'Armoede maakt onzichtbaar. Niemand praat over de armen.'

Viola Davis is vanaf nu te zien in Ma Rainey’s Black Bottom, over blueszangeres Ma Rainey in het Chicago van 1927 (Netflix). Het mediamoment erom gebruikt ze heen om te praten over armoede in de Verenigde Staten; ze is ambassadeur van het No Kid Hungry programma. In een interview met AARP vertelt ze hoe opgroeien in armoede - een beetje zoals de echte Ma Rainey - haar zelfbeeld aantastte.

Article continues after the ad

Als kind droomde Davis van betere tijden. "Nood maakt vindingrijk," zegt ze. "Hoewel er veel momenten vol vreugde waren, waren er ook veel momenten vol alcoholisme en geweld. Dus we ervoeren niet alleen armoede, maar hadden ook een gevoel van ontbering en tragiek. Armoede gaat gepaard met onzichtbaarheid. Niemand praat over de armen. We wilden gewoon iemand zijn, wanhopig graag. En dat is wat er is gebeurd.'

'Je onderhandelt over je waarde. Je zegt dat je meer bent dan je financiële situatie. Je bent meer dan de vierkante mijl die het stadje Central Falls is. Je bent meer dan je prachtige ouders, van wie ik meer hou dan van wie dan ook, zelfs van mijn vader. Het is geen specifieke droom, meer de drive zelf, omdat dat de reden is om 's morgen uit bed te komen. Het gevoel dat je belangrijk bent, dat je er mag zijn.'

'Ik wil dat iedereen die met mij in contact komt het gevoel heeft dat ze de moeite waard zijn. Ik ga niet huilen, ook al staan de tranen in mijn ogen. Maar ik zeg altijd dat ik een foto uit mijn jeugd heb, waar ik elke ochtend als ik wakker word naar kijk. En dan ben ik weer even dat meisje van vijf en dan probeer ik haar te troosten of haar aan te moedigen het leuk te  hebben. Ik probeer er al mijn hele leven voor te vechten. Haar te laten zien: kijk, ik heb wat geld op de bank. Ik heb een ziektekostenverzekering. We leven niet meer van de bijstand. Mijn kleren zijn schoon. Ik heb de juiste leeftijd. Ik heb mezelf een beetje opgemaakt en zie er best leuk uit.'

'Dat zijn allemaal stapjes richting (eigen)waarde. In deze cultuur ben je altijd bezig anderen te tonen dat je waarde hebt. Terwijl het feit dat je bent geboren je al waarde geeft. That's it. Punt. En ik wil dat iedereen – iedereen die bij me thuis komt, iedereen die een vriendschap met me aangaat, iedereen die voor me werkt – zich waardevol voelt en het gevoel heeft dat hij of zij gezien wordt en er mag zijn. En dat er geen sprake is van schaamte als je het niet altijd allemaal even goed voor elkaar hebt. Ik ben van mening dat gebrek aan eigenwaarde nou net dát is mensen op een glijdende schaal brengt.'

Foto's (c) Getty Images, Brunopress

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in