Jarenlang was Claudette (49) tevreden met het bedaarde seksleven dat zij en haar man hadden. Tot hij haar overhaalde samen hun erotische grenzen te verleggen. Maar nu zij de smaak te pakken heeft, begint haar man terug te krabbelen...  

Claudette: "Paul en ik zijn al bijna zevenentwintig jaar een stel. Een gelukkig stel: na een paar jaar samenwonen zijn we getrouwd en stichtten we een gezin. Onze oudste is onlangs het huis uitgegaan, de andere twee zullen over niet al te lange tijd volgen."

Datingsite voor swingers
"Ondanks dat we veel meegemaakt hebben in onze relatie, onder meer een faillissement dat ons leven op z’n kop zette, zijn we hecht gebleven. Ik had me geen betere man kunnen wensen. 
Dat het in bed al lange tijd niet meer zo spannend was, daar maakte ik me niet druk om. Ik was meer dan tevreden met de intimiteit die we hadden. Elke avond gezellig napraten over de dag in elkaars armen, knuffelen, en een paar keer per maand een vrijpartij die voor beiden bevredigend was; daar mag je niet ontevreden mee zijn, toch, na zo’n lange tijd? Ik meende dat Paul er net zo over dacht. Maar toen ik op een dag iets opzocht op zijn computer omdat mijn laptop kuren had, stuitte ik op pornosites. En dat niet alleen: ook op een datingsite voor swingers: mensen die aan partnerruil doen."

Ik kon het niet geloven
"Ik schrok zo, dat ik zijn computer direct heb afgesloten. ’s Avonds, toen onze kinderen naar bed waren, heb ik het onderwerp aangesneden. In tranen. Ik kon niet geloven dat Paul zoiets achter mijn rug om deed. Die porno, dat kon me niet zo veel schelen, anno 2017 doen alle mannen dat, denk ik. Maar dat hij contact met anderen onderhield...
Gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Paul wist mij ervan te overtuigen dat hij per toeval op die site terecht was gekomen en niets anders had gedaan dan profielen van anderen bekijken. Hij bezwoer mij, eveneens half in tranen, dat ons huwelijk heilig was voor hem en hij nooit iets achter mijn rug om zou doen wat schadelijk voor ons was. Maar de swingers-site had hem wel gefascineerd. Niet dat hij er ook daadwerkelijk invulling aan wilde geven: 'Ik zou het nooit kunnen verdragen om jou met een ander te zien,' zei hij."

Lees ook: Openhartig: 'Ik ben hopeloos verliefd op een twintig jaar jongere woestijnprins'

Samen gaan kijken
"Wel wilde hij ontdekken wat er in die wereld te koop was. Hij stelde voor samen te kijken. Ik deed dat met grote tegen­zin, verwachtte ordinaire oproepjes en advertenties. Maar dat viel me alles mee. Het bleken veelal heel gewone stellen, net zo 'gewoon' als wij, die samen op seksuele ontdekkingstocht waren. De meesten waren al lang bij elkaar. En ze straalden uit dat ze niets tekortkwamen bij elkaar. Ze waren simpelweg in voor een avontuur. 
Die avond vreeën Paul en ik intenser dan we in lange tijd hadden gedaan. Daarbij speelden de emoties mee die we hadden doorleefd. Maar we waren, onuitgesproken nog, allebei ook opgewonden geraakt van alles wat we hadden gezien en gelezen.
De periode erna hebben we veel gepraat. Ik was aanvankelijk nog wel wantrouwig: was het echt niet zo dat Paul toch stiekem al een profiel had aangemaakt op die website? En bij vlagen had ik toch buikpijn als ik aan die porno dacht. Dat laatste ebde weg en Paul wist mij ervan te overtuigen dat hij echt niets voor mij te verbergen had. Samen kwamen we tot de conclusie dat ons seksleven wel wat variatie kon gebruiken. We probeerden eens een ander standje, verdiepten ons in tantra en gaven ons zelfs op voor een cursus. Dat was erg leuk, alleen al omdat het nog meer gesprekken op gang bracht en het de verbinding tussen ons verstevigde."

