Blog posts met tag Claudia blogt

Claudia Straatmans (Hoofdredacteur Nouveau, 51)

Trouwe lezers van mijn blog weten het, afgelopen voorjaar ben ik heel wat kilo’s kwijt geraakt door sportvasten. Zonder ‘n pot chroomtabletten -vast getaped aan mijn lichaam - ging ik nergens naar toe. Opgeblazen vetcellen bleven zo op afstand.

Maar ja, toen kwam het feestseizoen. Elke avond bubbels en chocolade - er was geen chroomtablet tegenop gewassen. Voor ik het wist (ik wist het best hoor), zaten de ponden er weer aan.

Zoals Heintje Davids altijd weer terugkeert, of de houtstapel in Scheveningen hoger is dan afgesproken, zo is de vetrol altijd de vetrol die ook niet van wijken wil weten. ‘Hallo, daar was ‘ie weer’.

Bah!

Sportvasten dan maar?

Nee, dat trek ik niet in het koude januari. Wel heeft Fittergy, het bedrijf van sportvasten, een wat vriendelijker methode: The Vegan Switch. Tien dagen lang groente en noten en vooral heel veel wandelen, 10.000 stappen per dag.

Moet te doen zijn toch?

Ter voorbereiding hierop lees ik mijn sportvasten blogs nog eens terug (daarover straks meer).

Ook bij The Vegan Switch word je begeleid door een sportcoach. In mijn geval mijn eerdere sportvastencoach Marianne Dignum. Negen maanden na dato sta ik weer in haar kamertje. En ja hoor, er zit een bult op de plek van mijn buik, geen kind er in, wel extra kilo’s. 67,1 kilo. Slik!

Maanden geleden – voor het sportvasten – was dat “slechts” 66,5. GODSAMME. Aangekomen.

“Maar” zegt Marianne om het leed te verzachten, “je hebt gunstig vet, een percentage van 30.1 %”. Onder de vijftig jaar was dat om te janken geweest, hier valt leeftijdsdiscriminatie in het juiste bakje. Met dank aan mijn 51 jaar aan de goede kant. Taille/heupratio van 0.74 scoort helemaal punten.

Maar toch moet ik aan de bak. Vindt ook Marianne.

Heel streng hoeft het niet. Als ik de alcohol maar laat staan, en elke dag binnen 10 uur mijn drie maaltijden eet. Intermittent fasting heet dit ook wel.

Ik ga het doen, The Vegan Switch, vertel jullie er meer over in mijn volgende blog. Ter voorbereiding herlees ik mijn oude notities over sportvasten. Lezen jullie mee?

Het principe van sportvasten

Tien dagen lang sport je elke dag 30 minuten op een hartslag die de vetverbranding aanzwengelt (in mijn geval hartslag: 140-160). Je eet nagenoeg niks (twee afbouwdagen, vier sapdagen). Met als hoger doel om van een suiker- naar een vetverbranding te gaan. Of je deze switch maakt, zie je aan een paarse urinestrip (ketonen-uitstoot kleurt paars).

Dag 1: Op de eerste dag begin je met afbouwen, alle dierlijke eiwitten en vetten worden weggelaten. Wat in de praktijk neerkomt op een strak regime. Twee stuks fruit voor het ontbijt, een beetje sla voor de lunch. Daar mogen overigens wel 10 olijven bij. Ik neem meteen de grootste. En hierna, het is raar maar waar: 50 gram pistachenoten – met schil, die telt mee in het gewicht. Bummer.

Dag 2: Afbouwdag 2 nog minder vast voedsel (wel weer die gekke pistachenoten). En elke dag 30 min hardlopen.

Dag 3: Dit wordt verkocht als Afbouwdag, maar, slik, is een keiharde sappendag.

  • Ontbijt met 150 ml appelsap & 150 ml grapefruitsap.
  • Lunch: opgewarmde tomatensap.
  • Diner: opgewarmde groentesap.

Mijn houvast nu is de suppletie. Het pakket dat je meekrijgt van je sportvastcoach. Met o.a. magnesium en vitaminepillen en Metabolic Switch aardbei, een drankje dat vol zit met aminozuren. Ik giet het naar binnen alsof het champagne is. O, nee niet te snel drinken, krijg je prikkelingen van.

Dag 4: Officieel Vastendag 1. Alleen maar sap, sap, sap. Had ik het al gehad over de urinetest? Plassen over een strookje, en van lila naar lichtpaars gaan. Ik ben vandaag al bijna op vakje 3. Hoop vurig dat ik morgen vakje 5 heb, dan hoef ik namelijk niet sapdag 3, maar mag ik voorzichtig eerder starten met vast voedsel.

