We willen heftige emoties voelen en vooral Heel Erg Gelukkig zijn, en dat kost bergen energie. Kortom, we kunnen met zijn allen wel wat meer energie gebruiken. Dus stop maar vast een extra paar sokken in je tas. Ja, ook dat blijkt een verrassende oppepper. Maar laten we bij het begin beginnen.

1. Beter slapen

Meer energie krijgen door beter te slapen: het klinkt zo logisch, maar het is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Sterker, het lijkt steeds moeilijker te worden.

Je brein moet tot rust komen en heeft daar dus anderhalf uur voor het slapengaan voor nodig. Bouw in die tijd je dag af en leg je iPad of telefoon weg. Ruim wat op, schrijf dingen waar je meer tijd aan wilt besteden op een piekerbriefje, check even of alle deuren op slot zijn, lees een ontspannend boek, leg vast je kleren klaar voor de volgende dag.

Dat zijn allemaal dingen waarvoor je niet veel denkkracht nodig hebt, maar het ruimt wél op in je hoofd. Het zal voor sommigen afkicken worden, slapen zonder scherm, maar je krijgt er een stoot energie voor terug.

 2. Stop het getob

Nog zo’n energiezuiger: piekeren. Vrouwen hebben daar helaas een talent voor, we piekeren wel twee keer zoveel als mannen, blijkt uit onderzoek van de Universiteit Leiden.

Natuurlijk kan een piekerbriefje, zoals de slaapcoach tipt, uitkomst bieden, maar je ademhaling is ook een regelrecht wondermiddel. Bij piekeraars zit de ademhaling vaak ‘hoog’: daardoor denken je hersenen dat je vecht of vlucht. Je lichaam maakt zich klaar voor de strijd en hoe vaker dat gebeurt, hoe meer uitgeput je lichaam raakt. Je kunt dat patroon doorbreken door je aandacht uit je hoofd en naar je buik te brengen.

3. Zen met schone sokken

Ja, je leest het goed: wissel ‘s middags rond een uur of drie van sokken, adviseren de mindfull-experts van Zen Habits.

Voel je een energiedip aankomen? Doe je schoenen en sokken (of panty) uit, lucht de voeten een paar minuten en trek vervolgens een schoon paar sokken aan.

‘Je zult verbaasd zijn hoeveel frisser je je direct voelt,’ stellen de zen-masters. ‘Dit trucje is bij uitstek geschikt voor mensen die voor hun werk veel in beweging zijn.’

4. Altijd maar Gelukkig

Waarom zijn we altijd zo ‘op’ na een werkdag? We hebben vaak nog net genoeg puf om het eten te maken (of te bestellen), voordat we moe op de bank zakken. Je slaapt niet elke nacht slecht, dus waar ligt dat dan aan? En, belangrijker: hoe keren we het tij?

Onderzoek van Stanford University toont aan dat we zelfs zo gewend zijn geraakt aan intense emoties, dat we ons liever ‘opgetogen’ en ‘euforisch’ voelen, dan ‘sereen’ en ‘tevreden’. Kortom, we willen Heel Erg Gelukkig zijn en leven daarom op de toppen van onze emoties.

‘Dat maakt ook stresshormonen in het lichaam aan,’ zegt Emma Seppälä, psycholoog aan Stanford. ‘Want je hartslag gaat omhoog en je krijgt er soms zelfs klamme handen van, net als wanneer je angstig bent.’ Het resultaat? ‘Je bent in een mum van tijd moe. Als je constant uitgelaten of fanatiek bent, kost dat veel energie.’

Je mag de energie – waar we toch de hele dag op moeten teren – best wat meer in goede banen leiden. Zoek ook bewust je rustmomenten, maak vaker contact met dat deel van je brein. Op die manier bewaar je je energie voor de momenten waarop je die echt nodig hebt.’

5. Watertherapie 

Amerikaanse psychologen hebben ontdekt dat water helpt ontspannen. Ruim 55 procent van de deelnemers aan het onderzoek gaf aan dat ze beduidend minder stress hadden na een plens water in hun gezicht of nadat ze onder de douche waren geweest.

Deze vorm van ‘watertherapie’ helpt om de spanning letterlijk van je af te spoelen. Geen wonder dat sauna’s en wellnesscentra zo druk bezocht worden, maar daar hebben we niet elke dag de tijd voor. Zorg er daarom voor dat je per dag vijftien minuten ‘watertijd’ inbouwt.