Samen een beetje erotisch chatten
"Over de swingers-datingsite hadden we het niet meer. Maar af en toe spookte die toch nog door mijn hoofd. En bij Paul ook, zo bleek. Een maand of acht nadat ik op zijn computer had gekeken, begon hij er weer over. Hij vertelde dat de site ook een chatfunctie had. Echt met anderen afspreken, dat was natuurlijk niets voor ons, herhaalde hij. Maar wie weet, zou het wel spannend zijn om iets met anderen uit te wisselen. Samen een beetje erotisch chatten. Of wie weet: praten via de webcam?
Ik moest een flinke drempel over, maar ergens intrigeerde Pauls voorstel mij wel. We spraken af dat we het voorzichtig zouden proberen. Als een van ons tweeën het niet leuk meer zou vinden, zou diens: 'Ik wil ermee stoppen' zonder discussie het einde betekenen. Op dat moment ging ik ervan uit dat als íemand dat al zou zeggen, ík dat zou zijn."

We maakten pikante foto’s van elkaar
"Op een zaterdagavond, de kinderen waren van huis, maakten we samen een profiel aan. Giechelig, samenzweerderig. We maakten pikante, onherkenbare foto’s van elkaar: niet té, maar wel sexy. Van mijn diepe decolleté bijvoorbeeld. We verzonnen schuil­namen en gingen toen online. Al snel werden we aangesproken door een stel van onze leeftijd. Die keer ging het niet verder dan dat we hen een beetje uithoorden over hun avonturen op de site. Toen we de computer afsloten, wisten we niet hoe snel we in bed moesten komen. We hadden vreselijke zin in elkaar gekregen!
De weken, maanden erna zaten we geregeld samen op die bewuste site. We gingen stapjes verder: deelden fantasieën met andere stellen en lieten ons inspireren door hen. Soms werden gesprekken heel pikant. En elke keer zorgde dat voor een enorme boost van lust tussen Paul en mij. Het was enorm intiem om dit samen te delen. We voelden ons bij vlagen net weer tieners.
Op een gegeven moment kwamen we in contact met een leuk stel, Anna en Floris. Met hen wisselden we foto’s uit. Foto’s die, letterlijk, steeds iets meer bloot gaven. We hadden leuke chatsessies met hen – en niet alleen over seks. Zij nodigden ons uit om eens langs te komen en benadrukten dat er niets hoefde te gebeuren als we elkaar zagen. We konden toch gewoon een drankje doen?" 

Geschrokken van mijn enthousiasme
"Hoewel het mij overviel, merkte ik dat ik nieuwsgierig werd. Maar Paul reageerde afwerend. Dit was nooit echt de bedoeling geweest en dat wisten ze. Dat tikte hij dan ook verbeten aan, terwijl ik sussend zei: 'Laten we er nog even over nadenken.' Die avond zochten we voor het eerst geen toenadering tot elkaar toen we gingen slapen. En de dagen erna bleek het moeilijk om erover te praten. Paul was geschrokken omdat hij bij mij enthousiasme had gezien. Terwijl we live afspreken toch duidelijk als een no-go hadden beschouwd. Ik probeerde hem uit te leggen dat een keertje wat drinken toch geen kwaad kon? Maar dat bleek Paul al te bedreigend te vinden: ik had meermalen laten merken dat ik Floris een knappe man vond. En als ik híer al voor openstond, waar stond ik dan nog meer voor open? 
Na dat incident bleek de lol van de site eraf. Hoewel we het wel uitpraatten, besloten we als vanzelf dat we ermee zouden stoppen. Kort daarna gingen we op vakantie en we hadden het heerlijk samen. Ook in bed. 'Zie je dat we daar helemaal geen anderen voor nodig hebben?' zei Paul."
Maar thuis bleef het bij mij knagen. Ik miste onze erotische experimenten. Ik miste de spanning. En ik miste het contact met dat stel. Om eerlijk te zijn, had ik best nog weleens fantasieën over hen. Met name over Floris. Want ja, hij was inderdaad een aantrekkelijke man. En toen kwam dat weekend dat Paul weg was voor zijn werk. Ik moest weer aan het stel denken. Het is toch wel raar, onbeschoft zelfs, dat we nooit meer iets hebben laten horen, vond ik. Voordat ik het wist, had ik de site opgestart en was ik ingelogd."

