Blog posts met tag Claudia Straatmans

Ik heb hier al vaker over geblogd: hormonen. En ik blijf erover schrijven. Omdat ik vind dat iedereen goed voorgelicht moet zijn. Er is namelijk een remedie om de overgang opvlieger-vrij door te komen, en dat is met hormoonsuppletie. Maar als ik er positief over schrijf - hormonen hebben me namelijk écht af­geholpen van het nachtzweten - merk ik dat ik veel lezeressen tegen de borst stuit.

Ze zijn mordicus tegen, ook al blijf ik altijd vriendelijk uitleggen dat ik heus wel weet wat ik doe. Heb de risico’s voor mezelf goed onderzocht.

Al die heftige reacties, het lijkt wel of hormonen de nieuwe ruggenprik zijn. Ik slik Femoston in de lage dosering (0,5/2,5 mg) en dat heeft me een aantal dingen gebracht:

1. GEEN NACHTZWETEN MEER

Nachtenlang zweten, zweten, zweten. Dekbed af, dekbed op. Ik had er bijna een gespierde arm van ontwikkeld, zo vaak gooide ik de deken woest van me af. DAT.WILDE.IK.NIET.MEER.

2. BYE RODE KOP EN OPVLIEGERS

Ik kon niet eens meer een vergadering leiden zonder dat ik mezelf rook, laat staan dat mensen het aan me zagen: ‘n bezwete snor. Ik lijk Anton uit De Luizenmoeder wel.

3. NIEUWSGIERIGHEID NAAR RECENTE WETENSCHAPPELIJKE INFORMATIE

Ik lees nu alles wat los en vast zit over de overgang, en ben daardoor weer een stukje wijzer geworden.

4. KENNISMAKEN MET DE HUISARTS

Op naar de dokter. Waar ik verder nooit kom. Dus als ik er ben, is het wel een dingetje. Ik had een vrouwelijke arts, misschien scheelde het, dat weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat ze openstond voor HST (Hormoon Substitutie Therapie). Er werd naar mijn dossier en familiegeschiedenis gekeken. Gevraagd of er borstkanker in de familie zit. Met HST is er namelijk een licht verhoogde kans op deze nare ziekte. Volgens onderzoek van tien jaar geleden. Onder zestig-plussers. Deze uitkomsten kun je niet lineair-extrapoleren naar een vijftigjarige, aldus mijn huisarts: “Die halve procent extra risico weegt niet op tegen één verbeterde levenskwaliteit vanwege eindelijk weer eens goed slapen.”

5. HET WERKT!

Ik slaap weer, mijn haren krullen als in mijn jonge jaren, en de nare klotsende oksels zijn ook verleden tijd.

Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die dit onzin vinden. Die tegen zijn. Die geloven dat de natuur haar gang moet gaan. Dat ik maar een minder stressvol beroep moet kiezen. Dat ik te makkelijk over risico’s heen stap. Maar hé, dat is ook zo fijn van 51 jaar zijn. I don’t care. Lekker van me af laten glijden. Zoals André Hazes al zong: "Ik leef mijn eigen leven.” Zonder opvliegers, deze keer.

Meepraten? Mail naar claudia.straatmans@sanoma.com

Lees ook: Wandelen, wijn en wilde krullen: Claudia doet een rondje Bellopad


Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

More content below the advertising

Reacties (0)

“Kun je wel een natuurwandeling maken als je in de grote stad woont?”, wordt mij vaak gevraagd. Natuurlijk kan dat, het is even zoeken, soms moet je kruisende spoor- en autowegen voor lief nemen, maar daar tussenin is er in Nederland nog steeds natuur.

'Beauty is in the eye of the beholder' is dan ook mijn mantra als ik onder de rook van Amsterdam wil lopen. Ik zie wél de panoramische veengronden, en wend mijn blik af bij de witte steenpuist die de uitbreiding van Wilnis blijkt te zijn. Het twintig kilometer lange Bellopad is uitgestippeld door twee enthousiaste mannen die er ook meteen een goede site bij hebben gelanceerd, en loopt langs de oude bielzen van spoorweg Uithoorn-Nieuwersluis. De trein is er al lang niet meer, gebleven zijn een paar schattige stationnetjes (waar de bejaarde vrouw van de laatste spoorwachter in mag wonen). En er zijn Hollandse veengronden, heel veel veengronden.

