van een rij van acht huisjes. Elk huisje heeft twee slaapkamers, een kleine maar complete keuken, fijn sanitair en goedwerkende wifi. We kijken elkaar aan en zeggen tegelijk: 'Dit is wel uit te houden dit weekend'.

Vakantiegevoel

Het strand van Kijkduin is niet vol met toeristen en heeft de ruimte. De eerste avond zitten we heerlijk op ons terras en zien de zon in de zee zakken. Het vakantiegevoel is volledig aanwezig. Het is genieten. We wandelen langs het strand, maken een mooie duinwandeling en dineren op het strand. 's Ochtends drinken we onze eerste kop koffie op ons terras met uitzicht op zee. Na vier dagen voelt het alsof we vier weken op vakantie zijn geweest. Ik kan er weer tegen en voel weer vlinders in mijn buik. Een aanrader.

Meer informatie over Largo vind je hier.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (0)

Het is zover: moeders gaat onder het mes in het Universitair Medisch Centrum Groningen. Zij is heel zenuwachtig en wij ook. Het is ook niet niks om dit op je 82e mee te moeten maken. Allereerst de schrik van een slecht sluitende aorta hartklep en dan ook nog naar een heel vreemd ziekenhuis om alles te bespoedigen. Als ik mijn moeder achterlaat in het ziekenhuis, pink ik een traantje weg en ik hoop dat alles snel achter de rug zal zijn.

Verlossend telefoontje

De volgende dag hang ik samen met man en zoon een beetje rond in ons vakantiehuisje in de buurt tot het verlossende telefoontje komt: we mogen op bezoek komen. Op de hartbewaking ziet alles er goed uit. Moeders is al redelijk helder en we krijgen zelfs te horen dat ze nog dezelfde avond terug zal gaan naar zaal. Veel sneller dan verwacht, wat een goed nieuws! De dag erna horen we dat de operatie geslaagd is en dat we nu kunnen gaan werken aan herstel. Fantastisch! Vrienden die mee zijn naar het ziekenhuis kunnen het ook bijna niet geloven: dit gaat wel heel snel. We besluiten om heerlijk uit eten te gaan, want we hebben wat te vieren. 

Verward

‘s Nachts om half een gaat mijn telefoon. Anoniem. Het zal toch niet… Het is een verpleegster. Ze stelt me gelijk gerust; er is niets ernstigs aan de hand, maar mijn moeder is verward en wil naar huis. Of ik kan komen. Zwijgzaam zitten we in de auto en er schieten diverse scenario’s door mijn hoofd. Zou er een stukje kalk van de oude klep zijn losgeschoten? Als ik binnen een half uur de afdeling op loop, zie ik mijn moeder bij de receptie staan. Vol overtuiging vertelt ze dat ze niet langer blijft. Ze gaat hier weg, want dit is niet een echt ziekenhuis en de verpleegsters zijn eigenlijk politieagenten. Ze is behoorlijk de weg kwijt.

Samenspannen

Ik neem haar mee naar de conversatiezaal. De verpleegster vertelt ondertussen aan mijn man dat dit vaker gebeurt na een narcose bij oudere mensen. De slaappil die ze heeft gekregen kan er ook aan bijdragen dat ze dingen ziet die er niet zijn. ‘Het is hier een gigantische troep en een oude bende. Dit kun je toch geen ziekenhuis noemen en jullie spannen allemaal samen. Ik ben overgebracht naar een andere plek en daar neem ik geen genoegen mee. Ik laat me niet wegstoppen in een gekkenhuis.’ 

Vergeten te filmen

Anderhalf uur later heb ik haar eindelijk zover dat ze terug wil naar haar bed. Haar bed staat ondertussen op een andere zaal om de overige patiënten niet tot last te zijn. Het bed ernaast is voor mij opgemaakt. Dat stelt haar gerust. Na enkele minuten hoor ik gelukkig een rustige ademhaling. Moeders slaapt. De volgende ochtend worden we samen wakker en ze weet zich niets meer te herinneren. Of toch wel? Ze vindt het namelijk heel normaal dat ik naast haar in een bed lig. Als manlief mij komt ophalen, moeten we er hartelijk om lachen en we vinden het jammer dat we vergeten zijn om e.e.a. te filmen. Hadden we het haar ook kunnen laten zien.

Twee dagen later wordt moeder ontslagen en inmiddels is ze weer lekker thuis om te herstellen. Over een maand nog een controle in het fantastische Universitair Medisch Centrum Groningen en dan kunnen we deze nare periode achter ons laten.

 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Reacties (0)

Van de week zat ik televisie te kijken en toen kwam de opmerking voorbij: elke vrouw heeft meerdere verslavingen. Ik voelde op dat moment gelijk een behoefte om mijn partners in crime te verdedigen. Hoezo hebben wij vrouwen meerdere verslavingen? Ik weet genoeg verslavingen van mannen te noemen. Man- en zoonlief moesten keihard lachen om mijn reactie en begonnen gelijk een paar van mijn verslavingen op te noemen: tassen, schoenen en zonnebrillen. Ik moet ze gelijk geven, want ik heb meerdere verslavingen.

Tassen

Het aantal tassen dat ik heb is niet te tellen, van klein naar groot, van leer naar linnen. Ik kan echt intens genieten van een nieuwe tas. De eerste periode na een aanschaf gebruik ik de tas intens tot het moment dat de tas wordt ingeruild voor een nieuw exemplaar. De oude tas verdwijnt dan in de kast bij alle andere tassen. Een tas weggooien of weggeven staat niet in mijn woordenboek.  

Schoenen 

Ik heb iets met schoenen. Als ik kennis maak met iemand kijk ik altijd naar zijn of haar schoenen. Als ik een paar afgetrapte schoenen zie, neem ik degene toch niet echt serieus. Een sticker onder je schoen, ik knap gelijk af. Kapotte veters, afschuwelijk. Mijn streven is nog steeds om in elke kleur een paar schoenen te hebben. Ik ben aardig op weg, dus nog even doorsparen.

Zonnebrillen

Je kunt er niet genoeg van hebben. Elke vakantie begint op Schiphol standaard met het kijken naar en het kopen van een zonnebril. Ik moet bekennen, ik heb er ongeveer twintig. Ik ben er nu wel achter waar mijn zonnebril aan moet voldoen: geen blauwe glazen (staan mij echt niet) en hij moet doorlopende vleugeltjes hebben. Ik moet mijn zonnebril namelijk ook lekker op mijn hoofd kunnen zetten, zonder dat mijn haar erin vast komt te zitten. 

Ach, ik doe de ander er geen kwaad mee. Alleen mijn portemonnee.  

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Reacties (0)

Inge van der Steeg werkt als Uitvoerend Producer bij Nouveau.
"Ik woon samen met man en zoon in Hoofddorp. Zolang ik me kan herinneren is afvallen onderdeel van mijn leven. Noem een dieet en ik kan je er alles over vertellen. De laatste paar jaren is mijn gewicht zo toegenomen dat ik er echt iets aan moet doen. De komende weken maak ik jullie deelgenoot van mijn strijd tegen de kilo’s."

Archief

2018