Rijk, beeldschoon, beroemd en begeerd. Vrouwen hadden genoeg redenen om te willen ruilen met de Italiaanse filmster Sophia Loren. Ze had zelfs  nóg een troef: een Grote Liefde. Vanaf haar vijftiende draaide haar leven om één man: filmproducent Carlo Ponti. Bijna altijd samen, bijna altijd trouw...

Rozengeur en maneschijn?

Welnee, het leven van Sophia Loren – op 20 september 1934 geboren in Rome als Sofia Villani Scicolone – is lang niet altijd een sprookje.

Neem alleen al haar jeugd als kind van een ongehuwde moeder, wat in het conservatief katholieke Italië van die tijd een grote schande is. Ze wordt gepest en heeft het ook verder niet breed.

Moeder Romilda, op haar zeventiende winnares van een Greta Garbo-lookalikewedstrijd, werd pianolerares, omdat ze van haar ouders niet mocht acteren.

Ze projecteert al haar vroegere dromen op Sophia – dan nog Sofia – die ze op haar veertiende meetroont naar een schoonheidswedstrijd. Voor de noodzakelijke galajurk is een roze gordijn opgeofferd.

Sophia, die dan al aantrekkelijke rondingen heeft, wint niet de hoofdprijs, maar wel 40 euro in lires, een ticket naar Rome en een aantal rollen behangpapier; ideaal om de scheuren in de muren te bedekken die door een bombardement zijn veroorzaakt.

Op naar Rome!

Belangrijker is het ticket: voor Sophia dé kans op een beter leven. Met haar moeder en zusje verhuist ze naar Rome, waar ze aanvankelijk de kost voor alle drie verdient als model in goedkope fotostripboekjes.

Als ze in 1950 een andere schoonheidswedstrijd bijwoont, wordt ze gespot door een van de juryleden: Carlo Ponti, dan al een filmproducent van naam en de ontdekker van Gina Lollobrigida.

Maar de screentest waarvoor hij haar uitnodigt, is geen doorslaand succes: haar heupen worden te breed bevonden, haar gezicht te kort, haar mond te groot, haar neus te lang.

Om er nog wat van te maken, moet ze afvallen en haar neus laten verkleinen. Sophia weigert: ze wil geen standaardbeauty worden. Bovendien krijgt ze zo al genoeg aandacht van mannen.

Carlo wordt haar grootste supporter

Carlo Ponti, 22 jaar ouder, getrouwd en vader van twee kinderen, ontpopt zich als haar grootste supporter. Sophia vindt in de kleine, kalende, zachtaardige intellectueel de vaderfiguur die ze zo heeft gemist.

Intussen stapelen de filmrollen zich op, eerst piepklein en geleidelijk aan groter, tot ze op haar achttiende de hoofdrol in de operaverfilming Aida (1953) overneemt van Gina Lollobrigida, die niet nagesynchroniseerd wil worden door operaster Renata Tebaldi. ‘Ik kon het me niet veroorloven om zo trots te zijn,’ zei Sophia daar later over.

In 1954 volgt haar doorbraak in L’oro di Napoli (Het goud van Napels) van de beroemde cineast Vittorio De Sica, die haar leert zichzelf te zijn voor de camera en haar natuurlijke sensualiteit te laten zien.

Italiaanse wet verbiedt Carlo's scheiding

Datzelfde jaar brengt nog een ingrijpende verandering: Carlo en Sophia zijn de vader-kindfase definitief voorbij en worden minnaars. Maar niet man en vrouw, want de starre Italiaanse wet verbiedt de scheiding ‘van wat God verbonden heeft’.

Een bittere pil voor Sophia, die als onwettig kind snakt naar een legale verbintenis. Al lijdt haar carrière er niet onder. In 1956 bemachtigt ze dankzij Carlo een hoofdrol in Stanley Kramers The Pride and the Passion, gedraaid in Spanje, met als tegenspelers Frank Sinatra en Cary Grant.