Eerst de Demmerikse Polder, daarna de Vinkeveense Plassen. Tijdens het lopen mijmeren we over ‘oude mensen, de dingen die voorbijgaan’, daar is dit landschap een uitgelezen inspiratiebron voor. Wij kiezen er trouwens voor om de route van Mijdrecht naar Abcoude te nemen (en niet andersom), zodat we bij De Witte Dame uitkomen, een heerlijke pleisterplaats in een jawel… oud station.

Doen: Als je op korte afstand van Amsterdam een stevige (20 km) wandeling wilt maken door Hollands cultuurlandschap, met links en rechts een duikelende fuut in het veenwater.

Laten: Als je wilt verdwijnen in de natuur. Daarvoor doorkruisen te veel (spoor)wegen dit stuk Randstad.

Hoe wandel je dit dan?

4 uur wandelen, 20 km

Gebied: Bellopad van Mijdrecht naar Abcoude (of andersom).

Vervoer ter plekke: Check bellopad.nl voor busnummers. Wij reden met 2 auto’s, dropten 1 bij De Witte Dame, reden met de andere naar Mijdrecht, en haalden deze na afloop weer op. In Abcoude stopt trouwens om de negen minuten een trein.

Horeca:

  • Restaurant Harbour Club Vinkeveen. Wel een beetje ordi-chic, maar met aardig personeel, ook voor ons: wandelaars met vieze veenmodder-schoenen. We sterkten aan met een grote schaal Fruit de Mer en bubbels, en zweefden daarna door naar Baambrugge.
  • Boerderij Lindehoff Baambrugge. Befaamd adres voor kaas en biologisch vlees.
  • Eindpunt (of beginpunt) De Witte Dame in Abcoude. Schitterend gerenoveerd, heerlijke tonijnpizza, en in de zomer een topterras.

En ook nog

Op de Groenlandsekade loop je langs een deel van het leven van André Hazes sr., eerst langs zijn villa, daarna volgt zijn stamkroeg De Plashoeve.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Reacties (0)

Heel Holland fietst, maar Claudia wandelt liever. Altijd in stijl. Altijd met een glas stuivende Riesling, of een schuimende Latte Machiatto toe.

Claudia: “Mijn motto is niet voor niets: wandelen, wijn en wilde krullen. Deze maand neem ik je mee naar Marken, het voormalige eiland bij Monnickendam.

Want soms heb je zin in een onvervalst Hollands landschap waar de wind over je heen jaagt, je eindeloze wateren ziet, en on top of ook nog getrakteerd wordt op klederdracht toe. Zo’n ‘Holland for beginners’ is het rondje Marken.

Toeristen zijn dol op dit voormalige eiland en ook ik kan er goed stappen. Letterlijk wel te verstaan, want het cyclische gegeven dat de cirkel rond is, is nergens meer bewaarheid dan op dit ronde eiland. Linksom- of rechtsom, iets anders is er niet. Rondje rond de kerk zou je deze route ook wel kunnen noemen.

Voor mij is dat hoogmisgebouw de plaatselijke vuurtoren, Paard van Marken geheten. Idyllischer krijg je het bijna niet. Een markant wit pand in 1839 gebouwd op het fundament van een vierkante vuurbaak.

Deze toren is overigens ook alleen maar bereikbaar te fiets of te voet, ik zeg: te voet, want dan pak je meteen deze leuke wandelroute, startend en eindigend aan het begin van Marken (na de weg die het verbindt met vasteland).

Je loopt op de oude zeedijk, en komt langs kleurige houten buurtjes – op terpen gelegen – waar je je prima kunt voorstellen hoe het visserijleven honderd jaar geleden er uit zag. Verdwalen kan niet, de dijk blijft keurig tien kilometer lang heten ‘Wandelroute rond Marken over de Dijk’. Waarom moeilijk doen als het zo simpel kan?

Je kunt deze wandelroute verlengen door nog even over de strekdam te paraderen, van waaruit verderop Volendam als een échte diva ligt te shinen.

