'De dood van mijn stalker gaf me mijn vrijheid terug.'

Virtuoos Harry Sacksioni (70), voor de tiende keer verkozen tot beste akoestische gitarist van de Benelux, staat al vijftig jaar op het podium. Daarvan werd hij veertig jaar lang gestalkt, zoals zijn boek 'Dat kunnen ze allemaal wel zeggen' onthult.

Article continues after the ad

Harry over zijn moeder

‘Net als mijn moeder ben ik een angsthaas’ zegt Harry over zijn moeder. 'Rie van Etteger was een lieve, maar doodnerveuze vrouw. Haar hele leven slikte ze vali­um, maar deson­danks durfde ze weinig. Ze had straatvrees en durfde bijvoorbeeld niet op reis, maar mijn vader, die een druk­ke sigarenzaak had in Amsterdam, had eenmaal per jaar echt vakantie nodig.

'Mijn moeder stapte de bus in, maar keerde direct weer om en ging naar huis'

We zouden een keer met het gezin naar Vinkeveen gaan, met de bus van Maarse & Kroon vanaf het Amstelstation. Mijn moeder thuis eerst tien keer naar de wc, daarna wandelden we met zijn allen naar het Amstelstation en kochten kaartjes. Mijn moeder stapte de bus in, maar keerde direct weer om en ging naar huis. Die keer gingen wij mee terug, maar later gingen mijn vader, mijn zus en ik met z’n drieën op stap, terwijl mijn moeder thuisbleef.

'Ik lijk in vrij­wel alles op haar, ben een echt moederskind, maar heb godzijdank de drive van mijn vader'

Ze was een bang vogeltje. Net als mijn moeder ben ik een angsthaas, ik lijk in vrij­wel alles op haar, ben een echt moederskind, maar heb godzijdank de drive van mijn vader, waardoor ik toch van alles aanpak en ook doorzet. Voor elk optreden ben ik behoorlijk nerveus, maar ik laat me daar niet door beheersen.

Inmiddels weet ik dat het, eenmaal op het podium, prima gaat. En zonder valium, want ik wil mijn emoties voelen, positief of negatief. Mijn moeder is mis­schien vier keer bij een optreden van me geweest. Onze relatie was liefdevol, maar wel ingewikkeld.

'Ik kon haar niet troosten; wat wil je, een kind van vijf'

Haar huwe­lijk was trouwens ook niet bepaald zorgeloos. Zo herinner ik me een heftige ruzie tussen haar en mijn vader, huilend kwam ze toen bij mij in bed liggen, maar ik kon haar niet troosten; wat wil je, een kind van vijf?

Vanaf die tijd ben ik altijd bang geweest dat mijn ouders zouden gaan schei­den, maar ze hebben het tot het eind met elkaar volge­houden; zij werd 88 en mijn vader 96.

Dat hopeloze gevoel van toen ben ik nooit echt kwijtgeraakt, het heeft zich uitgestrekt tot mijn eigen relaties. Tot mijn dertigste had ik steeds vriendinnen die ik moest redden. Het was geen liefde, meer een poging om goed te maken wat me als kind niet gelukt was.

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel in mijn jeugd. Mijn moeder verstond de kunst van het gezellig maken: op vrijdagavond was het een zoete inval, de meubels in de woonkamer werden opzijgeschoven, er kwam een pingpongtafel of een tafel­biljart, soms werd er zelfs gevoetbald, alles kon.

Mijn vader, ex-Ajax-speler, had in zijn zaak een groep jonge hulpjes, die dan gezellig kwamen mee-eten en spelletjes doen. Aan het eind van haar leven is mijn moeder gaan dementeren. Haar angsten leken toen af te nemen, want ze zat zomaar in de Agnietenhof in Tiel toen ik daar een koninklijke onderscheiding kreeg.

Kort voor haar dood werd ik van vakantie teruggeroepen, omdat het slecht ging. Ik kwam bij haar, terwijl ze steeds “pijn, pijn, pijn” riep. Ik pakte haar vast en vroeg: “Waar dan, mama?” Maar ze bleef onafgebroken roepen dat ze zo’n pijn had. Toen voelde ik weer wat ik als kind had gevoeld: ik kon haar niet helpen. Kort daarna overleed ze. Ik heb altijd gedacht dat ik zou instorten als zij doodging, maar dat is niet gebeurd. Het is nu tien jaar geleden en vreemd genoeg merk ik dat ik haar niet mis. Het is klaar, het is af tussen ons, ik hoef haar niet meer te redden.’

Harry over zijn kantelpunt

‘Dat kantelpunt is heel akelig, namelijk de dood van de vrouw die mij veertig jaar lang gestalkt heeft. Zij stierf in 2014. Van de ene op de andere dag kreeg ik toen mijn vrijheid terug, een onbeschrijflijke verademing.

