Blog posts met tag blog

Hebben jullie de Nouveau van deze maand al gezien? De rood met gouden cover met groot: Sterke Vrouwen Issue. In dit nummer lichten we op tien pagina’s Sigrid Kaag uit, minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking.

Ik leg hieronder graag uit waarom Sigrid mij raakt.

“Ik ben vrouw. Katholiek opgevoed. Een Nederlander. Mijn enige nationaliteit. Ik was diplomate en nu politica. Een echtgenote, en moeder. Die soms in Nederland moet uitleggen dat haar dochter, die anders oogt, inderdaad haar dochter is.”

“Het raakt me, het motiveert me.”

Dit had zo maar mijn tekst kunnen zijn, alles klopt namelijk. Behalve die politica (alhoewel een blad runnen soms ook net politiek is ;-)). Bovenstaande quote is van Sigrid Kaag, uitgesproken op de jaarlijkse Abel Herzberglezing.

Nouveau’s shoot met Sigrid vond plaats voor déze woorden. In het twee uur durende timeslot dat we hadden voor interview, visagie en foto’s (krap, heel krap, maar een agenda van een minister van Handel is nog krapper) raakte Sigrid mij al. Nu door deze lezing nog meer. Wat een voorbeeldvrouw.

Alle 120 minuten van de shoot én interview werden effectief benut, op hoog energie-niveau bleef ze gefocust. Haar volgende afspraak zat al te wachten - een delegatie van de VN -.

Ze bleef rustig, en wist zelfs een grote John Lanting-achtige wisseltruc met de mensen van de VN (die zaten te wachten in de portrettenkamer waar we per se de laatste foto wilden nemen) elegant op te lossen.

Sigrid Kaag is voor mij Vrouw van het Jaar. Maar ook Máxima. En ook Michelle Obama, met haar boek Becoming. Vrouwen die niet bij de pakken neer gaan zitten. Incasseren, daarna opstaan, en weer doorgaan. Met hun missie om de wereld een stuk mooier, beter, verdraagzamer te maken en achter te laten voor onze kinderen.

Mijn dochter bijvoorbeeld, Afro-Amerikaans. Bij ons gekomen toen ze zes dagen oud was. Vol zelfbewustzijn wil ze danseres of dierenarts worden.

“Wees niet stil, onze stem is nodig” sprak Sigrid.

En ook dat hadden mijn woorden kunnen zijn.

Lees heel het interview met Sigrid Kaag in de nieuwste Nouveau:

Reacties (0)

De Volkskrant schreef er al over.

Er is iets in Duitsland wat de jeugd helemaal in zijn ban houdt, waar ze vet aan verslaafd zijn, ze schaffen er zelfs en masse klassieke Meindl schoenen voor aan.

Nou, dan lacht deze 51-jarige in haar vuistje. Dat wist ik natuurlijk al lang.

Shinrin-Yoku oftwel bosbaden heette in mijn tijd gewoon wandelen. En de voordelen die ik er al jaren van ondervindt, zijn opeens hip onder de jeugd van tegenwoordig:

1. Het is goedkoop. Je hebt geen dure kleding of andere zogenaamd essentiële apparatuur/ materiaal nodig. Heel anders dan bijvoorbeeld bij skiën waar je al honderden euro’s verder bent voordat je überhaupt op de piste staat.

2. Het kan overal. Zo je huis uit de paden op de lanen in. Ook vanuit een drukke binnenstad. En het goede nieuws: er is altijd wel ergens natuur, zelfs een verwaarloosd plantsoen heeft schoonheid, immers ‘beauty is in the eye of the beholder’.

3. Het inspireert. Het bos is een verbeeldingsparadijs voor ontwerpers. Mijn fantasie slaat in ieder geval helemaal op hol. Zie ik weer een boomstamvergroeiing waar Marcel Wanders een vaas van zou kunnen maken.

