Sinds Saskia (55) een nieuwe partner heeft, heeft ze ook de dochter waar ze altijd al naar verlangde. Daar is ze blij mee, maar het strooit tevens zout in de wond die er klaarblijkelijk nog steeds is.

‘Op mijn verjaardag belde ze me op mijn werk. ‘Ga je mee lunchen straks? Ik trakteer!’ Ik nam de spontane uitnodiging van mijn stiefdochter graag aan. Wat leuk dat ze eraan dacht dat ik jarig was en dat ze de moeite wilde nemen om naar me toe te komen!

We troffen elkaar in een cafétje vlakbij. Ze bleek ook nog een cadeautje voor me te hebben. Oorbellen, die perfect bij een bepaalde outfit passen die ik onlangs aan had. Zíj ziet dat soort dingen, zo leuk.

Felicitatie-appje

Maar hierdoor kwam het extra hard aan dat mijn oudste zoon zich er met een felicitatie-appje vanaf maakte. Mijn jongste liet zelfs helemaal niets van zich horen. Aan het einde van de avond belde ik hem zelf, omdat ik zijn stem even wilde horen.

Natuurlijk vatte hij dat op als verwijt en we kregen woorden. Gefrustreerd kroop ik na afloop in bed, boos dat ik niet gewoon blij kon zijn met wat ik wél had gekregen, aan aandacht en attenties. Ik geef nota bene niet eens zoveel om mijn verjaardag!

Maar het warme contact met de stiefdochter die ik sinds anderhalf jaar heb, wakkert gevoelens bij me aan die ik allang een plaats dacht te hebben gegeven.

Gezin viel uit elkaar

Ik kom uit een meidengezin. Ik heb drie zussen en het was altijd een vrolijke boel bij ons thuis. Soms werd het mijn vader te veel, dan vluchtte hij naar zijn werkkamer. Maar hij was stapelgek op ons. Helaas is ons gezin na de dood van mijn ouders, kort na elkaar, uit elkaar gevallen.

Twee van mijn zussen zijn naar het buitenland verhuisd en met mijn jongste zus, die nog wel dichtbij woont, deelde ik altijd al wat minder. Soms hebben we fantastische reünies met z’n vieren, maar de verbondenheid van vroeger, nee, die is er niet meer.

Twee was het maximum

Toen ik Joris leerde kennen en met hem trouwde, hoopte ik met hem net zo’n fijn gezin te stichten als dat waarin ik was opgegroeid. Met een hoop kinderen, voor mijn part vier of vijf.

Als snel bleek dat Joris dat niet zag zitten. Twee was voor hem het maximum. En dat snapte ik ook wel; we vonden allebei onze carrière ook belangrijk en hoe vind je daar nog ruimte voor als je alleen maar aan het zorgen ben?

Ik was net dertig toen ik stopte met de pil. Binnen een paar maanden was het raak. Hoewel ik sociaal wenselijk tegen iedereen riep dat het me niets uitmaakte wat het zou zijn - ‘als het maar gezond was’ - klopte dat niet helemaal. Ik hoopte met heel mijn hart op een meisje. Dat leek mij toch het allerleukste. Ik had ook al meisjesnamen. Voor een jongen was het meer puzzelen.

Maarten werd geboren op een stralende zondag. Ik keek in zijn blauwe ogen en was op slag verliefd. Van een meisje had ik onmogelijk meer kunnen houden, mijn lichaam kon dit sterke gevoel van liefde al nauwelijks aan.

Allemaal positieve voortekenen

Na een paar jaar besloten we voor een tweede kind te gaan. Helaas ging het dit keer niet zo vlot. Ik was me al enige zorgen aan het maken toen ik na ruim een jaar toch over tijd was.

Zo goed als ik mij bij de eerste zwangerschap voelde, zo ziek was ik deze keer. Ik kon zelfs een paar maanden amper werken. Door het grote verschil met de vorige keer, moest het dit keer wel een meisje zijn, meende ik. Mijn buik zag er ook anders uit, en mijn buik en billen werden dikker. Allemaal positieve voortekenen!

