Rijk, beeldschoon, beroemd en begeerd. Vrouwen hadden genoeg redenen om te willen ruilen met de Italiaanse filmster Sophia Loren. Ze had zelfs  nóg een troef: een Grote Liefde. Vanaf haar vijftiende draaide haar leven om één man: filmproducent Carlo Ponti. Bijna altijd samen, bijna altijd trouw...

Rozengeur en maneschijn?

Welnee, het leven van Sophia Loren – op 20 september 1934 geboren in Rome als Sofia Villani Scicolone – is lang niet altijd een sprookje.

Neem alleen al haar jeugd als kind van een ongehuwde moeder, wat in het conservatief katholieke Italië van die tijd een grote schande is. Ze wordt gepest en heeft het ook verder niet breed.

Moeder Romilda, op haar zeventiende winnares van een Greta Garbo-lookalikewedstrijd, werd pianolerares, omdat ze van haar ouders niet mocht acteren.

Ze projecteert al haar vroegere dromen op Sophia – dan nog Sofia – die ze op haar veertiende meetroont naar een schoonheidswedstrijd. Voor de noodzakelijke galajurk is een roze gordijn opgeofferd.

Sophia, die dan al aantrekkelijke rondingen heeft, wint niet de hoofdprijs, maar wel 40 euro in lires, een ticket naar Rome en een aantal rollen behangpapier; ideaal om de scheuren in de muren te bedekken die door een bombardement zijn veroorzaakt.

Op naar Rome!

Belangrijker is het ticket: voor Sophia dé kans op een beter leven. Met haar moeder en zusje verhuist ze naar Rome, waar ze aanvankelijk de kost voor alle drie verdient als model in goedkope fotostripboekjes.

Als ze in 1950 een andere schoonheidswedstrijd bijwoont, wordt ze gespot door een van de juryleden: Carlo Ponti, dan al een filmproducent van naam en de ontdekker van Gina Lollobrigida.

Maar de screentest waarvoor hij haar uitnodigt, is geen doorslaand succes: haar heupen worden te breed bevonden, haar gezicht te kort, haar mond te groot, haar neus te lang.

Om er nog wat van te maken, moet ze afvallen en haar neus laten verkleinen. Sophia weigert: ze wil geen standaardbeauty worden. Bovendien krijgt ze zo al genoeg aandacht van mannen.

Carlo wordt haar grootste supporter

Carlo Ponti, 22 jaar ouder, getrouwd en vader van twee kinderen, ontpopt zich als haar grootste supporter. Sophia vindt in de kleine, kalende, zachtaardige intellectueel de vaderfiguur die ze zo heeft gemist.

Intussen stapelen de filmrollen zich op, eerst piepklein en geleidelijk aan groter, tot ze op haar achttiende de hoofdrol in de operaverfilming Aida (1953) overneemt van Gina Lollobrigida, die niet nagesynchroniseerd wil worden door operaster Renata Tebaldi. ‘Ik kon het me niet veroorloven om zo trots te zijn,’ zei Sophia daar later over.

In 1954 volgt haar doorbraak in L’oro di Napoli (Het goud van Napels) van de beroemde cineast Vittorio De Sica, die haar leert zichzelf te zijn voor de camera en haar natuurlijke sensualiteit te laten zien.

Italiaanse wet verbiedt Carlo's scheiding

Datzelfde jaar brengt nog een ingrijpende verandering: Carlo en Sophia zijn de vader-kindfase definitief voorbij en worden minnaars. Maar niet man en vrouw, want de starre Italiaanse wet verbiedt de scheiding ‘van wat God verbonden heeft’.

Een bittere pil voor Sophia, die als onwettig kind snakt naar een legale verbintenis. Al lijdt haar carrière er niet onder. In 1956 bemachtigt ze dankzij Carlo een hoofdrol in Stanley Kramers The Pride and the Passion, gedraaid in Spanje, met als tegenspelers Frank Sinatra en Cary Grant.

Grant had Ava Gardner in de rol gewild en plaagt haar bij de eerste ontmoeting door haar zogenaamd te verwarren met Gina Lollobrigida: ‘Miss Lolloloren, is het niet?’ Maar al snel stort hij bij Sophia zijn hart uit, onder andere over zijn drie mislukte huwelijken, en zijn de twee na elke draaidag tête-à-tête te vinden in Spaanse restaurantjes.