Vandaag al diverse manische momenten gehad (“I am the King”), maar ik weet: een downer ligt op de loer. Genoeg water blijven drinken is het devies.

Dag 5: Vastendag 2. Sap. In totaal over de dag: 300 ml. Ik zie al een vaag blokje onder mijn buikvet vandaan komen en krijg daar zo’n kick van. Nu nog sportcoach Marianne zien over te halen, en yes, yes, yes, ik plas een ‘purple rain’.

Kippenvel! Kan bijna niet slapen van opwinding. Een kiwi! Morgen! Paradijs!

Dag 6: Appel en kiwi. Snijd ze extra klein omdat ik ergens vrees dat mijn tanden niet meer zo veel bijtkracht hebben. Niet vergeten ook mijn aminozuur-drankje te maken. “Hè bah”, zegt mijn man, “ben je nou nog niet van dat weeïge spul af?” Nee. De suppletie (drankje & pillen) hoort elke dag.

Dag 7: De kiwi mag vanaf vandaag baden in 200 gram magere kwark. Ik blijf plassen over urinestrips. De ketonen-uitstoot moet namelijk weer gaan afnemen. Klein gênant momentje: mijn baas betrapt me op de wc met urinestrips in de hand. Het is dat ik al bijna 51 ben, dus zij snapt ook wel dat dit niet om een zwangerschap gaat.

Dag 8: Wat als ik vandaag nou wat minder kwark eet? Dan kan ik die eiwitten toch wel bij de Latte Macchiato tellen? Dat is namelijk waar ik die dagen het meest naar verlang: een kop koffie met schuim. Bij het tentje waar ik met Cynthia Abma koffie drink, hebben ze én geen haver- en geen magere melk. Ai, lastig.

Ga ik mijn net-verworven-best-platte-buik meteen teisteren met volle zuivel? Ja, dat doe ik (en bedenk: dan vanavond maar wat minder kip). Maar mijn lichaam roept mij zelf al tot de orde. Wat een vette troep! Ik geef de kop terug. Dat doe ik trouwens ’s avonds ook in het theater waar wijnvriendin Edith vanuit gewoonte twee wijn bestelt. Die ruil ik in voor een thee.

Dag 9: Hardlopen. Kwark met fruit. ‘s Middags 200 gram salade met tonijn, daarna 50 gram pistachenoten. Nog steeds geen hongerklop. Maar wel iets anders, iets veel venijnigers. Mijn lichte champagneverslaving komt opeens om de hoek kijken (9 dagen geen last van gehad).

Zaterdag borreltijd met gezin, dochter terug van schoolreis. Dat moet gevierd. Ach, 1 glaasje moet kunnen, is toch maar 60 kilocalorie? Jeetje wat smaakt dat goed. Enfin: 3 glazen verder.

En dus nu negen maanden verder weer wat ‘angespeckt’. Voor wie wel wil sportvasten hieronder de belangrijkste tips. Ik duik nu even in een spinazieberg. Tot volgende week!

SPORTVASTEN, IETS VOOR JOU?

  • Zou ik dit aanraden? Ja, maar zoek afleiding. En doe het alleen in een van tevoren zorgvuldig uitgezochte periode. Het liefst als je gezin niet in de buurt is.
  • Wat belooft het? 4 kilo er af. Dat klopt. Halszaak is nu om de 4 kilo er af te houden.
  • Wat kost het? Zo’n € 250 voor pakket met aminozuur-drankje, vitaminepillen én begeleiding van een sportvastencoach.

Conclusie: Marco Borsato werd er weer knap mee, ik ook - for the time being hè. Volgens oprichter Remco Verkaik is 1 x per jaar goed voor het onderhoud van je lichaam. Je lijf moet uitgedaagd blijven. Ik ga nu even voor de softe uitdaging: vegan, vegan, vegan.

Reacties (0)

Promotie

NOUVEAU in samenwerking met ARTSEN ZONDER GRENZEN

“Claudia heb jij een hele donkere Surinaamse man?” wordt mij wel eens gevraagd. Nee, dat heb ik niet. Wel een Friese man, nóg rossiger dan ik. Wij zijn de familie wit-wit-zwart.

Mijn dochter is gezegend met een huid van pure chocolade, ebbenhouten ogen, en dreadlocks tot ver over haar schouders.

