Blog posts met tag wandelen

Heel Holland fietst. Maar Claudia wandelt. Elke week weer, meestal met vriendinnen, maar nu verkondigde opeens haar man: ik wil ook wel een keer mee. Dus hup daar gingen ze. Van Edam naar Volendam.

Claudia Straatmans, Hoofdredacteur Nouveau:
Trouwe lezers van mijn blog weten het al. Ik houd van wandelen. Je valt er van af, beweegt, ik kan met bomen knuffelen, en het is een topactiviteit om met vriendinnen te doen. Elke eerste vrijdagochtend van de maand gaat mijn wekker vroeg, heel vroeg. Soms om zes uur ’s ochtends al. Vriendinnen en ik doen namelijk aan dauwwandelen. De zon op zien komen brengt letterlijk en figuurlijk nieuw licht op zaken die we tijdens het wandelen bespreken.

We coachen elkaar door het leven, sluiten af met een goede Latte Macchiato, en kunnen om 11 uur weer aan het werk. Je begrijpt: deze eerste vrijdag van de maand is heilig voor mij & mijn vriendinnen. Ik wil veel vaker wandelen, ook in ander gezelschap, dus o la la, wat was ik laatst blij dat mijn man opeens zei: “Zeg, zullen we deze zondag ook eens de paden op de lanen in gaan”.

Vijf redenen waarom wandelen met je man voor een nieuwe dimensie zorgt:`

  1. HIJ MAG DE ROUTE BEPALEN Het liefst heb ik zelf de regie in handen, maar laat manlief maar bedenken dat hij de grote regisseur is. Mannen die denken dat zij de koers uitzetten, zijn tevreden mannen.
  2. JE KOMT NOG EENS ERGENS Van Edam naar Volendam bijvoorbeeld. Mijn vriendinnen en ik hadden het nooit bedacht, wij hechten aan stilte en natuur, maar manlief wil graag een eigentijdse versie van ‘Andere Tijden’ creëren, oude handelsplaatsen bekijken.
  3. JE CONVERSATIE GAAT JE KIND VOORBIJ Oké, de eerste 45 minuten ging het er over of onze dochter van twaalf écht wel alleen thuis kon zijn. Maar op een gegeven moment waren we daar ook wel over uitgeluld. Alle opties over mogelijke ongelukken, water over laptops, telefoons in wc’s, branden aan broodrooster – allemaal de revue gepasseerd.  Toen kwamen we toe aan iets anders, namelijk aan elkaar. “Zeg, hoe gaat het eigenlijk met jou?”
  4. MIJN MAN KENT NICK… OF WAS HET NOU SIMON? Als je Edam uitloopt over de lange IJsselmeerdijk richting Volendam, hoekie om, ligt daar een knettergrote boerderette aan je rechterhand. Zo’n opgetuigd toeters & bellen gebouw waarvoor je een jaaromzet à la Jan Smit of Nick en/of Simon moet hebben. Ik blijk niet de enige in mijn gezin met het Story-archief in mijn hoofd, mijn man blijkt ook zijn entertainment-pappenheimers te kennen. (N.B. We weten nog steeds niet wie er woont, Kirsten Schilder heb jij voor ons het brandende antwoord?).
  5. KIBBELING OP DE DIJK Gek is dat, realiseer ik me terwijl ik dit tik, met mijn vriendinnen lunch ik doorgaans licht, maar mijn man hoeft me maar aan te kijken, of ik heb al een vette bek gehaald bij de kibbelingkraam op De Dijk. Romantisch lunchen, dippen in elkaars ravigottesaus, mmmmm.

Jaloerse dochter bij thuiskomst: “Jullie hebben kibbeling gegeten zonder mij? Wat gemeen. Volgende keer wil ik mee”.

“Dat is prima”, antwoorden man & ik in koor. “Wel eerst 15 kilometer wandelen.”

Meer top wandelroutes willen weten? Kijk op STARTPAGINA.


 

More content below the advertising

Reacties (0)

“Kun je wel een natuurwandeling maken als je in de grote stad woont?”, wordt mij vaak gevraagd. Natuurlijk kan dat, het is even zoeken, soms moet je kruisende spoor- en autowegen voor lief nemen, maar daar tussenin is er in Nederland nog steeds natuur.

'Beauty is in the eye of the beholder' is dan ook mijn mantra als ik onder de rook van Amsterdam wil lopen. Ik zie wél de panoramische veengronden, en wend mijn blik af bij de witte steenpuist die de uitbreiding van Wilnis blijkt te zijn. Het twintig kilometer lange Bellopad is uitgestippeld door twee enthousiaste mannen die er ook meteen een goede site bij hebben gelanceerd, en loopt langs de oude bielzen van spoorweg Uithoorn-Nieuwersluis. De trein is er al lang niet meer, gebleven zijn een paar schattige stationnetjes (waar de bejaarde vrouw van de laatste spoorwachter in mag wonen). En er zijn Hollandse veengronden, heel veel veengronden.

