Blog posts met tag lifestyle

(Nee niet op een man – ze is al getrouwd – maar op deze strakke Zweed)

Claudia Straatmans, hoofdredacteur Nouveau:

Trouwe lezers van mijn blog weten het wel. Claudia is een beetje dom geweest, ze liet zich leiden door haar portemonneetje en koos een elektrische auto toen haar bedrijf een nieuw leasecontract voorlegde. Maar 4% bijtelling. Sindsdien heb ik laadstress, de actieradius van de beloofde 200 kilometer valt nogal tegen ('Maar mevrouw, u rijdt ook te hard' zei de garage doodleuk tegen me).

En toen kwam VOLVO, een prachtig mooi Zweeds bedrijf met een voorstel: 'Wil jij, Claudia, niet eens een proefrit maken met een Volvo XC40, en daar alles mee doen wat naar jouw lifestyle geurt?'

De Volvo XC40 is een stoere SUV met urban uitstraling. Slim design, robuuste vorm. Stoer, en vooral veilig. Safety for all zit in het DNA van Volvo. Ze hebben zich niet voor niets voorgenomen dat vanaf 2020 niemand meer mag omkomen of zwaargewond raken in een nieuwe Volvo.

Ik werd smoorverliefd op deze ruwe bolster, blanke pit. 

En mijn vriendinnen ook. 

En wel hierom:

1.   

Wandelen

Dauwwandelen, ik doe het zo graag. En nu konden vriendinnen én hond ruimschoots mee. Leenhond Scott zat hoog, als een prins in de kofferbak. Zweeds design is intuïtief ontworpen. Moet de hoedenplank plaats maken voor Scott? Via een vernuftig systeem schuiven we deze onder de bodem. Ook geinig: vriendin J. kon haar tasje aan het dashboardkastje hangen waar in één beweging een tassenhaak uitpiept. 

2.   

Kind met fiets ophalen

'Aaaaa mamma, je hebt zo’n vette bak, kom je mij even van school halen?' Haar fiets past er net niet helemaal in. Een stukje stuur stak buiten de wagen. Moest ik vroeger met touwtjes de klep op zijn plek houden, deze Volvo klemt intuïtief op de fiets. Safety voor alles.

3.   

Wijn halen

Het liefst was ik nog even naar Duitsland gescheurd om ter plekke wijn in te kopen, maar tussen droom en daad staan praktische bezwaren (of in elk geval een echtgenoot die mij ook weleens wilde zien), dus ging ik nu mijn wijnvoorraad ophalen bij mijn plaatselijke MarkvandeWijn.nl. Heel urban op het Java-eiland in Amsterdam. Er passen wel dertig dozen wijn in de kofferruimte, dus nam ik ook meteen de bestelling voor buurvrouw E. mee.

4.   

Moedertje opzoeken

Mijn moeder wordt binnenkort tachtig. Wilde de uitnodigingen voor haar feest maken. Woont diep in de Achterhoek. Normaal vlekken in de nek of ik dat wel haal heen en weer (in principe net niet, zodat ik de eerstvolgende Fast-Ned moet uitrekenen). Nu kon ik zorgeloos die kant op. En Johan (mijn moeders vriend) ook nog een proefritje aanbieden. Die het machtig mooi vond. Vooral het open dak dat nog verder naar achteren kantelde dan zijn eigen ‘luxe wagen’.


5.   

Haal- en brengdienst

Zie punt 2. Het bleef natuurlijk niet alleen bij een fiets. De volgende dag moesten ook even alle vriendinnetjes van de middelbare naar huis gebracht. Een kluwen puberbenen op de achterbank. 

Tja, en nu ben ik verliefd. Maar nog getrouwd met een ander (waarvan ik de stoelverkoeling wel weer fijn vind, die hebben de Zweden wel, daar is het nooit heet, zo zie je maar: elke partner heeft wel een benefit). 

Mijn huidige leasecontract loopt tot 2021. 

Geeft niet. Want eigenlijk wil ik toch vooral elektrisch. Omdat ik vind dat dat gepast is in deze tijd. En laat nu net deze XC40 vrij komen. In elektrische uitvoering. Eind 2020 op de markt.

Niet eerder? Ik zei toch: bij Volvo is SAFETY in de naam gebeiteld. Pas elektrisch als ook écht alles klopt. En klopt. En dat de beloofde actieradius ook echt tot op de millimeter nauwkeurig loopt.

De Volvo XC40 start bij € 40.975, Claudia reed in een Inscription-uitvoering van € 65.000. Private lease mogelijk vanaf € 549.

 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

More content below the advertising

Reacties (0)

Herpes Simplex is de naam.

Onthoudt u die?

Afgelopen week was een première van Het Nationale Ballet. GALA op het hoogste niveau. Geen spijkerbroeken, windjacks en goodiebags met daarin Minions-vlokken (seriously, ooit meegemaakt bij de première van Verschrikkelijke Ikke 3) maar HET ECHTE WERK. Een heuse serieuze dresscode, Black Tie. Ik koos mijn mooiste jurk, mijn hoogste hakken, toefde mijn haar nog eens lekker op en keek in de spiegel:

Ieeeeehhh!

Een koortslip.

Van buitensporige proportie.

Herpes Simplex heet-ie ook wel. Had hem al twee weken, maar was er zo mee vergroeid dat ik het eigenlijk vergeten was.

Sterker, deze herpes simplex liet ik zelfs wel eens in mijn voordeel werken.

Wilde mijn man een avond zoenen, hoefde ik alleen maar dreigend naar mijn lip te wijzen.