Het bleek opnieuw een jongetje 

Ook hem sloot ik direct in mijn hart, toch voelde ik dit keer wel degelijk teleurstelling. Het onmogelijke was gebeurd: ik had een jongensgezin. En dat zou het blijven, want mijn man wilde geen kinderen meer.

In de loop van de jaren hebben we daar nog vaak over gepraat. Want in mijn hart bleef ik naar een dochter verlangen. Af en toe sneed ik het onderwerp aan. Maar mijn man was heel duidelijk: nee.

Ik heb nog getwijfeld of ik zou sjoemelen met de pil. Maar dat stuitte me tegen de borst, een kind moet je met z’n tweeën wensen. En het zou anders weleens een obsessie kunnen worden voor me. Nee, ik moest tevreden zijn met wat ik had.

En dat lukte. Onze jongens zijn geweldig en ik hou zielsveel van ze. Ze zijn net zo sportief als hun vader. Dat bracht ook mij in beweging; toen zij op de latten stonden, kon ik niet achterblijven. We zijn fervente wintersporters geworden. Ook in de zomer gingen we de bergen in. Ik genoot er net zoveel van als zij.

Zo ontzettend op zichzelf

Maar toen mijn jongens in de puberteit waren, begon het toch weer te knagen. Ze waren ontzettend op zichzelf, maakten onvoorstelbaar veel troep, deden niets anders dan gamen op hun kamer en sloten mij buiten. Als we 's avonds zaten te eten, zaten ze continu op hun telefoon.

Het leek in niets op de sfeer die er vroeger bij ons thuis aan tafel heerste. Maar ik verbood mezelf erover te piekeren. Al voelde ik soms wel een steek van jaloezie als een van mijn vriendinnen leuk ging shoppen met haar dochter.

Dan dacht ik vlug aan een andere vriendin, wiens dochter zo dwars was dat ze naar een internaat moest. Je hebt het niet voor het kiezen. En er waren andere dingen om me druk over te maken: mijn huwelijk liep niet meer.

Lege nest-syndroom

Drie jaar geleden zijn Joris en ik uit elkaar gegaan. Onze oudste was toen net het huis uit. Onze jongste was zeventien en bleef bij mij wonen, in ons oude huis.

Ik heb in het eerste jaar na de scheiding veel steun aan hem gehad. Niet met veel woorden, hij is vrij introvert, maar wat hebben wij een series gekeken, samen op de bank. En dan frituurden we samen bitterballen, ’s avonds laat. Zo gezellig.

Dat hield op toen hij ging studeren en het huis uitging. Ik heb veel moeite gehad om mijn draai weer te vinden. In een paar jaar tijd was er zoveel veranderd. Ik kampte echt met het lege-nestsyndroom.

De voldoening die ik uit mijn werk haalde, maakte weinig goed; ik miste het moederen. De overgang en de gedachte dat mijn beste tijd misschien wel achter me lag, speelde ongetwijfeld mee.

Nieuwe liefde

Nu denk ik dat mijn beste tijd juist nog voor me ligt. Ik heb een nieuwe liefde gevonden met wie het klikt op een manier die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Bij hem voel ik me echt thuis, geaccepteerd, ik kan volledig tot bloei komen en ben gelukkiger dan ooit.

We hebben het goed voor elkaar: een groot huis, twee zeilboten, en we zijn beiden minder gaan werken om meer van het leven te genieten. Kan niet beter, zou je denken. Maar de dochter van mijn nieuwe liefde strooit zout in de wond die, zo ontdek ik nu, nooit helemaal genezen is.

Ze is een leuke, sprankelende meid van twintig, dol op haar vader – en omdat hij van mij houdt, stond zij ook meteen open voor mij. We hebben een heel leuke band gekregen.

Contact met haar is beter dan met mijn eigen kinderen

Ik geniet ervan als ze bij ons is, en dat is vaak. Ze is altijd vrolijk en vertelt heel veel. Over haar werk, vriendjes, vriendinnen, uitgaan, alles. Zij en ik doen ook geregeld dingen met z’n tweeën, zoals die lunch op mijn verjaardag.