Grant had Ava Gardner in de rol gewild en plaagt haar bij de eerste ontmoeting door haar zogenaamd te verwarren met Gina Lollobrigida: ‘Miss Lolloloren, is het niet?’ Maar al snel stort hij bij Sophia zijn hart uit, onder andere over zijn drie mislukte huwelijken, en zijn de twee na elke draaidag tête-à-tête te vinden in Spaanse restaurantjes.

Cary Grant en Loren worden verliefd

Wat niet kan uitblijven, gebeurt: de aantrekkelijkste vrouw van Italië en de aantrekkelijkste man van Amerika, weliswaar 31 jaar ouder dan zij, worden verliefd.

Hun verhouding blijft naar verluidt platonisch, al wordt het even spannend als Sophia – samen met Carlo – naar Amerika vertrekt, met een contract bij Paramount op zak.

Aanvankelijk moet ze het stellen met clichématige rollen waarin haar talent nauwelijks tot zijn recht komt, al bevat haar Hollywooddebuut Boy on a Dolphin nog wel een visueel gedenkwaardige scène waarin ze, slechts gehuld in een drijfnatte tuniekjurk, aan boord van een vissersboot klimt.

Maar dan volgt een heel aardige komedie – Houseboat (1958) – tegenover Grant. Hij ziet zijn kans schoon, bedelft haar dagelijks onder de bloemen en doet een huwelijksaanzoek.

Sophia beseft dat ze moet kiezen tussen haar vertrouwde wereld en een nieuwe wereld die haar artistiek en persoonlijk niet echt gelukkig maakt. Ze blijft bij Carlo, ‘omdat ik wist dat dat de juiste beslissing was’.     

Twee stand-ins trouwen als Sophia en Carlo

Achter de schermen is Carlo intussen hard bezig om Sophia tot zijn wettige echtgenote te maken via een gedurfde U-bochtconstructie.

Het verhaal gaat dat Sophia bij het ontbijt in hun Hollywoodbungalow de krant openslaat en in de roddelrubriek van Louella Parsons leest dat Carlo’s missie is geslaagd: een rechtbank in Ciudad Juarez, net over de Mexicaanse grens, heeft Carlo’s eerste huwelijk ontbonden.

Daarna is er een nieuw huwelijk voltrokken, met twee advocaten als stand-ins voor Carlo en Sophia. Ironisch genoeg moet ze dan alleen nog de trouwscène van Houseboat draaien, met Grant als bruidegom. Hij is sportief en feliciteert haar volgens bronnen met een klinkende kus op beide wangen.

Huwelijk wordt onwetting verklaard; Carlo gaat in ballingschap

Een dag later gaat het mis: het Vaticaan verklaart het huwelijk onwettig en noemt Carlo een bigamist. Blijven ze bij elkaar, dan dreigt excommunicatie. Nog erger wordt het als iemand in Milaan vanwege de vermeende bigamie een rechtszaak begint.

Sophia stort in: ‘Ik had dolgelukkig moeten zijn, op huwelijksreis moeten gaan, maar in plaats daarvan zat ik uren te huilen.’ Aan haar keus voor Carlo twijfelt ze geen moment, en dus volgt een vijf jaar durende ballingschap, in gehuurde villa’s en châlets in Zuid-Frankrijk en Zwitserland.

Pas als Carlo’s advocaten in 1962 vaststellen dat het Mexicaanse huwelijk niet rechtsgeldig is omdat er geen getuigen waren, kunnen ze terug naar Italië, waar ze krampachtig moeten doen alsof ze apart leven.

Die poppenkast duurt tot ze in 1965 succes hebben met een nieuwe U-bochtconstructie, nu via Frankrijk. Als ze met toestemming van president Pompidou Frans staatsburger zijn geworden, kan Carlo officieel scheiden. Op 9 april 1966 trouwt hij eindelijk met zijn Sophia in de Franse stad Sèvres.

