Caroline is drie jaar geleden gescheiden. Ze was erg blij met haar nieuwe, vrije leven. Tot haar ex een sprankelende vriendin kreeg die erg goed ligt bij Caroline’s dochters. 

“Dat ik op mijn leeftijd nog zo jaloers zou kunnen zijn, had ik niet verwacht. Jaloers was ik als kind, wanneer mijn vriendin­netjes mooiere barbies hadden dan ik. Of ­wonnen met knikkeren, terwijl ik niet mee mocht spelen omdat ik er niets van bakte. Ook later dook het groene monster weleens op bij het uitgaan. Ik zag er wat onbeduidend uit met mijn steile peper-en-zoutkleur haar. Het stak me dat vriendinnen populairder waren." 

Door hem ging ik van mezelf houden
"Na mijn twintigste veranderde alles. Ik kreeg een leuke baan, liet een coupe soleil zetten en ontmoette Cees, die mij op handen droeg. We hadden het fantastisch samen en door hem ging ik ook van mezelf houden. Ik had de bevestiging van anderen niet meer nodig. Ruim 25 jaar zijn we samen gelukkig geweest. We kregen twee dochters en een zoon. Hoewel onze zoon niet de makkelijkste is – hij heeft ADHD en autistische trekken – vormden we een leuk gezin. Ik startte een schoonheidssalon in ons tuinhuisje en haalde daar veel voldoening uit. Het kostte mij nooit moeite om blij te zijn voor anderen, en iedereen alles te gunnen. Omdat ook ík alles had wat mijn hartje begeerde."

Verteerd door afgunst
"Het laatste jaar word ik wél weer verteerd door afgunst. Het is zo hevig dat het niet te verdringen is. Soms krijg ik zelfs bijna spijt van wat ik tot vorig jaar nog ‘het beste besluit ooit’ noemde. En dat was weggaan bij Cees. Ons huwelijk was niet slecht, we waren nog altijd goede maatjes. Maar ik voelde dat hij me in dingen beperkte. Ik kreeg zin om, net als mijn kinderen, mijn vleugels uit te slaan. Cees schrok toen ik dit aangaf, hij had het niet zien aankomen. We spraken veel, weken-, maandenlang. Het waren bijzondere gesprekken, waarin ook hij begon in te zien hoe ver we uit elkaar waren gegroeid. We zijn op een zorgvuldige manier uit elkaar gegaan en nog altijd hecht bevriend."

'Indruk maakte ze ook op mijn kinderen. Eerst vond ik dat alleen maar leuk. One big happy family, dat was oprecht mijn ideaal. Maar ik merkte al gauw dat haar naam wel erg vaak viel als ik hen sprak'

Hij had na vier maanden een nieuwe vriendin
"Na onze scheiding vond ik inderdaad de vrijheid en de ruimte waar ik zo naar ­verlangde. Ik ondernam veel dingen met vriendinnen, had soms een date. Ik ging op groepsreis, buiten Europa, iets wat Cees nooit leuk gevonden had. Ik richtte met veel plezier mijn nieuwe huis in. Het was kleiner dan ik gewend was, maar ik voelde me er zielsgelukkig. Want het was helemaal van míj. Ook mijn kinderen kwamen er graag. Ze hebben best moeite met de scheiding gehad en dat begrijp ik; als kind wil je toch het liefst je ouders samen zien, welke leeftijd je ook hebt. Maar toen ze zagen hoe wij opbloeiden en merkten dat we ook als gezin nog konden samenkomen, zoals met kerst, kregen ze er vrede mee. Met Cees ging het ook goed. Vier maanden na onze scheiding had hij een nieuwe vriendin, eigenlijk had ik niet anders verwacht. Hij leek verliefd en blij. Ik was blij voor hem, het was helemaal prima zo."

Lees ook: Modemakers Puck & Hans: 'We zijn allebei verliefd geweest op een ander, maar kozen voor elkaar'

Mooi en flamboyant
Tot het met zijn eerste vriendin uitging en Cees in contact kwam met Pascale. Hij ­vertelde dat ze zo’n mooie, flamboyante vrouw was. De eerste keer dat ik haar de hand schudde, snapte ik meteen wat hij bedoelde. Wat een charismatische uit­straling had ze. Op dat moment was ik trots dat Cees, die voor mij als een broer is gaan voelen, zo’n leuke vrouw had veroverd. Ze werkte als coach en hield zich bezig met yoga en meditatie. Ze kon boeiend vertellen over haar tijd in kloosters in India. Toen ik na die eerste ontmoeting naar huis reed, was ik diep onder de indruk."