Doen: Als je Gerrit Hiemstra-achtige weerverbazingen wilt delen. De wolken, de zon, vergezichten, het verandert continu als een schilderij.

Laten: Als je van bomen en beschutting houdt. Dat is er hier gewoon niet.

En nog even praktisch

Duur: 3 uur wandelen

Gebied: Marken. Het voormalige eiland. Te bereiken via die ene toegangsweg, de zeedijk, kunstmatig aangelegd.

Looproutes: 10 km, ankerpunt is vuurtoren witte olifant.

Vervoer ter plekke: Parkeren in het dorp of in de berm bij het start/eindpunt van deze route. Er rijden overigens ook bussen vanuit Monnickendam. Extra leuk: vanuit Volendam kun je ook met de boot.

Horeca:

  • Restaurant Land en Zeezicht, niet per se om het interieur - dat is zeg maar toeristisch Hollands - maar je zit er fijn buiten, op schapenvachtjes (“idee van mijn vrouw” aldus de uitbater). Havenbuurt 6
  • De Taanketel, Havenbuurt 1. Op verwarmde stoelkussens naar bootjes kijken. Prima koffie.

En ook nog:

Dwaal nog even door de kerkbuurt, veel minder toeristisch dan bij de haven. En mooi!

Zin om meer van de omgeving te doen, en zelfs te ‘starspotten’? Uitdam, met zijn beroemdste inwoners Katja Schuurman en Freek van Noortwijk, is nabij (wij zagen ooit met eigen ogen dat het inderdaad allemaal one-happy-family is met Igoné en Thijs er bij).

Reacties (0)

Claudia:
Hallo, was je er bij vorige week? Toen ik mijn gewicht durfde te onthullen? Wil het best nog een keer zeggen hoor, werkt voor mij als een stok achter de deur. 67.1 kilo. Zal niet iedereen monsterlijk zwaar vinden, maar voor mij heeft het een signaalfunctie. Zo veel woog ik niet eerder, zelfs niet vóór mijn vorige sportvastkuur. Dus.

 
Nou wilde ik toch al af van mijn alcohol-afhankelijkheid - in december ging geen dag voorbij zonder bubbels – dus het optelsommetje is snel gemaakt. Ik ga met collega Wies Verbeek mee ‘Ik Passen’. Als ik dan toch bewust bezig ben, kan ik er net zo goed een eet-plan in gooien. Dat wordt The Vegan Switch. Van Fittergy het bedrijf dat ook sportvasten ontwikkelde, maar wat ik nu even te heftig vind. Marianne Dignum wordt weer mijn sportcoach voor intake en vetplooi-meting (the horror! Maar gelukkig kent ze mijn lichaam al).

Wat is The Vegan Switch? Tien dagen lang geen zuivel, geen vlees en vis. Wel heel veel groente en noten. Plus elke dag bewegen. Hoeft niet elke keer intensief, als je maar probeert aan 10.000 stappen per dag te komen. En o ja, alles moet binnen tien uur opgegeten zijn, intermittent fasting heet dat. 

Dag 1: De inname van dierlijke producten wordt afgebouwd. Magere dierlijke producten zoals bio kipfilet en kabeljauw mogen nog wel. Deze avond staat 150 g kip op het program. En verder: drie maaltijden per dag. Beslist geen tussendoortjes. En bij elke maaltijd een ondersteunende pil. Suppletie heet dat in jargon. 
Ik ben verslaafd aan latte macchiato, van Marianne mag ik de voorgeschreven 250 ml plantaardige melk van mijn havermout-ontbijt overhevelen naar mijn koffie. Late met havermelk. Heerlijk! Dan maar zompige havermout met water.

Dag 2: Niet veel veranderingen ten opzichte van gisteren. Belangrijkste is dat de kip van 150 naar 100 gram gaat, de hoeveelheid nootjes wordt juist opgeschroefd. Ik heb niet echt een hongergevoel, komt waarschijnlijk door de maagvullende kikkererwten bij twee van de drie maaltijden.

Dag 3: Vanaf vandaag krijg ik meer plantaardige dan dierlijke eiwitten binnen. De hoeveelheid plantaardig vezelrijk voedsel blijft toenemen, op naar 600 gram bloemkool.

