Al vanaf die eerste avond was het onvermijdelijk dat acteur en regisseur Frank Lammers verder zou gaan met schrijfster en producer Eva Posthuma de Boer. Na zeventien jaar wordt hun relatie alleen maar leuker. ‘Uiteindelijk draait het om dat gevoel van verbondenheid’.

Frank – de liefde voor Eva

‘Eva zag ik voor het eerst eind jaren negentig, in stand-up comedy club Toomler. Ze werkte daar als producent en stond, zonder dat ze dat wist uiteraard, bekend als “de kont van Amsterdam”. Ik vond haar prachtig en wilde haar graag benaderen, maar daar was ik te verlegen voor. Er zwermden zoveel mannen om haar heen.

In oktober 2000 zag ik haar opnieuw in de foyer van de Stadsschouwburg in Groningen, tijdens het Gronings Cabaret Festival. Ik was daar als regisseur van het Groninger Studenten Cabaret en Eva kwam kijken, omdat ze het Leids Cabaret Festival zou gaan produceren. Wat ik natuurlijk niet wist, was dat ze een jaar eerder een kindje had gekregen.

Toen ze naast me kwam staan aan de bar, vroeg ik zo nonchalant mogelijk: “Wat wil je drinken?” “Whisky,” zei ze. Ik dacht: wat een stoere vrouw!

Dat was het begin van een heel leuke avond, die ook nog eens lang duurde, want ik was nooit zo’n doeltreffende deal closer bij een date. We bleken in hetzelfde hotel te zitten en zijn daar in de ontbijtruimte blijven doorpraten tot de eerste gasten alweer binnen kwamen druppelen. 

‘Dat ze niet vrij was, interesseerde me niet’


Uiteindelijk ging Eva toch mee naar mijn kamer, waar heel gênant een stretcher voor de deur stond. Als vrijgezelle man had ik een tweepersoonskamer besteld, maar dat was blijkbaar niet helemaal goed begrepen. Veel is er niet meer gebeurd die ochtend. Logisch ook, als je denkt aan Eva’s situatie.

Maar later die dag reisde ik wel samen met Eva en een vriendin met de trein van Groningen naar Amsterdam, en die tweeënhalf uur ben ik grappiger geweest dan ooit daarvoor of daarna. Ze lagen de hele tijd blauw van het lachen.

De volgende dag ging ik voor drie weken naar Zuid-Afrika. Daar kreeg ik Eva niet uit mijn hoofd, dus ik heb haar heel brutaal gebeld, op haar verjaardag.

Toen ik weer terug was, kwam ze eten: kip met druiven. Ik vond het lekker en zij niet, weet ik inmiddels. Maar die details deden er niet toe. Vanaf die avond in Groningen wilde ik haar.

Ja, waarom? Dat is zoiets ongrijpbaars. Ik denk dat ik me intuïtief heel sterk met haar verbonden voelde. Dat ze niet vrij was, interesseerde me niet. En haar zoontje was al helemaal geen reden om haar niet te willen. Kinderen zijn fantastisch.’

Eva – de liefde voor Frank

‘Na afloop van het Gronings Cabaret Festival kwam ik met een collega de foyer van de Stadsschouwburg binnen en daar stond Frank aan de bar. Ik had geen idee wie hij was, want zijn debuutfilm Wilde Mossels was nog maar net uit.

Maar ik keek naar hem en er gebeurde iets met me. Wat precies kan ik niet verklaren, maar ik zag iets.

Mijn collega merkte dat blijkbaar, want hij zei: “Ga jij even drank halen?” Dus daar stond ik quasinonchalant aan de bar, naast Frank. Toen hij me vroeg wat ik wilde drinken, zei ik van de weeromstuit: “Whisky!”, terwijl ik dat heel vies vind. Net als Frank, die om cool te lijken precies hetzelfde bestelde.