Ze vonden Pascale zó verstandig, zó ­gevoelig
"Indruk maakte ze ook op mijn kinderen. Eerst vond ik dat alleen maar leuk. One big happy family, dat was oprecht mijn ideaal. Maar ik merkte al gauw dat haar naam wel erg vaak viel als ik hen sprak. Met name bij mijn dochters. Mijn zoon bemoeit zich niet zo met het liefdesleven van zijn vader, maar mijn dochters waren laaiend enthousiast. Ze vonden Pascale zó verstandig, zó ­gevoelig. Mijn oudste, die net een relatiebreuk te verwerken had, vertelde dat ze heel goed met haar kon praten. ‘Ze weet precies de juiste dingen te zeggen mam,’ zei ze terloops. ‘Ze heeft me echt vooruitgeholpen.’ Natuurlijk vond ik dat fijn voor mijn dochter. Toch stak het ook. Ze kon toch ook met míj praten? Ik zei toch ook best goede dingen?"

Het kwetste mij 
Nou, kennelijk niet goed genoeg, want ­terwijl ze vaak gehaast was als ze bij mij langskwam, hoorde ik dat ze geregeld uit eten ging met Pascale. Zonder Cees erbij. Ze had niet in de gaten dat ze me kwetste door dingen te zeggen als: ‘Ik krijg zo’n diepe band met haar, ik durf haar echt alles te vertellen.’ Mijn andere dochter liet zich minder snel inpalmen. Tot ook die te pas en te onpas over Pascale begon. En toen ontwaakte het groene duiveltje ook in het contact met haar. 
Ik weet dat kinderen niet alles met hun ouders delen. Dat deed ik ook niet, vroeger, toen mijn eigen ouders nog leefden. Sommige onderwerpen zijn simpelweg te intiem. Ik ben ook nooit van mening geweest dat je de hartsvriendin van je ­dochters moet zijn. Ik zag dat zelfs als ongezond en aan­stellerig. Ik was simpelweg blij met hoe onze band was, het was precies goed. Maar sinds Pascale in ons leven is, voelt alles anders. Natuurlijk, ik weet dat mijn dochters veel van mij houden en dat onze biologische band er is en blijft. Ik ben hun enige, echte moeder. Toch voel ik me gepasseerd. Ingewisseld bijna."

En ze kan geweldig koken
Ze zijn gewoon veel hechter met hun ‘stiefmoeder’. Ze lopen de deur plat bij hun vader – die inmiddels samenwoont met Pascale. Ze schijnt geweldig te kunnen koken en nodigt mijn dochters ­telkens uit. Daar maken ze wel tijd voor, terwijl ik ze amper zie. Dat steekt ondraaglijk. Ik verzin van alles om vaker contact te leggen, pak vaker de telefoon, stel meer persoonlijke vragen – maar ik kom er niet doorheen en zit dan vaak met buikpijn door een gevoel van afwijzing. En als ze hoog over haar op­geven, krimp ik al helemaal in elkaar. ‘Pascale is zo spiritueel en wijs’, zeggen mijn beide dochters vaak – en dan word ik ­letterlijk misselijk."

Stijve kaken van het ­geforceerd glimlachen
"Ik heb al nooit veel met spiritualiteit gehad en ik begin er nu echt weerzin tegen te krijgen. Als ik mijn ­dochters vage dingen hoor ­zeggen als: ‘Het moest kennelijk zo zijn’, ‘Alles komt met een reden op je pad, alleen zie je dat niet altijd meteen’, weet ik dat ze Pascale napraten, dat die hen beïnvloedt. Hersen­spoelt, bijna. En dan word ik niet goed. Ik moet me ­verbijten om geen cynische opmerkingen te maken. Gelukkig lukt dat, want ik wil ­dingen niet op de spits gaan drijven. Maar ik lig er vervolgens wel ­wakker van ’s nachts. 
Soms denk ik er over om met Pascale te gaan praten. Dat ze Cees heeft ingepalmd is prima, ik gun hun elkaar van harte. Maar moet ze nu ook echt zo close zijn met mijn kinderen? Ziet ze zelf niet dat dit ongepast is? Ze heeft zo veel vrienden, zo veel ­cursisten die enthousiast over haar zijn, is dat niet genoeg? Maar ze voelt het niet aan, lijkt niets in de gaten te hebben. Hoe ­sensitief ben je dan eigenlijk, vraag ik me af. Altijd als ik haar zie, doet ze heel hartelijk tegen mij. En vertelt zelf net zo  ongedwongen als mijn dochters over hun contact. Ik krijg op zo’n moment stijve kaken van het ­geforceerd glimlachen. Nog even en ze palmt ook mijn zoon in – en dan ben ik ze alle drie kwijt."