4. Het is filosofisch. Immanuel Kant liep elke dag exact dezelfde ronde in Kaliningrad en overpeinsde daar zijn ‘Kritik der reinen Vernunft’. Ik bedoel maar: wandelen leidt tot grote filosofische gedachten. Zoals:

5. Van wandelen val je af.

6. Koffie én appelgebak daarom toegestaan. En smaken nóg lekkerder als je net 19,6 km rondje Naardermeer achter de rug hebt. Tel daarbij op dat de zelfgebakken appeltaart van Stadzigt de lekkerste van Nederland is. En je begrijpt dat we alleen al voor deze appeltaart ons bed uitkomen.

7. Het verbindt. Hele gesprekken voer ik met mijn vriendinnen, dus:

8. Een dure psycholoog is niet meer nodig. Terwijl we lopen, onze issues doornemen, elkaar coachen op het levenspad, worden de problemen kleiner & kleiner. Psychiater Bram Bakker zweert bij hardlopen, maar coaching-sessies tijdens het wandelen – daar knappen wij weer van op.

9. Het beeldhouwt de bilspieren. Echt waar, met flik doorstappen trekken m’n bilspieren aan.

10. Helemaal digiproof. Een I-Phone houdt het aantal stappen* bij, dus zelfs puberdochter vindt het nu cool. Sterker: ze denkt dat wandelen helemaal alleen en speciaal is uitgevonden door… Apple.

En nou dacht ik, laat ik al die jonkies eens plezieren, met de allerbeste tips van mensen die weten waar Abraham de mosterd haalt, en mijn favorieten eens gaan delen. In een rubriek in Nouveau. ik noem het Wandelen met Wijn. Want na de inspanning de beloning, dat moet ook een millennial aanspreken.

Laat je ons weten waar jij graag ‘stapt’? (in de ochtend dan hè): Claudia.Straatmans@Sanoma.com

Reacties (0)

Je hebt krimpers en je hebt zakkers.

Ik ben een zakker.

Ja, ga er maar aanstaan. Ik zak. Althans, mijn huid. Naar beneden. Behalve mijn tandvlees dan, dat trekt omhoog.

(Krimpers staat voor rimpels. Vaak zijn krimpers dun, wat iets sneller tot rimpelvorming leidt. Ik ben niet dun.)

Als 51-jarige heb ik ondertussen een dagtaak aan de ‘maintenance’. Hoe nu weer om te gaan met het grote uitzak-gebeuren?

Gelukkig hoorde ik van Agnieszka. De Poolse met de magische handen. Sterker: zoals Edward Scissorhands scharen aan de uiteinden van zijn armen had, zo heeft A. deegrollers op die plek zitten.

Agnieszka is professioneel bindweefsel-masseur. En mag ‘de sterren der aarde’ (zoals dat in Story heet) tot haar clientèle rekenen.

In Bekende Nederlander kringen-heet haar salon Bodyfix een secret spot: een plek waar tout Hillywood komt. Via mond-tot-mondreclame. Want hoog van de toren blaast Bodyfix niet. Voor hen geen strak grachtenpand, dure Zuidlocatie of een bling-bling etalage. Sterker: de eerste keer kan ik het niet eens vinden, de buitenkant lijkt meer op zo’n typische Amsterdamse benedenwoning.

Lees ook: Claudia wil een huid als een babykontje: 9x dit denkt ze tijdens haar 'cold laser'-behandeling

Maar als ik eenmaal op de massagetafel van de Poolse Agnieszka Kundula ligt, begrijp ik waar iedereen het over heeft. Wat kan die vrouw masseren. Of moet ik zeggen: deeg kneden? Agniezska start namelijk elke sessie met het zoeken naar het bindweefsel: is het verkleefd? Veel? Weinig? En past daar haar massagetechniek op aan.

Ik mag Agnieszka wel, dat helpt, daardoor vind ik het niet erg dat het pijn doet. Tussen mijn kreten door, probeer ik zo veel mogelijk vragen te stellen over het Hoe/Wat/Waarom. Daarom hier even in een notendop: intensieve massagetechniek stimuleert de bloedcirculatie, waardoor het bindweefsel gifstoffen gaat afvoeren.

Vooral handig om van cellulite af te komen. Je hebt vaste cellulite en waterige cellulite, en hoe gek het ook klinkt: de laatste is het lastigste.