Terwijl we kokhalzend die whisky achterover sloegen, raakten we aan de praat en dat gesprek ging maar door. De volgende ochtend om zeven uur hingen we nog, zwaar aangeschoten, in de ontbijtruimte van ons hotel.

‘Humor was voor mij de trigger’

Die eerste avond vond ik Frank al een verschrikkelijk grappige man en tijdens de treinreis naar Amsterdam heb ik aan een stuk door onbedaarlijk moeten lachen. Als een puber bijna, terwijl ik toch al achtentwintig was en moeder van een kind.

Ik zou zelfs gaan trouwen, maar mijn ontmoeting met Frank zette dat hele plan op losse schroeven. Al wist ik diep van binnen al veel langer dat mijn relatie op was. Mijn vriend was alleen nog een soort broer.

Maar mensen zijn nu eenmaal vaak zo laf dat ze zoiets pas onder ogen durven te zien als de kans op een beter leven zich aandient. De breuk met mijn ex had natuurlijk nog heel wat voeten in de aarde, maar dat ik met Frank verder zou gaan, was vanaf die eerste avond onvermijdelijk.’

Liefde op het eerste gezicht, van beide kanten zelfs. Is dat een garantie voor een geslaagd huwelijk?

Frank: ‘Natuurlijk niet. Ieder mens heeft nu eenmaal zijn eigenaardigheden waar die ander mee moet leren leven en omgekeerd, dus ruzies en problemen houd je. Maar je hebt wel geluk als daaronder toch dat gevoel van verbondenheid ligt. Want volgens mij draait het uiteindelijk daarom.’

Eva: ‘Ik heb het idee dat het steeds beter en makkelijker gaat tussen ons. De dalen zijn ook minder diep omdat het sop de kool meestal niet waard is. Dat vind ik fijn.’

Wat is dan zo’n karakterverschil waarover jullie nu minder struikelen?

Frank: ‘Nou, ik ben bijvoorbeeld heel avontuurlijk ingesteld en ga graag op lange, verre reizen, terwijl Eva liever naar Frankrijk gaat of zoiets. Vroeger wrong dat weleens een beetje, maar tegenwoordig hebben we topjaren en daljaren, zoals ik ze noem.

Het klinkt misschien wat decadent, maar in zo’n daljaar blijven we binnen Europa en in een topjaar gaan we echt ver weg.’

Eva: ‘Ik vind verre reizen ook heel leuk.’

Frank: ‘Het gaat steeds beter, inderdaad. Maar jij zou niet naar China hoeven en ik vond het juist een kick om erheen te gaan toen mijn speelfilm Michiel de Ruyter daar in première ging. Voor mij zijn dat de krenten in de pap.’

Eva: ‘Ik wil graag weer eens naar Afrika, of een keer naar Japan of Nieuw-Zeeland. Maar niet elk jaar. Ik denk dat dat komt door mijn jeugd. Wij gingen vroeger altijd naar ons vakantiehuis in Frankrijk. Zo’n plek die je heel goed kent, die eindeloze zomers, de vrienden die langskwamen… Dat was zo fantastisch dat ik nooit de behoefte voelde om iets nieuws te ontdekken.’

Frank: ‘Wij zaten elke zomer op de camping in Limburg. Ook leuk, maar daarom ben ik niet minder nieuwsgierig. Volgens mij is dat de essentie: ik hou van verrassingen en jij niet. Dat is weleens lastig, maar ik leer er steeds beter mee omgaan. Zomaar een sieraad voor je verjaardag kopen doe ik bijvoorbeeld niet meer, want het is toch nooit goed. Ik zorg gewoon dat ik precies weet wat je wilt hebben.’

Eva: ‘Ik vind het inderdaad leuker om me ergens op te verheugen dan dat ik word overvallen.’

Frank: ‘Mijn wilde driften zijn intussen ook al een beetje geluwd. Plus: mijn leven is één groot avontuur, dus zo erg is het allemaal niet.’

Eva: ‘Ja, nu klinkt het alsof ik heel saai ben…’
Frank, plagerig: ‘Ben je ook.’

