Wat een wereldzomer hebben we de afgelopen weken in Nederland gehad. Het lijkt erop dat het weer een beetje omslaat en het de komende dagen iets koeler wordt. Ook wel eens lekker. Maar wat doet al dat zonlicht met onze lichaam en geest? Onze collega’s van NU.nl zochten het uit.

Ze spraken met hoogleraar psychiatrie Witte Hoogendijk, verbonden aan het Erasmus MC in Rotterdam over in hoeverre de zon invloed heeft op ons geestelijk en lichamelijk welzijn. Hij onderscheidt drie effecten.

1. Psychosociaal

"Door de zon ben je eerder geneigd om naar buiten te gaan. In de zomer is het vakantietijd en doe je vaker leuke dingen met mensen of andere dingen die je een prettig gevoel kunnen geven.”

2. Lichamelijk

 “De zon op je huid voelen ervaren de meeste mensen als aangenaam,” zegt Hoogendijk. Dit blijkt een biologische basis te hebben, legt de hoogleraar uit. “Je vangt het zonlicht op om vitamine D aan te maken.”

Vitamine D is essentieel voor onze gezondheid en bevorderlijk voor processen in ons lichaam. Zo hangt het samen met (het voorkomen van) depressie.

Spieren en weerstand

Hoogleraar Voeding en Levensmiddelen Gertjan Schaafsma meldt dat vitamine D nu volop in de belangstelling staat. “We weten nu dat vitamine D niet alleen goed is voor de botten en tanden, maar ook een rol speelt bij de spierfunctie en de weerstand.”

 “Zonlicht is de belangrijkste bron voor de aanmaak ervan,” zegt Schaafsma. Tijdens deze zonnige dagen gebeurt dat dus meer dan voldoende. “Ook in de schaduw vang je voldoende ultraviolet licht op.”

3. Geestelijk

Wat doet vitamine D met ons geestelijke gesteldheid? “Het doet zeker iets positiefs met de geest, maar wat, dat weten we niet precies. Wel is bekend dat vitamine D heel belangrijk is voor onze hormoonstofwisseling. Dat heeft onder meer invloed op de aanmaak van endorfine (het ‘gelukshormoon’ dat bijvoorbeeld ook wordt aangemaakt tijdens het sporten, red.) in onze hersenen,” zegt Schaafsma.

Minder stress

De zon kan nog andere positieve effecten hebben op ons geestelijke welzijn. “Ik kan me voorstellen dat je door de hitte geneigd bent minder te doen en hierdoor minder stress beleeft.”

Maar worden deze positieve dan niet minder, nu we al zo lang zonnig weer hebben? “Op den duur wen je er wel een beetje aan,” aldus Hoogendijk. “In tropische landen is het meestal erg warm en daar gaat het leven ook gewoon door.”

Bron: NU.nl. Beeld: iStock

6 fijne boeken voor de zomer. Van diepgravend historisch roman tot vermakelijke verhaal over een gesjeesde rocker. Voor ieder wat wils!

1. Diepe aarde, Maria Vlaar

De bonte liefdesverhalen van o.a. een zwaarlijvige wetenschapper, een man met een dubbelleven en een naar seks hongerende therapeute… Ieder van hen staat verlies, verraad en rouw te wachten.

2. Zeven perfecte dagen, Rosie Walsh

Mysterie rond een minnaar. Zeven dagen lang beleven ze de perfecte liefde. Dan verdwijnt hij. Een ontroerende roman over de alles overwinnende kracht van de liefde.

3. Momenten van geluk, Anne Ostby

Vijf vriendinnen besluiten samen op de Fiji-eilanden te gaan wonen. Ze beginnen er een chocoladefabriekje en vinden en passant ook zichzelf terug.

4. Het doorboorde hart, Amelie Nothomb

Als het mooiste meisje van het dorp ook weer een fraaie dochter krijgt, is ze alleen maar jaloers. Over een leven zonder moederliefde en wat dat met een mens doet. Pijnlijk én prachtig.

5. Het onvolmaakte wonder, Andrea de Carlo

Zomerse roman over een Mick Jagger-achtige rockster die voor zijn derde huwelijk weer met zijn band wil optreden. Het trouwfeest staat in de steigers, totdat de bruidegom in Zuid-Frankrijk oog in oog staat met de plaatselijke ijsmaakster.

6. Koningin Victoria als huwelijksmakelaar, Deborah Cadbury

De Britse koningin Victoria had ruim dertig kleinkinderen. Aan het koppelen van haar nazaten – aan huwelijkskandidaten van andere vorstenhuizen – had ze een dagtaak. Liefde of machtswellust?

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Toen Annemiek (49) wilde scheiden, werd haar man ziek. Ze koos ervoor om bij hem te blijven, maar kan niet wachten tot hij voldoende is opgeknapt om alsnog te vertrekken.