Geheime chatsessie
"Ik zag dat Anna en Floris online waren. Maar toen ik ze aansprak, bleek alleen Floris achter de computer te zitten. Ik legde hem uit wat er was gebeurd. Floris zei dat hij het begreep. En dat ons motto: stoppen zodra een van de twee niet verder wil, het enige juiste is. Hij gaf wel toe dat hij het jammer vond. We kletsten verder. Het duurde niet lang of de sfeer werd erotisch. We belandden in een spannende cybersekssessie. Het was heel opwindend, al voelde ik me na afloop vreselijk schuldig. Floris ook. Hij schreef: 'Dit hadden we niet moeten doen.' En: 'Ik ga deze chat wissen.' We namen afscheid. Net voordat ik uit wilde loggen, gaf hij me zijn e-mailadres. 'Voor als je nog worstelt met schuldgevoelens en het daarover wilt hebben.' Zijn simpele mailadres zette zich meteen vast in mijn geheugen. Toen wiste ook ik de chat en besloot zoiets nooit meer te doen. 
Maar… de doos van Pandora blijkt niet meer dicht te kunnen. Mijn geheime digitale avontuur had veel losgemaakt. Ik ontdekte dat ik niet meer zonder kan. Niet meer zonder wíl. Met Paul ben ik terug­gevallen in het seksleven zoals we dat vroeger hadden. We praten wel meer, maar eigenlijk is het weer net zoals toen. Fijn, intiem. Maar na wat we hebben mee­gemaakt, na wat ik heb meegemaakt, is er iets ontwaakt wat verslavend is."

Ik bedrieg hem niet echt
"Een paar weken na onze erotische chat­sessie heb ik Floris gemaild. Sindsdien hebben we haast dagelijks contact. We sturen elkaar ondeugende berichten en foto’s en doen vaak aan cyberseks. Ik maak mezelf wijs dat het niet echt is, dat ik Paul niet daadwerkelijk bedrieg – maar ik weet natuurlijk wel beter. Als Paul dit zou doen, zou ik het vreselijk vinden. Dit is precies waar ik hem eerder van verdacht en nu ben ík het, die het doet. Ik heb meermalen geprobeerd ons contact te verbreken, maar het trekt telkens toch te veel. Ik kan Floris niet meer missen. Dan troost ik mij met de gedachte dat ik niet in het echt vreemdga. Of dat zo zal blijven? Floris stuurt op een ontmoeting aan. Hij verlangt naar me en wil me heel graag zien. Tot dusver weet ik het af te houden. Maar of ik daar sterk genoeg voor zal blijven?"

De namen in dit artikel zijn gefingeerd.

Bron beeld: iStockphoto.com

Annemarie(46) had nooit gedacht dat haar dochter in de gevangenis zou belanden en al helemaal niet dat ze vervolgens zelfs de steun van haar vriendinnen kon vergeten... 

‘In het dorp waar we wonen, gaat het als een lopend vuurtje dat Denise in de gevangenis zit. Op straat kijken mensen anders naar me en ik zie hen tegen elkaar fluisteren: “Kijk, daar loopt ze.”

Achter mijn rug om bekritiseren ze ook mijn opvoedingsstijl. Ik zou niet streng genoeg zijn geweest. Soms twijfel ik aan mezelf. Heb ik inderdaad steken laten vallen?

Mijn man overleed een jaar na de geboorte van onze dochter. De opvoeding van Denise kwam daardoor volledig op mij neer. Ik combineer een bijna-fulltime baan in een delicatessenwinkel met de zorg voor haar. Maar eigenlijk ging dat al die tijd best goed.

Haar naïviteit baarde me wel eens zorgen

Ze zat op hockey en had een verzorgpony waarmee ze veel tijd doorbracht. Een lief en gezellig kind. Wel merkte ik al eerder dat ze erg goedgelovig is. Ze kan bijvoorbeeld niet altijd goed inschatten of iemand  een grapje maakt of niet. Die naïviteit baarde me weleens zorgen, omdat het haar kwetsbaar maakt.

Maar door mijn drukke baan had ik niet al te veel tijd om daarbij stil te staan.

