Blog posts met tag ageless

Bijna 51 jaar ben ik. En zo ongeveer mijn halve leven al bezig met zelfontwikkeling, zelfontplooiing, spiritueel cursusje hier, filosofie dingetje daar. “Jij zit altijd hoog in je energie”, zei Nouveau-blogger Sylvia Schaffrath onlangs. En dat klopt. Meestal klapwiek ik fluitend door het leven. Maar soms, heel soms, komt mijn Achterhoekse opvoeding naar boven, en schiet ik toch weer in een groef van angst.

“Nee, nee” dat moet niet, spreek ik mezelf vermanend toe. Als jij over drie weken 51 jaar bent, heb jij de lessen van Tony Robbins écht in de praktijk gebracht, Straatmans.

Tony Robbins

“Tony wie?” zullen sommige bloglezers denken. Wie is dat? Tony Robbins is in Nederland nog geen ingeburgerde naam, maar in Hollywood is hij larger than life. Oprah Winfrey loopt met hem weg, en noemt hem haar belangrijkste verandercoach. Prinses Diana maakte gebruik van zijn diensten, Bill Clinton.

Eens per jaar strijkt Tony met zijn mental-circus neer in Londen, en binnenkort is het weer zo ver. Uit mijn balboekje weet ik zo al drie Bekende Nederlanders die eind april naar het ‘Unleash the Power Within’ congres afreizen.

Twee jaar geleden was ik ook een van die Nederlanders. Vier dagen lang dompelde ik me onder in een grote mindful-orgie, en kwam ik verlicht en gemotiveerd terug.

En zie mij nu weer eens. Ben op mindere dagen toch weer even een oud mopperkontje ( “Waarom heb ik nog niet dit bereikt, dat gekregen? ” – whatever. Gezeur in ieder geval, ondankbaar gezeur zelfs).

Daarom, vanaf vandaag, deze 5 lessen van Tony weer in de praktijk:

1. Dance with Fears.

Probeer je angst niet weg te duwen, maar dans er mee. Tony deed het op het podium letterlijk voor. Een vrijwilliger probeerde met zijn vuist Tony’s vuist (de angst) weg te duwen. Gevolg? De vuist duwt terug, en komt knalhard je aura binnen.

Het tegenovergestelde (losjes toe laten) zag ik bij Tony’s dans-demonstratie. De angst als danspartner, en er valt ruimte. Moraal van het verhaal: zie angst als een partner met wie je de quick quick step kunt dansen.

2. Emotion by motion.

Je kunt je hersens fysiek programmeren. Denk ‘smile’, en er beitelt zich meteen een glimlach op je mond die een positiever gevoel doorgeeft aan je hersens. Deze aloude ‘mindset’ techniek wordt niet alleen door Tony gebruikt, maar ook bijvoorbeeld door Raj, de Thaise goeroe waar Lieke van Lexmond graag mee werkt.

3. Orgasme, denk aan een orgasme.

Een dip? Verdrietig? Hangerig? Je kunt je gemoed in 1 tel veranderen. Denk aan je laatste orgasme, en zelfs de grootste chagrijn begint te giechelen, verandert van gezichtsuitdrukking & gaat rechter op staan. Gebruik deze ‘change your state in a heartbeat’ oefening als je de knop in je hoofd moet omzetten. Als je je krachtig wil voelen, net voordat je een mensenmenigte toespreekt.

4. Meteen twee glazen water bij het opstaan.

Deze doe ik al twee jaar lang, en laat letterlijk het leven in mij stromen. JA ECHT!

5. Don’t take yourself so fucking seriously.

Denk dat deze de belangrijkste is. Zeker in deze tijd van likes op Instagram, vrienden op Facebook etcetera. Neem je zelf niet zo serieus. Dat is Tony’s ALLERbelangrijkste regel.

En die ga ik straks op mijn 51ste nog beter bezigen: “Don’t take yourself so fucking seroiusly Straatmans.”

Zing, vecht, huil, lach, werk en bewonder. En houd vooral heel veel van je man, je kind én je Achterhoekse moedertje

Reacties (0)

More content below the advertising

Bijna was dit blog er niet geweest. BIJNA. Slap als een vaatdoek was ik, niet in staat om 1 vinger op het toetsenbord neer te laten komen. En toch: hallo hier blog. Tegenover de downers, stonden namelijk uppers van heb ik mij jou daar. Nee, ik zit niet aan de coke, ben ook niet bipolair, maar heb wel de extremen opgezocht.