Eva: ‘Terwijl ik vooral probeer structuur te brengen in de chaos. Geen dag is bij ons hetzelfde, al vind ik dat ook wel weer leuk. En jij bent op vakantiegebied ook naar mij toe gegroeid. We zitten al zeker tien jaar rond de kerst op hetzelfde Waddeneiland, zonder dat ik jou hoor mopperen.’

Frank: ‘Daar drinken we ook zoveel dat ik me dat het volgende jaar niet meer kan herinneren.’ 

Zijn er ook dingen waartegen jullie nog steeds oplopen?

Eva: ‘Wat ik niet ideaal vind is dat Frank in principe geen huishoudelijke taken uitvoert.’
Frank: ‘Uít principe. Dat is iets anders.’

Eva: ‘Neem de was. Jij zegt: “Daar bemoei ik me niet mee, want dan mislukt ie.” Terwijl je niet dom bent.’
Frank: ‘De was zou ik heel graag doen, maar dat mag ik niet.’
Eva: ‘Omdat je hem dan inderdaad verpest, want je hebt nog nooit uitgezocht hóe je moet wassen.’

Frank: ‘Voordat ik jou kende, liep ik ook altijd fris gewassen rond. Soms was er iets een beetje verkleurd of zo, maar dat vond ik nooit erg.’
Eva: ‘Als je een mooi truitje van mij verpest, vind ik dat wél erg. Dus je moet je erin verdiepen, maar dat doe je niet.’
Frank, met een ondeugende glimlach: ‘Wat een rotjong, hè?’

Eva: ‘Nog zoiets: het bed verschonen. Dat komt niet eens in je hoofd op!’
Frank: ‘Wel waar, ik heb het gisteravond nog gedaan. Alleen had ik niet de goede dekbedhoes te pakken.’
Eva: ‘Je had een anderhalfpersoons overtrek om ons grote dekbed gedaan, dus je lag onder een soort bol te slapen.’
Frank: ‘Toen je dat zag, maakte je me wakker.’
Eva: ‘Vloekend!’
Frank: ‘Dat doe ik dus ook niet meer.’

Eh, koken, hoe gaat dat?

Frank (met gespeelde verontwaardiging): ‘Mag ik ook al niet. Eigenlijk mag ik vrij weinig. Al komt het ook doordat de kinderen wat ik maak meestal vies vinden. Eva kan namelijk heel goed koken, dus ja…’
Eva: ‘Als jij kookt, is het alsof de keuken is ontploft. Het moet ook altijd exotisch, terwijl ik denk: het is dinsdagavond, bak gewoon een tartaartje.’
Frank, enthousiast: ‘Gevulde gans!’    
Eva, onbewogen: ‘En dat moet dan allemaal ook weer opgeruimd worden.’

Frank: ‘Ik heb je tien jaar geleden een aanzoek gedaan met één voorwaarde: dat je minstens even goed zou leren koken als je moeder. Dat heb je gedaan.’
Eva: ‘En ik nam jou gewoon zoals je was.’
Frank, triomfantelijk: ‘Precies, ik heb gewoon slimmer onderhandeld.’

Hebben jullie in de afgelopen zeventien jaar ook iets van elkaar opgestoken?

Eva: ‘Ik heb door Frank geleerd een beetje te relativeren, dingen niet te zwaar op te nemen. Mijn emoties zitten soms te veel in de weg. Dat heeft ook met vroeger te maken. Bij ons thuis was alles altijd heftig en groots en melodramatisch, terwijl Frank uit een gezin komt waar geen enkele emotie werd getoond.’

Frank: ‘Niet waar. Mijn moeder moest altijd huilen als we weer weggingen.’

Eva: ‘Ja oké, maar over gevoelens werd zelden uitgesproken. In elk geval heb ik geleerd dat het best een tandje minder heftig kan, en jij dat je je best wat meer mag uiten.’