Besmettelijk, besmettelijk, schreeuwde mijn mond.

Lees ook: Claudia's bog: 'De hobby die me bijna mijn huwelijk kostte'

Even wat feitjes: het herpesvirus is geworteld in je hersens, steekt in stresstijden de kop op en is ook buiten je mond reuze besmettelijk. Je komt er nooit meer vanaf, je kunt alleen de schade een beetje verminderen met bijvoorbeeld lysine, een soort aminozuur. En anders: vette pech!

Zoals ik dus nét voor de première.

Maar ach, wat wilde ik graag bij mijn zwarte Claes Iversen-japon een knalrode lipstick. Normaal gesproken een perfecte match.

‘Ach, wie ziet die lip nou’, dacht ik. Dus kalkte ik lekker flink veel lipstick op (wat niet mag - weet ik heus wel - besmetting door make-up, maar hé, het was een noodsituatie).

“Heb je je lip laten opspuiten?” vroeg vriendin Elleke bij binnenkomst in het Muziektheater. Getsie, heb je een ziekte onder de leden, krijg je nog een beschuldiging ook.

Maar goed, de zaal was donker, ik wende mijn gezicht af, en bukte vooral mijn hoofd naar benee.

En toen kregen Elleke & ik na afloop André van Duin in het vizier. Onze jeugdheld. Een diep weggestopt verlangen om met hem op de foto te gaan, kwam naar boven.

Met mijn hand voor mijn mond stapte ik op hem af.

En André wilde met ons op de foto. En zijn man Martin wilde de foto wel nemen. Zo lief, zo aardig.

Ik kon hem wel zoenen.

André.

Sterker: ik wilde hem zoenen.

Totdat... ooo, nee, besmettingsgevaar.

Dus: ik heb André niet gezoend, ik heb mijn man niet gezoend. Maar nu ben ik er klaar mee. IK WIL WEER KUSSEN.

De Lysine-tabletten zijn besteld.

Reacties (0)

Het is officieel. Ik heb een ernstige verslaving. Een verslaving waardoor mijn man het bijna niet meer trekt. Ik doe dingen waar hij niet achterstaat, niet begrijpt, en die laatst een stinkend zaakje van mijn huwelijk maakten.

Lees ook: Claudia's blog: '7x Wat je áltijd al wilde vragen over Máxima's beugel' (Claudia heeft dezelfde)

Wat dan?

Ik wandel.

En niet zo maar wandelen. Ik dauwwandel.

En niet zo maar dauwwandelen.

Nee, ik loop vooral op dagen die door Weeronline tot een zwartgallige 1 zijn gebombardeerd.

EEN 1!

Orkaan Irma-achtige toestanden.

Op zo’n dag loop ik dus.

Omdat ik een afspraak heb met vriendin D. En we ooit hebben gezworen dat daar niemand tussenkomt. Ook geen Irma. Elke eerste vrijdag lopen we (haar vakantie uitgezonderd, dus daarom nu bij hoge uitzondering 8 september).

Tja, en dat het ging regenen, dat had ik de avond ervoor op de weer-app ook wel gezien, maar ik verheugde me op úren bijkletsen (ze was net 5 weken in Amerika geweest) en het shinen met mijn flashy gouden regenjas. Ik was toch niet van suiker en kon wel tegen een regenstootje?

En daarbij komt: ik móest gewoon wandelen – had de hele week op kantoor stilgezeten.

Om 6 uur ging de wekker.

Mijn man draaide zich om en slaapmompelde: "Gek, knettergek".

En ik dacht: maar zo lopen ook mensen de Camino, met complete regenponcho’s over hun volgepakte rugzakken (afschrikwekkende beelden! The horror! Zo dik kun je dus lijken!). Dusssss doorstappen. We oefenen immers voor die Camino.

Dapper gingen we voorwaarts.

Ook al zakte ik compleet weg in de veengronden rond het Naardermeer.

Ook al was het een zondvloed zoals zelf Louis XV (‘Après moi le déluge’) hem niet heeft meegemaakt.

Stap. Stap. Sop. Sop.

Doordrenkt was ik. Kan het niet anders omschrijven.

Maar soms geef je pas toe aan je ellende als je veilig en wel thuis bent.

En de ellende kwam letterlijk met liters. Schoenen: zeiknat, sokken met 5 liter vocht.

Omdat ik door moest naar een sjieke lunch met Chanel (vraag me niet hoe ik daar gekapt en gecoiffeerd aankwam - alsof ik nooit was verzopen), kneep ik de sokken uit, plaatste ze op de radiator en stookte de verwarming lekker hoog op.

En weg was ik.

Kijk, en daar wrong de huwelijksschoen. Toen mijn man ’s middags thuiskwam, in een snikheet, leeg huis in bedwelmende stinksok-dampen, greep hij getergd naar zijn keel. Mijn hobby benam hem letterlijk de adem.

Ja, ik mag blijven wandelen. En ja, ook om 7 uur ’s ochtends ("Dat jij gekke Henkie wil zijn, fine with me", zegt-ie). Maar of ik voortaan de vuile was wél binnen wil houden. Of buiten eigenlijk, in ons geval.

Lieve W., ik hou van jou, met heel mijn hebben, houden én wandelhart.

Reacties (1)

Claudia Straatmans (52) is Hoofdredacteur Nouveau en houdt van wandelen, wijn, man & dochter én van haar vriendinnen. "Samen met andere vrouwen wandelen, Duitse rieslings uitproberen en vooral met heel veel zelfspot onszelf onder de loep nemen, dat is geloof ik waar ik voor geboren ben. 

Archief

2018
2017