Ze kwam in 1974 in mijn leven; ik was 24, zij een meisje van 14, tweede klas gymnasium. Na een optreden met Herman van Veen in Carré stond zij voor het podium met een bosje bloemen, niet voor Herman, maar voor mij. Hartstikke aardig, ik bedankte haar hartelijk.

'Staat zij voor de deur. Dat werd vreemd. Hoe wist ze waar ik woonde?'

De volgende middag stond ik in Utrecht in een gitaarwinkel en wie staat daar ineens naast mij? Dat meisje. “Goh, wat toevallig, jij ook hier?” Dus weer even gepraat. Diezelfde avond, mijn toenmalige vrien­din en ik wilden net tv gaan kijken, gaat de bel. Staat zij voor de deur. Dat werd vreemd. Hoe wist ze waar ik woonde?

Ik woonde toen - en nog steeds - in the middle of nowhere in de Betuwe, niet een plek waar je toevallig langs komt. Ze was komen liften. Ik zei: “Ik breng je nu naar de bushalte, je komt hier nooit meer. Als je per se wilt, kun je me schrijven”.

Dat heb ik geweten: de dagen erna kreeg ik brieven van twintig kantjes, een mengsel van verliefdheid en maatschappelijke gedach­ten. Vanaf die dag is het veertig jaar lang zo doorgegaan. Dag en nacht stond ze voor mijn huis, elke dag post, ze was bij vrijwel al mijn optredens in Nederland, overal liftte ze naartoe.

Soms was het even rustig, als ze was opgenomen in een psychiatrische inrichting, maar daar­vandaan belde ze dan wel achter elkaar op. Ze leed aan erotomanie, een afwijking waarbij iemand denkt ver­liefd te zijn en ervan overtuigd is dat de ander ook verliefd is. Heel vaak heb ik de politie erbij gehaald; na verloop van tijd vergaderden de burgemeester, de poli­tie en ik regelmatig over wat we konden doen.

'Het is echt heel erg, iemand die altijd rond je huis hangt en bij alles wat je doet naar binnen kijkt'

Niets, zo bleek eigenlijk, want ze was niet levensbedreigend, ze was alleen maar altijd aanwezig. Twee keer heb ik haar vader huilend bij me thuis gehad, hij vond het vreselijk wat er gebeurde en wat zijn dochter mij aan­deed, maar ook hij kon er niets aan doen. Het is echt heel erg, iemand die altijd rond je huis hangt en bij alles wat je doet naar binnen kijkt. Uiteindelijk had ik een soort “negeermodus” gevonden. Bovendien hadden we een nieuw huis laten bouwen op de plaats van het oude,

Harry over zijn missie

‘In alles wat ik doe, wil ik niet middelma­tig zijn, maar opvallen door een eigen stijl en een eigen visie. Ik ga tot het gaatje in wat ik doe, een stapje minder bestaat bij mij niet. Ik ben her­kenbaar als Harry Sacksioni, ik heb mijn eigen geluid, ik ben geen dertien-in-een-dozijn. Als je iets doet, wat dan ook, laat het dan iets zijn wat de mensen raakt.

Ik had als kind twee talenten: voetbal en muziek. Ik heb bij de junioren van Ajax gevoetbald, maar op een gege­ven ogenblik zei trainer Rinus Michels: “Je moet kiezen, voetbal of de muziek”. Dat was moeilijk, maar het werd de muziek.

Tien jaar lang heb ik opgetreden met Herman van Veen, van mijn 19de tot mijn 29ste. Ik was een groot fan van hem, ik vond het prachtig om met hem te werken. Heel leerzaam, dienstbaar aan zijn grote talent. Na vijf jaar brak ik door met mijn eigen muziek en eigen optredens. Op den duur was het wel vreemd dat ik de ene week zelf voor een uitverkochte zaal stond en alle bloemen en het applaus voor mij waren en de volgende week weer voor Herman. Toen was het tijd om bij hem weg te gaan."

Harry's wapenfeiten

  • Harry Sacksioni (Amsterdam, 1950) is meestergitarist. Van zijn 19de tot zijn 29ste was hij de begeleider van Herman van Veen. Hij werkte ook samen met o.a. Raymond van het Groenewoud en Frank Boeijen, maar trad toch vooral op als solist in bin­nen- en buitenland.
  • Hij componeert, maakte tal van platen en cd’s en schreef De Sacksioni Methode (twee boeken en een dvd), over zijn unieke fingerstyle-methode.
  • Hij werd veertig jaar gestalkt door een vrouw. Mede op grond van zijn ervaringen werd in 2000 de Wet Belaging aan­genomen, waarin stalking strafbaar wordt gesteld.
  • Onlangs verscheen zijn boek Dat kunnen ze allemaal wel zeggen, met anekdotes uit zijn vijftigjarige carrière. Sacksioni heeft een vriendin en twee kinderen.  

Dit interview heeft eerder in de printeditie van Nouveau gestaan © Nouveau / DPG Media 2021, openingsfoto ANP, foto ouders privébezit, 

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in