Goed begin? Een voetenbad.

6. Razendsnelle work-out 

En hier hebben we geen pottenkijkers bij nodig, want met deze tip van fitnesstrainer en voedingsdeskundige Liese Schram ga je even helemaal los. ‘Ga staan, leg alle spullen naast je neer, sla met je handen op je bovenbenen, spring een paar keer in de lucht en slinger je armen in het rond. Dit doe je een minuut, of twee.

Besluit de korte work-out door een aantal keer heel diep in en uit te ademen. Zo geef je jezelf bij wijze van spreken een klap op je billen, zo van: we gaan er weer voor!’

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Gaat de rem er af bij het zoeken naar de perfecte herfst- en wintergarderobe of weten we ons te beheersen?

Dreigt je koopgedrag uit de hand te lopen? Zo voorkom je oniomanie, zoals koopverslaving officieel heet:

1. Vraag jezelf af waarom je ooit bent begonnen met zo veel shoppen. Pas als je de oorzaak van dwangmatig gedrag (h)erkent, kun je er voorgoed van afkomen.

2. Ernstig verslaafde shoppers wordt aanbevolen een kaartje bij zich te dragen, voor het geval ze zich weer willen vergrijpen aan een overbodige aankoop. Daar staan vragen op als:

  • Hoe voel ik me?
  • Heb ik dit wel nodig?
  • Hoe ga ik hiervoor betalen en waar ga ik het opbergen?

3. Wees alert op je zogeheten shopping trigger: waardoor ga je meestal winkelen? Verveling, jaloezie, boosheid? Of dat nu goede redenen zijn voor een shopping spree...

4. Vermijd de verleiding. Loop met een boog om die leuke winkel heen, verwijder geregeld de cookies van je computer zodat er niet steeds reclame opduikt.

5. Hou je zelf voor waar je prioriteiten liggen. Is dat: er trendy uitzien of geld besteden aan een workshop of reisje?

6. Ook al staat die jurk nóg zo leuk bij je vriendin, dat betekent niet dat jij er ook gelukkiger van zou worden.

7. Toch een keer toegegeven aan ongeremde koopzucht? Ach, je bent ook maar een mens. Gewoon opnieuw  beginnen met verstandig zijn.

Bekende shop-oholics

Victoria Beckham

Hoewel ze tegenwoordig de ingetogenheid zelve is, grossierde Victoria onder meer in designer bags. Alleen al van Hermès bezit ze wel honderd tassen, bij elkaar voor meer dan anderhalf miljoen euro.

Tennisster Serena Williams

Het zusje van Venus was verslaafd aan online shoppen: kleding, schoenen en spullen voor haar hond. Zo’n drie tot zes uur per dag was ze online. Serena: ‘Ik kocht, kocht, kocht. Dingen die ik niet nodig had, niet eens droeg. Maar ik kon niet stoppen.’

Het kan dus ook de besten overkomen... 

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Toen haar schoonmoeder overleed, ving Joke (49) haar verdrietige schoonvader op. Wat niemand voor mogelijk hield, gebeurde: ze werden verliefd op elkaar.

‘Vorige week was mijn schoonvader jarig. We gingen met het hele gezin naar hem toe. Het zou de eerste verjaardag worden zonder zijn vrouw Mary, die tien maanden geleden overleed.

Mijn schoonvaders grijze lokken waren bruin geverfd, de kleur die ze vroeger hadden. Michel, mijn partner, reageerde verbaasd. “Dit had mam moeten zien zeg,” zei hij. “Hoe kom je hier nou ineens bij?

Zijn vader reageerde afhoudend. “Gewoon, eens wat anders,” zei hij, en liet ons binnen. Hij serveerde taart en koffie, onze jongens kregen frisdrank. We praatten wat. Afgezien van zijn nieuwe look leek alles heel gewoon. 

Het zweet brak me uit

Totdat ik plotseling een vestje zag hangen over een van de eetkamerstoelen. Een blauw gestreept vestje. Míjn vestje. Ik had het al jaren, herkende het uit duizenden. Het leek me onmogelijk dat Michel het niet zou opmerken – en zich zou afvragen hoe dat daar kwam.

Mijn hart schoot een versnelling hoger; als hij erover zou beginnen, moest ik snel met een smoes komen. Sneller dan mijn schoonvader, die vast paniekerig een ander verhaal op zou hangen. Het zweet brak me uit.

