Al tien jaar brengt Flow de boodschap om trager te leven en geluk in de kleine dingen te vinden. Hier hun 10 levenslessen die op dit moment belangrijker zijn dan ooit.

1. Geluk zit in de kleine dingen

De buurvrouw die een pannetje pompoensoep brengt, een wandeling in de duinen, een complimentje geven of krijgen: klein geluk, oog hebben voor wat er dagelijks aan mooie momenten zijn om je heen. Als je je daarin oefent, dan voelt alles anders.

2. Streven naar geluk maakt ongelukkig

Onze hele generatie (en die na ons) is opgegroeid met het idee dat geluk maakbaar is. Maar je  kunt niet elke dag gelukkig zijn, dat zou zijn als leven op een hoogvlakte.

Geluk is niet maakbaar en zeker niet continu vast te houden. Accepteren dat het leven ups en downs heeft maakt je onder de streep gelukkiger.

3. Verkeerde keuzes maken is prima

We zien keuzestress om ons heen. Al die keuzes zijn verlammend. Want als je verkeerd kiest, heb je dat zelf gedaan.

Dus blijven we alle vakantiebeoordelingssites checken voordat we boeken, om maar te zorgen dat we niet in een stom huisje terechtkomen. Vroeger hoorde dat er gewoon bij.

4. Minder denken helpt

Problemen lossen we vaak op met denken, piekeren en puzzelen: wat moet ik of de ander doen, hoe kunnen we dingen veranderen, wat ga ik zeggen, wat wil ik dan wél etc. Zo kunnen we onszelf gek maken.

Soms komen de antwoorden juist als je níet denkt. Laat het probleem gewoon een weekje liggen en vraag je een week later af: is het er nog? Vaak is het dan al opgelost. Of voelt het niet meer zo zwaar.

5. Loslaten werkt

We zijn er zelf niet heel goed in, want ergens zegt een stemmetje in ons dat als we overal controle over houden het leven veilig en overzichtelijk is, maar hoe blij verrast zijn we vaak als we dingen durven loslaten.

6. Buiten je comfortzone is het leven soms mooier

Lekker alles hetzelfde doen, rust en regelmaat, veel mensen houden ervan. Maar als je vaker nieuwe dingen doet, voelt het leven lichter. Je moet je hersenen blijven trainen anders wordt het steeds moeilijker iets nieuws te doen. Juist in deze tijd heel belangrijk.

7. Wees vaker aardig voor jezelf

Zelfcompassie, daar zijn we niet goed in. Vaak zijn we streng voor onszelf, moeten we zo veel. Maar gun jezelf vaker wat tijd voor jezelf, durf vaker voor jezelf te kiezen in plaats van te doen wat anderen van je verwachten.

‘Van wie moet dat dan?’ lazen we ooit. Mooi zinnetje om vaak tegen jezelf te zeggen.

8. Geniet van alles wat je mist

FOMO (the fear of missing out) is enorm toegenomen sinds de opkomst van social media. Voor je het weet zit je weer naar die levens van anderen te kijken, die wel op dat festival staan, aan zee zitten of in Thailand rondreizen. Daardoor kun je je ontevreden gaan voelen over je eigen leven.

Zo beïnvloeden social media enorm je stemming en voel je voortdurende onrust. Ga af en toe actief offline, laat je telefoon thuis op een wandeling en geniet ervan. Ook als je niet deelt is het leven echt.

9. Je kúnt andere keuzes maken

Je hebt meer keuzes dan je denkt, en vaak zijn kleine veranderingen heel effectief. Als je steeds moe en gestrest bent, hoef je heus je baan niet op te zeggen.

Door elke ochtend iets vroeger op te staan en rustig op te starten of af en toe te beginnen met een uurtje wandelen, voelt het leven al heel anders.

10. Vertraag eens vaker

Als je bewust vertraging inbouwt – een boek lezen, rustig fietsen, tien minuten eerder weg als je een trein moet halen, niet op je mobiel kijken maar uit het raam staren in de trein enz. – voelt het leven zo anders.

Daarvoor moet je je eerst bewust worden van je eigen haastige leven. Belangrijke boodschap is daarom: stop met multitasken. Dat werkt echt niet. Je focussen en je aandacht richten wél.