Frank: ‘Dat ging natuurlijk niet vanzelf, dus daar hebben we keihard aan gewerkt. Met hulp. Ik kan het iedereen aanraden. Als ik zie hoeveel huwelijken er knallen om ons heen, ben ik trots dat wij nog altijd bij elkaar zijn. En dat het alleen maar leuker wordt.’

Eva: ‘Dat we samen al zoveel hebben meegemaakt en doorstaan, vind ik best gaaf. Ik weet nu hoe het voelt om dieper van elkaar te gaan houden en verstrengeld te zijn zonder dat het benauwt. Hoewel, je moet me niet te veel bevaderen. Soms vertel ik iets en dan zeg je prompt: “Maar je moet ook niet…”’

Frank: ‘Ja kijk, als jij zegt: “Ik heb een probleem, help me.”’
Eva: ‘Welnee, dat zeg ik helemaal niet. Dat hoor jíj.’ Gespeeld wanhopig: ‘Typisch een man!’

Wat vinden jullie van elkaar de aantrekkelijkste eigenschap?

Eva: ‘Dat ik nog steeds heel erg om Frank kan lachen. En hij is ook heel aantrekkelijk als hij huishoudelijke taken uitvoert. Al zeg ik dat vooral in de hoop dat hij het vaker doet, haha!’
Frank: ‘Aantrekkelijk aan Eva vind ik haar vastberadenheid en haar creativiteit. Zij kan uit het niets iets maken, ik niet. En ze heeft een heel lekkere kont. Jawel, dat is wél een eigenschap!’

Kunnen jullie elkaar vergelijken met een geur, een plant en een dier?

Eva over Frank

Geur: ‘Vers gemaaid gras. Daar kan ik zo’n kriebel van krijgen dat ik denk: kom Frank, laten we in dat weiland gaan liggen.’
Plant: ‘Een springbalsemien. Als je in de rijpe zaadhulzen knijpt, dan knappen ze zo leuk. Een heel speelse plant.’
Dier: ‘Een beer, omdat Frank een ontzettende knuffelaar is en sterk in alle opzichten. Als hij een arm om je heen legt, ben je veilig.’

Frank over Eva

Geur: ‘Eva’s eigen garnalenbisque, een van mijn lievelingsgerechten. Als ik die bij binnenkomst ruik, denk ik: yes! Net als bij Eva zelf.’
Plant: ‘Een sansevieria. Ik vond het vroeger thuis al leuk om daaraan te zitten en de scherpe puntjes eraf te breken.’
Dier: ‘Een marmot, omdat ik heel graag lepeltje-lepeltje met haar in bed lig.’

Van Eva Posthuma de Boer (46) verscheen deze maand bij Unieboek/Het Spectrum het kookboek Voer voor vrienden. Frank Lammers (45) trekt begin 2018 door het land als Karl Marx in de theatermonoloog Marx en gaat in de lente toeren met de band Binnenlandsche Zaken. 

Fotografie: Mark Groeneveld

Vierentwintig vrouwen ontmoette Maria Goos de afgelopen anderhalf jaar voor Nouveau. Vrouwen die haar ontroerden en inspireerden. Deze maand nemen we afscheid van de scenarioschrijfster. We blikken terug en vooruit op haar leven dat zo ingrijpend is veranderd. 'Ik werd teruggeworpen op mezelf, maar ik leef weer volop.’

Maria Goos heeft zichzelf de afgelopen jaren opnieuw uitgevonden. Haar leven stond na haar scheiding, vijf jaar geleden, volledig op zijn kop. Maar het schrijven behoedde haar voor die diepe put waarin ze per se niet terecht wilde komen. Ze maakte van een aantal nadelen daadwerkelijk een voordeel.

Ze schreef toneelstukken, ging op reis, koesterde haar vrienden en haar volwassen dochters, verwelkomde een kleinkind en liet zich inspireren door de 24 vrouwen die ze voor 22 Nouveau-interviews ontmoette.