Elke vrouw heeft het. Ook dunne sprieten. Het is genetisch bepaald. (En het komt zeker niet van het drinken van witte wijn, zoals Sonja Bakker claimt.) Omdat we met zijn allen steeds ouder worden, is de opeenhoping van vocht (oedeem) steeds vervelender. Dus wil je niet per se van je sinaasappelhuid af, maar wel van de pijn van de onderhuidse ontstekinkjes, dan is de Bodyfix-methode ook een manier.

De bindweefsel-methode is er ook voor het gezicht. Dan heet-ie 'diepbindweefsel' ( ja, ja). Dat heb ik nodig! Speciaal voor de ouder wordende huid heeft Agnieszka een techniek om alle spieren een aanhechtingen omhoog te halen. Helemaal pijnloos is het niet. En het kneden duurt wel twintig minuten, dus af en toe slaak ik een kreetje, of zeg maar gerust: een gil.

Maar het resultaat, menschen, echt waar: mijn huid geeft een glow waar een gloeilamp nog iets van kan leren. Ook kun je dit gewoon doen als je prikjes in je gezicht hebt laten zetten, de kneedmethode stimuleert namelijk het collageen.

En nee, ik heb geen aandelen, dit stuk is ook niet gesponsord. Ik ben oprecht enthousiast. Omhoog! Omhoog! Is mijn devies. Ik hoop dat Agnieszka snel een massage-methode voor mijn tanden ontwikkelt. Want dat mag juist wel zakken: mijn tandvlees.

Claudia Test: Diep Bindweefselmassage

Belooft: Gezicht strakker te maken.

Kost dat? 45 euro voor 30 min, 65 voor 50 min. Fijne prijzen, volgens Agnieszka mogelijk omdat ze niet op een bling-bling locatie zit. Er wordt aangeraden minstens 6 behandelingen te nemen.

Wie? Agnieszka en haar Poolse dames van bodyfix.nl

Kans op verkering? Ja. Niet in de zaak, maar als je naar buiten huppelt. Als gloeilampje trek je vliegen, dus ook mannen aan. Ook als je vijftig bent.

 

Reacties (0)

Trouwe lezers weten het, ik ben al vijf dagen aan het sportvasten. Maar als iedereen onheilspellend roept: “Straatmans, geen illusies, je huppelt er écht niet door heen. HET VENIJN ZIT IN DE STAART.” Ja, dan kijk ik met hartkloppingen naar deel 2.

Mag ik nog wel blij zijn nu ik gewaarschuwd wordt voor een ketterende hongerklop? Omdat “als het lichaam denkt dat het weer mag, het ook álles weer wil?”

Nog even in een (pistache)notendop het principe van sportvasten

Tien dagen lang sport je elke dag 30 minuten op een hartslag die de vetverbranding aanzwengelt (in mijn geval hartslag: 140-160). Je eet nagenoeg niets (twee afbouwdagen, vier sapdagen). Met als hoger doel om van een suiker- naar een vetverbranding te gaan. Of je deze switch maakt, zie je aan een paarse urinestrip (ketonen-uitstoot kleurt paars).

Ik zit op dag 5 en kleur fors. Sportcoach Marianne Dignum belt: “Je mag morgen weer eten.”

Kippenvel! Kan bijna niet slapen van opwinding. Een kiwi! Morgen! Paradijs!

Dag 6: Appel en kiwi

Snijd ze extra klein, omdat ik ergens vrees dat mijn tanden niet meer zo veel bijtkracht hebben. Niet vergeten ook mijn aminozuur-drankje te maken. “Hè bah”, zegt mijn man, “ben je nou nog niet van dat weeïge spul af?” Nee. De suppletie (drankje & pillen) hoort elke dag.

Het ontbijt is me bijna te veel – nooit gedacht dat ik dat zou zeggen. Moet mezelf er bijna toe zetten om te lunchen. 100 gram sla mag ik, en na afloop 50 gram pistachenootjes (heeft de sportvast-club een deal met een notenboer, ofzo?). Voor het diner: 200 gram gekookte spinazie, kip, én (jawel) pistachenootjes.