‘Op de zestiende verjaardag van mijn zoon besloot ik dat ik wilde scheiden. We zouden die dag groots vieren. De hele familie was uitgenodigd. Er stond een partytent in de tuin, een neef zou dj-en, er was meer dan genoeg te eten en te drinken.

Onze zoon, een echte puber, had zijn bokkenpruik voor de gelegenheid afgezet en had er echt zin in. De dag kon nu al niet meer stuk. Dacht ik. Tot mijn man Johan een halfuur voordat de gasten zouden komen, werd gebeld.

Ik zag hem druk praten. Hij maakte er grote gebaren bij, zoals altijd als hij zich opwindt. Het zou zijn compagnon wel zijn, dacht ik. Die belde voortdurend over “essentiële zaken”. En altijd gingen die dan vóór ons, zijn gezin. Vóór mij.

Ik vond dat mooi, zo'n gepassioneerde man

Toen het feest begon, stond ik in mijn eentje mensen te begroeten. “Johan komt zo terug,” verklaarde ik zijn afwezigheid aan de gasten. Niet dat dat nodig was; zij waren eraan gewend dat hij er zelden was. Ik niet.

Toen Johan en ik trouwden, wist ik natuurlijk dat zijn werk belangrijk voor hem was. Ik vond dat mooi: zo’n gepassioneerde, ambitieuze man. Ik vertrouwde erop dat hij net zoveel energie in ons huwelijk en toekomstige gezin zou steken als in het bedrijf dat hij met een studievriend had opgezet.

Ik wist toen nog niet dat ik altijd zou verliezen. Toen mijn oudste zoon geboren werd, zat Johan in Madrid. Hij kon toch niet weten dat ons kind zich negen dagen te vroeg zou aandienen? Dat klopt – maar het is typerend voor hoe het altijd ging, ook toen de kinderen ouder werden.

Johan had het altijd te druk

Ik stond overal alleen voor. Zat alleen aan het ontbijt, las in mijn eentje verhaaltjes voor. Ging zonder Johan naar ouderavonden. Naar de dierentuin, naar pretparken. Johan had het altijd te druk.

Ik heb lang gehoopt op beterschap, wat Johan steeds beloofde. Maar die kwam nooit. En wat me altijd op de been had gehouden, mijn grote liefde voor hem, sijpelde weg. Tegen te veel eenzaamheid is geen enkel gevoel van liefde bestand.

En toen ik daar voor de zoveelste keer alleen stond, nu op de zestiende verjaardag van mijn jongste kind, wist ik het. Het was over, definitief. Ik wilde scheiden.

Maar ik wilde er wel mee wachten tot ook mijn zoon het huis uitging. De kinderen een veilig thuis geven, was altijd mijn levensdoel geweest. Ik had ervoor gezorgd dat zij nooit iets hadden meegekregen van de spanningen tussen Johan en mij. Dat wilde ik zo houden. 

Mijn vrijheid lonkte, was bijna tastbaar

Na het feest bleef ik vastbesloten. Ik focuste me op mijn eigen leven. Op mijn zoon, op mijn dochter die in de weekenden thuiskwam, op mijn parttime werk. En op mijn toekomstplannen.

Ik onderzocht onze financiële situatie, sprak met een advocaat over alimentatie en zocht online naar andere woningen. In mijn relatie met Johan investeerde ik niet meer.

Het schokkendste was nog wel dat Johan dat niet eens leek op te merken. Hij vond het waarschijnlijk alleen maar gemakkelijk dat ik niet meer zoveel van hem wilde. Mijn zoon bereidde zich voor op zijn eindexamen. Schreef zich in voor een studie in een andere stad.

Mijn vrijheid lonkte, was al bijna tastbaar. 

Maar toen werd Johan ziek

Hij kampte al een tijd met vermoeidheid. Uit de gewone onderzoeken kwam niets. Omdat hij toch moe bleef en het ook vaak benauwd had, stuurde onze arts hem door naar het ziekenhuis.

Op dat moment maakte ik mij nog nergens zorgen over. Johan is altijd ijzersterk geweest. Hij was een beer van een vent, blakend van gezondheid. Ik ging daarom niet eens met hem mee naar het ziekenhuis, dat vond Johan ook niet nodig.

Na een paar uur belde hij me. Er waren plekjes op zijn longen gevonden. Hij werd meteen opgenomen om verder onderzocht te worden. Zijn stem klonk kleintjes, hij moest moeite doen om niet te huilen. Ik schrok verschrikkelijk.

Op dat moment was er alleen maar ruimte voor intense bezorgdheid om de man met wie ik al zo lang samen leefde. Bezorgdheid ook om de kinderen; zij zouden hun vader toch niet verliezen?

Natuurlijk steunde ik hem

De periode daarna was afschuwelijk. De vlekken op Johans longen bleken kanker. Uitgezaaid; ook op zijn lever werden kankercellen gevonden. Toch was er nog hoop, maar het hing er helemaal vanaf of de chemokuur zou aanslaan.