Het was een mooi avontuur

In haar sfeervolle huis in het drukke hart van Amsterdam blikt ze terug op anderhalf jaar, soms enerverende, ontmoetingen met bekende Nederlandse vrouwen. ‘Ik heb het zeer leuk en inspirerend gevonden; fantastische vrouwen ontmoet. Het was een mooi avontuur.’

Welk gevoel heb je aan die 22 interviews overgehouden?

‘Ze waren allemaal heel verschillend, maar een paar hebben diepe indruk op me gemaakt.

Is er een gemene deler te vinden in de vrouwen die je hebben geïnspireerd?

‘Ja, het vermogen je eigen geluk niet afhankelijk te maken van anderen…

Wat me intrigeert, zijn vrouwen die gretig leven. Ik heb een aversie tegen mensen die zichzelf van alles ontzeggen, die altijd maar bang zijn. Ik voel me het meest thuis bij mensen die zich loswrikken en risico’s durven nemen.

Het is inmiddels vijf jaar geleden dat je bent gescheiden van Peter Blok, heb jij je voor je geluk in de 33 jaar dat jullie samen waren, ooit afhankelijk gemaakt van je man?

‘Ik heb nu in elk geval een veel groter gevoel van eigenwaarde dan toen ik getrouwd was. Het ging altijd wel erg om wat we samen uitdroegen. Dat we zo gelukkig waren, dat we zulke mooie producties maakten… Een boegbeeld van lang en gelukkig. Maar wie ik in essentie was, ben ik kwijtgeraakt.

Nu komt dat weer terug. Als je ineens wordt teruggeworpen op jezelf, ontdek je interessante dingen. Bijvoorbeeld dat een beetje van jezelf houden nog helemaal zo makkelijk niet is. Het gekke is dat ik dat nu beter kan dan toen ik nog getrouwd was.’

De liefde als keurslijf. Is daar niet aan te ontkomen?

‘Nou, die jaren met Peter waren ook een enorme verwennerij. Het idee dat je altijd wist dat er iemand intens van je hield. Maar je meandert in een langdurige relatie wel naar elkaar toe.

Je gaat bepaalde dingen doen en laten omdat de ander het wel of niet leuk vindt, omdat het niet handig is voor de gezamenlijke planning. Het is een soort jas die je aantrekt. Een warme jas, begrijp me niet verkeerd, maar niet jóuw jas. Die jas is bij mij nu uit en dat is toch wel fijn.’

Dat betekent niet dat je herinneringen een andere lading krijgen?

‘Nee, die koester ik. Ik heb van de jaren met Peter en de kinderen genoten, ik zie het als een geschenk.

Je houdt van een beetje onaangepast, dat kwam nog ter sprake in je interview met Wende Snijders. Bij welke vrouwen vond je dat?

‘Bij Loes Luca, zij is onaangepast en eigenzinnig. Best lastig om haar te interviewen, want ze is een van mijn beste vriendinnen. Dat gold ook voor Hedy d’Ancona. We zien elkaar nog geregeld en het is altijd leuk met haar.

Welk interview vond je achteraf gezien het moeilijkst?

‘Dat met Sonja Barend, omdat ik haar al zo lang bewonder. Ik zag haar vanaf mijn zestiende op televisie, een wereld die ik niet kende. Zo’n mooie, leuke, goed geklede vrouw die het voor het zeggen had. Een rolmodel. Ik kon dat moeilijk van me af zetten.

Ik dacht: ik zit hier met Sonja Barend en ze zet koffie voor me. Als mijn moeder me nu zou kunnen zien….’

Zij was net zo onder de indruk van jou.

‘Haha, ja, dat heeft ze me later verteld, maar dat wist ik tijdens het interview niet.’

En dan Femke Halsema die niets over haar aanstaande burgemeesterschap mocht zeggen...