Herinneringen opbouwen waar Pascale buitenstaat
"Ik moet moeite doen om er geen kwade opzet in te zien. Mijn vriendinnen zeggen me dat er maar één oplossing is. Ik kan tenslotte niemand iets verbieden. Dus ik moet zelf ook een goede band met Pascale opbouwen, vinden ze. Maar ik weet niet hoe; mijn jaloezie is zo groot dat ik haar niet meer kan uitstaan. Bovendien rijzen mijn haren te berge van die zoete, gemaakte praatjes. En als ze tegen mij zou zeggen dat mijn aura opgeschoond moet worden, ben ik in staat om haar een klap te verkopen, vrees ik. Nee, ik denk eerder dat ik dit probleem op kan ­lossen door meer in de band met mijn ­dochters te investeren. Ik overweeg om hen mee te vragen op vakantie. Ik zal dan alles betalen – dan kunnen ze toch moeilijk ­weigeren? Wat lijkt het me fijn om een volle week, of beter nog twee, met hen samen te zijn. Herinneringen opbouwen waar Pascale buitenstaat. Als dat een fijne tijd wordt, hoop ik dat ik me sterker voel. En dat de nieuwe vriendin van mijn ex niet langer als mijn concurrente zal voelen.”

De namen in dit artikel zijn gefingeerd.

Toen haar schoonmoeder overleed, ving Joke (49) haar verdrietige schoonvader op. Wat niemand voor mogelijk hield, gebeurde: ze werden verliefd op elkaar.

‘Vorige week was mijn schoonvader jarig. We gingen met het hele gezin naar hem toe. Het zou de eerste verjaardag worden zonder zijn vrouw Mary, die tien maanden geleden overleed.

Mijn schoonvaders grijze lokken waren bruin geverfd, de kleur die ze vroeger hadden. Michel, mijn partner, reageerde verbaasd. “Dit had mam moeten zien zeg,” zei hij. “Hoe kom je hier nou ineens bij?

Zijn vader reageerde afhoudend. “Gewoon, eens wat anders,” zei hij, en liet ons binnen. Hij serveerde taart en koffie, onze jongens kregen frisdrank. We praatten wat. Afgezien van zijn nieuwe look leek alles heel gewoon. 

Het zweet brak me uit

Totdat ik plotseling een vestje zag hangen over een van de eetkamerstoelen. Een blauw gestreept vestje. Míjn vestje. Ik had het al jaren, herkende het uit duizenden. Het leek me onmogelijk dat Michel het niet zou opmerken – en zich zou afvragen hoe dat daar kwam.

Mijn hart schoot een versnelling hoger; als hij erover zou beginnen, moest ik snel met een smoes komen. Sneller dan mijn schoonvader, die vast paniekerig een ander verhaal op zou hangen. Het zweet brak me uit.

Maar Michel zag niets, kletste ontspannen met zijn vader. Na een tijdje opende hij de tuindeuren om te voetballen met onze jongens. Achter zijn rug om greep ik het vestje en propte het in mijn tas.

Het hing daar al drie dagen, sinds de laatste keer dat ik mij een middag vrij had weten te maken om in mijn eentje naar mijn schoonvader Job te gaan. Het was warm geweest in zijn huis, daardoor had ik het meteen bij binnenkomst uitgetrokken.

De rest van mijn kleding volgde kort daarna. In de slaapkamer, waar Job al op bed was gaan liggen. Daar lagen we, praatten we en vreeën we, tot ik terug naar huis moest. Gehaast was ik weggelopen, na nog een laatste zoen in de hal. Weg naar mijn andere leven, naar mijn echte leven.

