Wie zorgt er voor de mantelzorger?

Eigenlijk was ik niet van plan om te kijken naar de nieuwe Omroep Max-serie Maud en Babs. Hoewel mijn eigen mantelzorgjaren inmiddels ruim achter me liggen, kunnen de herinneringen eraan me nog altijd naar de keel vliegen.

Article continues after the ad

Maar ja, Loes Luca en Rifka Lodeizen – zulke geweldige actrices. Ik zette hem toch aan. En was binnen twee minuten terug in de periode dat mijn leven werd geregeerd door zorgen voor mijn vader. Door redderen, regelen en redden. En door de telefoon.

De telefoon was de lifeline die gerust kon stellen, maar ook de stoorzender die ik steeds vaker met het hart in mijn keel opnam, met in mijn hoofd de gedachte: 'Wat nu weer?'

Dat werd gisteravond in de eerste aflevering van Maud en Babs al feilloos neergezet. Hoe als mantelzorger je prioriteiten verschuiven. Hoe je tegengewerkt wordt door bureaucratie. Hoe je collega's zich besmuikt ergeren aan het feit dat je tussendoor van alles moet regelen. 

En hoe mensen die er geen ervaring mee hebben geen idee hebben wat het is om je steeds wanhopiger verantwoordelijk te voelen voor het geluk en welzijn van een ouder wordende ouder die niet meer zelfredzaam is. En daar zelf niets aan kan doen.  

Ik weet niet hoe de serie verder zal verlopen. Ik weet wel dat mijn hart nu al breekt voor beide hoofdpersonages. Babs omdat het nooit meer beter met haar zal gaan. En Maud omdat ze geen idee heeft van waar ze nog in meegezogen zal worden.

Als ik kijk naar mijn eigen ervaringen, dan heeft mijn eigen leven negen jaar lang in toenemende mate stilgestaan, omdat het mantelzorgen naast mijn werk zo ontzettend veel tijd en energie kostte. En dat was mét een onvolprezen netwerk, prima thuiszorg en een redelijk inschikkelijke ouder die berustte in de hulp die we regelden.

Je zult een Babs als moeder hebben. Bij vriendinnen zie ik hoe dat het nóg moeilijker maakt, omdat ontkenning dan vaak zo alom aanwezig is dat je met rationele argumenten nergens meer komt. En dan zijn er toch altijd mensen die kritiek geven als je eens klaagt over de wissel die het op je leven trekt: 'Maar zoiets dóe je toch gewoon voor je moeder?'

Zonder uitzondering zijn dit personen die zelf niet mantelzorgen. Die geen idee hebben hoe het is om 24/7 bezig te zijn met de veiligheid, gezondheid en soms ook het geluk van een ouder wordende ouder. Die impulsief en uit emotie reageren, terwijl de mantelzorger van dienst echt meer heeft aan begrip (en een lekkere schaal lasagne die ze gewoon in de oven kan zetten).  

De serie is uitstekend geschreven, met zorg gemaakt, geweldig geacteerd, pijnlijk (en soms hilarisch) herkenbaar en zou verplichte kost moeten zijn voor beleidsmakers.

Insteek: zie mantelzorg niet als een lekker goedkope oplossing of iets moreel verhevens 'dat je gewoon voor een ander doet'.

Maar zie het voor wat het is: een dankbaar, maar loodzwaar traject met bijna alleen maar verliezers. Dat met liefde wordt afgelegd, wat niet wil zeggen dat het mantelzorgers niet wat makkelijker kan worden gemaakt. Zie ook de worsteling van Maud.

Mocht je hem gemist hebben, de eerste aflevering van Maud en Babs kun je terugkijken. En Rifka Lodeizen is de leading lady van de nieuwe Nouveau die morgen bij de abonnees arriveert. Geweldig interview, niet missen!

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in