Cary Grant en Loren worden verliefd

Wat niet kan uitblijven, gebeurt: de aantrekkelijkste vrouw van Italië en de aantrekkelijkste man van Amerika, weliswaar 31 jaar ouder dan zij, worden verliefd.

Hun verhouding blijft naar verluidt platonisch, al wordt het even spannend als Sophia – samen met Carlo – naar Amerika vertrekt, met een contract bij Paramount op zak.

Aanvankelijk moet ze het stellen met clichématige rollen waarin haar talent nauwelijks tot zijn recht komt, al bevat haar Hollywooddebuut Boy on a Dolphin nog wel een visueel gedenkwaardige scène waarin ze, slechts gehuld in een drijfnatte tuniekjurk, aan boord van een vissersboot klimt.

Maar dan volgt een heel aardige komedie – Houseboat (1958) – tegenover Grant. Hij ziet zijn kans schoon, bedelft haar dagelijks onder de bloemen en doet een huwelijksaanzoek.

Sophia beseft dat ze moet kiezen tussen haar vertrouwde wereld en een nieuwe wereld die haar artistiek en persoonlijk niet echt gelukkig maakt. Ze blijft bij Carlo, ‘omdat ik wist dat dat de juiste beslissing was’.     

Twee stand-ins trouwen als Sophia en Carlo

Achter de schermen is Carlo intussen hard bezig om Sophia tot zijn wettige echtgenote te maken via een gedurfde U-bochtconstructie.

Het verhaal gaat dat Sophia bij het ontbijt in hun Hollywoodbungalow de krant openslaat en in de roddelrubriek van Louella Parsons leest dat Carlo’s missie is geslaagd: een rechtbank in Ciudad Juarez, net over de Mexicaanse grens, heeft Carlo’s eerste huwelijk ontbonden.

Daarna is er een nieuw huwelijk voltrokken, met twee advocaten als stand-ins voor Carlo en Sophia. Ironisch genoeg moet ze dan alleen nog de trouwscène van Houseboat draaien, met Grant als bruidegom. Hij is sportief en feliciteert haar volgens bronnen met een klinkende kus op beide wangen.

Huwelijk wordt onwetting verklaard; Carlo gaat in ballingschap

Een dag later gaat het mis: het Vaticaan verklaart het huwelijk onwettig en noemt Carlo een bigamist. Blijven ze bij elkaar, dan dreigt excommunicatie. Nog erger wordt het als iemand in Milaan vanwege de vermeende bigamie een rechtszaak begint.

Sophia stort in: ‘Ik had dolgelukkig moeten zijn, op huwelijksreis moeten gaan, maar in plaats daarvan zat ik uren te huilen.’ Aan haar keus voor Carlo twijfelt ze geen moment, en dus volgt een vijf jaar durende ballingschap, in gehuurde villa’s en châlets in Zuid-Frankrijk en Zwitserland.

Pas als Carlo’s advocaten in 1962 vaststellen dat het Mexicaanse huwelijk niet rechtsgeldig is omdat er geen getuigen waren, kunnen ze terug naar Italië, waar ze krampachtig moeten doen alsof ze apart leven.

Die poppenkast duurt tot ze in 1965 succes hebben met een nieuwe U-bochtconstructie, nu via Frankrijk. Als ze met toestemming van president Pompidou Frans staatsburger zijn geworden, kan Carlo officieel scheiden. Op 9 april 1966 trouwt hij eindelijk met zijn Sophia in de Franse stad Sèvres.

Sophia verlang naar een gezin

Sophia heeft intussen heel wat prijzen verzameld, inclusief een Oscar voor haar bijna dierlijke moederrol in La ciociara (Twee vrouwen) van De Sica. Maar al het succes valt in het niet bij haar verlangen naar een eigen gezin, en helaas is ook dat haar jarenlang niet gegund.

In 1963 krijgt ze haar eerste miskraam en in 1967 volgt een tweede. De gynaecoloog die haar bijstaat in het ziekenhuis zegt: ‘Mevrouw, u bent een prachtige vrouw met uitmuntende heupen, maar u zult nooit kinderen krijgen.’