Naar Michel, met wie ik al meer dan twintig jaar samenwoon en die ik zie als de liefde van mijn leven. Toch zijn er gevoelens voor zijn vader ontvlamd. 

Ik kreeg er echt een familie bij

Ik heb Job altijd sympathiek gevonden. Net als zijn vrouw Mary. Aangezien het tussen Michel en mij al snel serieus werd, duurde het ook niet lang voordat ik zijn vader en moeder ontmoette. Ik was verbaasd dat Michel van die jonge ouders had. Net twintig waren ze, toen Michel was gekomen.

Bij hen thuis ging het er veel losser aan toe dan in mijn ouderlijk huis. Ik was een nakomertje, mijn moeder liep al tegen de veertig toen ze mij kreeg. Tel daarbij op dat ik ben opgegroeid in het oosten van het land en Michel in de Randstad, en het is wel duidelijk dat mijn achtergrond heel anders was.

Mijn schoonouders hielden ook wel van een drankje en het werd weleens drie uur ’s nachts als we daar op bezoek gingen. Dan speelden we Risk, waarbij Michels vader razend fanatiek was en om te winnen soms zelfs balorig vals speelde. Ik moest daar erg om lachen. Het waren hartverwarmende ontmoetingen. Ik had er echt een familie bij. 

Ik heb nooit bijgedachten gehad

Hoe aardig ik Job ook vond – en hoe knap, want dat is hij altijd geweest – ik heb nooit bijgedachten over hem gehad. Dat ik hem aantrekkelijk vond of zo. Natuurlijk niet. Hij was de vader van mijn partner. En de opa van onze kinderen.

Vorig jaar waren mijn schoonouders, beiden net gepensioneerd, op vakantie in Zuid-Frankrijk toen Mary onwel werd. Ze belandde in het ziekenhuis. “Gewoon voor de zekerheid,” vertelde Job ons.

Het zat Michel niet lekker – zijn moeder was altijd zo gezond. Hij overwoog het vliegtuig te pakken. Had hij dat maar gedaan, dan had hij nog afscheid kunnen nemen. De volgende dag belde Job opnieuw. In tranen. Mary was overleden. Zelfs de artsen hadden dit niet zien aankomen.

Verdoofd zijn we met het hele gezin afgereisd, om Job te halen. En het lichaam van Michels moeder. Er volgde een intense week van rouw, veel dingen regelen, een aangrijpend afscheid. Daarna het gat: het besef dat ze echt, voorgoed weg was.

Hij voelde zich eenzaam

Job kwam in de tijd daarna vaak bij ons over de vloer. Zonder baan, en met dat veel te grote huis voor hem alleen, voelde hij zich eenzaam. Natuurlijk zetten wij graag een bord erbij op tafel.

Ook kon hij blijven slapen wanneer hij maar wilde. Dat deed hij regelmatig; hij houdt nog altijd van een wijntje. Daarnaast vond Job het gewoon fijn bij ons. Hij leerde gamen van onze jongens. Daarin was hij net zo fanatiek als vroeger bij Risk.

Hij ving ze op als Michel en ik tot laat moesten werken. Ook vond hij het prettig om in ons huis te klussen. Het gaf hem afleiding van zijn verdriet.

Onze band werd persoonlijker 

Een half jaar geleden verloor ik mijn baan. Daardoor was ik ineens veel meer thuis. De eerste tijd voelde Job zich daardoor opgelaten, hij had het gevoel dat hij mij in de weg liep. Maar ik drukte hem op het hart dat hij zich niet teveel moest voelen.

Ik vond het alleen maar gezellig om niet alleen aan de ontbijttafel achter te blijven als iedereen naar werk of school vertrok. Vaak zaten wij nog lang koffie te drinken. Soms voerden we diepe gesprekken over Mary. Dan weer hielp hij me met een sollicitatiebrief of sprak hij me zelfvertrouwen in wanneer ik ergens op gesprek ging.

Onze band werd persoonlijker. Ik begon hem als vriend te zien. Wanneer die vriendschappelijke gevoelens overgingen in andere gevoelens, gevoelens van verliefdheid, dat durf ik niet te zeggen. Het ging langzaam.

Soms bleven wij samen zitten praten of tv kijken als Michel naar bed ging. Michel vond dat niet erg, hij was alleen maar blij dat het beter met zijn vader leek te gaan. Andere keren deden Job en ik samen boodschappen. We kochten nieuwe kleren voor hem.