Johan was er kapot van. De grote beer veranderde in een bang jongetje, dat vaak moest huilen. Ik vond het heel pijnlijk om hem zo te zien. Natuurlijk steunde ik hem, dat sprak voor zich. Zijn tranen braken mijn hart.

Toch voelde ik juist nu nog sterker dat ik niet meer van hem hield zoals ik dat vroeger had gedaan. Voor Johan vond ik het verschrikkelijk allemaal. Ook voor mijn kinderen vond ik het intens verdrietig.

Daar voelde ik me erg schuldig over

En natuurlijk was de confrontatie met de mogelijke dood van de man die zo dicht bij me stond, heel heftig. Maar puur voor mezelf stortte mijn wereld niet in. Ik had al zoveel toekomstplannen gemaakt waarin Johan een marginale rol speelde dat zijn ziekte voor mij niet alles op z’n kop zette.

Als ik alleen was, was ik redelijk rustig. Daar voelde ik me erg schuldig over, veroordeelde mijn gevoelens. Maar tussen Johan en mij was al lang zo’n afstand ontstaan die zijn ziekte dat niet kon overbruggen.

Terwijl hij mij juist meer dan ooit nodig had, merkte ik. Nu het erop aankwam, zocht hij steun bij mij, de kinderen en familie. Zijn werk, daar had hij het helemaal niet meer over. En het bedrijf bleek ook wel door te draaien zonder hem, zo bezwoer zijn compagnon als hij langskwam.

Ongetwijfeld om hem gerust te stellen maar tegelijkertijd was het waar, natuurlijk. Want niemand is onmisbaar op zijn werk. Had Johan dat maar eerder beseft.

Mijn gedachten aan scheiden, kwamen terug

Mijn man werd heel ziek van de chemo. Zijn haar viel uit en hij viel veel af. Maar het bleek niet voor niets; de kanker werd teruggedrongen. Er was weer hoop, het zag er goed uit. Daarmee kwamen ook mijn gedachten aan scheiden terug.

Mijn zoon had een tijd heen en weer gereisd voor zijn studie, omdat hij zijn vader en mij niet alleen wilde laten. Nu het weer wat beter ging met Johan ging, verhuisde hij naar een studentenflat.

Maar mijn eigen plan, om een maand na het vertrek van onze zoon aan te kondigen dat ik óók zou gaan, leek nog veel te cru. De toekomst voor Johan was dan wel niet zo somber als we eerst vreesden, beter was hij ook niet. Dan kon ik toch niet weggaan?

Een zieke man laat je niet in de steek. Toch?

Mijn wens om te scheiden zou een ongelofelijke klap voor hem zijn. Het zou hem misschien zijn vechtlust wel ontnemen. Dat kon ik hem toch niet aandoen? En onze kinderen ook niet.

Eerder was ik ervan overtuigd dat zij mijn stap om hun vader te verlaten op den duur wel zouden begrijpen. Onze band is altijd goed geweest, met respect voor elkaar. Maar nu was alles anders. En dan de familie, onze vrienden: niemand zou er een goed woord voor mij over hebben.

Mijn verhaal dat ik allang van plan was om weg te gaan zou weinig indruk maken. Want die ideeën bestonden enkel in mijn hoofd, ik had ze met niemand gedeeld. En dan nog: een zieke man laat je niet in de steek. Toch?

En dus ben ik er nog

Ik woon nog steeds samen met Johan, die hard aan zijn herstel werkt,  weer hoop heeft, al leeft hij nog van echo naar scan. Ik steun hem, maar ik voel me er zo dubbel over. Ik hou gewoon niet meer van hem. Niet zoals zou moeten.

En ik had me er al zo op ingesteld om aan mijn nieuw leven te beginnen. Ik had zelfs al eens op datingssites gekeken. Een nieuw man in mijn leven, elkaar weer ontdekken, weer eens vrijen – dat doen mijn man en ik al zeker tien jaar niet meer – ik verlangde er zo naar.

En ik verlang daar nog steeds naar. Ik blijf alleen nog bij Johan uit loyaliteit en plichtsgevoel. Terwijl hij weer toenadering zoekt. Hij heeft het maar over de toekomst waar hij op hoopt, de dingen die hij nog wil doen. Met mij. Hij praat over reizen, reizen waar het nooit van kwam.

Voor mij is het te laat

Ja, nu wil hij - maar voor mij is het te laat. Mijn liefde is over en kan niet meer terugkomen. Ik ben te vaak teleurgesteld in hem, het is gewoon op. Het zal niet lang meer duren tot ik hem dat moet gaan vertellen.

Dit toneelspel is voor niemand goed. Bij een volgende positieve uitslag moet ik tegen hem zeggen dat ik wegga. Want zo gaat het niet langer...”

De namen in dit artikel zijn gefingeerd

Wat zou jij doen als je Annemiek was? Laat je reactie hieronder achter.

Beeld: iStock