Sophia houdt zich eerst groot en zegt luchtig tegen Carlo: ‘Nu kan ik tenminste mijn film afmaken’, maar al snel schieten ze allebei in een depressie. Tot Sophia terechtkomt bij een vruchtbaarheidsspecialist in Genève die nieuwe hoop biedt.

Als ze begin 1968 opnieuw zwanger wordt, geeft hij haar oestrogeeninjecties die ervoor zorgen dat het bevruchte eitje zich kan nestelen in de baarmoeder.

Maanden strikte bedrust

Na maanden van strikte bedrust wordt op 29 december 1968 Carlo jr. geboren, nu een gerenommeerd dirigent, en vier jaar later – op 6 januari 1973 – volgt Edoardo, net als zijn vader filmproducent.

‘Na de geboorte van Carlo dacht ik dat mijn leven niet beter kon, maar de komst van Edoardo verdubbelde mijn geluk,’ zei ze later. ‘Dat is een van de onpeilbare mysteries van het moederschap.’

Altijd trouw?

Samen beleven Carlo en Sophia nog een heleboel ups en downs. Tot die laatste categorie hoort een hardnekkige aanklacht wegens vermeende belastingontduiking, waarvoor Sophia zelfs korte tijd de cel ingaat.

Maar dat heeft niets met hun liefde te maken. Of ze elkaar altijd trouw zijn gebleven? Ach, wie zal het zeggen. Sophia wordt in de roddelpers onder andere gelinkt aan acteur Peter Sellers, die voor haar zijn vrouw verliet, maar volgens haar leefde hij in een illusie.

Ook over Carlo gaan wilde verhalen. Zelf zegt hij daarover: ‘Ik wil niet beweren dat ik zo zuiver ben als sneeuw, maar als ik alle affaires had gehad die me werden aangewreven, had ik nooit één film kunnen produceren.’

Na Carlo’s overlijden vat Sophia haar liefde voor hem als volgt samen: ‘Terwijl de wereld in een opwindende, duizelingwekkende vaart om zijn as leek te tollen, hield Carlo me met mijn beide benen op de grond.’

Beeld: ANP

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Wouter de Jong (37) en Elise Schaap (36) delen de zorg en liefde voor hun dochter en hun passie voor acteren. Zij viel niet zomaar in zijn armen, hij veroverde haar met een serie ludieke acties. ‘Ik vond haar superinteressant.’

Elise – De liefde voor Wouter

‘Ik kende Wouter al wel van Goede Tijden, Slechte Tijden, of beter gezegd: zijn personage, Milan Verhagen. Een chagrijnig mannetje, altijd boos ook. Dat beeld veranderde radicaal toen ik Wouter in het echt zag, op de toneelschool.

Hij zat een jaar boven mij en zoals altijd moesten de tweedejaars de nieuwkomers begeleiden tijdens de introductieweek. Ik vond hem meteen een leuke, olijke jongen. Hij keek ook heel guitig en tegelijk intens en had duidelijk speciale belangstelling voor mij.

Eigenlijk begon het die eerste week al te vonken tussen ons, dus toen hij tijdens het slotdiner van de introductie op me af kwam, dacht ik: ha, dit wordt een leuk gesprek. Tot ik zijn openingszin hoorde: “Hé, gebruik jij deodorant?”

Zo vreemd dat ik even dacht: laat maar. Wist ik veel dat hij uit pure speelsheid wel vaker dat soort gekke opmerkingen maakte.

Briefjes in mijn postvakje, dat soort dingen

De weken daarna bleef het spannend, met briefjes in mijn postvakje en dat soort dingen. Alleen stond ik nog met één been in een knipperlichtrelatie. Reden genoeg om de boot een beetje af te houden toen hij op een gegeven moment vroeg of ik plannen had voor het weekend.

Die zaterdag ging ik uit met een vriendin. Ik vertelde haar over Wouter, waarop zij zei: “Bel hem gewoon!” Dat had effect. We zijn samen tot sluitingstijd in café Weber blijven hangen en hebben in de kelder enorm zitten tongen.