Flow bestaat 10 jaar!

Flow viert het jubileum met Het grote vertraagboek (25 september in de winkel) en een extra dik jubileumnummer (10 oktober in de winkel), beide vol actuele levenslessen.

Bron: Flowmagazine.nl. Beeld: Danique van Kesteren.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Gaat de rem er af bij het zoeken naar de perfecte herfst- en wintergarderobe of weten we ons te beheersen?

Dreigt je koopgedrag uit de hand te lopen? Zo voorkom je oniomanie, zoals koopverslaving officieel heet:

1. Vraag jezelf af waarom je ooit bent begonnen met zo veel shoppen. Pas als je de oorzaak van dwangmatig gedrag (h)erkent, kun je er voorgoed van afkomen.

2. Ernstig verslaafde shoppers wordt aanbevolen een kaartje bij zich te dragen, voor het geval ze zich weer willen vergrijpen aan een overbodige aankoop. Daar staan vragen op als:

  • Hoe voel ik me?
  • Heb ik dit wel nodig?
  • Hoe ga ik hiervoor betalen en waar ga ik het opbergen?

3. Wees alert op je zogeheten shopping trigger: waardoor ga je meestal winkelen? Verveling, jaloezie, boosheid? Of dat nu goede redenen zijn voor een shopping spree...

4. Vermijd de verleiding. Loop met een boog om die leuke winkel heen, verwijder geregeld de cookies van je computer zodat er niet steeds reclame opduikt.

5. Hou je zelf voor waar je prioriteiten liggen. Is dat: er trendy uitzien of geld besteden aan een workshop of reisje?

6. Ook al staat die jurk nóg zo leuk bij je vriendin, dat betekent niet dat jij er ook gelukkiger van zou worden.

7. Toch een keer toegegeven aan ongeremde koopzucht? Ach, je bent ook maar een mens. Gewoon opnieuw  beginnen met verstandig zijn.

Bekende shop-oholics

Victoria Beckham

Hoewel ze tegenwoordig de ingetogenheid zelve is, grossierde Victoria onder meer in designer bags. Alleen al van Hermès bezit ze wel honderd tassen, bij elkaar voor meer dan anderhalf miljoen euro.

Tennisster Serena Williams

Het zusje van Venus was verslaafd aan online shoppen: kleding, schoenen en spullen voor haar hond. Zo’n drie tot zes uur per dag was ze online. Serena: ‘Ik kocht, kocht, kocht. Dingen die ik niet nodig had, niet eens droeg. Maar ik kon niet stoppen.’

Het kan dus ook de besten overkomen... 

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Toen haar schoonmoeder overleed, ving Joke (49) haar verdrietige schoonvader op. Wat niemand voor mogelijk hield, gebeurde: ze werden verliefd op elkaar.

‘Vorige week was mijn schoonvader jarig. We gingen met het hele gezin naar hem toe. Het zou de eerste verjaardag worden zonder zijn vrouw Mary, die tien maanden geleden overleed.

Mijn schoonvaders grijze lokken waren bruin geverfd, de kleur die ze vroeger hadden. Michel, mijn partner, reageerde verbaasd. “Dit had mam moeten zien zeg,” zei hij. “Hoe kom je hier nou ineens bij?

Zijn vader reageerde afhoudend. “Gewoon, eens wat anders,” zei hij, en liet ons binnen. Hij serveerde taart en koffie, onze jongens kregen frisdrank. We praatten wat. Afgezien van zijn nieuwe look leek alles heel gewoon. 

Het zweet brak me uit

Totdat ik plotseling een vestje zag hangen over een van de eetkamerstoelen. Een blauw gestreept vestje. Míjn vestje. Ik had het al jaren, herkende het uit duizenden. Het leek me onmogelijk dat Michel het niet zou opmerken – en zich zou afvragen hoe dat daar kwam.

Mijn hart schoot een versnelling hoger; als hij erover zou beginnen, moest ik snel met een smoes komen. Sneller dan mijn schoonvader, die vast paniekerig een ander verhaal op zou hangen. Het zweet brak me uit.

Maar Michel zag niets, kletste ontspannen met zijn vader. Na een tijdje opende hij de tuindeuren om te voetballen met onze jongens. Achter zijn rug om greep ik het vestje en propte het in mijn tas.