Sophia verlang naar een gezin

Sophia heeft intussen heel wat prijzen verzameld, inclusief een Oscar voor haar bijna dierlijke moederrol in La ciociara (Twee vrouwen) van De Sica. Maar al het succes valt in het niet bij haar verlangen naar een eigen gezin, en helaas is ook dat haar jarenlang niet gegund.

In 1963 krijgt ze haar eerste miskraam en in 1967 volgt een tweede. De gynaecoloog die haar bijstaat in het ziekenhuis zegt: ‘Mevrouw, u bent een prachtige vrouw met uitmuntende heupen, maar u zult nooit kinderen krijgen.’

Sophia houdt zich eerst groot en zegt luchtig tegen Carlo: ‘Nu kan ik tenminste mijn film afmaken’, maar al snel schieten ze allebei in een depressie. Tot Sophia terechtkomt bij een vruchtbaarheidsspecialist in Genève die nieuwe hoop biedt.

Als ze begin 1968 opnieuw zwanger wordt, geeft hij haar oestrogeeninjecties die ervoor zorgen dat het bevruchte eitje zich kan nestelen in de baarmoeder.

Maanden strikte bedrust

Na maanden van strikte bedrust wordt op 29 december 1968 Carlo jr. geboren, nu een gerenommeerd dirigent, en vier jaar later – op 6 januari 1973 – volgt Edoardo, net als zijn vader filmproducent.

‘Na de geboorte van Carlo dacht ik dat mijn leven niet beter kon, maar de komst van Edoardo verdubbelde mijn geluk,’ zei ze later. ‘Dat is een van de onpeilbare mysteries van het moederschap.’

Altijd trouw?

Samen beleven Carlo en Sophia nog een heleboel ups en downs. Tot die laatste categorie hoort een hardnekkige aanklacht wegens vermeende belastingontduiking, waarvoor Sophia zelfs korte tijd de cel ingaat.

Maar dat heeft niets met hun liefde te maken. Of ze elkaar altijd trouw zijn gebleven? Ach, wie zal het zeggen. Sophia wordt in de roddelpers onder andere gelinkt aan acteur Peter Sellers, die voor haar zijn vrouw verliet, maar volgens haar leefde hij in een illusie.

Ook over Carlo gaan wilde verhalen. Zelf zegt hij daarover: ‘Ik wil niet beweren dat ik zo zuiver ben als sneeuw, maar als ik alle affaires had gehad die me werden aangewreven, had ik nooit één film kunnen produceren.’

Na Carlo’s overlijden vat Sophia haar liefde voor hem als volgt samen: ‘Terwijl de wereld in een opwindende, duizelingwekkende vaart om zijn as leek te tollen, hield Carlo me met mijn beide benen op de grond.’

Beeld: ANP

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Vierentwintig vrouwen ontmoette Maria Goos de afgelopen anderhalf jaar voor Nouveau. Vrouwen die haar ontroerden en inspireerden. Deze maand nemen we afscheid van de scenarioschrijfster. We blikken terug en vooruit op haar leven dat zo ingrijpend is veranderd. 'Ik werd teruggeworpen op mezelf, maar ik leef weer volop.’

Maria Goos heeft zichzelf de afgelopen jaren opnieuw uitgevonden. Haar leven stond na haar scheiding, vijf jaar geleden, volledig op zijn kop. Maar het schrijven behoedde haar voor die diepe put waarin ze per se niet terecht wilde komen. Ze maakte van een aantal nadelen daadwerkelijk een voordeel.

Ze schreef toneelstukken, ging op reis, koesterde haar vrienden en haar volwassen dochters, verwelkomde een kleinkind en liet zich inspireren door de 24 vrouwen die ze voor 22 Nouveau-interviews ontmoette.

Het was een mooi avontuur

In haar sfeervolle huis in het drukke hart van Amsterdam blikt ze terug op anderhalf jaar, soms enerverende, ontmoetingen met bekende Nederlandse vrouwen. ‘Ik heb het zeer leuk en inspirerend gevonden; fantastische vrouwen ontmoet. Het was een mooi avontuur.’