Maar Michel zag niets, kletste ontspannen met zijn vader. Na een tijdje opende hij de tuindeuren om te voetballen met onze jongens. Achter zijn rug om greep ik het vestje en propte het in mijn tas.

Het hing daar al drie dagen, sinds de laatste keer dat ik mij een middag vrij had weten te maken om in mijn eentje naar mijn schoonvader Job te gaan. Het was warm geweest in zijn huis, daardoor had ik het meteen bij binnenkomst uitgetrokken.

De rest van mijn kleding volgde kort daarna. In de slaapkamer, waar Job al op bed was gaan liggen. Daar lagen we, praatten we en vreeën we, tot ik terug naar huis moest. Gehaast was ik weggelopen, na nog een laatste zoen in de hal. Weg naar mijn andere leven, naar mijn echte leven.

Naar Michel, met wie ik al meer dan twintig jaar samenwoon en die ik zie als de liefde van mijn leven. Toch zijn er gevoelens voor zijn vader ontvlamd. 

Ik kreeg er echt een familie bij

Ik heb Job altijd sympathiek gevonden. Net als zijn vrouw Mary. Aangezien het tussen Michel en mij al snel serieus werd, duurde het ook niet lang voordat ik zijn vader en moeder ontmoette. Ik was verbaasd dat Michel van die jonge ouders had. Net twintig waren ze, toen Michel was gekomen.

Bij hen thuis ging het er veel losser aan toe dan in mijn ouderlijk huis. Ik was een nakomertje, mijn moeder liep al tegen de veertig toen ze mij kreeg. Tel daarbij op dat ik ben opgegroeid in het oosten van het land en Michel in de Randstad, en het is wel duidelijk dat mijn achtergrond heel anders was.

Mijn schoonouders hielden ook wel van een drankje en het werd weleens drie uur ’s nachts als we daar op bezoek gingen. Dan speelden we Risk, waarbij Michels vader razend fanatiek was en om te winnen soms zelfs balorig vals speelde. Ik moest daar erg om lachen. Het waren hartverwarmende ontmoetingen. Ik had er echt een familie bij. 

Ik heb nooit bijgedachten gehad

Hoe aardig ik Job ook vond – en hoe knap, want dat is hij altijd geweest – ik heb nooit bijgedachten over hem gehad. Dat ik hem aantrekkelijk vond of zo. Natuurlijk niet. Hij was de vader van mijn partner. En de opa van onze kinderen.

Vorig jaar waren mijn schoonouders, beiden net gepensioneerd, op vakantie in Zuid-Frankrijk toen Mary onwel werd. Ze belandde in het ziekenhuis. “Gewoon voor de zekerheid,” vertelde Job ons.

Het zat Michel niet lekker – zijn moeder was altijd zo gezond. Hij overwoog het vliegtuig te pakken. Had hij dat maar gedaan, dan had hij nog afscheid kunnen nemen. De volgende dag belde Job opnieuw. In tranen. Mary was overleden. Zelfs de artsen hadden dit niet zien aankomen.

Verdoofd zijn we met het hele gezin afgereisd, om Job te halen. En het lichaam van Michels moeder. Er volgde een intense week van rouw, veel dingen regelen, een aangrijpend afscheid. Daarna het gat: het besef dat ze echt, voorgoed weg was.

Hij voelde zich eenzaam

Job kwam in de tijd daarna vaak bij ons over de vloer. Zonder baan, en met dat veel te grote huis voor hem alleen, voelde hij zich eenzaam. Natuurlijk zetten wij graag een bord erbij op tafel.

Ook kon hij blijven slapen wanneer hij maar wilde. Dat deed hij regelmatig; hij houdt nog altijd van een wijntje. Daarnaast vond Job het gewoon fijn bij ons. Hij leerde gamen van onze jongens. Daarin was hij net zo fanatiek als vroeger bij Risk.

Hij ving ze op als Michel en ik tot laat moesten werken. Ook vond hij het prettig om in ons huis te klussen. Het gaf hem afleiding van zijn verdriet.

Onze band werd persoonlijker 

Een half jaar geleden verloor ik mijn baan. Daardoor was ik ineens veel meer thuis. De eerste tijd voelde Job zich daardoor opgelaten, hij had het gevoel dat hij mij in de weg liep. Maar ik drukte hem op het hart dat hij zich niet teveel moest voelen.