Social media

Zo'n jaar geleden, Denise was net zestien geworden, ging het me irriteren dat ze continu met social media in de weer was. Als ik uit mijn werk kwam, trof ik haar steevast aan op haar kamer met haar mobiel in haar hand. Zelfs ’s avonds in bed kon ze geen afscheid nemen van haar telefoon. 

Op een avond tijdens het eten bracht ik haar gedrag ter sprake. Toen biechtte ze me op: “Mam, ik heb een leuke jongen leren kennen via Instagram.”

Naar onderbuikgevoel

Het bleek een jongen van een andere school, maar hij was pas zeventien en ik zag er in eerste instantie niet veel kwaads in. Toch kreeg ik, toen ze me een paar weken later voorstelde aan deze Michael, een naar onderbuikgevoel. En naarmate de dag vorderde, werd mijn gevoel sterker.

Hij deed overdreven vriendelijk tegen mij, terwijl ik hoorde dat hij haar, boven op haar kamer, commandeerde. Toen hij weg was, begon ik erover. Maar Denise werd boos: hij was juist geweldig. Ik wist dat aandringen een averechts effect zou hebben, dus liet ik het maar op z’n beloop.

Totdat ze op een gegeven moment tussen neus en lippen door vertelde dat hij een paar keer in aanraking was geweest met de politie, wegens diefstal. Ik werd ongerust, zei meteen dat ze moest stoppen met de relatie. Maar ze was te verliefd om te gehoorzamen.

Een paar maanden later vertelde ze dat een jongen uit haar klas gek op haar was. Hij vond zichzelf een veel betere partij voor haar dan Michael en dat liet hij haar nadrukkelijk merken. Zij vond het wel vermakelijk, maar toen Michael het hoorde, werd hij woest.

Ik raakte volledig in shock

Het weekend daarop ging ik naar een vriend buiten de stad. Hij had gevoetbald en we liepen net van het veld naar de kantine, toen mijn telefoon ging. Het bleek mijn beste vriendin te zijn, die me vertelde: “Je dochter is net door politieagenten meegenomen in een busje. Bel even de politie om te horen wat er aan de hand is.”

Maar wat er precies gebeurd was, hoorde ik pas in de rechtbank. Ik raakte volledig in shock toen ik het mijn dochter aan de rechter hoorde vertellen.

Michael had de jongen die achter zíjn vriendin aanzat een lesje willen leren. Hij had een gruwelijk plan bedacht, dat ze samen zouden uitvoeren.

Denise vroeg de jongen, via WhatsApp, naar haar toe te komen. Ze wachtte hem op bij een bushalte in ons dorp. Toen hij uitstapte, kwam Michael vanachter een geparkeerde auto tevoorschijn met een doek voor zijn mond en neus.

Hij greep de jongen met een nekklem vast, dreigde met een mes en eiste zijn portemonnee. Toen hij die gekregen had, stak hij de jongen nog eens keihard in z'n bovenbeen en rende vervolgens weg.

Toen de ambulance en de politie arri­veerden, loog Denise, zoals ze met haar vriendje had afgesproken, tegen de agenten dat ze de overvaller niet kende. 

Een halfjaar detentie

Een halfjaar detentie in een jeugdgevangenis legde de rechter mijn dochter op. De straf was zo hoog, omdat ze het krankzinnige plan samen hadden beraamd en uitgevoerd. Mijn dochter werd gezien als medepleger van straatroof met geweld.

Nog voel ik de woede die me overviel. Gericht op Michael. Hij had mijn wat naïeve, maar beschaafde meisje meegesleurd in de drek. Volledig van de kaart was ik.

Nadat ze gearresteerd was, heb ik twee weken niet geslapen, omdat ik vol adrenaline zat. Flarden van wat er gebeurd was, bleven maar door mijn hoofd schieten. Werken ging ook niet meer; ik moest me ziek melden.

Dit is een echte gevangenis

De eerste keer dat ik mijn dochter bezocht in de gevangenis herinner ik me nog goed. Na een treinreis van tweeënhalf uur liep ik over het bospad in de richting van de jeugdgevangenis.

