Angela Groothuizen vindt zichzelf steeds weer opnieuw uit. Na een periode van rust kwam ze vorig jaar al voorzichtig terug. Ze viel acht kilo af en gaat er in het jaar waarin ze zestig wordt keihard tegenaan. Op televisie en met een theatershow en een boek.

Twee jaar lang zat ze een beetje in de luwte, maar Angela Groothuizen heeft zichzelf voor de zoveelste keer in haar leven opnieuw uitgevonden. En nu, in het jaar waarin ze zestig wordt, is ze helemaal terug.

Eind deze maand begint ze met voorleesvoorstellingen en try-outs van haar nieuwe theatershow Lueke Binge, ze werkt mee aan verschillende tv-programma’s en er komt een boek uit ter ere van haar verjaardag, Sexy 60 – ‘Niet over hoe je een killer body krijgt en geweldige seks, maar over komische situaties waar we allemaal tegenaan lopen.’

Je hebt geen probleem met die zestigste verjaardag? ‘Ik vind het fantastisch! Ik heb zo veel vrienden en vriendinnen die die leeftijd niet hebben gehaald, ik vind dat je zoiets echt moet vieren.’

Wat is je motto voor 2019? ‘Wacht niet met leven. Kies nu en kies een beetje meer voor jezelf. Mijn vorige theaterprogramma heette Ikigai. Dat is een Japans begrip dat staat voor iets waar je heel erg in opgaat, iets waar je blij en enthousiast van wordt.

Voor de een is dat pottenbakken of koken, voor de ander het schrijven van een boek of zorgen voor een kleinkind. Waar het om gaat, is dat je het vindt, je ikigai.

Het probleem bij met name vrouwen is dat ze doorgaans het geluk van anderen boven dat van zichzelf plaatsen. Als het maar goed gaat met mijn man, met mijn kind, als ik het maar allemaal goed doe voor mijn baas.

En dan achteraf beseffen dat het te laat is voor je eigen geluk. Dat is ook het gevoel van spijt dat veel mensen hebben aan het eind van hun leven: had ik mezelf maar wat meer toegestaan voor mezelf te kiezen, voor mijn eigen geluk.’

Je doet het ook omdat je een verhaal wilt vertellen? ‘Ja, bijvoorbeeld dat je, als je geen plan maakt voor je eigen leven, onderdeel wordt van het plan van anderen. Dus denk niet: wat ik zelf wil, komt later wel.

Beslis nu: ik wil niet gelukkig wórden, ik wil gelukkig zíjn. Wat is jouw stip aan de horizon, waar ga jij naartoe? Ook al heb je het maar over een vakantie of over acht kilo afvallen.’

Je bent nog steeds hecht met je Dolly Dots-collega’s. Hoe bijzonder is die band? ‘Die vriendschap is uniek, daar komt niemand tussen. We zijn als zussen. Ik heb nog elke dag contact met die meiden. Het is het beste wat die tijd ons heeft gebracht. Geld hebben we er in elk geval niet aan overgehouden.’

Lees ook: Vrienden voor het leven: Angela Groothuizen en Patty Zomer

 

Je bent in je vak een van de weinigen die niets aan hun uiterlijk hebben laten doen. Goede genen? Lachend: ‘Ja, die heb ik wel. Pure mazzel. Mijn vader was een knapperd, mijn moeder was een knapperd. Ik verzorg mezelf goed, maar ik ben niet zo van de botox.

Als ik 26 vrijdagen achtereen met mijn gezicht op tv ben, zoals in X Factor en The Voice, laat ik wel die diepe fronsplooi wat milder maken. Anders lijkt het net of ik het allemaal maar niks vind.’

Doe je ook aan sport? ‘Het is niet mijn hobby, maar we hebben in de kelder een roeiapparaat waar ik twee keer per week op ga en ik heb een personal coach, al ben ik sinds mijn fiets stuk is niet meer naar hem toe geweest.

Maar ik zorg dat ik in conditie ben. Ik slaap minimaal acht uur per dag en probeer elke dag een halfuur te bewegen. Dat is echt nodig, want zoals ik zei ben ik een bourgondiër.’

Piekervaringen of bucketlists heb je niet nodig? ‘Haha, nee. Mijn nieuwe show heet Lueke Binge. Die titel is ontstaan doordat ik vijftien jaar geleden van mijn dochters een tegoedbon kreeg voor Moederdag. “Om lueke binge te doen.”

