Blog posts met tag Claudia Staatmans

Als fervent boekenlezer én actief lid van een boekenclub sloeg ik gehaast de Volkskrant van afgelopen zaterdag open. ‘De beste 46 boeken van afgelopen jaar’ kopte de voorpagina trots. In kleine letters erachteraan: volgens de Volkskrant boekenredactie. En daar was geen woord van gelogen. Het was nogal een elitaire mening, zal ik maar zeggen. Een witte brij, weinig inclusief en divers. Veel schrijvers en boeken die we met de boekenclub hadden geprobeerd – op basis van juichende recensies – maar die ons niet konden bekoren - en dat terwijl er notabene een professor in de literatuurwetenschappen in onze club zit.

Een goed boek raakt. Kan je optillen, sleurt je door alle stadia van Griekse zuivering met een catharsis op het eind, maakt je syntactisch slimmer, semantisch stijlvoller. Of is simpelweg even heel erg lekker om een paar uren mee van de wereld te zijn. Dit is mijn lijst met dé Top 5 boeken van 2020, en ja, toevallig allemaal van vrouwen.

Houd ook wel van mannen hoor, maar die bewaar ik voor volgende week.

Hierbij de boeken waar je iedereen een plezier mee doet.

Brit Bennett – De vervlogen helft

Grote hit in Amerika en terecht. Pageturner over een zwarte tweeling in Amerika, waarvan een van de twee zussen verdergaat in een wit leven.

Bibi Dumon Tak – De dag dat ik mijn naam veranderde

Hartverscheurend boek over rouw, verdriet, het gemis van een zus en haar kinderen. De wetenschap dat dit Dumon Tak’s eigen verhaal is, maakt dat het nog dieper onder de huid kruipt.

Leila Slimani – Mathilde

Winnaar Prix Goncourt over jonge Franse vrouw die met een Marokkaanse officier in de verzengend hete Noord-Afrikaanse woestijn een bestaan probeert op te bouwen. Geïnspireerd op Slimani’s grootmoeder.

Manon Uphoff – Vallen is als vliegen

Favoriet boek van mijn boekenclub dit jaar. Uphoff had de Libris-prijs moeten krijgen met deze literaire krachtinspanning. Incest beschrijven aan de hand van sprookjesmetaforen – ze krijgt het voor elkaar.

Mayke Meijer – Wen er maar

Een boek dat zeker niet in recensentenlijstjes zal voorkomen, maar extreem grappig, geestig en bitterzoet herkenbaar is. Een Adriaan Mole dagboek over de Overgang, leuker wordt het niet, wel snaakser. Hydrokorrels in je onderbroek tegen lekkende onderkantjes? Jawel!

Reacties (0)

More content below the advertising

Hoofdredacteur Claudia Straatmans: “Op mijn wandelblog #wandelenwijnwildekrullen deel ik weelderige wandelroutes, met altijd een lekker glas wijn, goede latte macchiato of stijlvolle overnachting als BELONING! Voor deze herfstweken tip ik mijn meest recente ontdekkingen. 

1. Scholtenpad Winterswijk

Als geboren Achterhoekse is dit een van mijn favorieten. Vanwege de ‘gemeudelijkheid’ en de unieke kleinschalige natuur die de scholtenboeren (aangesteld door de adel) rondom Winterswijk hebben weten te behouden. Overnacht in het gloednieuwe boutiquehotel ‘De Heerlyckheid’ in boekenstadje Bredevoort, waarbij je vanuit de riante tuin zo het Bernarduspad oploopt. Daar langs de gracht is nu de buitenexpositie ‘Oostgelders Fotografen Collectief’ te zien. Foto’s gebaseerd op de eerste zin van een boek.

(lengte 104 km, op te delen in 4 etappes)

2. Markerwadden

Uniek stuk nieuw Nederland, opgespoten midden in het IJsselmeer. In Lelystad neem je de boot naar de Markerwadden, vanuit de nederzetting bij het haventje stiefel je in zes kilometer over het hoofdeiland. Lijkt misschien niet veel, maar de tijd verglijdt op zijn slow-life’s. Het is een voortdurende natuur-modeshow, van kwetterende watervogels, via het beklimmen van vogelkijkhutten, tot het doorploegen van duinen. Overnacht in een door Landal gesponsord Natuurmonumenten-huisje, er zijn er vier. Je koelkast – waar de zelf meegebrachte fles Sekt in kan – werkt op zonnepanelen.  

(lengte: 6 km + boottocht)

3. Toevallige Ontmoetingen route, Hoge Veluwe

Als je ergens moet zijn in de herfst is dat natuurlijk op de kleurrijke Hoge Veluwe. Vijftig tinten groen. En rood. En oranje. De naam ‘Toevallige Ontmoetingen’ maakte zo nieuwsgierig dat ik ‘m morgen ga lopen. Beloofd wordt: een constant ander landschap van zandvlaktes, bos, meertjes, en misschien zelfs wel een hert. Startpunt is Otterlo, laat daar toevallig ook Hotel de Sterrenberg zitten, waar je een coffee to go mee kunt pakken.

(lengte: 23 kilometer)

4. Vlissingen – Dishoek

In Zeeland schijnt altijd de zon, al is het maar voor even. Merkten we afgelopen weekend toen man en ik langs de kust stapten terwijl puberdochter een foto van bewolkt Amsterdam appte. De route van Vlissingen naar Dishoek laat je aardig demarreren, de Westduinen zijn namelijk wel zo’n 50 meter hoog. Neem tussendoor bij Kontiki Beachclub een Oester to Go voordat je door het strandzand – bij eb – 6 kilometer terugloopt naar je duinlodge op Vlissingen resort.