In de verte zag ik een groot gebouw opdoemen. Het leek op een villa met een mooie tuin eromheen. Maar toen ik dichterbij kwam, zag ik de hoge hekken, overal beveiligd met schrikdraad. “Dit is een echte gevangenis,” schoot het door me heen, alsof het nu pas echt tot me doordrong. “En hier zit mijn kind nu.”

Binnen moet je eerst alles afgeven: sleutels, telefoon, riem. Dan ga je naar de wachtruimte, waar ook de andere mensen zitten die een gedetineerde komen bezoeken.

Ik ging zitten, keek rond en liet mijn oog even rusten op een vrouw met een korte broek en een vaal shirt. Onze ogen kruisten elkaar kort toen ze me boos toeschreeuwde: “Waarom kijk je naar me?” Ik schrok. Het was een totaal andere wereld waarin ik terecht ben gekomen. Een wereld waar je echt niet in wilt zitten.

Toen vroeg ik haar wat ik al die tijd al had willen vragen

Tussen twee bewakers in liepen we naar de kantine. Daar zat Denise te wachten aan een tafeltje. “Wil je koffie mam?” vroeg ze, terwijl ze opstond om naar de koffie-­automaat te lopen. Ze zette twee plastic bekertjes op de tafel voor ons neer en kwam naast me zitten. Zwijgend zaten we even naast elkaar.

Toen zei ze: “Niet meteen kijken, maar dat meisje daar verderop links van je, heeft haar vader en haar broer vermoord.” Vanuit mijn ooghoeken zag ik een knap meisje met donkere krullen zitten. Ook zag ik een meisje met haar armen vol snijwonden. Het was behoorlijk schokkend, allemaal. 

Toen vroeg ik haar wat ik al die tijd al had willen vragen: “Denise, waarom heb je dit gedaan? Waarom?” Ik vertelde dat haar oma ook enorm geschokt was. “Ik weet het niet mama, maar ik was bang. Bang voor wat Michael mij zou aandoen als ik niet meedeed.”

Na een uur zei een van de medewerkers met een zware, harde stem: “Het bezoekuur is afgelopen.” Denise stond op, omhelsde me en zei huilend: “Mam, ik hou onwijs veel van jou. En het spijt me wat ik gedaan heb.”

Met sommige vriendinnen heb ik bijna geen contact meer

Ik weet dat ze het meent, maar de situatie heeft onze sociale positie in het dorp enorm aangetast. Met sommige vriendinnen heb ik bijna geen contact meer. Ik kan met hen niet praten over de situatie, omdat ik me schaam.

Hun afkeurende houding, hoe ze naar me kijken als ik ze tegenkom, versterkt dat gevoel. Maar er zijn ook mensen die mij enorm steunen. Mijn moeder, mijn beste vriendin, mijn collega’s. Met hen is de band juist versterkt.

Dat is een voordeel, als je het zo mag noemen, van deze situatie: je merkt wel feilloos wie je echte vrienden zijn.’

De namen in dit artikel zijn gefingeerd.

Anne (54) verloor haar dochter en zocht verdoving in de alcohol. Vier jaar verder lijkt het onmogelijk dat ze drank ooit nog opgeeft.

‘Twee weken geleden stond ik om half tien in de avondwinkel. Met een fles witte wijn in mijn handen. Ineens dook er een buurvrouw naast me op. “Feestje?” vroeg ze met een glimlach. Ik smoesde iets over onverwacht bezoek en dat ik niets in huis had.

In de auto kwamen de tranen

Voor de vorm greep ik nog naar een zak nootjes. Daarna draaide ik me gehaast om, bang dat ze aan mijn gezicht zou aflezen dat ik loog. Of dat ze zou ruiken dat ik al een aantal glazen wijn achter de kiezen had. 

Of ik haar een lift naar huis kon geven: ik hoorde heus nog wel dat ze dat riep. Maar ik hield me van de domme. Dat ik zelf de auto was ingestapt met drank op was al erg genoeg, al was het maar een paar straten rijden. Maar aangeschoten en wel een passagier meenemen? Geen denken aan.

In de auto kwamen de tranen; ik besefte weer eens goed hoe dom ik bezig was en ik schaamde me zo. Thuis bleek er maar een remedie: de fles opentrekken en een glas inschenken. En vervolgens doordrinken totdat ik de schaamte verdrongen had.