Ik ga sportvasten

Tien dagen vasten terwijl je elke ochtend 30 minuten hardloopt. Een pittige kuur om je lichaam de switch van suiker- naar vetverbranding te laten maken.

“Jij bent toch slank?” reageerde een moeder toen ik ietwat wiebelig op het schoolplein stond en verklaarde dat dat door het sportvasten kwam (moest me bijna aan haar vasthouden).

Ja. Ik ben slank. Prima BMI. Goed gespierde benen en armen, maar voordat je een hekel aan me krijgt: ik heb een buik. Een pens, kun je rustig zeggen. Een menopauze-gedrocht dat niet weg te branden is.

Toen ook mijn dochter mij plagend wees op nieuwe vetrollen, stond ik al in de Fittergy-kliniek, samen met collega Inge vd Steeg, om het momentum te pakken. Het moest NU gebeuren. Zou ik mooi klaar zijn voor de Pasen (blijf een katholiek meisje). En viel het gelijk met het schoolkamp van mijn dochter (niet koken voor het gezin).

Dus daar ging ik

Of eigenlijk: daar lag ik. Onder de zogenoemde Dexa-scan, die je hele vetpercentage opmeet. Vluchten kan niet meer. Ontmaskerd werd ik. De door mij opgegeven 65 kilo bleek keihard 66,5 te zijn. Wel had ik gunstig vet. Ja, u hoort het goed: gunstig vet, zo’n 24,1 kilo. En omdat ik nu in het bakje 50+ zit, was dat opeens uitstekend voor de peer-groep. Tot zo ver de voordelen van 50+. Want hard aan de bak dat moest ik. Dat wilde ik.

Dag 1: Afbouwdag

Op de eerste dag begin je met afbouwen, alle dierlijke eiwitten en vetten worden weggelaten. Wat in de praktijk neerkomt op een strak regime. Twee stuks fruit voor het ontbijt, een beetje sla voor de lunch. Daar mogen overigens wel 10 olijven bij. Ik neem meteen de grootste.

En hierna, het is raar maar waar: 50 gram pistachenoten – met schil, die telt mee in het gewicht. Bummer. ’s Avonds een beetje rijst en gewokte groenten. Ik ben wiebelig (maar misschien ook omdat ik dochter mis). Het tikken van een belangrijk artikel lukt niet goed, mijn hersens hebben koolhydraten nodig als brandstof. En die krijgen ze niet.

Verlangend kijk ik om de minuut op de klok, heb mezelf namelijk om 16 uur een massage beloofd. ’s Avonds naar een film van drie uur. Mooi, onder de pannen!

Dag 2: Tweede afbouwdag

Ha! Al 1,5 kilo kwijt. Zal wel vocht zijn, en bovendien is mijn weegschaal onbetrouwbaar (zie boven), maar toch krijg ik hier vleugels van. Ook al is het de guurste week sinds vijf jaar, ik loop toch maar mooi 30 minuten hard. Wel met muts en handschoenen, maar het is zo vroeg dat niemand deze kabouter Plop ziet.

Voel dat ik ook vandaag énorm de zinnen moet verzetten, anders word ik gek. Afbouwdag 2, nog minder vast voedsel (wel weer die gekke pistachenoten).

Mijn man gaat klussen bij vrienden in Groningen. Ik rijd met hem mee, en stap het Groninger Museum in. Afleiding! Alhoewel. Ik zie overal eten in. Overal. Zelfs in kaalgeplukte landschaps-schilderijen. Als mijn man appt over opgehangen plankjes, lees ik (serieus!): KAASPLANKJE. Help, dit gaat niet goed.

Krijg appje van mijn sportcoach Marianne Dignum dat ik een espresso mag. Wat een upper! De lekkerste espresso die ik in 51 jaar heb gedronken.

 Claudia & Inge en de Hemelse Espresso

Dag 3: Derde afbouwdag (maar eigenlijk eerste sapvastdag)

Dit wordt verkocht als Afbouwdag, maar, slik, is een keiharde sapdag. Ontbijt met 150 ml appelsap & 150 ml grapefruitsap. Lunch: opgewarmde tomatensap. Diner: opgewarmde groentesap.