Welk gevoel heb je aan die 22 interviews overgehouden?

‘Ze waren allemaal heel verschillend, maar een paar hebben diepe indruk op me gemaakt.

Is er een gemene deler te vinden in de vrouwen die je hebben geïnspireerd?

‘Ja, het vermogen je eigen geluk niet afhankelijk te maken van anderen…

Wat me intrigeert, zijn vrouwen die gretig leven. Ik heb een aversie tegen mensen die zichzelf van alles ontzeggen, die altijd maar bang zijn. Ik voel me het meest thuis bij mensen die zich loswrikken en risico’s durven nemen.

Het is inmiddels vijf jaar geleden dat je bent gescheiden van Peter Blok, heb jij je voor je geluk in de 33 jaar dat jullie samen waren, ooit afhankelijk gemaakt van je man?

‘Ik heb nu in elk geval een veel groter gevoel van eigenwaarde dan toen ik getrouwd was. Het ging altijd wel erg om wat we samen uitdroegen. Dat we zo gelukkig waren, dat we zulke mooie producties maakten… Een boegbeeld van lang en gelukkig. Maar wie ik in essentie was, ben ik kwijtgeraakt.

Nu komt dat weer terug. Als je ineens wordt teruggeworpen op jezelf, ontdek je interessante dingen. Bijvoorbeeld dat een beetje van jezelf houden nog helemaal zo makkelijk niet is. Het gekke is dat ik dat nu beter kan dan toen ik nog getrouwd was.’

De liefde als keurslijf. Is daar niet aan te ontkomen?

‘Nou, die jaren met Peter waren ook een enorme verwennerij. Het idee dat je altijd wist dat er iemand intens van je hield. Maar je meandert in een langdurige relatie wel naar elkaar toe.

Je gaat bepaalde dingen doen en laten omdat de ander het wel of niet leuk vindt, omdat het niet handig is voor de gezamenlijke planning. Het is een soort jas die je aantrekt. Een warme jas, begrijp me niet verkeerd, maar niet jóuw jas. Die jas is bij mij nu uit en dat is toch wel fijn.’

Dat betekent niet dat je herinneringen een andere lading krijgen?

‘Nee, die koester ik. Ik heb van de jaren met Peter en de kinderen genoten, ik zie het als een geschenk.

Je houdt van een beetje onaangepast, dat kwam nog ter sprake in je interview met Wende Snijders. Bij welke vrouwen vond je dat?

‘Bij Loes Luca, zij is onaangepast en eigenzinnig. Best lastig om haar te interviewen, want ze is een van mijn beste vriendinnen. Dat gold ook voor Hedy d’Ancona. We zien elkaar nog geregeld en het is altijd leuk met haar.

Welk interview vond je achteraf gezien het moeilijkst?

‘Dat met Sonja Barend, omdat ik haar al zo lang bewonder. Ik zag haar vanaf mijn zestiende op televisie, een wereld die ik niet kende. Zo’n mooie, leuke, goed geklede vrouw die het voor het zeggen had. Een rolmodel. Ik kon dat moeilijk van me af zetten.

Ik dacht: ik zit hier met Sonja Barend en ze zet koffie voor me. Als mijn moeder me nu zou kunnen zien….’

Zij was net zo onder de indruk van jou.

‘Haha, ja, dat heeft ze me later verteld, maar dat wist ik tijdens het interview niet.’

En dan Femke Halsema die niets over haar aanstaande burgemeesterschap mocht zeggen...

Femke heeft best stevige dingen gezegd in dat licht. Zoals: “Er wordt mij al snel een multiculturele meegaandheid toebedeeld, waardoor ik alles maar zou vergoelijken, maar dat is helemaal niet waar. Ik geloof in een sterke rechtsstaat, waarin je heel goed van elkaar kunt verschillen, maar je zult mij nooit horen zeggen dat de sharia een goed idee is of dat hoofddoekjes leuk zijn, want dat vind ik niet.’'