Femke heeft best stevige dingen gezegd in dat licht. Zoals: “Er wordt mij al snel een multiculturele meegaandheid toebedeeld, waardoor ik alles maar zou vergoelijken, maar dat is helemaal niet waar. Ik geloof in een sterke rechtsstaat, waarin je heel goed van elkaar kunt verschillen, maar je zult mij nooit horen zeggen dat de sharia een goed idee is of dat hoofddoekjes leuk zijn, want dat vind ik niet.’'

In wat voor fase ben je als vrouw?

‘Ik leef weer volop. Zonder mijn grote liefde, maar niet zonder liefde. Mijn leven is vól liefde. Liefde heeft een andere vorm gekregen. Ik heb vriendschappen met mensen die ik al veertig jaar ken, met wie ik me intens verbonden voel. Het is alleen maar hechter geworden.

Ik heb ook een heel sterke band met mijn dochters. De scheiding heeft me niet alleen maar dingen afgenomen, het heeft me ook veel gegeven. Het heeft me mijn zwaktes getoond, maar ook mijn kracht. De wereld ligt weer voor me open.’

Benieuwd naar heel het interview met Maria Goos en alle anekdotes over de bekende en inspirerende vrouwen die ze interviewde? Nu in Nouveau.

Beeld: Sacha de Boer, Stef Nagel, Anne Timmer

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Rijk, beeldschoon, beroemd en begeerd. Vrouwen hadden genoeg redenen om te willen ruilen met de Italiaanse filmster Sophia Loren. Ze had zelfs  nóg een troef: een Grote Liefde. Vanaf haar vijftiende draaide haar leven om één man: filmproducent Carlo Ponti. Bijna altijd samen, bijna altijd trouw...

Rozengeur en maneschijn?

Welnee, het leven van Sophia Loren – op 20 september 1934 geboren in Rome als Sofia Villani Scicolone – is lang niet altijd een sprookje.

Neem alleen al haar jeugd als kind van een ongehuwde moeder, wat in het conservatief katholieke Italië van die tijd een grote schande is. Ze wordt gepest en heeft het ook verder niet breed.

Moeder Romilda, op haar zeventiende winnares van een Greta Garbo-lookalikewedstrijd, werd pianolerares, omdat ze van haar ouders niet mocht acteren.

Ze projecteert al haar vroegere dromen op Sophia – dan nog Sofia – die ze op haar veertiende meetroont naar een schoonheidswedstrijd. Voor de noodzakelijke galajurk is een roze gordijn opgeofferd.

Sophia, die dan al aantrekkelijke rondingen heeft, wint niet de hoofdprijs, maar wel 40 euro in lires, een ticket naar Rome en een aantal rollen behangpapier; ideaal om de scheuren in de muren te bedekken die door een bombardement zijn veroorzaakt.

Op naar Rome!

Belangrijker is het ticket: voor Sophia dé kans op een beter leven. Met haar moeder en zusje verhuist ze naar Rome, waar ze aanvankelijk de kost voor alle drie verdient als model in goedkope fotostripboekjes.

Als ze in 1950 een andere schoonheidswedstrijd bijwoont, wordt ze gespot door een van de juryleden: Carlo Ponti, dan al een filmproducent van naam en de ontdekker van Gina Lollobrigida.

Maar de screentest waarvoor hij haar uitnodigt, is geen doorslaand succes: haar heupen worden te breed bevonden, haar gezicht te kort, haar mond te groot, haar neus te lang.

Om er nog wat van te maken, moet ze afvallen en haar neus laten verkleinen. Sophia weigert: ze wil geen standaardbeauty worden. Bovendien krijgt ze zo al genoeg aandacht van mannen.

Carlo wordt haar grootste supporter

Carlo Ponti, 22 jaar ouder, getrouwd en vader van twee kinderen, ontpopt zich als haar grootste supporter. Sophia vindt in de kleine, kalende, zachtaardige intellectueel de vaderfiguur die ze zo heeft gemist.