Mijn dochter is geboren in Amerika. We mochten haar in onze armen sluiten toen ze zes dagen was.

Elk jaar rond haar verjaardag, en rond de kerst denk ik aan haar biologische moeder. De vrouw die zo dapper was om haar kind een beter leven te geven. Dat met bewustzijn en een groot hart deed, en ons elk jaar een brief schrijft hoe dankbaar zij is dat onze dochter een goed leven heeft.

Emotioneel en ontroerend, vind ik.

Juist ik ben HÁÁR dankbaar dat zij ons dit grote geschenk gaf.

Ik weet niet of het komt door de achtergrond van mijn dochter, doordat ik ouder word, de nodige butsen heb opgelopen, maar ik heb meer begrip voor mensen aan de andere kant van de wereld gekregen. En interesse.

Mijn dochters verre voorouders komen uit Haïti. Een land dat niet vooraan heeft gestaan toen levensgeluk en een kalme natuur werden uitgedeeld.

Als ik iets over Haïti hoor of lees, kruipt mij dat onder de huid.

Zoals de grote aardbeving in 2010 waarbij het halve land verwoest werd, mensen al jaren in tentenkampen wonen. In mensonterende omstandigheden. Ik kan de beelden niet eens zien zonder buikpijn te krijgen.

We leven in een periode van verharding, in een tijd van ‘ik kies voor mezelf'. Alsof het niet over mensen gaat die verderop proberen iets van hun leven te maken.

Ook zij hebben een droom, gevoel, willen een verheffende toekomst voor hun Kinderen. Alle Menschen sind Brüder, met een verschil: hun geboortewieg stond op een moeilijke plek.

Daarom ben ik bewust donateur van een club als Artsen zonder Grenzen. Hulpverleners die de wereld een stukje mooier en beter willen maken.

Vorig jaar zijn er 74.847 kinderen behandeld voor ondervoeding, is er 564.799.713 x schoon water geleverd, werden 1.002.172 malariapatienten behandeld en 3.291.142 medische consults verleend.

Artsen zonder Grenzen geeft een tijdschrift uit: Lifeline. Een inspirerend magazine met boeiende verhalen van AzG hulpverleners. Je leest wat hulpverleners drijft en wat ze aan bijzondere ervaringen opdoen. Lifeline informeert ook over nalaten. Wat jij nalaat voor de wereld kan een nieuw leven betekenen voor anderen. Klik hier om een gratis exemplaar aan te vragen.

De wereld een stukje mooier maken, dat wil ík graag nalaten. Een wereld waar mijn dochter veel meer kansen krijgt dan waar haar biologische moeder in Florida ooit van heeft kunnen dromen.

Mijn kleine grote meid wil dierenarts worden.

Ze oefent al flink op haar knuffels.

Maakt letterlijk en figuurlijk Elandje en Snoopy een stuk mooier.

En daarmee de wereld.

Zo geven we allemaal iets kostbaars door.

Dit is mijn kerstgedachte, en zoals de rijdende rechter zou zeggen, en “Daar mag u het mee doen”.

Reacties (0)

Afgelopen weken reisde ik met man en dochter drie weken door Californië en Arizona. Amerika is een extreem land. Alleen al de temperatuurverschillen!

Zo fietsen we het ene moment in kil en mistig San Francisco. Een paar dagen later stonden we op de heetste pek ter wereld, Death Valley, waar de temperatuur niet onder de 50 graden kwam. Heel anders dan de gevoelstemperatuur in onze auto die soms onder nul zakte als man en ik wrevel kregen over de navigatie. Ik vind namelijk oprecht dat ik veuuuul beter de weg weet.

Tegelijkertijd was er diepe harmonie in ons gezinnetje, wij tegen de rest van de wereld.

En toch, en toch, vind ik het best fijn om weer thuis te zijn.

En wel hierom:

1. Eigen lakens

Ben een lichte hysterica. Sleep mijn zijden kussensloopje mee op vakantie. Zelfs naar Amerika. Ik vind lakens van andere mensen, hoe heet ze ook zijn gewassen, een beetje vies namelijk.

2. Zelf koken

Uit eten gaan is mijn grote hobby. Maar met 23 avonden achter elkaar (en dan ook nog het ontbijt, want haal je buitenshuis in de VS) was ook zelfs mijn eetlust een beetje vergaan. Komt ook omdat het eetpatroon van een puber nog wel eens wrevel oplevert. Dochter wil pizza, ik spinazie. En tja, groente, laat staan roergebakken spinazie, is in Amerikaanse vakantie-oorden niet heel makkelijk te krijgen.