Mijn houvast nu is de suppletie. Het pakket dat je meekrijgt van je sportvastcoach. Met o.a. magnesium en vitaminepillen en Metabolic Switch aardbei, een drankje dat vol zit met aminozuren. Ik giet het naar binnen alsof het champagne is. O, nee niet te snel drinken, krijg je prikkelingen van.

Verder voel ik me best goed. Ook al zijn mijn benen zwaar van het sporten. Dus boek ik snel weer een massage, bij mijn eigenste Sylvia.

Dag 4: Vastendag 1

Alleen maar sap, sap, sap. Had ik het al gehad over de urinetest? Plassen over een strookje dat verkleurt, en dan van lila naar lichtpaars gaan. Ik ben vandaag al bijna op vakje 3.

Hoop vúrig dat ik morgen vakje 5 heb, dan hoef ik namelijk niet sapdag 3, maar mag ik voorzichtig eerder starten met vast voedsel. Vandaag al diverse manische momenten gehad (“I am the King”), maar ik weet: een downer ligt op de loer. Genoeg water blijven drinken is het devies.

Dag 5: Vastendag 2

Sap. In totaal over de dag: 300 ml. Ik zie al een vaag blokje onder mijn buikvet vandaan komen en krijg daar zo’n kick van. Jeetje wat ben ik goed bezig, denk ik even heel ijdel. (Veroordeel me trouwens niet, emoties schieten op deze dagen meerdere kanten op). Ik ga vást vakje 5 plassen!

En dan morgen al aan de opbouwdag in plaats van nóg een vastendag. Maar dan: het ontluisterende resultaat: vakje 4. Hoe ik ook tuur en door oogleden knijp, kan er niet meer van maken. Vakje 4. Teleurgesteld app ik coach Marianne een foto van de urinestrip. Het antwoord van Marianne blijft beangstigend lang uit….

Cliffhanger!

Volgende week ben ik er weer. Misschien als schim van mezelf, misschien als een verlicht iemand die de hemel heeft gekust, en toch in een kiwi mocht happen (onderschat nooit de aantrekkingskracht van een kiwi).

Urinestrips blijven in mijn Dior-tasje, terwijl ik droom van een purple rain. Wish me luck.

Tot volgende week
 

Reacties (0)

Jahaaa, over twee maanden is het zo ver. Dan word ik 51 jaar. Ik kan het bijna niet geloven. Ben blij, trots, en heel gelukkig dat ik nog zo vol energie zit en elke dag iets van het leven wil maken. Mijn vader overleed toen hij 56 jaar was, dus ik ben dankbaar voor elk jaar er bij.

En ik wil nog zo veel.

Kom bijkans tijd te kort.

Wat ik nog wil:

1. Rechtop op een surfplank. Ik werd op mijn 49ste gegrepen door het gevoel in de flow te zitten met de zee. Het is werken, heel hard werken om dit ongetrainde lichaam rechtop te krijgen. Maar ik boek vooruitgang, ben van 1 seconde weifelend op een plank naar 2 seconden wiebelend op een plank gegaan. Deze zomer wil ik drie seconden rechtop!

2. Rechte tanden. Ik heb een jaar lang een Invasalign beugel gehad (zo’n onzichtbare als Máxima). Ben € 3.500 armer, en zie nog steeds tanden scheef staan. Beraad me op nieuwe methodes. En anders wordt het een ouderwetse draadjesbeugel.

3. Een rechte buik. En meteen weet ik: die kan ik vergeten. ‘Na je vijftigste verlies je je taille’. Dat klopt.

4. Realistisch zijn. Wat hoort wel tot de mogelijkheden, wat niet? Mijn moeder elke week bellen, is wel een mogelijkheid. Zo schattig ook dat ze nog een van de laatsten is met een vast toestel. Een sixpack zal ik nooit meer krijgen. Topmodel zal ik ook nooit worden, laat staan slangenmens. Maar dat staat toch allemaal niet in verhouding met wat ik nog wel kan: mijn moedertje elke week bellen.

5. Recht doen aan andere vrouwen. Een van mijn grote voorbeelden, Madeleine Albright, zei ooit: “There is a special place in hell for women who don’t help other women.“ En zo is het maar net, wij vrouwen moeten elkaar steunen. De Sisterhood. Geen krabbenmand.