Toen ik op een dag eerst naar Job belde, na een afwijzing voor een baan die ik graag wilde, dacht ik wel: “Dat is gek. Waarom bel ik niet eerst naar Michel?” Maar die was toch druk, wist ik. Wij leefden behoorlijk langs elkaar heen. Met Job daarentegen had ik echt contact. 

En toen was daar die zoen 

Bij ons thuis, op de bank, ’s avonds laat. Michel lag een verdieping hoger. Het was een zoen waar we helemaal in verdwenen. Toen glipte Job weg, naar onze logeerkamer, en kroop ik onthutst naast Michel. Totaal in de war.

Dat was Job ook: de volgende morgen vertrok hij toen ons gezin nog zat te ontbijten. Hij mompelde iets over een afspraak die hij vergeten was. Ook zei hij dat het tijd werd om meer op eigen benen te gaan staan.

Twee dagen later belde hij me: we moesten praten, vond hij. Ik reed naar zijn huis, naar “neutraal gebied”, vastbesloten om aan te geven dat we die kus zo snel mogelijk moesten vergeten. Job wilde exact hetzelfde zeggen. Maar we belandden in bed, er was geen houden aan.

Dat je zó verliefd kunt zijn. Zo overweldigend verliefd dat de rest van de wereld volledig oplost; al is de situatie nog zo gecompliceerd, ik had het mij niet kunnen voorstellen. Ik was nog nooit vreemdgegaan, zelfs niet in de verleiding gekomen. Maar na die eerste keer was ik verslaafd. Net zoals mijn schoonvader. 

Wij hebben nu twee maanden een verhouding 

Mijn leven staat totaal op z’n kop. Ik weet dat dit fout is, iets fouters dan dit is haast niet denkbaar. Maar we worden zo naar elkaar toe getrokken…

Sinds die eerste zoen heeft Job nooit meer bij ons thuis geslapen. Hij komt ook minder, zegt tegen Michel dat hij zijn leven weer aan het opbouwen in. Maar ik ga wel naar hem, ten minste drie keer per week.

Omdat ik nog steeds niet werk, heb ik alle tijd – en die tijd besteed ik het liefste aan Job. Michel heeft geen enkel idee wat er speelt, hij is enkel blij dat het beter lijkt te gaan met zijn vader. 

Hij fantaseert over een toekomst samen

Na ons verjaardagsbezoek en zijn verbazing over het geverfde haar van zijn vader, zei Michel in de auto tegen me: “Er is vast een nieuwe vrouw in zijn leven, denk je niet?” Ik knikte en verbeet me.

Hij moest eens weten wie die nieuwe vrouw is. Ik bestierf het van schuldgevoel. Jegens Michel, maar ook jegens Job. Want hoewel we het er niet over hebben, voel ik aan alles dat hij fantaseert over een toekomst met mij.

Kennelijk is zijn liefde zo groot, dat hij daarvoor zelfs de band met zijn zoon en kleinkinderen op het spel wil zetten.

Dat is heftig, vooral omdat het voor mij anders is. Ik ben verliefd, dat zeker: maar ik hou ook van Michel en zal hem en mijn gezin nooit opgeven. Michel is mijn leven, Job is mijn vlucht. Maar hier kan onmogelijk nog een einde aan komen zonder dat er harten worden gebroken.’

De namen in dit interview zijn gefingeerd.

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Sinds Saskia (55) een nieuwe partner heeft, heeft ze ook de dochter waar ze altijd al naar verlangde. Daar is ze blij mee, maar het strooit tevens zout in de wond die er klaarblijkelijk nog steeds is.

‘Op mijn verjaardag belde ze me op mijn werk. ‘Ga je mee lunchen straks? Ik trakteer!’ Ik nam de spontane uitnodiging van mijn stiefdochter graag aan. Wat leuk dat ze eraan dacht dat ik jarig was en dat ze de moeite wilde nemen om naar me toe te komen!

We troffen elkaar in een cafétje vlakbij. Ze bleek ook nog een cadeautje voor me te hebben. Oorbellen, die perfect bij een bepaalde outfit passen die ik onlangs aan had. Zíj ziet dat soort dingen, zo leuk.