Het hing daar al drie dagen, sinds de laatste keer dat ik mij een middag vrij had weten te maken om in mijn eentje naar mijn schoonvader Job te gaan. Het was warm geweest in zijn huis, daardoor had ik het meteen bij binnenkomst uitgetrokken.

De rest van mijn kleding volgde kort daarna. In de slaapkamer, waar Job al op bed was gaan liggen. Daar lagen we, praatten we en vreeën we, tot ik terug naar huis moest. Gehaast was ik weggelopen, na nog een laatste zoen in de hal. Weg naar mijn andere leven, naar mijn echte leven.

Naar Michel, met wie ik al meer dan twintig jaar samenwoon en die ik zie als de liefde van mijn leven. Toch zijn er gevoelens voor zijn vader ontvlamd. 

Ik kreeg er echt een familie bij

Ik heb Job altijd sympathiek gevonden. Net als zijn vrouw Mary. Aangezien het tussen Michel en mij al snel serieus werd, duurde het ook niet lang voordat ik zijn vader en moeder ontmoette. Ik was verbaasd dat Michel van die jonge ouders had. Net twintig waren ze, toen Michel was gekomen.

Bij hen thuis ging het er veel losser aan toe dan in mijn ouderlijk huis. Ik was een nakomertje, mijn moeder liep al tegen de veertig toen ze mij kreeg. Tel daarbij op dat ik ben opgegroeid in het oosten van het land en Michel in de Randstad, en het is wel duidelijk dat mijn achtergrond heel anders was.

Mijn schoonouders hielden ook wel van een drankje en het werd weleens drie uur ’s nachts als we daar op bezoek gingen. Dan speelden we Risk, waarbij Michels vader razend fanatiek was en om te winnen soms zelfs balorig vals speelde. Ik moest daar erg om lachen. Het waren hartverwarmende ontmoetingen. Ik had er echt een familie bij. 

Ik heb nooit bijgedachten gehad

Hoe aardig ik Job ook vond – en hoe knap, want dat is hij altijd geweest – ik heb nooit bijgedachten over hem gehad. Dat ik hem aantrekkelijk vond of zo. Natuurlijk niet. Hij was de vader van mijn partner. En de opa van onze kinderen.

Vorig jaar waren mijn schoonouders, beiden net gepensioneerd, op vakantie in Zuid-Frankrijk toen Mary onwel werd. Ze belandde in het ziekenhuis. “Gewoon voor de zekerheid,” vertelde Job ons.

Het zat Michel niet lekker – zijn moeder was altijd zo gezond. Hij overwoog het vliegtuig te pakken. Had hij dat maar gedaan, dan had hij nog afscheid kunnen nemen. De volgende dag belde Job opnieuw. In tranen. Mary was overleden. Zelfs de artsen hadden dit niet zien aankomen.

Verdoofd zijn we met het hele gezin afgereisd, om Job te halen. En het lichaam van Michels moeder. Er volgde een intense week van rouw, veel dingen regelen, een aangrijpend afscheid. Daarna het gat: het besef dat ze echt, voorgoed weg was.

Hij voelde zich eenzaam

Job kwam in de tijd daarna vaak bij ons over de vloer. Zonder baan, en met dat veel te grote huis voor hem alleen, voelde hij zich eenzaam. Natuurlijk zetten wij graag een bord erbij op tafel.

Ook kon hij blijven slapen wanneer hij maar wilde. Dat deed hij regelmatig; hij houdt nog altijd van een wijntje. Daarnaast vond Job het gewoon fijn bij ons. Hij leerde gamen van onze jongens. Daarin was hij net zo fanatiek als vroeger bij Risk.

Hij ving ze op als Michel en ik tot laat moesten werken. Ook vond hij het prettig om in ons huis te klussen. Het gaf hem afleiding van zijn verdriet.

Onze band werd persoonlijker 

Een half jaar geleden verloor ik mijn baan. Daardoor was ik ineens veel meer thuis. De eerste tijd voelde Job zich daardoor opgelaten, hij had het gevoel dat hij mij in de weg liep. Maar ik drukte hem op het hart dat hij zich niet teveel moest voelen.