Ik heb Wouter toen wel verteld over die andere jongen en gezegd dat ik nog wat uit te zoeken had. Daar reageerde hij groots op: vol begrip en totaal niet dwingend. Waardoor ik alleen maar dacht: ja, ik wil bij jou zijn. Intussen gingen de lieve acties gewoon door.

Een keer kreeg ik een pakketje met een boek over Japan, waarover we samen hadden zitten filosoferen. Er zaten twee wattenstaafjes bij, met een verwijzing naar een tekstfragment over wat Japanners beschouwen als de ultieme vorm van liefde: elkaars oren schoonmaken. Zo ludiek!

Toen brak de herfstvakantie aan. Ik zie me nog op mijn fiets door de stad ploegen in de stromende regen. Ineens botste ik bijna tegen Wouter op. Sommige dingen moeten blijkbaar zo zijn. We stapten af en hebben op straat weer enorm staan zoenen. Vanaf dat moment was het aan.’    

Drie jaar later ging het mis... 

Elise: ‘Klopt. Het begon ermee dat Wouter me heel lief verraste met een dinertje en ter plekke de huiswijn bestelde. Ik dacht nog: wat een krent, maar toen kwam de serveerster met een enorme fles, met daaraan een foto van ons tweeën én een sleutel.

We hadden wel al gefantaseerd over samenwonen, maar ik wist niet dat Wouter dat zo serieus had genomen. In die tijd liep ik stage bij Toneelgroep Amsterdam. Best veeleisend, dus mijn hoofd zat vol met andere dingen.

Kortom: ik was er niet klaar voor en reageerde ook tamelijk lauw. Maar toen ik Wouter ineen zag krimpen, vond ik dat zo zielig dat ik zei: “Nee, ja, sorry, gaan we doen!

Niet veel later zaten we samen op dertig vierkante meter, voort-durend in elkaars aura. Toen ging het mis. Ik werd verliefd op een ander, ging daarin op en verzweeg dat.’

Wouter: ‘En ik kwam erachter. Eerst was ik natuurlijk pislink, maar ik kon al snel afstand nemen, waardoor het geen drama werd. Het huis stond op mijn naam, dus ik zei: “Vind een eigen plek en dan zien we over een halfjaar wel hoe het ervoor staat.”

Ik heb echt niet in mijn eentje zitten kniezen, maar wat ik ook niet deed, was met modder gooien. Dat heeft zeker geholpen om weer bij elkaar te komen.’

Elise: ‘Ik had al direct spijt, maar toen ik eenmaal bij een vriendin was ingetrokken, dacht ik helemaal: jeetje, wat heb ik gedaan? Wat wij hadden was zo bijzonder!

Dat was het begin van een enorm charmeoffensief: lange telefoongesprekken, heel veel lieve sms’jes. En toen jij een maand in Ecuador de bloemetjes buiten had gezet, stond ik je in alle vroegte op Schiphol op te wachten met twintig ballonnen en een groot kartonnen bord: “Hier staat de liefde van je leven.”

Elise: ‘Na die dip besefte ik veel beter wat onze relatie waard is. Als ik kijk naar ons geluk nu, met onze dochter van drie, dan zou ik wel twee keer op mijn kop krabben voordat ik dat allemaal op het spel zet.’     

In Nouveau vertelt Wouter over zijn liefde voor Elise, wat ze gemeen hebben, hoe ze verschillen en beide acteurs vergelijken elkaar met een geur, plant en dier.

Je leest het nu in Nouveau! Daarin ook een groot interview met leading lady Angela Groothuizen en alles over healthy aging.

Tekst: Monique van de Sande / Foto’s: Astrid Zuidema

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Angela Groothuizen vindt zichzelf steeds weer opnieuw uit. Na een periode van rust kwam ze vorig jaar al voorzichtig terug. Ze viel acht kilo af en gaat er in het jaar waarin ze zestig wordt keihard tegenaan. Op televisie en met een theatershow en een boek.

Twee jaar lang zat ze een beetje in de luwte, maar Angela Groothuizen heeft zichzelf voor de zoveelste keer in haar leven opnieuw uitgevonden. En nu, in het jaar waarin ze zestig wordt, is ze helemaal terug.