Je hoort het mensen vaak zeggen: “Straks ga ik leuke dingen doen.” Ik zeg: “Die kun je beter nú doen. Waar wacht je op?”’

In de Nouveau van deze maand, waarop Angela schittert op de cover, praten we verder met haar over het verlies van haar moeder, haar relatie met Rob en hoe ze zo afgevallen is. Nu in de winkel!

Tekst: Marion Florusse / Fotografie: Nine IJff

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in 

 

Wouter de Jong (37) en Elise Schaap (36) delen de zorg en liefde voor hun dochter en hun passie voor acteren. Zij viel niet zomaar in zijn armen, hij veroverde haar met een serie ludieke acties. ‘Ik vond haar superinteressant.’

Elise – De liefde voor Wouter

‘Ik kende Wouter al wel van Goede Tijden, Slechte Tijden, of beter gezegd: zijn personage, Milan Verhagen. Een chagrijnig mannetje, altijd boos ook. Dat beeld veranderde radicaal toen ik Wouter in het echt zag, op de toneelschool.

Hij zat een jaar boven mij en zoals altijd moesten de tweedejaars de nieuwkomers begeleiden tijdens de introductieweek. Ik vond hem meteen een leuke, olijke jongen. Hij keek ook heel guitig en tegelijk intens en had duidelijk speciale belangstelling voor mij.

Eigenlijk begon het die eerste week al te vonken tussen ons, dus toen hij tijdens het slotdiner van de introductie op me af kwam, dacht ik: ha, dit wordt een leuk gesprek. Tot ik zijn openingszin hoorde: “Hé, gebruik jij deodorant?”

Zo vreemd dat ik even dacht: laat maar. Wist ik veel dat hij uit pure speelsheid wel vaker dat soort gekke opmerkingen maakte.

Briefjes in mijn postvakje, dat soort dingen

De weken daarna bleef het spannend, met briefjes in mijn postvakje en dat soort dingen. Alleen stond ik nog met één been in een knipperlichtrelatie. Reden genoeg om de boot een beetje af te houden toen hij op een gegeven moment vroeg of ik plannen had voor het weekend.

Die zaterdag ging ik uit met een vriendin. Ik vertelde haar over Wouter, waarop zij zei: “Bel hem gewoon!” Dat had effect. We zijn samen tot sluitingstijd in café Weber blijven hangen en hebben in de kelder enorm zitten tongen.

Ik heb Wouter toen wel verteld over die andere jongen en gezegd dat ik nog wat uit te zoeken had. Daar reageerde hij groots op: vol begrip en totaal niet dwingend. Waardoor ik alleen maar dacht: ja, ik wil bij jou zijn. Intussen gingen de lieve acties gewoon door.

Een keer kreeg ik een pakketje met een boek over Japan, waarover we samen hadden zitten filosoferen. Er zaten twee wattenstaafjes bij, met een verwijzing naar een tekstfragment over wat Japanners beschouwen als de ultieme vorm van liefde: elkaars oren schoonmaken. Zo ludiek!

Toen brak de herfstvakantie aan. Ik zie me nog op mijn fiets door de stad ploegen in de stromende regen. Ineens botste ik bijna tegen Wouter op. Sommige dingen moeten blijkbaar zo zijn. We stapten af en hebben op straat weer enorm staan zoenen. Vanaf dat moment was het aan.’    

Drie jaar later ging het mis... 

Elise: ‘Klopt. Het begon ermee dat Wouter me heel lief verraste met een dinertje en ter plekke de huiswijn bestelde. Ik dacht nog: wat een krent, maar toen kwam de serveerster met een enorme fles, met daaraan een foto van ons tweeën én een sleutel.

We hadden wel al gefantaseerd over samenwonen, maar ik wist niet dat Wouter dat zo serieus had genomen. In die tijd liep ik stage bij Toneelgroep Amsterdam. Best veeleisend, dus mijn hoofd zat vol met andere dingen.

Kortom: ik was er niet klaar voor en reageerde ook tamelijk lauw. Maar toen ik Wouter ineen zag krimpen, vond ik dat zo zielig dat ik zei: “Nee, ja, sorry, gaan we doen!

Niet veel later zaten we samen op dertig vierkante meter, voort-durend in elkaars aura. Toen ging het mis. Ik werd verliefd op een ander, ging daarin op en verzweeg dat.’