In wat voor fase ben je als vrouw?

‘Ik leef weer volop. Zonder mijn grote liefde, maar niet zonder liefde. Mijn leven is vól liefde. Liefde heeft een andere vorm gekregen. Ik heb vriendschappen met mensen die ik al veertig jaar ken, met wie ik me intens verbonden voel. Het is alleen maar hechter geworden.

Ik heb ook een heel sterke band met mijn dochters. De scheiding heeft me niet alleen maar dingen afgenomen, het heeft me ook veel gegeven. Het heeft me mijn zwaktes getoond, maar ook mijn kracht. De wereld ligt weer voor me open.’

Benieuwd naar heel het interview met Maria Goos en alle anekdotes over de bekende en inspirerende vrouwen die ze interviewde? Nu in Nouveau.

Beeld: Sacha de Boer, Stef Nagel, Anne Timmer

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Barbra Streisand (76) en James Brolin (78) hebben inmiddels twee decennia een verrassend bestendige relatie. En dat terwijl zij bekendstaat als een lastpak die extreem hoge eisen stelt en hij als een eigengereide vrijbuiter die na twee huwelijken wel klaar leek met de liefde. Twee sterren op één kussen, bij Barbra en James rust er blijkbaar toch zege op.

Lastig? Dat is in het geval van Barbra Streisand is dat een understatement. De kleine vrouw met de kolossale stem, op 24 april 1942 geboren in de New Yorkse wijk Brooklyn, wordt niet voor niets de Diva der Diva’s genoemd. Talloos zijn de verhalen over de exorbitante eisen die ze stelt.

Zo verlangde ze ooit tijdens een bezoek aan het Ierse luxehotel Castletown House honderdtwintig perzikkleurige handdoeken die pasten bij haar huid, wc-papier in dezelfde tint, rozenblaadjes in de toiletpot en voor de zitkamer van haar suite tien nauwkeurig omschreven staande lampen.

En o ja, de leden van het beveiligingsteam moesten gekleed gaan in nette donkere truien en voorzien zijn van metaaldetectors.

Hoge eisen

Toegegeven, aan zichzelf stelt Streisand ook hoge eisen. Zonder perfectionisme word je immers geen wereldster. Bovendien kent ze haar makke.

Een paar jaar geleden vertrouwde ze Oprah Winfrey toe zichzelf ook ‘een beetje extreem’ te vinden, nadat ze had bedongen dat haar microfoon in precies dezelfde tint gebroken wit zou worden gespoten als haar grote wollen trui en niet te vergeten haar schoothondje Samantha, dat haar in de studio gezelschap hield.

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

For the love of Sammie... (Link in profile). ?: @russelljames

Een bericht gedeeld door Barbra Streisand (@barbrastreisand) op

Onveilige jeugd

Je hoeft geen psycholoog te zijn om in deze grillen een reactie te zien op een armoedige en onveilige jeugd.

Barbra was nog maar vijftien maanden oud toen haar vader overleed en ze met haar moeder verhuisde naar de driekamerflat van haar grootouders, en zeven toen haar moeder hertrouwde met een man bij wie ze geen goed kon doen.

‘Ook al probeerde ik hem papa te noemen, bracht ik hem ’s avonds zijn sloffen en schoof ik op mijn buik voor het televisiescherm langs als hij naar een worstelwedstrijd keek.’

Goede doelen

Tegenover de gekte staat gelukkig ook een hoop aardigheid, zoals het feit dat ze menige Democratische presidentskandidaat actief steunde en meer dan twintig miljoen dollar schonk aan goede doelen, onder andere op het gebied van milieu en gezondheidszorg.

Maar onwillekeurig vraag je je toch af: welke man houdt het uit met zo’n portret?

Brolins voorgangers

Eerst even wie het tot nu toe met haar hébben uitgehouden.