Intussen stapelen de filmrollen zich op, eerst piepklein en geleidelijk aan groter, tot ze op haar achttiende de hoofdrol in de operaverfilming Aida (1953) overneemt van Gina Lollobrigida, die niet nagesynchroniseerd wil worden door operaster Renata Tebaldi. ‘Ik kon het me niet veroorloven om zo trots te zijn,’ zei Sophia daar later over.

In 1954 volgt haar doorbraak in L’oro di Napoli (Het goud van Napels) van de beroemde cineast Vittorio De Sica, die haar leert zichzelf te zijn voor de camera en haar natuurlijke sensualiteit te laten zien.

Italiaanse wet verbiedt Carlo's scheiding

Datzelfde jaar brengt nog een ingrijpende verandering: Carlo en Sophia zijn de vader-kindfase definitief voorbij en worden minnaars. Maar niet man en vrouw, want de starre Italiaanse wet verbiedt de scheiding ‘van wat God verbonden heeft’.

Een bittere pil voor Sophia, die als onwettig kind snakt naar een legale verbintenis. Al lijdt haar carrière er niet onder. In 1956 bemachtigt ze dankzij Carlo een hoofdrol in Stanley Kramers The Pride and the Passion, gedraaid in Spanje, met als tegenspelers Frank Sinatra en Cary Grant.

Grant had Ava Gardner in de rol gewild en plaagt haar bij de eerste ontmoeting door haar zogenaamd te verwarren met Gina Lollobrigida: ‘Miss Lolloloren, is het niet?’ Maar al snel stort hij bij Sophia zijn hart uit, onder andere over zijn drie mislukte huwelijken, en zijn de twee na elke draaidag tête-à-tête te vinden in Spaanse restaurantjes.

Cary Grant en Loren worden verliefd

Wat niet kan uitblijven, gebeurt: de aantrekkelijkste vrouw van Italië en de aantrekkelijkste man van Amerika, weliswaar 31 jaar ouder dan zij, worden verliefd.

Hun verhouding blijft naar verluidt platonisch, al wordt het even spannend als Sophia – samen met Carlo – naar Amerika vertrekt, met een contract bij Paramount op zak.

Aanvankelijk moet ze het stellen met clichématige rollen waarin haar talent nauwelijks tot zijn recht komt, al bevat haar Hollywooddebuut Boy on a Dolphin nog wel een visueel gedenkwaardige scène waarin ze, slechts gehuld in een drijfnatte tuniekjurk, aan boord van een vissersboot klimt.

Maar dan volgt een heel aardige komedie – Houseboat (1958) – tegenover Grant. Hij ziet zijn kans schoon, bedelft haar dagelijks onder de bloemen en doet een huwelijksaanzoek.

Sophia beseft dat ze moet kiezen tussen haar vertrouwde wereld en een nieuwe wereld die haar artistiek en persoonlijk niet echt gelukkig maakt. Ze blijft bij Carlo, ‘omdat ik wist dat dat de juiste beslissing was’.     

Twee stand-ins trouwen als Sophia en Carlo

Achter de schermen is Carlo intussen hard bezig om Sophia tot zijn wettige echtgenote te maken via een gedurfde U-bochtconstructie.

Het verhaal gaat dat Sophia bij het ontbijt in hun Hollywoodbungalow de krant openslaat en in de roddelrubriek van Louella Parsons leest dat Carlo’s missie is geslaagd: een rechtbank in Ciudad Juarez, net over de Mexicaanse grens, heeft Carlo’s eerste huwelijk ontbonden.

Daarna is er een nieuw huwelijk voltrokken, met twee advocaten als stand-ins voor Carlo en Sophia. Ironisch genoeg moet ze dan alleen nog de trouwscène van Houseboat draaien, met Grant als bruidegom. Hij is sportief en feliciteert haar volgens bronnen met een klinkende kus op beide wangen.