Wouter: ‘En ik kwam erachter. Eerst was ik natuurlijk pislink, maar ik kon al snel afstand nemen, waardoor het geen drama werd. Het huis stond op mijn naam, dus ik zei: “Vind een eigen plek en dan zien we over een halfjaar wel hoe het ervoor staat.”

Ik heb echt niet in mijn eentje zitten kniezen, maar wat ik ook niet deed, was met modder gooien. Dat heeft zeker geholpen om weer bij elkaar te komen.’

Elise: ‘Ik had al direct spijt, maar toen ik eenmaal bij een vriendin was ingetrokken, dacht ik helemaal: jeetje, wat heb ik gedaan? Wat wij hadden was zo bijzonder!

Dat was het begin van een enorm charmeoffensief: lange telefoongesprekken, heel veel lieve sms’jes. En toen jij een maand in Ecuador de bloemetjes buiten had gezet, stond ik je in alle vroegte op Schiphol op te wachten met twintig ballonnen en een groot kartonnen bord: “Hier staat de liefde van je leven.”

Elise: ‘Na die dip besefte ik veel beter wat onze relatie waard is. Als ik kijk naar ons geluk nu, met onze dochter van drie, dan zou ik wel twee keer op mijn kop krabben voordat ik dat allemaal op het spel zet.’     

In Nouveau vertelt Wouter over zijn liefde voor Elise, wat ze gemeen hebben, hoe ze verschillen en beide acteurs vergelijken elkaar met een geur, plant en dier.

Je leest het nu in Nouveau! Daarin ook een groot interview met leading lady Angela Groothuizen en alles over healthy aging.

Tekst: Monique van de Sande / Foto’s: Astrid Zuidema

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Wie is die stoere, blonde vrouw die jarenlang als diplomaat in het buitenland werkte en in oktober 2017 aanschoof bij het derde kabinet-Rutte als minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking?

Nouveau onderwierp Sigrid Kaag (57) aan een spervuur van vragen en kreeg verrassend openhartig antwoord. In Nouveau lees je heel het interview, hier alvast een voorproefje

De dag van het interview is er een van de druilerige soort die Sigrid Kaag totaal ontwend moet zijn geraakt tijdens haar jarenlange verblijf in het Midden-Oosten.

Ter begroeting staat ze al in de deuropening van haar eigen werkkamer. Haar hartelijke handdruk neemt onmiddellijk elke perceptie van afstand weg. En anders zorgt haar opmerking, dat ze die nacht een beetje kort geslapen heeft, daar wel voor.

‘Niet erg handig,’ zegt ze met een glimlach. Een krachtige professional is ze, maar gelukkig ook een mens.   

'Ik heb een drive om iets bij te dragen'

U bekleedde hoge functies bij de Verenigde Naties en u bent nu minister. Hoe ver strekt uw ambitie?

‘Ik heb een drive om iets bij te dragen, relevant te kunnen zijn. Maar ik plan nooit functies. Het is meer zo dat ik in dingen rol. Je zet je in, grijpt soms kansen, steekt je nek uit, en dan komen er soms dingen op je af.’

Wat raakt u?

‘Dat mensen soms gewoon maar onbeschoft zijn tegen elkaar. Ik wil van mezelf geen heilige maken, maar die ruwheid vind ik niet nodig. Je kunt de wereld met z’n allen ook prettiger maken, denk ik dan.

Gelukkig is er meer wat me in positieve zin raakt. Ik ben vaak geroerd door mensen die zich op een mooie manier inzetten voor anderen. Maar ook door ontheemden en mensen die zich op een andere manier in een uitzichtloze situatie bevinden.

Dan vraag je je af: waar halen ze toch elke dag weer de moed vandaan? Hun ellende is ook een spiegel, die je doet beseffen hoeveel mazzel je zelf hebt en die je leert dat je de dag moet plukken.’

Modern moederschap

U hebt vier kinderen tussen de 16 en de 23. Hoe zou u uw moederschap willen typeren?

‘Als hectisch, maar wel heel betrokken, soms té betrokken misschien. Het is vooral een modern moederschap. Omdat ik altijd veeleisende banen heb gehad, was mijn man thuis ook ingeschakeld en hebben we veel betaald voor hulp om ons heen. Dat moet je wel organiseren.’

Wat wil of wilde u meegeven aan uw kinderen?