Ik vond het alleen maar gezellig om niet alleen aan de ontbijttafel achter te blijven als iedereen naar werk of school vertrok. Vaak zaten wij nog lang koffie te drinken. Soms voerden we diepe gesprekken over Mary. Dan weer hielp hij me met een sollicitatiebrief of sprak hij me zelfvertrouwen in wanneer ik ergens op gesprek ging.

Onze band werd persoonlijker. Ik begon hem als vriend te zien. Wanneer die vriendschappelijke gevoelens overgingen in andere gevoelens, gevoelens van verliefdheid, dat durf ik niet te zeggen. Het ging langzaam.

Soms bleven wij samen zitten praten of tv kijken als Michel naar bed ging. Michel vond dat niet erg, hij was alleen maar blij dat het beter met zijn vader leek te gaan. Andere keren deden Job en ik samen boodschappen. We kochten nieuwe kleren voor hem.

Toen ik op een dag eerst naar Job belde, na een afwijzing voor een baan die ik graag wilde, dacht ik wel: “Dat is gek. Waarom bel ik niet eerst naar Michel?” Maar die was toch druk, wist ik. Wij leefden behoorlijk langs elkaar heen. Met Job daarentegen had ik echt contact. 

En toen was daar die zoen 

Bij ons thuis, op de bank, ’s avonds laat. Michel lag een verdieping hoger. Het was een zoen waar we helemaal in verdwenen. Toen glipte Job weg, naar onze logeerkamer, en kroop ik onthutst naast Michel. Totaal in de war.

Dat was Job ook: de volgende morgen vertrok hij toen ons gezin nog zat te ontbijten. Hij mompelde iets over een afspraak die hij vergeten was. Ook zei hij dat het tijd werd om meer op eigen benen te gaan staan.

Twee dagen later belde hij me: we moesten praten, vond hij. Ik reed naar zijn huis, naar “neutraal gebied”, vastbesloten om aan te geven dat we die kus zo snel mogelijk moesten vergeten. Job wilde exact hetzelfde zeggen. Maar we belandden in bed, er was geen houden aan.

Dat je zó verliefd kunt zijn. Zo overweldigend verliefd dat de rest van de wereld volledig oplost; al is de situatie nog zo gecompliceerd, ik had het mij niet kunnen voorstellen. Ik was nog nooit vreemdgegaan, zelfs niet in de verleiding gekomen. Maar na die eerste keer was ik verslaafd. Net zoals mijn schoonvader. 

Wij hebben nu twee maanden een verhouding 

Mijn leven staat totaal op z’n kop. Ik weet dat dit fout is, iets fouters dan dit is haast niet denkbaar. Maar we worden zo naar elkaar toe getrokken…

Sinds die eerste zoen heeft Job nooit meer bij ons thuis geslapen. Hij komt ook minder, zegt tegen Michel dat hij zijn leven weer aan het opbouwen in. Maar ik ga wel naar hem, ten minste drie keer per week.

Omdat ik nog steeds niet werk, heb ik alle tijd – en die tijd besteed ik het liefste aan Job. Michel heeft geen enkel idee wat er speelt, hij is enkel blij dat het beter lijkt te gaan met zijn vader. 

Hij fantaseert over een toekomst samen

Na ons verjaardagsbezoek en zijn verbazing over het geverfde haar van zijn vader, zei Michel in de auto tegen me: “Er is vast een nieuwe vrouw in zijn leven, denk je niet?” Ik knikte en verbeet me.

Hij moest eens weten wie die nieuwe vrouw is. Ik bestierf het van schuldgevoel. Jegens Michel, maar ook jegens Job. Want hoewel we het er niet over hebben, voel ik aan alles dat hij fantaseert over een toekomst met mij.

Kennelijk is zijn liefde zo groot, dat hij daarvoor zelfs de band met zijn zoon en kleinkinderen op het spel wil zetten.

Dat is heftig, vooral omdat het voor mij anders is. Ik ben verliefd, dat zeker: maar ik hou ook van Michel en zal hem en mijn gezin nooit opgeven. Michel is mijn leven, Job is mijn vlucht. Maar hier kan onmogelijk nog een einde aan komen zonder dat er harten worden gebroken.’

De namen in dit interview zijn gefingeerd.

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in