Zó loste Simone Kleinsma het op.

In de nieuwe Nouveau vertelt Simone Kleinsma over haar leven na Guus. Dat haar vrienden haar door de rouwperiode sleepten. Gewoonlijk kruipt ze, als het tegenzit, het liefst in een holletje, vertelt ze. Maar deze keer niet.

Article continues after the ad

‘Na het overlijden van Guus heb ik echt zó gestaan.’ Ze spreidt haar armen uit; pure ontvankelijkheid. Een natuurlijke reflex en tegelijkertijd de beste overlevingsstrategie, beseft ze nu. ‘Je móet je openstellen.’

Niet dat ze de hele tijd krachtig zit te zijn, zegt ze. ‘Wat ik soms vervelend vind, is alleen ergens naartoe gaan. Ook door dit.’ Met haar wijsvinger tekent ze een denkbeeldig vierkant rond haar – bekende – gezicht.

‘Afgelopen voorjaar wilde ik heel graag naar een balletvoorstelling met Igone de Jongh, maar niemand kon mee. Op een gegeven moment ben ik gestopt met rondbellen omdat ik dacht: dit wordt treurig. Dan besef je dat je zelf de slingers moet ophangen. Dus ik ging, in mijn eentje, en ik heb genóten. Alleen de pauzes vond ik lastig. Sta je daar met je koffie een beetje in een foldertje te bladeren om maar niet om je heen te hoeven kijken. Maar ik ben het wel blijven doen, want anders leer je het nooit.’

Hoe los jij zoiets op: blijf je thuis, ga je er ook alleen op uit? En hoe pak je dat aan en waar loop je dan tegenaan? Laat het ons weten! 

Foto (c) Nouveau  

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in