Allereerst is daar de Amerikaanse acteur Elliott Gould, net als Streisand van Joodse afkomst, die van 1963 tot 1971 haar echtgenoot was en behalve met zoon Jason ook nog altijd een innige relatie met haar zegt te hebben: ‘We zijn nog steeds familie en we houden van elkaar.'

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Een bericht gedeeld door The Red List (@the_red_list) op

En dan zijn er nog verschillende appetijtelijke heren onder wie singer-songwriter Kris Kristofferson, Omar Shariff, Don Johnson, Liam Neeson, Andre Agassi en de vroegere Canadese premier Pierre Trudeau, die een affaire met haar beleefden.

Grootste volhouder

Maar de grootste volhouder van allemaal is Streisand's huidige partner: acteur, regisseur en producent James Brolin, in de media spottend ‘Mr. Streisand’ wordt genoemd.

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

#HappyAnniversary Barbra & Jim! 20 years together… and 18 years married. (TeamBarbra Message).

Een bericht gedeeld door Barbra Streisand (@barbrastreisand) op

Brolin, vader van Hollywoodster Josh Brolin en zelf ook bepaald geen prutser met onder andere een Emmy en twee Golden Globes op zijn naam, werd op 18 juli 1940 geboren in Los Angeles als Craig Kenneth Bruderlin.

Hij studeerde drama aan de universiteit van Los Angeles, werd meteen opgemerkt door grote filmstudio’s en kreeg vanaf de jaren zeventig steeds vaker hoofdrollen, waaronder die in Capricorn One (1977), naast Elliott Gould.

Brolin was getrouwd met Jane Cameron Agee (1966-1984) en Jan Smithers (1986-1995).

Met zijn rijzige (1,93 meter), sportieve postuur deed Brolin het goed in heldhaftige rollen, maar ook in het echte leven is hij niet bang uitgevallen. Hij trainde paarden, was jarenlang professioneel coureur en vliegt al sinds zijn tiende. Ook ontwierp hij diverse huizen die hij vervolgens zelf bouwde.

Over zijn omgang met vrouwen zegt het natuurlijk niks, maar bij dit profiel denk je toch niet meteen aan het type voetveeg. Bovendien zat Brolin na zijn tweede scheiding niet te springen om een vrouw, zei hij in 1998 in een interview dat hij samen met Streisand gaf: ‘Ik heb een tijd gedacht: zo lang ik de krant heb, een kop koffie en uitzicht over de oceaan, ben ik dik tevreden.’

Blind date in gezelschap

Maar ergens in 1996 is daar dan ineens die niet nader genoemde, wederzijdse vriend of vriendin die vindt dat Brolin en Streisand elkaar beslist moeten ontmoeten. ‘Onze blind date werd vermomd als een diner met nog dertig andere genodigden,’ vertelde de acteur grinnikend.

‘Achteraf bleek dat we allebei hebben geprobeerd af te zeggen omdat we dachten: nee hè, heb ik dit nodig?! Maar toen we tegenover elkaar waren geplaatst, was ik eigenlijk meteen verkocht.’ ‘Zijn haar zat slecht ,’ legde Streisand uit, ‘dus ik zei: ‘Wie heeft je haar verpest?’ Dat was hij niet gewend. Hij viel op mijn eerlijkheid.’

Hij is verliefd, zij heeft daar meer tijd voor nodig

Pas om drie uur ’s nachts rijdt Brolin weg bij Streisand's huis, na uren praten. Hij is verliefd, zij heeft daar iets meer tijd voor nodig.  Als Brolin niet lang daarna voor zijn werk naar de Filipijnen moet, blijven ze uren per dag in gesprek. 

Brolin gaf toe dat hij in die telefoongesprekken het vuurtje bewust opstookte om te kijken hoe ze daarop zou reageren. ‘Ik vertelde haar wat ik met haar van plan was als ik thuiskwam.

En toen we elkaar weer zagen op het vliegveld was het net een shampooreclame: twee mensen die in slow motion naar elkaar toe rennen, hun haar dansend in de wind. Idioot en geweldig.’    