Felicitatie-appje

Maar hierdoor kwam het extra hard aan dat mijn oudste zoon zich er met een felicitatie-appje vanaf maakte. Mijn jongste liet zelfs helemaal niets van zich horen. Aan het einde van de avond belde ik hem zelf, omdat ik zijn stem even wilde horen.

Natuurlijk vatte hij dat op als verwijt en we kregen woorden. Gefrustreerd kroop ik na afloop in bed, boos dat ik niet gewoon blij kon zijn met wat ik wél had gekregen, aan aandacht en attenties. Ik geef nota bene niet eens zoveel om mijn verjaardag!

Maar het warme contact met de stiefdochter die ik sinds anderhalf jaar heb, wakkert gevoelens bij me aan die ik allang een plaats dacht te hebben gegeven.

Gezin viel uit elkaar

Ik kom uit een meidengezin. Ik heb drie zussen en het was altijd een vrolijke boel bij ons thuis. Soms werd het mijn vader te veel, dan vluchtte hij naar zijn werkkamer. Maar hij was stapelgek op ons. Helaas is ons gezin na de dood van mijn ouders, kort na elkaar, uit elkaar gevallen.

Twee van mijn zussen zijn naar het buitenland verhuisd en met mijn jongste zus, die nog wel dichtbij woont, deelde ik altijd al wat minder. Soms hebben we fantastische reünies met z’n vieren, maar de verbondenheid van vroeger, nee, die is er niet meer.

Twee was het maximum

Toen ik Joris leerde kennen en met hem trouwde, hoopte ik met hem net zo’n fijn gezin te stichten als dat waarin ik was opgegroeid. Met een hoop kinderen, voor mijn part vier of vijf.

Als snel bleek dat Joris dat niet zag zitten. Twee was voor hem het maximum. En dat snapte ik ook wel; we vonden allebei onze carrière ook belangrijk en hoe vind je daar nog ruimte voor als je alleen maar aan het zorgen ben?

Ik was net dertig toen ik stopte met de pil. Binnen een paar maanden was het raak. Hoewel ik sociaal wenselijk tegen iedereen riep dat het me niets uitmaakte wat het zou zijn - ‘als het maar gezond was’ - klopte dat niet helemaal. Ik hoopte met heel mijn hart op een meisje. Dat leek mij toch het allerleukste. Ik had ook al meisjesnamen. Voor een jongen was het meer puzzelen.

Maarten werd geboren op een stralende zondag. Ik keek in zijn blauwe ogen en was op slag verliefd. Van een meisje had ik onmogelijk meer kunnen houden, mijn lichaam kon dit sterke gevoel van liefde al nauwelijks aan.

Allemaal positieve voortekenen

Na een paar jaar besloten we voor een tweede kind te gaan. Helaas ging het dit keer niet zo vlot. Ik was me al enige zorgen aan het maken toen ik na ruim een jaar toch over tijd was.

Zo goed als ik mij bij de eerste zwangerschap voelde, zo ziek was ik deze keer. Ik kon zelfs een paar maanden amper werken. Door het grote verschil met de vorige keer, moest het dit keer wel een meisje zijn, meende ik. Mijn buik zag er ook anders uit, en mijn buik en billen werden dikker. Allemaal positieve voortekenen!

Het bleek opnieuw een jongetje 

Ook hem sloot ik direct in mijn hart, toch voelde ik dit keer wel degelijk teleurstelling. Het onmogelijke was gebeurd: ik had een jongensgezin. En dat zou het blijven, want mijn man wilde geen kinderen meer.

In de loop van de jaren hebben we daar nog vaak over gepraat. Want in mijn hart bleef ik naar een dochter verlangen. Af en toe sneed ik het onderwerp aan. Maar mijn man was heel duidelijk: nee.

Ik heb nog getwijfeld of ik zou sjoemelen met de pil. Maar dat stuitte me tegen de borst, een kind moet je met z’n tweeën wensen. En het zou anders weleens een obsessie kunnen worden voor me. Nee, ik moest tevreden zijn met wat ik had.

En dat lukte. Onze jongens zijn geweldig en ik hou zielsveel van ze. Ze zijn net zo sportief als hun vader. Dat bracht ook mij in beweging; toen zij op de latten stonden, kon ik niet achterblijven. We zijn fervente wintersporters geworden. Ook in de zomer gingen we de bergen in. Ik genoot er net zoveel van als zij.