Ik zou daar blij mee moeten zijn, en dat ben ik ook, maar het maakt me tegelijk verdrietig. Eigenlijk is het contact met haar beter dan met mijn eigen kinderen. Die zijn geslotener, minder attent. Ze gaan op in hun eigen leven en hoewel het altijd fijn is om elkaar te zien, laten ze uit zichzelf weinig horen.

Mijn stiefdochter is zo anders. Ik merk nu hoe leuk het is om een meid in huis te hebben. Zij is precies de dochter die ik mij altijd al had gewenst. ‘Wees blij met wat je nu hebt,’ zeggen mijn vriendinnen, maar ik realiseer me steeds wat ik níet heb gehad.

En hoe dol ze ook op mij is, de echte reden dat ze bij ons thuis komt, is haar vader, natuurlijk. En bij haar moeder komt ze nog veel vaker. Bij hun band valt die van mij met haar in het niet. Logisch, en toch voel ik me jaloers.

Als ik zie hoe gemakkelijk zij met elkaar omgaan, denk ik: had ik toch maar een dochter gehad. Misschien was het dom om niet te sjoemelen met de pil. Als ik het over kon doen, zou ik het er toch op gewaagd hebben.’ 

De namen in dit artikel zijn gefingeerd en de personen op de foto zijn niet de personen uit dit verhaal.

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Lifeline is een inspirerend magazine met boeiende verhalen van uitgezonden ‘Artsen Zonder Grenzen’ hulpverleners – Ze vertellen over wat hun drijft en welke bijzondere ervaringen ze opdoen.

Lifeline informeert ook over nalaten. Wat ú nalaat aan de wereld kan een nieuw leven betekenen voor anderen. Lees wat de hulpverleners van Artsen zonder Grenzen kunnen doen dankzij uw bijdrage.

Steun artsen zonder grenzen en neem een abonnement op Lifeline magazine. De eerste editie van Lifeline krijgt u vrijblijvend toegestuurd.

Vraag Lifeline aan

Jaarlijks kunnen dankzij uw hulp:

  • 78.679 mensen behandeld worden voor ondervoeding
  • 62.356 bevallingen worden begeleid
  • 1.012.612 malariapatienten worden  behandeld
  • 2.790.813 medische consulten worden gegeven.

De eerste keer, nu zo’n vier jaar geleden, eindigde Barbara(50) min of meer per ongeluk in bed met een twintig jaar jongere man. Dat beviel haar zo goed, dat ze er nu maandelijks stiekem een weekend tussenuit knijpt om zich te vermaken met een leuke jongen.

‘In mijn stoutste dromen had ik het niet kunnen bedenken. Ik was altijd zo braaf geweest; een voorbeeldig kind, een ijverige student, een perfecte echtgenote...Toegegeven, dat keurige imago had wel al wat te lijden gehad.

Hij pakte zijn koffer en vertrok

Tja, probeer maar eens beschaafd te blijven als de man met wie je al twintig jaar getrouwd bent, je grote liefde met wie je oud wilde worden, je op een dag doodleuk vertelt dat hij een ander heeft en bij je weggaat?

Ik heb gekrijst, me op de grond geworpen, hysterisch gehuild… Maar het mocht niet baten. Hij pakte zijn koffer en trok bij haar in.

Ik voelde me totaal verweesd in dat enorme huis. Wekenlang wilde ik helemaal niets, alleen maar in bed liggen. Ik zag er niet uit, het huis verslonsde en de kinderen moesten in ongewassen kleren naar school.

Ik had alleen maar doemgedachten

Het moet er behoorlijk meelijwekkend uit hebben gezien allemaal, want nog nooit was het me overkomen dat de buren aanbelden om te vragen of het wel ging.

Ik had alleen maar doemgedachten. Ik was er bijvoorbeeld van overtuigd dat ik na de scheiding aan de bedelstaf zou raken. Zo goed ging de zaak van mijn man tenslotte niet. Hoe zou hij alimentatie kunnen betalen?