Eerst de Demmerikse Polder, daarna de Vinkeveense Plassen. Tijdens het lopen mijmeren we over ‘oude mensen, de dingen die voorbijgaan’, daar is dit landschap een uitgelezen inspiratiebron voor. Wij kiezen er trouwens voor om de route van Mijdrecht naar Abcoude te nemen (en niet andersom), zodat we bij De Witte Dame uitkomen, een heerlijke pleisterplaats in een jawel… oud station.

Doen: Als je op korte afstand van Amsterdam een stevige (20 km) wandeling wilt maken door Hollands cultuurlandschap, met links en rechts een duikelende fuut in het veenwater.

Laten: Als je wilt verdwijnen in de natuur. Daarvoor doorkruisen te veel (spoor)wegen dit stuk Randstad.

Hoe wandel je dit dan?

4 uur wandelen, 20 km

Gebied: Bellopad van Mijdrecht naar Abcoude (of andersom).

Vervoer ter plekke: Check bellopad.nl voor busnummers. Wij reden met 2 auto’s, dropten 1 bij De Witte Dame, reden met de andere naar Mijdrecht, en haalden deze na afloop weer op. In Abcoude stopt trouwens om de negen minuten een trein.

Horeca:

  • Restaurant Harbour Club Vinkeveen. Wel een beetje ordi-chic, maar met aardig personeel, ook voor ons: wandelaars met vieze veenmodder-schoenen. We sterkten aan met een grote schaal Fruit de Mer en bubbels, en zweefden daarna door naar Baambrugge.
  • Boerderij Lindehoff Baambrugge. Befaamd adres voor kaas en biologisch vlees.
  • Eindpunt (of beginpunt) De Witte Dame in Abcoude. Schitterend gerenoveerd, heerlijke tonijnpizza, en in de zomer een topterras.

En ook nog

Op de Groenlandsekade loop je langs een deel van het leven van André Hazes sr., eerst langs zijn villa, daarna volgt zijn stamkroeg De Plashoeve.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (0)

Heel Holland fietst, maar Claudia wandelt liever. Altijd in stijl. Altijd met een glas stuivende Riesling, of een schuimende Latte Machiatto toe.

Claudia: “Mijn motto is niet voor niets: wandelen, wijn en wilde krullen. Deze maand neem ik je mee naar Marken, het voormalige eiland bij Monnickendam.

Want soms heb je zin in een onvervalst Hollands landschap waar de wind over je heen jaagt, je eindeloze wateren ziet, en on top of ook nog getrakteerd wordt op klederdracht toe. Zo’n ‘Holland for beginners’ is het rondje Marken.

Toeristen zijn dol op dit voormalige eiland en ook ik kan er goed stappen. Letterlijk wel te verstaan, want het cyclische gegeven dat de cirkel rond is, is nergens meer bewaarheid dan op dit ronde eiland. Linksom- of rechtsom, iets anders is er niet. Rondje rond de kerk zou je deze route ook wel kunnen noemen.

Voor mij is dat hoogmisgebouw de plaatselijke vuurtoren, Paard van Marken geheten. Idyllischer krijg je het bijna niet. Een markant wit pand in 1839 gebouwd op het fundament van een vierkante vuurbaak.

Deze toren is overigens ook alleen maar bereikbaar te fiets of te voet, ik zeg: te voet, want dan pak je meteen deze leuke wandelroute, startend en eindigend aan het begin van Marken (na de weg die het verbindt met vasteland).

Je loopt op de oude zeedijk, en komt langs kleurige houten buurtjes – op terpen gelegen – waar je je prima kunt voorstellen hoe het visserijleven honderd jaar geleden er uit zag. Verdwalen kan niet, de dijk blijft keurig tien kilometer lang heten ‘Wandelroute rond Marken over de Dijk’. Waarom moeilijk doen als het zo simpel kan?

Je kunt deze wandelroute verlengen door nog even over de strekdam te paraderen, van waaruit verderop Volendam als een échte diva ligt te shinen.

Doen: Als je Gerrit Hiemstra-achtige weerverbazingen wilt delen. De wolken, de zon, vergezichten, het verandert continu als een schilderij.

Laten: Als je van bomen en beschutting houdt. Dat is er hier gewoon niet.

En nog even praktisch

Duur: 3 uur wandelen

Gebied: Marken. Het voormalige eiland. Te bereiken via die ene toegangsweg, de zeedijk, kunstmatig aangelegd.

Looproutes: 10 km, ankerpunt is vuurtoren witte olifant.