(lengte: 12 kilometer)

5. Pieterpad, traject Holten – Laren – Vorden

Ja, je leest het goed, nog een keer de Achterhoek, omdat ik hier altijd weer dat nostalgische gevoel krijg van de Noorse film ‘En eeuwig zingen de bossen’ (1959). Bovendien: het mooiste traject Pieterpad loopt hier. Ben heus niet bevooroordeeld, collega Wies vindt het ook (dus zeker geen: N = 1 😊). Coulissenlandschap, elk moment trekt een ander decor aan je voorbij. Haal voor de versnapering onderweg een appeltaart to go bij de moestuin van landwinkel Verwolde.

(lengte; 15 km + 14,4 km)

Benieuwd naar andere wandelingen? Ik heb ook erg genoten van het St. Odolphuspad!

Reacties (2)

Bezoeker
1/2 | 

Ik voeg er een aan toe. Ninglinspo in de Ardennen. Jammer dat ik hier geen foto’s aan toe kan toevoegen!

Mevrouw Florence Gabriel
2/2 | 

Na zes maanden echtscheiding en scheiding met mijn man, kwam ik erachter dat ik zoveel van mijn man hou elke dag dat ik hem mis, maar de reden dat we gingen scheiden was dat hij me bedroog, had een verloofde buiten ons huwelijk, dus dat leidde tot onze scheiding, hij ging weg is leven, maar ik kon niet zonder hem, dus ik las online hoe dr.Sacre uit Afrika veel mensen heeft geholpen om hun huwelijk te herstellen met grote kracht, ik heb contact met hem opgenomen en dingen aan hem uitgelegd , hij deed wat gebed en vertelde me dat mijn man zal stoppen met me bedriegen en dat hij bij mij terug zal komen, nadat hij de materiële behoefte voor het gebed had gekregen, deed hij de gebeden en mijn man kwam terug naar mij, hij stopte met bedriegen ik hij houdt van me en koestert me met zijn hart, hij is nu een veranderingsman en een heel fatsoenlijke man en een heel eerlijke man, dit was hoe dr.Sacre me hielp om mijn huwelijk te redden, als je hulp nodig hebt, neem dan contact met hem op via WhatsApp-nummer +2349076034359 of e-mail hem Sacretempleofpower@gmail.com

Mevrouw Florence Gabriel

Hebben jullie de Nouveau van deze maand al gezien? De rood met gouden cover met groot: Sterke Vrouwen Issue. In dit nummer lichten we op tien pagina’s Sigrid Kaag uit, minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking.

Ik leg hieronder graag uit waarom Sigrid mij raakt.

“Ik ben vrouw. Katholiek opgevoed. Een Nederlander. Mijn enige nationaliteit. Ik was diplomate en nu politica. Een echtgenote, en moeder. Die soms in Nederland moet uitleggen dat haar dochter, die anders oogt, inderdaad haar dochter is.”

“Het raakt me, het motiveert me.”

Dit had zo maar mijn tekst kunnen zijn, alles klopt namelijk. Behalve die politica (alhoewel een blad runnen soms ook net politiek is ;-)). Bovenstaande quote is van Sigrid Kaag, uitgesproken op de jaarlijkse Abel Herzberglezing.

Nouveau’s shoot met Sigrid vond plaats voor déze woorden. In het twee uur durende timeslot dat we hadden voor interview, visagie en foto’s (krap, heel krap, maar een agenda van een minister van Handel is nog krapper) raakte Sigrid mij al. Nu door deze lezing nog meer. Wat een voorbeeldvrouw.

Alle 120 minuten van de shoot én interview werden effectief benut, op hoog energie-niveau bleef ze gefocust. Haar volgende afspraak zat al te wachten - een delegatie van de VN -.

Ze bleef rustig, en wist zelfs een grote John Lanting-achtige wisseltruc met de mensen van de VN (die zaten te wachten in de portrettenkamer waar we per se de laatste foto wilden nemen) elegant op te lossen.

Sigrid Kaag is voor mij Vrouw van het Jaar. Maar ook Máxima. En ook Michelle Obama, met haar boek Becoming. Vrouwen die niet bij de pakken neer gaan zitten. Incasseren, daarna opstaan, en weer doorgaan. Met hun missie om de wereld een stuk mooier, beter, verdraagzamer te maken en achter te laten voor onze kinderen.

Mijn dochter bijvoorbeeld, Afro-Amerikaans. Bij ons gekomen toen ze zes dagen oud was. Vol zelfbewustzijn wil ze danseres of dierenarts worden.

“Wees niet stil, onze stem is nodig” sprak Sigrid.

En ook dat hadden mijn woorden kunnen zijn.

Lees heel het interview met Sigrid Kaag in de nieuwste Nouveau:

Reacties (0)

Claudia Straatmans (53) is Hoofdredacteur Nouveau en houdt van wandelen, wijn, man & dochter én van haar vriendinnen. "Samen met andere vrouwen wandelen, Duitse rieslings uitproberen en vooral met heel veel zelfspot onszelf onder de loep nemen, dat is geloof ik waar ik voor geboren ben. 

Archief

2020
2018
2017

Instagram