Totdat ik haast niets meer voelde en zonder gedachten in bed kon kruipen.

Tot vier jaar geleden was ik een matige drinker

In mijn studententijd ben ik weleens dronken geweest, maar toen ik trouwde, kwam dat allang niet meer voor. Toen ik kinderen kreeg, ben ik vanzelfsprekend lange periodes gestopt met alcohol en dat kostte me geen enkele moeite.

Mijn man was wel een behoorlijke innemer. In de eerste tien jaar dat we samen waren, stoorde me dat niet, toen werd hij nog gezellig van drank.

Later, toen het met ons huwelijk al bergafwaarts ging, begon hij een kwade dronk te krijgen. Dan begon hij te schreeuwen en te schelden en was hij niet meer voor rede vatbaar.

Ultimatum

Het liep zo uit de hand dat ik hem uiteindelijk een ultimatum stelde: als hij zou stoppen met drank, wilde ik nog wel relatietherapie proberen. Als hij het niet voor mij over had, was het maar beter dat hij vertrok. We zijn gescheiden.

Later hoorde ik dat hij een nieuwe vriendin had en voor haar wel bereid was, zich te laten behandelen. Dat deed pijn. Ik vond het pittig om er alleen voor te staan met mijn kinderen. Vooral mijn zoon baarde me grote zorgen. Hij is hoogbegaafd en had het op de middelbare school niet gemakkelijk.

Hechte band

Gelukkig kreeg ik veel steun van mijn dochter, die al in de twintig was en met wie ik een hechte band had. Ondanks dat ze het huis al uit was, hadden we dagelijks contact en kwam ze vaak bij me langs.

Op een gegeven moment stonden we zelfs allebei op Tinder. We zaten samen te swipen, bekeken elkaars matches en vertelden elkaar over onze dates.

Op een zonnige zaterdag ging ze naar het strand met een jongen die ze via deze datingapp had ontmoet. Op de terugweg raakten ze betrokken bij een frontale botsing.

Ik bad onophoudelijk

Vier dagen lang heb ik aan het bed van mijn dochter gewaakt, dagen waarin ik amper sliep en waarin ik voor het eerst sinds mijn vroege jeugd weer bad, onophoudelijk.

Een week later stonden we bij haar graf. Mijn zoon en ik, mijn ex en zijn nieuwe gezin. Al onze familie en vrienden. En de vrienden van mijn dochter, jong en springlevend, zoals zij dat pas ook nog was geweest.

Ik leefde in een waas. Ik had voortdurend het gevoel dat ik straks weer wakker zou worden. Dan zou alles weer gewoon zijn. Dan zou mijn dochter nog leven. Dan zouden we weer lachen, praten, shoppen, swipen en koken.

Durfde niet te gaan slapen

Maar dat moment van wakker worden uit die afschuwelijke droom kwam niet. ’s Avonds durfde ik haast niet te gaan slapen. Elke ochtend, als de waarheid weer tot mij doordrong, deed dat zoveel pijn dat ik dacht dat ik het niet zou overleven.

Dat korte moment van onwetendheid, totdat de waarheid erin hakte, mijn hart stilstond alsof ik het nieuws voor het eerst hoorde: het was te erg. Maar hele nachten opblijven was ook geen optie. Het enige waardoor ik kon ontspannen, waren een paar glazen wijn.

Met elke slok nam het gespook in mijn hoofd af

Mijn gedachten werden trager, stroperig, tot ik, doodmoe, indutte. De kater de volgende dag vond ik ook niet erg; ook die verdoofde mijn hartzeer enigszins. 

Ik ben in die tijd bij mijn huisarts geweest. Die schreef me kalmeringspillen voor. Maar niet te veel, niet te vaak, waarschuwde hij. ‘Voordat je het weet, ben je verslaafd. Dat moeten we niet hebben.’ Ik vind het een misser dat hij niet beter naar mij keek.

De drang om mezelf te verdoven, was zo groot dat ik dat ook zonder zijn hulp wel voor elkaar kreeg. Zo werd alcohol mijn beste vriend. Dat was immers overal voorhanden, elke supermarkt staat er vol mee.