3. Havermelk

Ik drink m’n latte macchiatto met havermelk. Beter en milieubewuster dan vette melk. In heel Amerika nergens te vinden. Ook niet in hipstersteden als San Francisco en Sedona. Albert Heijn staat er vol mee.

4. Apart toilet

Er gaat niets boven een wc BUITEN de badkamer. Hoef ik niet uit te leggen toch?

5. De herinneringen die ik kan ga koesteren

Wat was het eigenlijk relaxed dat ik geen beddengoed hoefde te wassen, 23 dagen achter elkaar uit eten kon, wat is havermelk trouwens belachelijk duur en wat efficiënt: het toilet op de badkamer (zorgt voor extra dimensie in het gezinsgebeuren: NIETS meer te verbergen).

Wanneer heb ik dat nou? Deze zorgeloosheid en het ‘Het kan me allemaal niks meer schelen’. Dan word ik maar dik van pizza en ziet mijn man mij maar op de wc.

Die zorgeloosheid, mag die altijd en eeuwig blijven? Mooi. Dan ben ik helemaal blij dat ik weer thuis ben.

Reacties (0)

Wanneer zie ik jou, leuke lezeres, nou eens? Het lijkt me fijn, nuttig en sympathiek om met je van gedachten te wisselen. Om te horen of je mijn sportvasten-blog nou stom of juist heel leerzaam vond? Misschien heb je wel goede nieuwe wandelroutes voor me, of wil je jouw favoriete Riesling eens onder míjn neus schuiven (in plaats van dat ik mijn drank-mening maar op dring). Of wellicht zeg je: “Straatmans houd op met ál die blabla.”

Dat kan. Allemaal. Op donderdagmiddag 14 juni in het Amsterdamse Concertgebouw op het Nouveau Matinee. Thema: De kunst van het genieten.

Hoe we op het idee hiervoor kwamen?

MÁXIMA

Toen we oog in oog stonden met Máxima.

Magisch. Dat was namelijk het moment dat collega Margreet en ik samen met hare koninklijke hoogheid in een ruimte waren. In een imponerend Instituut voor de Tropen, bomvol driehonderd aandachtig luisterende vrouwen (en een verdwaalde man).

Onze koningin hield een vlammende speech over de noodzaak van Finance voor Female entrepeneurs. Ze zag er weer uit om door een ringetje te halen: ravissant gekleed in ’n lichtroze Valentino, elegant staand op hoge hakken.

Zelf had ik die ochtend nog koortsachtig aan mijn uiterlijk gewerkt. Kwam namelijk net terug van een wandelweekend Zweden, en moest even flink door de wasstraat voordat ik H.K.H. onder ogen kon komen.

Vooral mijn haar was een drama. Onder de wandelmuts was het verworden tot een ingeklonken elandengewei. Hoe doet Máxima dat toch? Altijd vlekkeloos shinen? Heb nog nooit een Oranje (denk: Beatrix) kunnen betrappen op een ingestort kapel.

MAGISCH

Maar dat terzijde, want ik wil vooral even terug naar dat magische. Ja, mimeden Margreet en ik naar elkaar: het Nouveau Matinee moet er komen. Dat samenspel van honderden vrouwen, inspirerende ideeën, verrijkte kennis, ‘verlicht’ naar buiten komen.

Nouveau Matinee dus

En jullie komen toch ook? 14 juni, het Concertgebouw, Amsterdam. Goede sprekers als Sacha de Boer en Tommy Wieringa hebben bevestigd. Barbara van Beukering gaat op het podium in gesprek met Ans Markus en Hedy d'Ancona over ouder worden én filosoof Lammert Kamphuis vertelt over zijn Filosofie voor een weergaloos leven. En verder beloof ik: bijzondere ontmoetingen, motiverende masterclasses én goed haar.

GRAAG TOT ZIENS!

Tot 14 juni!

Aanmelden doe je op www.nouveau.nl/matinee

Reacties (0)

Claudia Straatmans (51) is Hoofdredacteur Nouveau en houdt van wandelen, wijn, man & dochter én van haar vriendinnen. "Samen met andere vrouwen wandelen, Duitse rieslings uitproberen en vooral met heel veel zelfspot onszelf onder de loep nemen, dat is geloof ik waar ik voor geboren ben. 

Archief

2018
2017