Dag 4: De officiële laatste afbouwdag van dierlijke eiwitten. Deze ochtend ga ik ontbijten met mijn vriendinnen. Très Seks & the City. Vroeger hingen we tot laat aan de lampen, nu zitten we aan de kokosyoghurt. Wat dat betreft ben ik gezegend dat ik in Amsterdam woon, zo veel leuke vegantentjes. Aan mijn 10.000 stappen kom ik door ’s middags al lopend naar de winkel te gaan. Tijdens het passeren van Café Elsa’s zie ik drie schuimende bieren tegen elkaar op proosten. Verrek, het is collega Marion met haar gezin. Zien er zo gelukkig en gevoed uit. Voel me even het meisje met de zwavelstokjes.

Dag 5: De eerste volledig veganistische dag! Op een zondag! Normaal gaat om 17 uur het familiespel op tafel, de fles open en de gezinsbitterballen in de frituur. Ga nu maar even heel hard rennen op dat tijdstip.

Dag 6: “Heb je honger?” wordt mij veel gevraagd. Nee, want je eet best veel. Bloedsuikerspiegel blijft stabiel. Merk alleen dat ik veel snaai-cravings heb. Sportcoach Marianne is streng. Zelfs ‘n appel (toch de heilige graal bij New Fysics) mag niet als tussendoortje. Bomvol suiker en koolhydraten. De Kikkererwten komen mij ondertussen m’n neus uit. Dan maar eens bruine bonen. Bij de eerste hap deins ik ontsteld achteruit. Wat is dit voor iets smerigs? Blijkt dat er suikerstroop is toegevoegd. Suikerstroop! Why? Ik zeg maar zo: U moet niet de groenten van Hak hebben.

Dag 7: Een keer per jaar heb ik een dol etentje met Duitse wijnboeren, in de stad vanwege de Horecava. Moet ik nu toch echt afzeggen. Geen kat op ‘t spek binden. Daarvoor in de plaats ga ik naar de film. Fijn: drie uur onder de pannen! “Prep’ (ja als je een fitgirl pretendeert te zijn, heb je het over het preppen van food) ’s ochtends al mijn 600 gram spinazie – zodat ik meteen door kan van kantoor naar de film. “Yummie” appt dochter pesterig.

Dag 8: De werkweek is weer erg wurgend, vind nauwelijks een gaatje voor het verplichte uur beweging. Op puur veganistische dagen moet je eigenlijk heel intens sporten om de gifstoffen nog sneller te laten afvoeren, maar ik ben al blij als ik ’s avonds 21 uur mijn blokje om haal.
 
Mijn advies: doe dit vooral in arbeidsluwe weken. Geniet je ook meer van het spirituele effect, want ook al ben ik nog nauwelijks afgevallen, ik voel me wel spiritueel ‘gecleansed’. Of ben ik nu te zweverig van een overdosis kikkererwten? 

Ik moet nog twee dagen. Die vallen net in een weekend Antwerpen met de vriendinnen (Bourgondische types!). Ga ik dat redden? Volgende week donderdag 17 januari hier op Nouveau.nl de onthulling.

Voor nu alvast mijn tussentijdse conclusie:

  • Je eet eigenlijk heel veel. Enorme hoeveelheden. 600 gram spinazie. Maar wel maar drie x per dag, dus no no no tussendoor.
  • Stabiele bloedsuiker. Dus niet zo veel honger, maar wel af en toe trek (“zijn mindfucks van je reptielenbruin” houd ik mezelf maar voor).
  • Best te combineren met een gezin. Aardappelen – vleesje – groente, waarbij ik alleen de groente mag.
  • Nog niet afgevallen, best gek, want ik ben er heel…
  • Flatulent van geworden
  • Afgezien van dat lekkende knalpijpje voel ik me best lekker.
     

Reacties (0)

Claudia Straatmans (51) is Hoofdredacteur Nouveau en houdt van wandelen, wijn, man & dochter én van haar vriendinnen. "Samen met andere vrouwen wandelen, Duitse rieslings uitproberen en vooral met heel veel zelfspot onszelf onder de loep nemen, dat is geloof ik waar ik voor geboren ben. 

Archief

2018
2017