Huwelijk wordt onwetting verklaard; Carlo gaat in ballingschap

Een dag later gaat het mis: het Vaticaan verklaart het huwelijk onwettig en noemt Carlo een bigamist. Blijven ze bij elkaar, dan dreigt excommunicatie. Nog erger wordt het als iemand in Milaan vanwege de vermeende bigamie een rechtszaak begint.

Sophia stort in: ‘Ik had dolgelukkig moeten zijn, op huwelijksreis moeten gaan, maar in plaats daarvan zat ik uren te huilen.’ Aan haar keus voor Carlo twijfelt ze geen moment, en dus volgt een vijf jaar durende ballingschap, in gehuurde villa’s en châlets in Zuid-Frankrijk en Zwitserland.

Pas als Carlo’s advocaten in 1962 vaststellen dat het Mexicaanse huwelijk niet rechtsgeldig is omdat er geen getuigen waren, kunnen ze terug naar Italië, waar ze krampachtig moeten doen alsof ze apart leven.

Die poppenkast duurt tot ze in 1965 succes hebben met een nieuwe U-bochtconstructie, nu via Frankrijk. Als ze met toestemming van president Pompidou Frans staatsburger zijn geworden, kan Carlo officieel scheiden. Op 9 april 1966 trouwt hij eindelijk met zijn Sophia in de Franse stad Sèvres.

Sophia verlang naar een gezin

Sophia heeft intussen heel wat prijzen verzameld, inclusief een Oscar voor haar bijna dierlijke moederrol in La ciociara (Twee vrouwen) van De Sica. Maar al het succes valt in het niet bij haar verlangen naar een eigen gezin, en helaas is ook dat haar jarenlang niet gegund.

In 1963 krijgt ze haar eerste miskraam en in 1967 volgt een tweede. De gynaecoloog die haar bijstaat in het ziekenhuis zegt: ‘Mevrouw, u bent een prachtige vrouw met uitmuntende heupen, maar u zult nooit kinderen krijgen.’

Sophia houdt zich eerst groot en zegt luchtig tegen Carlo: ‘Nu kan ik tenminste mijn film afmaken’, maar al snel schieten ze allebei in een depressie. Tot Sophia terechtkomt bij een vruchtbaarheidsspecialist in Genève die nieuwe hoop biedt.

Als ze begin 1968 opnieuw zwanger wordt, geeft hij haar oestrogeeninjecties die ervoor zorgen dat het bevruchte eitje zich kan nestelen in de baarmoeder.

Maanden strikte bedrust

Na maanden van strikte bedrust wordt op 29 december 1968 Carlo jr. geboren, nu een gerenommeerd dirigent, en vier jaar later – op 6 januari 1973 – volgt Edoardo, net als zijn vader filmproducent.

‘Na de geboorte van Carlo dacht ik dat mijn leven niet beter kon, maar de komst van Edoardo verdubbelde mijn geluk,’ zei ze later. ‘Dat is een van de onpeilbare mysteries van het moederschap.’

Altijd trouw?

Samen beleven Carlo en Sophia nog een heleboel ups en downs. Tot die laatste categorie hoort een hardnekkige aanklacht wegens vermeende belastingontduiking, waarvoor Sophia zelfs korte tijd de cel ingaat.

Maar dat heeft niets met hun liefde te maken. Of ze elkaar altijd trouw zijn gebleven? Ach, wie zal het zeggen. Sophia wordt in de roddelpers onder andere gelinkt aan acteur Peter Sellers, die voor haar zijn vrouw verliet, maar volgens haar leefde hij in een illusie.

Ook over Carlo gaan wilde verhalen. Zelf zegt hij daarover: ‘Ik wil niet beweren dat ik zo zuiver ben als sneeuw, maar als ik alle affaires had gehad die me werden aangewreven, had ik nooit één film kunnen produceren.’

Na Carlo’s overlijden vat Sophia haar liefde voor hem als volgt samen: ‘Terwijl de wereld in een opwindende, duizelingwekkende vaart om zijn as leek te tollen, hield Carlo me met mijn beide benen op de grond.’

Beeld: ANP

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in