Vervoer ter plekke: Parkeren in het dorp of in de berm bij het start/eindpunt van deze route. Er rijden overigens ook bussen vanuit Monnickendam. Extra leuk: vanuit Volendam kun je ook met de boot.

Horeca:

  • Restaurant Land en Zeezicht, niet per se om het interieur - dat is zeg maar toeristisch Hollands - maar je zit er fijn buiten, op schapenvachtjes (“idee van mijn vrouw” aldus de uitbater). Havenbuurt 6
  • De Taanketel, Havenbuurt 1. Op verwarmde stoelkussens naar bootjes kijken. Prima koffie.

En ook nog:

Dwaal nog even door de kerkbuurt, veel minder toeristisch dan bij de haven. En mooi!

Zin om meer van de omgeving te doen, en zelfs te ‘starspotten’? Uitdam, met zijn beroemdste inwoners Katja Schuurman en Freek van Noortwijk, is nabij (wij zagen ooit met eigen ogen dat het inderdaad allemaal one-happy-family is met Igoné en Thijs er bij).

Reacties (0)

De Volkskrant schreef er al over.

Er is iets in Duitsland wat de jeugd helemaal in zijn ban houdt, waar ze vet aan verslaafd zijn, ze schaffen er zelfs en masse klassieke Meindl schoenen voor aan.

Nou, dan lacht deze 51-jarige in haar vuistje. Dat wist ik natuurlijk al lang.

Shinrin-Yoku oftwel bosbaden heette in mijn tijd gewoon wandelen. En de voordelen die ik er al jaren van ondervindt, zijn opeens hip onder de jeugd van tegenwoordig:

1. Het is goedkoop. Je hebt geen dure kleding of andere zogenaamd essentiële apparatuur/ materiaal nodig. Heel anders dan bijvoorbeeld bij skiën waar je al honderden euro’s verder bent voordat je überhaupt op de piste staat.

2. Het kan overal. Zo je huis uit de paden op de lanen in. Ook vanuit een drukke binnenstad. En het goede nieuws: er is altijd wel ergens natuur, zelfs een verwaarloosd plantsoen heeft schoonheid, immers ‘beauty is in the eye of the beholder’.

3. Het inspireert. Het bos is een verbeeldingsparadijs voor ontwerpers. Mijn fantasie slaat in ieder geval helemaal op hol. Zie ik weer een boomstamvergroeiing waar Marcel Wanders een vaas van zou kunnen maken.

4. Het is filosofisch. Immanuel Kant liep elke dag exact dezelfde ronde in Kaliningrad en overpeinsde daar zijn ‘Kritik der reinen Vernunft’. Ik bedoel maar: wandelen leidt tot grote filosofische gedachten. Zoals:

5. Van wandelen val je af.

6. Koffie én appelgebak daarom toegestaan. En smaken nóg lekkerder als je net 19,6 km rondje Naardermeer achter de rug hebt. Tel daarbij op dat de zelfgebakken appeltaart van Stadzigt de lekkerste van Nederland is. En je begrijpt dat we alleen al voor deze appeltaart ons bed uitkomen.

7. Het verbindt. Hele gesprekken voer ik met mijn vriendinnen, dus:

8. Een dure psycholoog is niet meer nodig. Terwijl we lopen, onze issues doornemen, elkaar coachen op het levenspad, worden de problemen kleiner & kleiner. Psychiater Bram Bakker zweert bij hardlopen, maar coaching-sessies tijdens het wandelen – daar knappen wij weer van op.

9. Het beeldhouwt de bilspieren. Echt waar, met flik doorstappen trekken m’n bilspieren aan.

10. Helemaal digiproof. Een I-Phone houdt het aantal stappen* bij, dus zelfs puberdochter vindt het nu cool. Sterker: ze denkt dat wandelen helemaal alleen en speciaal is uitgevonden door… Apple.

En nou dacht ik, laat ik al die jonkies eens plezieren, met de allerbeste tips van mensen die weten waar Abraham de mosterd haalt, en mijn favorieten eens gaan delen. In een rubriek in Nouveau. ik noem het Wandelen met Wijn. Want na de inspanning de beloning, dat moet ook een millennial aanspreken.

Laat je ons weten waar jij graag ‘stapt’? (in de ochtend dan hè): Claudia.Straatmans@Sanoma.com

Reacties (0)

Claudia Straatmans (52) is Hoofdredacteur Nouveau en houdt van wandelen, wijn, man & dochter én van haar vriendinnen. "Samen met andere vrouwen wandelen, Duitse rieslings uitproberen en vooral met heel veel zelfspot onszelf onder de loep nemen, dat is geloof ik waar ik voor geboren ben. 

Archief

2018
2017