Ik heb gezorgd dat ik daarna onder de pannen ben – zo bang ben ik voor die gevreesde hongerklop. Ik ga voor het eerst van mijn leven mediteren. Onder mom: lijf schoon, hoofd schoon. Maar schijnbaar is mijn willetje ook helemaal ‘gecleand’, want halverwege een meditatie-oefening waarbij we het kind in onszelf moeten bevrijden, hoor ik mezelf zeggen: “Ik kan dit niet. Dit wordt me te zweverig. Doei weer.”

Dag 7: De kiwi mag vanaf vandaag baden in 200 gram magere kwark 

Verder loop ik trouw nog steeds elke ochtend hard, en nee, dat vind ik niet zwaar. Wel is mijn tip om het sporten ‘s ochtends te doen. Verder nog steeds de suppletie. En natuurlijk blijven plassen over urinestrips. De ketonen-uitstoot moet namelijk weer gaan afnemen.

Klein gênant momentje: mijn baas betrapt me op de wc met urinestrips in de hand. Het is dat ik al bijna 51 ben, dus zij snapt ook wel dat dit niet om een zwangerschap gaat.

Dag 8: Wat als ik vandaag nou wat minder kwark eet?

Dan kan ik die eiwitten toch wel bij de Latte Macchiato tellen? Dat is namelijk waar ik die dagen het meest naar verlang: een kop koffie met schuim. Bij het tentje waar ik met Cynthia Abma koffie drink, hebben ze én geen haver- en geen magere melk. Ai, lastig.

Ga ik mijn net-verworven-best-platte-buik meteen teisteren met volle zuivel? Ja, dat doe ik (en bedenk: dan vanavond maar wat minder kip). Maar mijn lichaam roept mij zelf al tot de orde. Wat een vette troep! Ik geef de kop terug. Dat doe ik trouwens ’s avonds ook in het theater waar wijnvriendin Edith vanuit gewoonte twee wijn bestelt. Die ruil ik in voor een thee.

Dag 9: Hardlopen. Kwark met fruit

‘s Middags 200 gram salade met tonijn, daarna 50 gram pistachenoten. Nog steeds geen hongerklop. Maar wel iets anders, iets veel venijnigers.

Mijn lichte champagneverslaving komt opeens om de hoek kijken (9 dagen geen last van gehad). Zaterdag borreltijd met gezin, dochter terug van schoolreis. Dat moet gevierd. Ach, 1 glaasje moet kunnen, is toch maar 60 kilocalorie? Jeetje wat smaakt dat goed.

Enfin: 3 glazen verder.

Dus ruk ik mijn de haren uit het hoofd. Stomkop die je bent. Morgen voor straf 30 minuten hardlopen, en overmorgen ook, en overovermorgen ook. Zoals Barry Stevens zou zeggen: “Vooral doorgaan.” In ieder geval tot die buik écht plat is.

SPORTVASTEN, IETS VOOR JOU?

  • Is mijn menopauze-buik nu weg? Nee, maar wel geslonken. Ik weet ook niet of mijn buik ooit weer strak wordt. Is toch een hormonendingetje. Maar dat een kokerrok nu beter zit, is wel een feit.
  • Zou ik dit aanraden? Ja, maar zoek afleiding. En doe het alleen in een van tevoren zorgvuldig uitgezochte periode. Het liefst als je gezin niet in de buurt is.
  • Wat belooft het? 4 kilo er af. Dat klopt. Halszaak is nu om de 4 kilo er af te houden.
  • Wat kost het? Zo’n € 250 voor pakket met aminozuur-drankje, vitaminepillen én begeleiding van een sportvastencoach.
  • Conclusie: Voor mij werkt zo’n snelle fix beter dan wat dan ook. Ben alleen bang voor een terugval. Maar daarvoor is ‘Keep the Switch’, dus dat pakket ga ik nu dan maar uitproberen.

Benieuwd naar Claudia's eerste week sportvasten? Dat lees je in deze blog

Reacties (0)

Claudia Straatmans (51) is Hoofdredacteur Nouveau en houdt van wandelen, wijn, man & dochter én van haar vriendinnen. "Samen met andere vrouwen wandelen, Duitse rieslings uitproberen en vooral met heel veel zelfspot onszelf onder de loep nemen, dat is geloof ik waar ik voor geboren ben. 

Archief

2018
2017