En ook al beweerde mijn advocaat dat mijn zorgen onterecht waren, het leek mij van levensbelang dat ik zo snel mogelijk aan het werk ging. Ik werd verkoopster in een plaatselijke modewinkel. 

In het begin voelde ik nog gêne wanneer er een bekende in de winkel was, maar die had ik snel overwonnen. Die baan bleek mijn redding. Vanwege de afleiding, de contacten met klanten, maar vooral vanwege mijn collega Fleur, met wie ik al snel bevriend raakte.

Ze was totaal anders dan mijn andere vriendinnen - Fleur was nog geen dertig, had geen relatie, geen kinderen en geen enkele ambitie – maar dat vond ik juist wel verfrissend.

Fleur genoot met volle teugen van haar vrije leven en ik laafde me aan haar vrolijkheid en levenslust. Dankzij haar kreeg ik langzaam maar zeker het vertrouwen terug dat het leven nog steeds leuk kon zijn, ook voor mij.

Fleur en ik begonnen samen uit te gaan. In het begin moest Fleur mij nog echt meeslepen. ‘Kom op Barbara, je ziet eruit alsof je wel een drankje kunt gebruiken. Het zal je goed doen.’

Maar na verloop van tijd werd het vanzelfsprekend dat we na het werk nog even een borreltje gingen drinken. En als de kinderen bij mijn ex waren, pakten we op zaterdag de taxi naar de stad, een paar kilometer verderop.

Er ging een wereld voor me open 

Als ik voorheen al eens in een bar kwam, was dat met mijn man, na afloop van een concert of theatervoorstelling. Andere mannen bestonden toen niet voor mij en ik niet voor hen. Maar dat was nu wel anders.

Het was alsof ze roken dat ik vrij was. Vaak was ik nog maar net binnen of ik kreeg al een drankje aangeboden. Fleur vond dat niet meer dan normaal: ‘Barbara, heb jij weleens in de spiegel gekeken? Je bent zo mooi!’

En inderdaad, de scheiding en mijn baan hadden uiteindelijk het effect van een verjongingskuur gehad: ik was weer net zo slank als vroeger, mijn haar zat goed, ik kleedde mij een stuk spannender dan toen ik getrouwd was en ik straalde.

Ik was gevlijd door de aangeboden drankjes, maar toch was de aantrekkingskracht zelden wederzijds. Ik vond de meeste mannen behoorlijk opdringerig. En vaak vermoedde ik dat ze thuis een vriendin of vrouw hadden zitten.

Soms verdwenen mijn bedenkingen na een paar drankjes en liet ik mij zoenen of overhalen om nog een kopje koffie bij iemand thuis te drinken. Maar de volgende dag voelde ik me dan altijd vreselijk. Als een lopend vuurtje gingen mijn avonturen door het dorp.

Ik werd wakker in een vreemd bed

Toen kreeg ik een uitnodiging voor het verjaardagsfeest van een oud-collega in Amsterdam. Ze werd vijftig en wilde dat groots vieren. Dat zag ik wel zitten: het was in Amsterdam, waar niemand me kende. Eindelijk zou ik een nacht ongegeneerd kunnen dansen en flirten.

Ik vroeg Fleur mee en boekte een hotelletje voor ons samen, zodat we ons nergens zorgen over hoefden te maken. Helaas bleek het feest een nogal saaie bedoening. Tegen middernacht waren we zo ongeveer nog de enige aanwezigen.

Omdat we ons onze wilde nacht in Amsterdam niet door de neus wilden laten boren, besloten we een taxi te nemen en aan de taxichauffeur te vragen ons naar een hippe club te brengen.

Vanaf dat moment zijn mijn herinneringen vaag. Harde muziek, nog een taxi, een andere club, drank, veel drank, een heel mooie jongen, een pilletje, zoenen… het zijn flarden.

Ik werd wakker in een vreemd bed, met alleen m’n jurk nog aan. Toen ik om me heen keek, schrok ik: het leek wel een studentenkamer!