‘Van mezelf uit: liefde, steun en begeleiding, en als het om lessen gaat, denk ik aan het belang van onderwijs. Mijn moeder leerde mij vroeger al dat je het aan jezelf en anderen verplicht bent om de gaven waarmee je op de wereld komt, te ontwikkelen, er iets mee te doen.

Verder heb ik vooral humanistische opvattingen overgedragen. Ik ben zelf katholiek en de kinderen zijn weliswaar gedoopt, maar niet gelovig. Dat vind ik prima, zolang ze maar weten wat goed en fout is en het belang inzien van naastenliefde.’

Wat hebt u geleerd in de praktijk?

‘Dat je zelf heel veel fouten maakt, dat het een kwestie is van vallen en opstaan. Maar ook dat dingen er van de ene op de andere dag totaal anders kunnen uitzien, in goede of slechte zin. Eigenlijk leerde ik dat laatste al in mijn jeugd.

Tijdens mijn puberteit werd mijn moeder ernstig ziek. Ze onderging diverse hersenoperaties, waarvan vooraf niet vaststond dat ze die zou overleven. Omdat mijn vader precies in die periode zwaar overspannen was, zijn mijn zus en ik tijdelijk ondergebracht bij andere gezinnen.

Ineens was het hele leven anders, ook mijn moeder is nooit meer de oude geworden. Nog altijd neem ik niets voor lief, ga ik van heel weinig uit. Als je veel reist en regelmatig moet verhuizen, heb je eigenlijk alleen jezelf om op terug te vallen.

In mijn geval komt daar gelukkig een hecht gezin bij, maar daarmee houdt het op. Ik ben vaker op mezelf teruggeworpen dan ik van tevoren besefte.’

Geldt dat ook voor het ministerschap?

‘Waarschijnlijk wel, ja. Hoewel je door dit werk onverwacht ook weer heel fijne, bijzondere mensen tegenkomt met wie je soms bevriend raakt.’

Spottende blik: ‘Waarmee ik niet de suggestie wil wekken dat ik zo’n bruisend sociaal leven heb. Ik heb wel altijd allerlei mooie plannen, ook dat ik aan yoga ga doen en zo, maar dan lacht mijn agenda me weer keihard uit. Al geef ik niet op!’

U noemde bijzondere mensen en het belang van onderwijs. Ik zeg: Rihanna.

‘Ha, ja, ik heb haar nog niet ontmoet, hoor, maar er is contact met haar kantoor sinds mijn reactie op haar tweet waarin ze vroeg om extra steun voor onderwijs in arme landen.

Heel goed natuurlijk, dat zo’n superster het onderwerp in de schijnwerpers zet, maar in het budget van het kabinet stond de financiering van onderwijs allang vermeld.

Best komisch dat ik daardoor, dankzij Rihanna, ineens ook aandacht kreeg van de pers. Het feit dát we in Nederland en daarbuiten praten over het belang van onderwijs aan de allerarmsten en vooral ook aan de vrouwen en meisjes, is belangrijk genoeg.’

Wat is uw eigen toekomstdroom?

‘Als ik het dicht bij mezelf hou, dan hoop ik dat ik nog een hele tijd van Nederland mag genieten. Ik wil niets afdoen aan de woningtekorten of aan individuele problemen op het gebied van werk, geld of gezondheid, maar het is relatief gemakkelijk om hier prettig te leven.

Je kunt je vrij bewegen, op cultureel gebied is er voor elk wat wils en je hoeft ook lang niet zo hard te werken om rond te komen als bijvoorbeeld in Londen of New York. Dat is best iets om vaker bij stil te staan.’   

In het kort

Sigrid Kaag (1961) groeide op in Zeist. Haar vader was musicus, haar moeder onderwijzeres. Vanaf 1994 werkte Sigrid Kaag, die zes talen vloeiend spreekt, in diverse functies voor de Verenigde Naties.

Sinds oktober 2017 is ze namens D66 minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking in het kabinet-Rutte III.

Sigrid Kaag is getrouwd met de Palestijnse tandarts en vredesactivist Anis al-Qaq en heeft vier kinderen: Janna (23), Makram (20), Adam (19) en Inas (16).

Tekst: Monique van de Sande / Fotografie: Anne Timmer.

Heel het interview met Sigrid Kaag, waarin ze meer vertelt over haar ministerschap en familieleven, lees je in Nouveau. Nu in de winkel!

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in