6. Mediteren. Morgenavond mijn eerste les. Ik heb er vijftig jaar over gedaan om daar de rust voor te krijgen.

7. Maar wat ik vooral wil is de wereld een beetje mooier maken. Door een relativerende lach, een knipoog en wat zelfspot. En laten we vooral genieten van wat we wél hebben. Dat moedertje, dit leven, en die grote fles Veuve Clicquot. Liever geen taille en wel champagne, dan geen lol en een six-pack.

Maar ik geloof dat je daar 51 voor moet worden, om dát te kunnen zien.

Reacties (0)

"Hoe houd jij het sporten wel vol?" vraagt collega Inge regelmatig. "Wat is jouw geheim?" Het geheim is dat er geen geheim is, discipline is het toverwoord. Dat, en een stok achter de deur. Elske, elke woensdagochtend weer, de personal trainer met wie ik inmiddels zo’n band heb dat ik haar niet wil laten zitten. Dus, voor wie geen Elske in de buurt heeft, hier een paar tips:

1.      LEVENSSTIJL!  Integreer het in je leven, dat doe je door:

2.      VASTE DAG. Agenda-punt. Onderdeel van de dag. Training voor je lichaam & geest. Elke woensdagochtend 9 uur zit het ingesleten. Al drie jaar lang. Zoals een rivier zijn weg naar de zee zoekt, fiets ik naar de sportschool. Eerst lever ik mijn dochter af op ’t schoolplein, en trap dan door naar Elske op het Frederiksplein. Routine, routine, routine.

3.      TRAININGSMAATJE. In mijn eentje trainen vind ik half niet zo leuk en gezellig, dus zocht ik fluks een trainingsmaatje. Bijkomend voordeel is dat ik Dionne niet af te durf zeggen. Stok achter de deur heet zoiets ook wel.

4.      PERSONAL TRAINER DELEN. Zoek een sportschool waar je in een groepje bij een Personal Trainer (of PT in hippe kringen) kunt. Dionne & ik delen de kosten én…

5.      EEN PERSONAL TRAINER WAAR JE OOK KOFFIE MEE ZOU DRINKEN. Vorig jaar was Elske met zwangerschapsverlof, toen had ik een mannelijke PT. Lieve jongen, maar zijn moeder was jonger dan ikzelf, ik miste Els, ik miste onze vrouwenpraat. Ik weet wel dat ik in een sportschool ben om te trainen, maar het leidt mijn onwillige geest af om toch even te kletsen.

6.      VOOR & NA FOTO. Hoeft niet uitgelegd.

7.      DE GLOW, DE GLOW. IK. STOP. ER. MEE. NU. Denk ik om 9.02 al, als mijn trainingsuurtje koud 2 minuten is ingegaan. Lig ik daar weer als een oompa-loompa op zo’n Swiss Ball (en maar proberen mijn kruis bij elkaar te houden), of maak ik een ingewikkelde squat.

Ik vind trouwens de namen net zo bizar als de oefeningen zelf: ik bedoel maar: burpees, lunge jumps, adducator stretch: hállo. Maar om 10 uur heb ik een glow waar geen blusher tegenop kan. Nooit krijg ik zo veel complimenten over mijn huid als op den woensdagmiddag. Als Claudia 2.0 huppel ik naar buiten. Zo. Dat. Zit. Er. Op.

En o, ja, er zijn vast mensen die zeggen: ja, duuuuuuuhhhh, die armen op deze foto zijn vast fotogeshopt. Of: de vrouw heeft makkelijk praten.

Nee, elke woensdag trekken deze armen aan 10 kilo gewichten. Wil vast niet iedereen, hoeft ook niet. Maar ik vind het lekker, en ik heb de illusie dat ik als 50-er nog even, heel éven, de kipfilets die mee zwaaien onder mijn armen op afstand houdt.

Reacties (0)

Claudia Straatmans (52) is Hoofdredacteur Nouveau en houdt van wandelen, wijn, man & dochter én van haar vriendinnen. "Samen met andere vrouwen wandelen, Duitse rieslings uitproberen en vooral met heel veel zelfspot onszelf onder de loep nemen, dat is geloof ik waar ik voor geboren ben. 

Archief

2018
2017