Eind deze maand begint ze met voorleesvoorstellingen en try-outs van haar nieuwe theatershow Lueke Binge, ze werkt mee aan verschillende tv-programma’s en er komt een boek uit ter ere van haar verjaardag, Sexy 60 – ‘Niet over hoe je een killer body krijgt en geweldige seks, maar over komische situaties waar we allemaal tegenaan lopen.’

Je hebt geen probleem met die zestigste verjaardag? ‘Ik vind het fantastisch! Ik heb zo veel vrienden en vriendinnen die die leeftijd niet hebben gehaald, ik vind dat je zoiets echt moet vieren.’

Wat is je motto voor 2019? ‘Wacht niet met leven. Kies nu en kies een beetje meer voor jezelf. Mijn vorige theaterprogramma heette Ikigai. Dat is een Japans begrip dat staat voor iets waar je heel erg in opgaat, iets waar je blij en enthousiast van wordt.

Voor de een is dat pottenbakken of koken, voor de ander het schrijven van een boek of zorgen voor een kleinkind. Waar het om gaat, is dat je het vindt, je ikigai.

Het probleem bij met name vrouwen is dat ze doorgaans het geluk van anderen boven dat van zichzelf plaatsen. Als het maar goed gaat met mijn man, met mijn kind, als ik het maar allemaal goed doe voor mijn baas.

En dan achteraf beseffen dat het te laat is voor je eigen geluk. Dat is ook het gevoel van spijt dat veel mensen hebben aan het eind van hun leven: had ik mezelf maar wat meer toegestaan voor mezelf te kiezen, voor mijn eigen geluk.’

Je doet het ook omdat je een verhaal wilt vertellen? ‘Ja, bijvoorbeeld dat je, als je geen plan maakt voor je eigen leven, onderdeel wordt van het plan van anderen. Dus denk niet: wat ik zelf wil, komt later wel.

Beslis nu: ik wil niet gelukkig wórden, ik wil gelukkig zíjn. Wat is jouw stip aan de horizon, waar ga jij naartoe? Ook al heb je het maar over een vakantie of over acht kilo afvallen.’

Je bent nog steeds hecht met je Dolly Dots-collega’s. Hoe bijzonder is die band? ‘Die vriendschap is uniek, daar komt niemand tussen. We zijn als zussen. Ik heb nog elke dag contact met die meiden. Het is het beste wat die tijd ons heeft gebracht. Geld hebben we er in elk geval niet aan overgehouden.’

Lees ook: Vrienden voor het leven: Angela Groothuizen en Patty Zomer

 

Je bent in je vak een van de weinigen die niets aan hun uiterlijk hebben laten doen. Goede genen? Lachend: ‘Ja, die heb ik wel. Pure mazzel. Mijn vader was een knapperd, mijn moeder was een knapperd. Ik verzorg mezelf goed, maar ik ben niet zo van de botox.

Als ik 26 vrijdagen achtereen met mijn gezicht op tv ben, zoals in X Factor en The Voice, laat ik wel die diepe fronsplooi wat milder maken. Anders lijkt het net of ik het allemaal maar niks vind.’

Doe je ook aan sport? ‘Het is niet mijn hobby, maar we hebben in de kelder een roeiapparaat waar ik twee keer per week op ga en ik heb een personal coach, al ben ik sinds mijn fiets stuk is niet meer naar hem toe geweest.

Maar ik zorg dat ik in conditie ben. Ik slaap minimaal acht uur per dag en probeer elke dag een halfuur te bewegen. Dat is echt nodig, want zoals ik zei ben ik een bourgondiër.’

Piekervaringen of bucketlists heb je niet nodig? ‘Haha, nee. Mijn nieuwe show heet Lueke Binge. Die titel is ontstaan doordat ik vijftien jaar geleden van mijn dochters een tegoedbon kreeg voor Moederdag. “Om lueke binge te doen.”

Je hoort het mensen vaak zeggen: “Straks ga ik leuke dingen doen.” Ik zeg: “Die kun je beter nú doen. Waar wacht je op?”’

In de Nouveau van deze maand, waarop Angela schittert op de cover, praten we verder met haar over het verlies van haar moeder, haar relatie met Rob en hoe ze zo afgevallen is. Nu in de winkel!

Tekst: Marion Florusse / Fotografie: Nine IJff

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in