Ik vond het alleen maar gezellig om niet alleen aan de ontbijttafel achter te blijven als iedereen naar werk of school vertrok. Vaak zaten wij nog lang koffie te drinken. Soms voerden we diepe gesprekken over Mary. Dan weer hielp hij me met een sollicitatiebrief of sprak hij me zelfvertrouwen in wanneer ik ergens op gesprek ging.

Onze band werd persoonlijker. Ik begon hem als vriend te zien. Wanneer die vriendschappelijke gevoelens overgingen in andere gevoelens, gevoelens van verliefdheid, dat durf ik niet te zeggen. Het ging langzaam.

Soms bleven wij samen zitten praten of tv kijken als Michel naar bed ging. Michel vond dat niet erg, hij was alleen maar blij dat het beter met zijn vader leek te gaan. Andere keren deden Job en ik samen boodschappen. We kochten nieuwe kleren voor hem.

Toen ik op een dag eerst naar Job belde, na een afwijzing voor een baan die ik graag wilde, dacht ik wel: “Dat is gek. Waarom bel ik niet eerst naar Michel?” Maar die was toch druk, wist ik. Wij leefden behoorlijk langs elkaar heen. Met Job daarentegen had ik echt contact. 

En toen was daar die zoen 

Bij ons thuis, op de bank, ’s avonds laat. Michel lag een verdieping hoger. Het was een zoen waar we helemaal in verdwenen. Toen glipte Job weg, naar onze logeerkamer, en kroop ik onthutst naast Michel. Totaal in de war.

Dat was Job ook: de volgende morgen vertrok hij toen ons gezin nog zat te ontbijten. Hij mompelde iets over een afspraak die hij vergeten was. Ook zei hij dat het tijd werd om meer op eigen benen te gaan staan.

Twee dagen later belde hij me: we moesten praten, vond hij. Ik reed naar zijn huis, naar “neutraal gebied”, vastbesloten om aan te geven dat we die kus zo snel mogelijk moesten vergeten. Job wilde exact hetzelfde zeggen. Maar we belandden in bed, er was geen houden aan.

Dat je zó verliefd kunt zijn. Zo overweldigend verliefd dat de rest van de wereld volledig oplost; al is de situatie nog zo gecompliceerd, ik had het mij niet kunnen voorstellen. Ik was nog nooit vreemdgegaan, zelfs niet in de verleiding gekomen. Maar na die eerste keer was ik verslaafd. Net zoals mijn schoonvader. 

Wij hebben nu twee maanden een verhouding 

Mijn leven staat totaal op z’n kop. Ik weet dat dit fout is, iets fouters dan dit is haast niet denkbaar. Maar we worden zo naar elkaar toe getrokken…

Sinds die eerste zoen heeft Job nooit meer bij ons thuis geslapen. Hij komt ook minder, zegt tegen Michel dat hij zijn leven weer aan het opbouwen in. Maar ik ga wel naar hem, ten minste drie keer per week.

Omdat ik nog steeds niet werk, heb ik alle tijd – en die tijd besteed ik het liefste aan Job. Michel heeft geen enkel idee wat er speelt, hij is enkel blij dat het beter lijkt te gaan met zijn vader. 

Hij fantaseert over een toekomst samen

Na ons verjaardagsbezoek en zijn verbazing over het geverfde haar van zijn vader, zei Michel in de auto tegen me: “Er is vast een nieuwe vrouw in zijn leven, denk je niet?” Ik knikte en verbeet me.

Hij moest eens weten wie die nieuwe vrouw is. Ik bestierf het van schuldgevoel. Jegens Michel, maar ook jegens Job. Want hoewel we het er niet over hebben, voel ik aan alles dat hij fantaseert over een toekomst met mij.

Kennelijk is zijn liefde zo groot, dat hij daarvoor zelfs de band met zijn zoon en kleinkinderen op het spel wil zetten.

Dat is heftig, vooral omdat het voor mij anders is. Ik ben verliefd, dat zeker: maar ik hou ook van Michel en zal hem en mijn gezin nooit opgeven. Michel is mijn leven, Job is mijn vlucht. Maar hier kan onmogelijk nog een einde aan komen zonder dat er harten worden gebroken.’

De namen in dit interview zijn gefingeerd.

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in