Op de keukentafel vond ik een briefje: “Je kunt koffiezetten en in de koelkast staat yoghurt. Trek straks maar gewoon de deur achter je dicht. Het was gezellig! Joris.”

Ik was een en al verbazing

Omdat ik mijn telefoon nergens kon vinden en ik me bedacht dat Fleur zich waarschijnlijk zorgen maakte, ging ik snel terug naar het hotel. Daar kreeg ik te horen dat ik de hele nacht uitbundig had gedanst met Joris, 27 jaar, en dat ik tegen het ochtendgloren bij hem in de taxi was gesprongen.

Fleur had me nog nageroepen: “Wat doe je?! Waar ga je naar toe?!” Maar ik had niet meer gereageerd. Ze had nog wel het nummerbord van de taxi genoteerd, voor het geval dat… Ze had inderdaad geen oog dicht gedaan. 

Ik was een en al verbazing. In eerste instantie door mijn gedrag, dat zo niet strookte met hoe ik mijzelf altijd had gezien. Maar wat mij nog het meest verbaasde, was dat ik me helemaal niet schaamde.

Normaliter zou ik door de grond zakken bij het horen van zo’n verhaal en dagenlang worden gekweld door de vraag of iemand mij had gezien. Nu voelde ik alleen maar plezier en trots.

Sindsdien knijp ik er één keer per maand tussenuit

Oké, ik had er weinig van meegekregen en ik weet werkelijk niet meer of de seks goed was, of Joris en ik überhaupt seks hebben gehad, maar van het idee dat ik dit anoniem had kunnen doen en dat ik blijkbaar aantrekkelijk was voor zo’n mooie, jonge man, gaf mij een ongelofelijk vrij en gelukkig gevoel.

Ik besloot ter plekke mijzelf vaker zo’n uitstapje te gunnen.

Sindsdien knijp ik er zo een keer per maand een nacht tussenuit. Niemand weet ervan, zelfs Fleur niet, want dit avontuur ging zelfs haar te ver:

“Barbara, doe dit nooit meer! Dit is Amsterdam hè, het gaat hier heel anders dan bij ons.” Voor een deel had ze natuurlijk wel gelijk, dus ik blijf nu altijd keurig in control. Ik neem geen pilletjes, ik hou maat met drank en bepaal zelf waar en met wie ik de nacht doorbreng.

Ik heb zo al heel wat interessante weekenden gehad

Het kost me over het algemeen weinig moeite om een jonge man aan de haak te slaan. Ik vertel er altijd eerlijk bij hoe oud ik ben, maar dat heeft zelden een negatieve uitwerking.

De meeste jonge mannen die ik ontmoet, zijn ongebonden en zijn graag een ervaring rijker. Ik heb zo al heel wat interessante weekenden gehad.

Natuurlijk is het de ene keer leuker dan de andere, maar over het algemeen kom ik telkens zo ontspannen en tevreden thuis, dat ik er weer weken tegenaan kan. Thuis is mijn reputatie inmiddels weer even smetteloos als voorheen.

Sinds Fleur getrouwd is en een baby heeft, drinken we alleen nog maar koffie samen. En dat ik door de breuk even uit balans was, lijkt iedereen me te hebben vergeven. 

Mijn man en ik zijn weer samen

Wat ook helpt, is dat mijn man en ik weer samen zijn. Ja, echt. Zijn nieuwe relatie was geen succes en na bijna twee jaar stond hij op een avond huilend bij me op de stoep: hij had zo’n spijt, hij miste me zo verschrikkelijk, hoe had hij ooit kunnen denken dat hij met een andere vrouw gelukkiger zou kunnen zijn dan met mij? 

Ik had de deur in z’n gezicht dicht kunnen smijten, maar dat deed ik niet. Want inderdaad, we hadden het altijd goed gehad samen. We konden met elkaar praten, met elkaar lachen en we genoten van dezelfde dingen.

De kans dat we misschien toch samen oud zouden kunnen worden, wilde ik niet laten lopen. 

Maar wél op een paar voorwaarden, die hij onmiddellijk accepteerde. Ik bleef werken. En af en toe wilde ik een weekend weg – alleen…