Meerdere aanzoeken

Vanaf dat moment was het zo dik aan dat Brolin al snel trouwplannen kreeg. ‘Ik heb verschillende keren een aanzoek gedaan.’ Streisand: ‘Hij zei steeds: “Deze keer meen ik het echt!”’ Brolin, met een grijns: ‘Uiteindelijk ging ik gewoon door met aanzoeken doen toen ze al ja had gezegd.’

Streisand en Brolin trouwden op 1 juli 1998 en wonen hoofdzakelijk in een imposante villa in Malibu – met uitzicht over de oceaan – die zij ontwierp.

Vorig jaar vierden ze dat ze inclusief hun verkeringstijd twintig jaar samen waren. ‘Twintig jaar in Hollywood telt als vijftig jaar in Chicago, zeg ik altijd,’ grapte Streisand bij die gelegenheid. Met de toevoeging dat het tussen hen nog steeds waanzinnig goed gaat.

Haar recept? ‘Waarheid met compassie’, geleerd van de Dalai Lama. ‘Vroeger gebruikte ik de waarheid als wapen, zo van: ‘Je ziet er dik uit, omdat je dik bent.’ Tegenwoordig zou ik zoiets anders zeggen. Alleen al omdat ik besef dat je de liefde van de ander nooit vanzelfsprekend mag gaan vinden.’

Roddelpers

Toch maakte Streisand de vergelijking tussen Hollywood en Chicago niet voor niets. Hollywood is nu eenmaal een grote slangenkuil met een zeldzaam actieve roddelpers, en zij en Brolin zijn binnen dit milieu exquise hapjes.

Dat merkte Brolin al direct toen hij een ring kocht voor zijn aanstaande bruid. Die hem – hoe kan het ook anders? – veel te groot vond en ruilde voor een andere. Brolin: ‘Waarop de roddelbladen berichtten dat ze hem zelf had betaald.’ Streisand: ‘Is het niet vreselijk?!’

‘Hij trouwde haar om haar geld’, met die suggestie zijn ze inmiddels zo vaak geconfronteerd dat Brolin er zelf maar de draak mee steekt: ‘Je weet toch dat ik verliefd word op elk meisje met schoenen van vijf miljoen dollar per paar?!’

Terwijl hij in werkelijkheid nog altijd zijn eigen bankrekening heeft. ‘Dit is mijn derde huwelijk en ik weet wat voor problemen er uit een huwelijk kunnen voortvloeien, dus ik wilde niet dat geld ooit een reden zou zijn om óf te scheiden óf te trouwen.’

Nog niet ingedut

Hoewel ze zo langzamerhand aardig op leeftijd raken, zijn de tortelduiven nog niet ingedut. Streisand bracht twee jaar geleden haar gedurfde album Encore uit, waarop ze Broadwayhits zingt met onder anderen Alec Baldwin, Antonio Banderas, Anne Hathaway en Hugh Jackman. Afgelopen voorjaar knoopte ze daar nog een serie concerten aan vast.

Brolin schittert alweer voor het derde seizoen als grootvader John in de comedyserie Life in Pieces, tot tevredenheid van zijn echtgenote. ‘Fantastisch! Uit die hangmat en aan het werk!’ zou ze volgens Brolin geroepen hebben toen hij gevraagd werd voor de rol.

Dat de liefde bekoeld zou zijn, zoals hier en daar in de pers werd gesuggereerd, is volgens Streisand pure onzin. ‘Antifeminisme is het. Sterke vrouwen worden altijd met wantrouwen bejegend. In speelfilms krijgen ze ook bijna nooit de mooie man aan het eind. Terwijl dat nergens op slaat. Kijk naar mij!’

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Happy birthday to my honey. B x.

Een bericht gedeeld door Barbra Streisand (@barbrastreisand) op

Still going strong dus!

De meeste foto's uit dit artikel komen van Barbra's eigen Instagram-account dat echt een feestje is om te volgen.

Beeld: ANP

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in