Blog posts met tag ClaudiaStraatmans

Nouveau’s Claudia is moeder van het leukste Afro-American meisje van Nederland. Alleen is Claudia wit, en haar dochter donker. En dat roept vragen op. En nee, ook al ben je 50 jaar, de brutaliteit van mensen went nooit.

“Wat weet je van de moeder?”
“Alles, want dan ben ik zelf” – hoor ik mezelf zeggen.
“Nee, ik bedoel van de echte moeder” – verbouwereerd kijk ik de vrouw tegenover mij aan. Ik trap er nog in ook, en antwoord dat mijn dochter ook een hele leuke biologische moeder in Amerika heeft.
Stom eigenlijk. Alsof ik verantwoording moet afleggen. De enige die recht heeft op dit verhaal is mijn dochter Fardau.

Geadopteerd toen ze vijf daagjes oud was. En het leukste meisje ever. Nou ja, niet altijd, maar daar kom ik zo op. Eerst moet ik even verklaren waar de vraag van bovenstaande vrouw vandaan komt. Nieuwsuur had een week geleden een uitzending over fraudeleuze adopties uit Bangladesh waarbij kinderen zonder medeweten van biologische ouders naar Nederland zijn gebracht. Dit speelde in de jaren 70 en 80, maar schijnbaar hangt deze kwalijke reuk nog steeds om het begrip adoptie.

        Lees ook: 'Sta ik toch zo maar in een top 10 met mijn adoptie-verhaal'

Nu moet je aan 10.001 wetten voldoen, mag je vooral niet te oud zijn (40 jaar leeftijdsverschil) en word je als een MRI-scan hélemáál doorgelicht. Maar hé, ik ga me niet verdedigen.

Want “wat weet ik over de moeder?”. Nou, dat weet ik dondersgoed. Ik ben het namelijk zelf. Soms te lief, af en toe te aardig, vaak te meegaand. En soms ontploffend. Het moederschap is namelijk een spiegel voorgehouden krijgen. Over “hoe je zelf in de wedstrijd zit”. O, nee, bah, marketingtaal, Mag ik niet meer gebruiken, sinds mijn dochter vlijmscherp reageert met “máhám” als ik het weer heb over “het managen van verwachtingen”.

Dat klopt, het runnen van een onderneming, is totaal niet te vergelijken met het hebben van een gezin. Mijn dochter is 10, bijna 11, en zit in de pre-puberteit. Niet altijd makkelijk, wel eerlijk. Niet altijd gehoorzaam, wel met gezag voor haar vader. Over het feit dat ze beter naar mijn man luistert dan naar mij, zegt ze doodleuk: “Maar papa is ook veel strenger”.

“Wat weet je van de moeder?” Dat opvoeden een spiegel voorgehouden krijgen is. Van je eigen humeur, je eigen gekkigheidjes, je eigen dochter-moederverhouding (mijn respect voor mijn eigen moeder is gegroeid, sterker: ik hoor mezelf soms dezelfde uitspraken doen die ik vroeger zo verfoeide: “Deur dicht, we stoken niet voor buiten”.). En dat ik verdomd goed kan trampolinespringen. Want hoe Fardau en ik af en toe ook botsen, ’s avonds op onze tuintrampoline vallen we elkaar weer in de armen. Hoe hoger zij springt, hoe meer ik word gelanceerd, en andersom. Soms reikt ze zo hoog dat ze de hemel bijna kan aaien.

“Wat weet je van de moeder?” Ik & moeder Amerika houden van haar tot aan de maan en terug. Dat weet ik als allerbelangrijkste van de moeder. Toedeloe onbeschofte vrouw!

Reacties (0)

More content below the advertising

Ik was dit weekend met een vriendin naar Ierland, wandelen over de woeste kliffen bij de Atlantische Oceaan. Een wandeling die mijn man ook heus wel wil maken, maar toch, omdat ik met Karin was, werd het opeens filosofischer en hilarischer. Want:

  1. Samen slappe schlagers zingen. Dat begon al op de motorway van Dublin naar Galway. We zaten nog niet in de auto of we brulden al mee met ‘Les lacs du Connemara’ (het gebied waar we naar toe gingen) van Michel Sardou. Gevolgd door ‘Laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan’. Mijn man houdt ook heus wel van Ramses Shaffy, maar van The Cats’ ‘One Way Wind’ krijgt ‘ie een wegtrekker. Nu konden we wild en woest gewoon met ‘Alle 13 fout’ mee jodelen.
  2. Durven zeggen dat je links rijden best eng vindt. Ik had nog nooit links gereden, vond het dus best een ding, en kon dat ook gewoon zeggen. Even voor de notificatie: thuis ben ik degene met de minste rijschade.
  3. Dat je allebei een intimiteitsprobleem hebt.
  4. En daarom een eigen kamer wil.
  5. Geen gesnurk (zie punt 4).
  6. Uren over Mart Visser pantalons kunnen praten. Ik wandel in een mooie donkerblauwe Mart Visser broek. Een “zondagse broek” zou mijn moeder zeggen. Maar ook al is 'ie dan sjieker dan een afritsbroek (waar ik niet dood in gevonden wil worden), hij loopt makkelijk, veert fijn mee, en – ook handig - als we na de wandeling een pub induiken, maak je meteen een stijlvolle rentree. En hij heeft elastiek in de taille. Lekker rekbaar. Kilometers lang konden Karin & ik de geneugten van meerekkend elastiek benoemen.
  7. Bomen over waarom designers niet verder gaan dan maat 42. Dit was weer een logisch gevolg van de signalering van het meerekende elastiek. Karin wierp de filosofische vraag op. Ik kon hem niet beantwoorden. Tuurlijk weet ik dat ontwerpers voor het esthetische verhaal gaan, maar toch vinden Karin & ik het stom.
  8. Dat de ander snapt dat je 5 minuten te laat bent, omdat je toch nog even mascara wilde opbrengen. Ook al ga je lopen in de woeste natuur, en waait het er binnen 3 seconden af.
  9. Je over je man kunt praten. Ja, je kunt natuurlijk ook over je man met je man praten, maar da’s toch anders….
  10. De slappe lach. Dat je elkaar maar hoeft aan te kijken, en dan weer gáát. Gíéren. Om niets eigenlijk. Nou ja, zoals Karin de kreeft vasthield – je had er bij moeten zijn.
  11. Dat je met iemand op reis gaat die een nog grotere koffer heeft dan jijzelf.
  12. Over je kinderen praten. Karin vindt mijn dochter Fardau de knapste, ik haar kinderen Sam en Fleur. Objectief horen hoe leuk je kind is, daar knapt elke moeder van op.
  13. Dat je weer naar je man verlangt als je op huis aangaat.

Zondagochtend heel vroeg vlogen we terug naar Amsterdam. Ik moest op tijd thuis zijn voor de musicalopvoering van mijn dochter. En toen ik daar bij de voorstelling zat, naast mijn man, die zo fanatiek met de videocamera bezig was, dacht ik: wat een lieverd toch. Dat hij mij heeft laten gaan. Met mijn vriendin. Zodat hij nu een leukere vrouw thuiskrijgt.

Vraag: wat vind jij leuker met een vriendin dan met je man?

 

Reacties (0)

Claudia Straatmans (52) is Hoofdredacteur Nouveau en houdt van wandelen, wijn, man & dochter én van haar vriendinnen. "Samen met andere vrouwen wandelen, Duitse rieslings uitproberen en vooral met heel veel zelfspot onszelf onder de loep nemen, dat is geloof ik waar ik voor geboren ben. 

Archief

2018
2017