Naïef

Ik lette wel op dat mijn zoon er niets van meekreeg. Ik wilde niet dat hij zich zorgen om mij zou maken. En dat was ook nergens voor nodig, dacht ik.

Ik had dit nu nodig om de eerste tijd door te komen. Maar ik was geen alcoholist, dat had ik mijn leven lang al bewezen, als matige drinker. Dan zou ik heus niet zomaar verslaafd raken, daar moet je toch een genetische aanleg voor hebben? 

Wat een naïeve gedachte. Als je maar stug doordrinkt, komt het zo in je systeem; wordt het zo’n gewoonte, dat je niet meer zonder kunt. Inmiddels is het vier jaar geleden dat mijn dochter overleed en hoewel ik haar nog dagelijks mis, zijn er momenten dat ik weer kan lachen.

Ik weet dat niet alles verloren is. Mijn met zoon gaat het heel goed. Hij heeft een eigen bedrijf opgestart waarmee hij succesvol is. Ik heb een fijne baan, lieve vriendinnen en door wat er met onze dochter is gebeurd, zijn mijn ex en ik weer naar elkaar toegegroeid.

Niet als partners, wel als vrienden. Ik kan alles met hem delen. Bijna alles.

Ik drink nog steeds veel te veel

Want wat niemand, ook hij en mijn zoon niet, weet, is dat ik nog altijd veel drink. Te veel, veel te veel. Het lukt me om dat voor iedereen te verbergen, omdat ik alleen drink als ik thuis ben. In mijn eentje.

In gezelschap neem ik nooit meer dan één drankje, dan kan ik me heel goed inhouden. Ik taal er ook niet naar. Op die momenten ben ik graag helder, zodat ik weet wat ik doe en wat ik zeg. Maar zodra ik alleen ben, ’s avonds, dan lonkt de wijn.

Als ik thuiskom, gaat meestal binnen tien minuten de eerste fles open. Ik probeer het daar bij te houden, maar het gebeurt regelmatig dat ik er nog eentje ontkurk. Want pas dan komt de verdoving, die ik zo prettig ben gaan vinden.

Dan komt de roes waarin ik mij kan onderdompelen. Die mij ontspant en tot mezelf brengt. Daarom zorg ik ervoor dat ik tenminste drie of vier avonden thuis ben. Zodat ik me in mijn eigen wereld kan terugtrekken. Ik zorg er wel voor dat ik op tijd mijn bed opzoek. Ik wil niet dat mijn baan eronder lijdt.

Ik zag het als iets dat ik verdiende

Of mijn drankgebruik daadwerkelijk geen negatieve invloed heeft, betwijfel ik: in de ochtend voel ik me zelden fit, terwijl ik vroeger toch een ochtendmens was. Maar in de loop van de dag ga ik me altijd beter voelen en daardoor verdwijnen telkens weer de voornemens om het niet meer zo bont te maken.

Lang heb ik de ernst er ook niet van ingezien. Ik zag het als troost, als iets wat ik verdiende. 

Hoe erg het was, ontdekte ik pas toen ik vorig jaar weer een relatie kreeg. De eerste tijd dronk ik minder, daarna kwam de trek terug. Wanneer hij het hele weekend bij me was, stuurde ik hem op zondagavond vaak naar huis. Om een fles wijn open te kunnen trekken.

Ik ben fout bezig, zelfdestructief

Ik was continu bezig met verbergen dat ik dronk. Ik forceerde weleens een ruzie om alleen te zijn. Uiteindelijk heb ik het uitgemaakt. Dat was simpeler dan steeds maar liegen. Toen besefte ik wel: ik ben fout bezig. Zelfdestructief, ook dat.

Als ik in de auto stap naar de avondwinkel, weet ik ook heel goed hoe verkeerd het is. Ik heb me na die pijnlijke ontmoeting met de buurvrouw voorgenomen om dat nooit meer te doen; dan pak ik de fiets maar.

Veel beter zou ik natuurlijk kunnen besluiten om op te houden met deze verschrikkelijke gewoonte.

Ik heb zelfs iemand in de buurt die mij heel goed zou kunnen helpen: mijn ex. Maar vooralsnog is de schaamte te groot om open kaart met hem te spelen.’