Zo ontzettend op zichzelf

Maar toen mijn jongens in de puberteit waren, begon het toch weer te knagen. Ze waren ontzettend op zichzelf, maakten onvoorstelbaar veel troep, deden niets anders dan gamen op hun kamer en sloten mij buiten. Als we 's avonds zaten te eten, zaten ze continu op hun telefoon.

Het leek in niets op de sfeer die er vroeger bij ons thuis aan tafel heerste. Maar ik verbood mezelf erover te piekeren. Al voelde ik soms wel een steek van jaloezie als een van mijn vriendinnen leuk ging shoppen met haar dochter.

Dan dacht ik vlug aan een andere vriendin, wiens dochter zo dwars was dat ze naar een internaat moest. Je hebt het niet voor het kiezen. En er waren andere dingen om me druk over te maken: mijn huwelijk liep niet meer.

Lege nest-syndroom

Drie jaar geleden zijn Joris en ik uit elkaar gegaan. Onze oudste was toen net het huis uit. Onze jongste was zeventien en bleef bij mij wonen, in ons oude huis.

Ik heb in het eerste jaar na de scheiding veel steun aan hem gehad. Niet met veel woorden, hij is vrij introvert, maar wat hebben wij een series gekeken, samen op de bank. En dan frituurden we samen bitterballen, ’s avonds laat. Zo gezellig.

Dat hield op toen hij ging studeren en het huis uitging. Ik heb veel moeite gehad om mijn draai weer te vinden. In een paar jaar tijd was er zoveel veranderd. Ik kampte echt met het lege-nestsyndroom.

De voldoening die ik uit mijn werk haalde, maakte weinig goed; ik miste het moederen. De overgang en de gedachte dat mijn beste tijd misschien wel achter me lag, speelde ongetwijfeld mee.

Nieuwe liefde

Nu denk ik dat mijn beste tijd juist nog voor me ligt. Ik heb een nieuwe liefde gevonden met wie het klikt op een manier die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Bij hem voel ik me echt thuis, geaccepteerd, ik kan volledig tot bloei komen en ben gelukkiger dan ooit.

We hebben het goed voor elkaar: een groot huis, twee zeilboten, en we zijn beiden minder gaan werken om meer van het leven te genieten. Kan niet beter, zou je denken. Maar de dochter van mijn nieuwe liefde strooit zout in de wond die, zo ontdek ik nu, nooit helemaal genezen is.

Ze is een leuke, sprankelende meid van twintig, dol op haar vader – en omdat hij van mij houdt, stond zij ook meteen open voor mij. We hebben een heel leuke band gekregen.

Contact met haar is beter dan met mijn eigen kinderen

Ik geniet ervan als ze bij ons is, en dat is vaak. Ze is altijd vrolijk en vertelt heel veel. Over haar werk, vriendjes, vriendinnen, uitgaan, alles. Zij en ik doen ook geregeld dingen met z’n tweeën, zoals die lunch op mijn verjaardag.

Ik zou daar blij mee moeten zijn, en dat ben ik ook, maar het maakt me tegelijk verdrietig. Eigenlijk is het contact met haar beter dan met mijn eigen kinderen. Die zijn geslotener, minder attent. Ze gaan op in hun eigen leven en hoewel het altijd fijn is om elkaar te zien, laten ze uit zichzelf weinig horen.

Mijn stiefdochter is zo anders. Ik merk nu hoe leuk het is om een meid in huis te hebben. Zij is precies de dochter die ik mij altijd al had gewenst. ‘Wees blij met wat je nu hebt,’ zeggen mijn vriendinnen, maar ik realiseer me steeds wat ik níet heb gehad.

En hoe dol ze ook op mij is, de echte reden dat ze bij ons thuis komt, is haar vader, natuurlijk. En bij haar moeder komt ze nog veel vaker. Bij hun band valt die van mij met haar in het niet. Logisch, en toch voel ik me jaloers.

Als ik zie hoe gemakkelijk zij met elkaar omgaan, denk ik: had ik toch maar een dochter gehad. Misschien was het dom om niet te sjoemelen met de pil. Als ik het over kon doen, zou ik het er toch op gewaagd hebben.’ 

De namen in dit artikel zijn gefingeerd en de personen op de foto zijn niet de personen uit dit verhaal.

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in